FAS Thea Development Limited ν. Ανδρέας Κωνσταντίνου κ.α., Αγωγή Αρ. 6699/04, 24 Ιανουαρίου, 2011

FAS Thea Development Limited ν. Ανδρέας Κωνσταντίνου κ.α., Αγωγή Αρ. 6699/04, 24 Ιανουαρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A11 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 6699/04 Μεταξύ: F.A.S. Thea Development Limited, εκ Λεμεσού Εναγόντων και

1. Ανδρέας Κωνσταντίνου, από την Κορφή Λεμεσού
2. Στέφος Α. Ζαχαρίου, από τη Λεμεσό
3. Stefarco Constructions Limited, από τη Λεμεσό Εναγομένων -------------------------------------- 24 Ιανουαρίου, 2011 Για τους ενάγοντες: κ. Α. Θεοφίλου Για τον εναγόμενο 1: κ. Α. Γιωρκάτζης Για τους εναγόμενους 2 & 3: κ. Φ. Τσαγγαρίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Η ενάγουσα, εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, συστάθηκε στις 10.10.2002 και ασχολείται, μεταξύ άλλων, με αγοραπωλησίες και ανάπτυξη ακίνητης περιουσίας. Ο εναγόμενος 1, ένα από τα ιδρυτικά μέλη της, κατέχει 334 από τις 1000 συνολικά μετοχές της. Οι άλλοι δυο μέτοχοι της, Νεόφυτος Νεοφύτου, και Σάββας Ζαχαρία κατείχαν από 333 μετοχές ο καθένας. Κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, ο εναγόμενος 1 ήταν ο μοναδικός διευθυντής της. Σύμφωνα με τη θέση που προώθησε η ενάγουσα, ο εναγόμενος 1 παύθηκε και αντικαταστάθηκε με απόφαση γενικής συνέλευσης της ημερομηνίας 29.5.2004, ή κατά τη νέα Γενική Συνέλευση που έλαβε χώρα στις 8.7.2004, όπως αλλού το θέτει με τα δικόγραφα της η ενάγουσα. Οι άλλοι δυο μέτοχοι της ενάγουσας Νεόφυτος Νεοφύτου και Σάββας Ζαχαρία ήσαν, όπως προκύπτει από τη μαρτυρία, μέτοχοι της εταιρείας Φύτος & Σάββας Λτδ, η οποία διεξήγαγε χωματουργικές και άλλες παρεμφερείς εργασίες. Ο εναγόμενος 2 είναι αρχιτέκτονας-πολιτικός μηχανικός. Ανέλαβε για λογαριασμό της ενάγουσας να εκπονήσει αρχιτεκτονικά σχέδια για την ανάπτυξη τεσσάρων συνεχομένων κτημάτων στο χωριό Απαισιά, εντός της οικιστικής ζώνης, με αρ. εγγραφής 8604, Tεμ. 388, 8607 Τεμ.295, 10049 Τεμ.71 και 10593 Tεμ.76, όλα στο Φ/Σχ.XLVII/64, τοποθεσία Στρουπιές, Απαισιά, επαρχία Λεμεσού. Η ενάγουσα, θέτει τον εναγόμενο 2 σε σχέση εμπιστοσύνης προς την ιδία: ως αρχιτέκτονας καθοδηγούσε τις εργασίες ανάπτυξης των ως άνω κτημάτων από τον Αύγουστο του 2003 και ταυτοχρόνως ενεργούσε και ως τεχνοοικονομικός σύμβουλος της: ο εναγόμενος 2 είναι εκείνος που ανέλαβε, μαζί με τον εναγόμενο 1, να μελετήσει για λογαριασμό της, τη βιωσιμότητα του σχεδίου ανάπτυξης, όπως και τις εργασίες ισοπέδωσης και διαχωρισμού των ακινήτων σε οικόπεδα, με σκοπό την ανοικοδόμηση κατοικιών με σκοπό τη πώληση τους. Η εναγόμενη 3 είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, ιδρύθηκε στις 21.3.89 και μέχρι τις 11.5.2004, τις μετοχές της κατείχαν τρεις μέτοχοι με ίσο αριθμό μετοχών. Από τις 11.5.204 ο εναγόμενος 2 είναι ο μοναδικός της μέτοχος και κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ο μόνος διευθυντής της. Είναι ισχυρισμός της ενάγουσας, πως ο εναγόμενος 1 είναι «κρυφός ιδιοκτήτης», τουλάχιστον κατά 70% των μετοχών της εναγόμενης 3: Οι μετοχές αυτές «κατέχονται από τον εναγόμενο 2 για λογαριασμό του εναγόμενου 1». Η ενάγουσα, καταλογίζει εναντίον του εναγομένου 1, ως πρώην διευθυντή της, την διενέργεια μιας σειράς από πράξεις ή παραλείψεις ως προς τη διαχείριση και λειτουργία της εταιρείας, αλλά και υπέρβαση εξουσίας και παράβαση καθηκόντων: ως Διευθυντής της, δολίως συνωμότησε με τον εναγόμενο 2, με σκοπό να καταδολιεύσουν την ενάγουσα και να αποσπάσουν, όπως και απέσπασαν τα επίδικα κτήματα: Ενώ η αξία των επιδίκων κτημάτων κατά τον ουσιώδη χρόνο, γύρω στον Απρίλιο του 2004, ήταν πέραν των £750.000,00, ο εναγόμενος 1, ως φερόμενος διευθυντής της, αποξένωσε τα ως άνω κτήματα και τα μεταβίβασε στην εναγόμενη 3, στις 2.6.2004, στη βάση πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 13.5.
4. Η ενάγουσα, για να προωθήσει τις θέσεις της, πλαισιώνει τις πιο πάνω πράξεις με γεγονότα που προηγήθηκαν της υπογραφής του πωλητηρίου εγγράφου: η «διευθέτηση», αποξένωσης των ως άνω κτημάτων, έγινε πολύ νωρίτερα, μέσα στον Απρίλιο του 2004, έτσι ώστε ο εναγόμενος 1 να φέρεται ως μη νομιμοποιούμενος από την ενάγουσα να διενεργήσει την πώληση. Πιο συγκεκριμένα, η ενάγουσα ισχυρίζεται, ότι ο εναγόμενος 1, ενεργώντας ενάντια στα συμφέροντα της εταιρείας, δολίως και με ψευδείς παραστάσεις, σε συνωμοσία με τον εναγόμενο 2, σε γνώση και των δυο, της πολύ μεγαλύτερης πραγματικής αξίας των ως άνω κτημάτων, σε συνεργασία και με την εναγόμενη 3 εταιρεία, η οποία γνώριζε μέσω του εναγομένου 2, όλα όσα αφορούσαν στην ανάπτυξη τους ενήργησαν έτσι ώστε να αποσπάσουν τα ως άνω κτήματα από την ενάγουσα τα οποία κατέληξαν στην εναγόμενη 3, για ποσό πολύ μικρότερο από την αξία τους: απέκτησαν τα κτήματα αντί ποσού £100.000,
5. Αξιώνει λοιπόν η ενάγουσα στη βάση των πιο πάνω: Ακύρωση της μεταβίβασης των επιδίκων κτημάτων που έγινε στις 2.6.2004 από την ενάγουσα προς την εναγόμενη
6. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η εναγόμενη 3, κατέχει τα κτήματα ως οιονεί εμπιστευματοδόχος της ενάγουσας. Διαζευκτικώς αξιώνει γενικές αποζημιώσεις ύψους £650.000 «ως υπεραξία των ιδίων κτημάτων που απώλεσε η ενάγουσα και καρπώθηκαν οι εναγόμενοι παρανόμως». Αποζημιώσεις ως απώλεια κέρδους ύψους £540.000,00, που θα είχε η ενάγουσα, από την αξιοποίηση των κτημάτων.
7. Τέλος, προωθείται εναντίον του εναγομένου 1 προσωπικώς, αξίωση για επιστροφή του ποσού των £122.000,00, το οποίο ο εναγόμενος 1 ιδιοποιήθηκε και/ή απέσπασε από την ενάγουσα χωρίς νόμιμη αιτία καθώς και διάταγμα που να διατάσσει τον εναγόμενο 1 να αποδώσει πλήρεις και αληθείς λογαριασμούς για τις πράξεις του, ως διευθυντής της ενάγουσας. Ο εναγόμενος 1, με την υπεράσπιση του, αρνείται όλους τους ισχυρισμούς της ενάγουσας, τόσο ως προς το ότι ενήργησε καθ' υπέρβαση εξουσίας και/ή δόλια και παράνομα με σκοπό να καταδολιεύσει την ενάγουσα, όσο και ότι είναι κρυφός μέτοχος των εναγομένων 3 ή ότι με τις πράξεις και επιλογές του στράφηκε ενάντια στα συμφέροντα της ενάγουσας. Ειδικότερα, αρνείται το επί μέρους ζήτημα της κατάχρησης του ποσού των Λ.Κ.122.000,00 ή οποιουδήποτε άλλου ποσού. Για να προσθέσει, ότι έχει ήδη παραδώσει προς την ενάγουσα όλα τα στοιχεία και τους λογαριασμούς, αλλά και τα συμβόλαια, τα οποία βρίσκονταν στην κατοχή του ως διευθυντή της, κατά τον ουσιώδη χρόνο. Οι εναγόμενοι 2 και 3 αρνούνται με τη σειρά τους και απορρίπτουν τους ισχυρισμούς της ενάγουσας, περί κρυφού μετόχου της εναγομένης 3, του εναγομένου 1, καθώς και οποιεσδήποτε αιτιάσεις για δόλο και/ή συμπαιγνία με σκοπό την καταδολίευση της ενάγουσας. Ισχυρίζονται ότι προχώρησαν στην αγορά των επιδίκων κτημάτων, στηριζόμενοι στις διαβεβαιώσεις του εναγομένου 1 ως διευθυντή της ενάγουσας, ως καλόπιστοι αγοραστές: αγνοούσαν τις όποιες διαφορές, που ενδεχομένως υπήρχαν, μεταξύ της ενάγουσας και των μετόχων της. Η τιμή πώλησης των επιδίκων ακινήτων δεν ήταν μόνο λογική, αλλά και συμφέρουσα για την ενάγουσα, η οποία απεκόμισε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, κέρδος £85.000,
8. Είναι κοινή θέση όλων των εναγομένων, ότι πέρα από το τμήμα πώλησης, στην αγοραία αξία των κτημάτων συμπεριλαμβάνεται επιπλέον ποσό £85.000, το οποίο ήδη εισέπραξε η ενάγουσα, από προηγούμενη αγοραπωλησία δυο κατοικιών, όπως με λεπτομέρεια περιγράφεται στο προοίμιο του αγοραπωλητηρίου εγγράφου, ημερ. 13.5.2005 μεταξύ της ενάγουσας και της εναγόμενης 3, Τεκμ.
9. Η εναγόμενη 3 ανέλαβε επιπροσθέτως, να τιμήσει τις σχετικές συμβατικές υποχρεώσεις της ενάγουσας σε σχέση με την κατασκευή και πώληση των δυο κατοικιών. Αλλά και ο εναγόμενος 2, συμφώνησε να μην απαιτήσει και κατά συνέπεια, να μην εισπράξει από τους ενάγοντες την οποιαδήποτε αμοιβή του ως αρχιτέκτονας, για την εκπόνηση των αρχιτεκτονικών σχεδίων. Τέλος όλοι οι μέτοχοι της ενάγουσας απαλλάγησαν από τις προσωπικές τους εγγυήσεις προς την τράπεζα. Η ενάγουσα για να αποδείξει την υπόθεση της, πρόσφερε μαρτυρία του νυν διευθυντή της, Νεόφυτου Νεοφύτου, Μ.Ε.1, του Σταύρου Περικλέους, υπαλλήλου της Τράπεζας Κύπρου, Μ.Ε.2, της Ελένη Μιχαήλ Κλεοβούλου, Μ.Ε.3, υπαλλήλου της Πολεοδομίας και του Χριστάκη Δημητρίου, Μ.Ε.4, εργολάβου και επιχειρηματία ανάπτυξης γης. Για τους εναγόμενους κατέθεσαν: Ο εναγόμενος 1, Μ.Υ.1, ο Τάσος Αναστασίου, Μ.Υ.2 λογιστής-ελεγκτής της εταιρείας των εναγόντων κατά τον ουσιώδη χρόνο, αλλά και, κατά τον ισχυρισμό της υπεράσπισης, και του ιδίου του μάρτυρα, λογιστής άλλων εταιρειών των δυο μετόχων της ενάγουσας, Νεόφυτου Νεοφύτου και Σάββα Ζαχαρία. Για τους εναγόμενους 2 και 3 έδωσε μαρτυρία ο εναγόμενος 2, Μ.Υ.1 - εναγομένων 2 και 3, ο Αριστείδης Φούτας, Μ.Υ.2 - εναγομένων 2 και 3, πρώην μέτοχος της εναγομένης 3, ο Κωνσταντίνος Τσιμάρης, Μ.Υ.3 - εναγομένων 2 και 3, επίσης πρώην μέτοχος της εναγομένης 3 και ο εκτιμητής Αντώνης Λοίζου, Μ.Υ.4 - εναγομένων 2 και
10. Θα προσπαθήσω, όσο μπορώ καλύτερα, να εξετάσω τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου. Όπως παρατηρεί και ο ίδιος ο δικηγόρος της ενάγουσας με την αγόρευση του, πολλά, ίσως τα περισσότερα, απ' όσα κατατέθηκαν στο Δικαστήριο, αγγίζουν θέματα του περίγυρου της υπόθεσης και όχι την ίδια την ουσία. Τέθηκαν «ως θέματα προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου ως προς το τι ακριβώς έγινε και τι οδήγησε στη διαφορά, αλλά και ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων». Για όποιο λόγο και να τέθηκαν τα ζητήματα αυτά, ο τρόπος που δόθηκε η μαρτυρία και οι πολλαπλές και διάφορες πληροφορίες και αναφορές σε γεγονότα «του περιγύρου της ουσίας», δυσκόλεψαν το έργο του Δικαστηρίου, το οποίο έπρεπε να ξεχωρίσει από ένα όγκο πληροφοριών, γεγονότων και αναφορών, τα επίδικα και ουσιώδη. Πολλαπλές αναφορές ιδίως του Μ.Ε.1 σε συναλλαγές μεταξύ των μετόχων της ενάγουσας: πληρωμές για αγορά ακινήτων ή δανειοδοτήσεις, αφορούσαν άλλα κτήματα από τα επίδικα ή άλλες δραστηριότητες, εκσκαφές κ.λ.π. που διενεργούσαν οι άλλοι δυο μέτοχοι της ενάγουσας, είτε για λογαριασμό της τελευταίας ή για λογαριασμό άλλης εταιρείας: Φύτος & Σάββας Λτδ, στην οποία ήταν μέτοχοι, έτσι ώστε η μαρτυρία να μη μπορεί να παρακολουθηθεί ικανοποιητικά. Η εξιστόρηση των γεγονότων, ιδιαιτέρως από τον Μ.Ε.1, οι ποικίλες αναφορές του κατά την αντεξέταση και η αοριστία των απαντήσεων του, ήταν τέτοια, ώστε έπρεπε να καταβληθεί ιδιαίτερη προσπάθεια από το Δικαστήριο για να ταυτοποιήσει τη μαρτυρία με τα δικόγραφα, ή να ξεχωρίσει που περιστρεφόταν, κατά κύριο λόγο η αντεξέταση των μαρτύρων. Όπως διαφάνηκε στο τέλος της ημέρας, ο τρόπος διεξαγωγής των εργασιών της ενάγουσας εταιρείας, και η προχειρότητα με την οποία ενεργούσαν οι μέτοχοι της, ή κάποιοι τουλάχιστον απ' αυτούς, ήταν ένας από τους λόγους που επέτειναν τη δυσκολία του όλου εγχειρήματος. Θα προσπαθήσω να εξετάσω το κάθε ζήτημα ξεχωριστά και στη συνέχεια, στο στάδιο όπου θα συνοψίσω τη μαρτυρία και τα ευρήματα μου, θα επανέλθω, όπου κρίνω αναγκαίο, για μια συνολική εκτίμηση. Προκύπτει από το σύνολο της μαρτυρίας και αποτελεί κοινό έδαφος ότι ανοίχθηκε στο όνομα της ενάγουσας ο λογαριασμός 0335-01-028547 στην Τράπεζα Κύπρου στη Λεμεσό. Από τον λογαριασμό αυτό γίνονταν όλες οι πληρωμές για τις δαπάνες και τα έξοδα της εταιρείας και κατατίθενταν όλες οι εισπράξεις. Ο λογαριασμός της ενάγουσας, αντίγραφο της κίνησης του, Τεκμ.27, 33(α), 33(β), 34, δεσμευόταν από τις υπογραφές και των τριών μετόχων οι οποίοι ήταν κατά συνέπεια και οι υπογραφείς των επιταγών της. Αποτελεί επίσης κοινό έδαφος, ότι η ενάγουσα εταιρεία δεν είχε κεφάλαια και οι όποιες κινήσεις της, είτε για την αγορά των διαφόρων κτημάτων, που με λεπτομέρεια περιγράφονται και στη μαρτυρία του εναγόμενου 1, είτε για τρέχοντα έξοδα και υποχρεώσεις της εταιρείας, καταβάλλονταν προσωπικά από τους μετόχους της, οι οποίοι προέβαιναν σε πληρωμές για λογαριασμό της ενάγουσας. Στη συνέχεια, η εταιρεία, επέστρεφε τα χρήματα που είχε ο καθένας καταβάλει, όποτε και όταν, είχε την δυνατότητα να το πράξει. Προκύπτει επίσης από τη μαρτυρία, ότι πραγματοποιήθηκαν από τους ενάγοντες κατά την κρίσιμη περίοδο, μια σειρά από αγοραπωλησίες ακινήτων σε διάφορες περιοχές και η χρηματοδότηση της εταιρείας για τις αγορές αυτές γίνονταν είτε με δανειοδοτήσεις από την τράπεζα, είτε από πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας της εταιρείας, όπως με λεπτομέρεια περιέγραψε στη μαρτυρία του ο εναγόμενος 1, είτε από δανειοδότηση της ενάγουσας από τους μετόχους της με τον τρόπο που περιέγραψα πιο πάνω: δανειοδότηση από την ΣΠΕ Μόρφου για το ποσό των £40.000,00 προσωπικά από τους μετόχους και μια ακόμα δανειοδότηση από την Τράπεζα Κύπρου για το ποσό των £100.000,00, για την αγορά των επιδίκων ακινήτων. Α. Προσωπική αξίωση εναντίον του εναγόμενου 1 για ποσό £122.000,00 που ο εναγόμενος 1 ιδιοποιήθηκε από την ενάγουσα. § 2 της Αξίωσης Ποσό για Λ.Κ.40.000 που προέρχεται από την αγορά των επίδικων ακινήτων τα οποία, κατά τον ισχυρισμό της ενάγουσας, ο εναγόμενος 1 δήλωσε και παρουσίασε στους άλλους δυο μετόχους, ότι το αγόρασε για ΛΚ.120.000, αλλά στο Κτηματολόγιο δηλώθηκε ότι αγοράστηκε για Λ.Κ.80.000: τη διαφορά, Λ.Κ.40.000, την καρπώθηκε ο εναγόμενος
11. Β. Επιπροσθέτως αποδίδεται στον εναγόμενο ότι απέσπασε από την ενάγουσα:
12. Λ.Κ.24.006,03, Τεκμ.13, ποσό το οποίο απέσυρε ο εναγόμενος 1 με την επιταγή 40057413 από το λογαριασμό της ενάγουσας εταιρείας, χωρίς αιτία.
13. Λ.Κ.58.000,00, τα οποία ο εναγόμενος 1 παρανόμως εισέπραξε από την πώληση δυο οικιών, αντί του τιμήματος των Λ.Κ.139.000,00 και Λ.Κ.149.000,00 αντιστοίχως, ενώ στη βάση των αγοραπωλητηρίων εγγράφων που κατατέθηκαν στο Κτηματολόγιο, το τίμημα πώλησης καθοριζόταν κατά £58.000,00 χαμηλότερα. Ο Μ.Ε.1 στην κατάθεση του αναφέρεται εν πρώτοις στο ιστορικό της αγοράς των επιδίκων κτημάτων στις διεργασίες και συζητήσεις που έγιναν μεταξύ όλων των μετόχων, αλλά και στους τρόπους τους οποίους αναζήτησαν για να εξευρεθεί το ποσό που απαιτείτο για την αγορά τους. Ποσό, το οποίο αρχικά, όπως τους πληροφόρησε ο εναγόμενος 1, ήταν £60.000,00, ενώ αργότερα, πάντα από πληροφόρηση που είχαν από τον εναγόμενο 1, ανέβηκε κατ' απαίτηση του πωλητή, στις Λ.Κ.80.000 και σε λίγες μέρες στις Λ.Κ.120.000,
14. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε σε μια σειρά από γεγονότα, όπως στην εκτίμηση της Τράπεζας Κύπρου, Τεκμ.2, καθώς και ότι είχε ο ίδιος ο εναγόμενος 1, ξεκινήσει όπως του είπε, με φίλο του αρχιτέκτονα, τον εναγόμενο 2, τεχνοοικονομική μελέτη για να εξηγήσει πώς, οι όποιες αμφιβολίες ή δισταγμοί που είχαν, ο ίδιος και ο άλλος «συνέταιρος» του, για την αγορά των επιδίκων κτημάτων, κάμφθηκαν: Με το χωρισμό των κτημάτων σε οικόπεδα και την ισοπέδωση τους, η αξία τους θα αυξανόταν πάνω από ΛΚ750.000,00 και κάθε οικόπεδο θα πουλιόταν πάνω από ΛΚ42.000,
15. Πάνω σε αυτές τις διαβεβαιώσεις του εναγόμενου 1 στηρίχτηκαν οι υπόλοιποι μέτοχοι και με τον τρόπο αυτό, ο εναγόμενος 1 απέσπασε την έγκριση τους ν' αγοράσουν τα κτήματα αντί, του τελικού πλέον ποσού, £120.000,
16. Για πρώτη φορά ο Μ.Ε.1 «κατάλαβε», ότι το δάνειο της Τράπεζας Κύπρου, ήταν μόνο για £100.000,00 και όχι για £120.000,00, όπως τους είπε ο εναγόμενος 1, όταν η ενάγουσα, «μετά την κατάθεση της αγωγής, πήρε από την τράπεζα τα σχετικά έγγραφα». Ενίσχυση στην υποψία του για οικειοποίηση του ποσού των ΛΚ40.000,00 από τον εναγόμενο 1, δίνει το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, δεν παρουσιάστηκε οποιοδήποτε υπογεγραμμένο συμβόλαιο αγοράς των ως άνω κτημάτων, ούτε και δόθηκαν οποιεσδήποτε αποδείξεις πληρωμής. Στη συνέχεια, όπως φαίνεται και από τα έγγραφα που τους παραδόθηκαν από το λογιστή της εταιρείας Τάσο Αναστασίου, Μ.Υ.2 η αγορά και εγγραφή του κτήματος, έγινε έναντι τιμήματος Λ.Κ.80.000,00 και όχι £120.000,
17. Η μαρτυρία του εναγόμενου 1, σε αναφορά με τις προϋποθέσεις αγοράς του επιδίκου ακινήτου, από την οποία προέρχεται και η αξίωση για το ποσό των Λ.Κ.40.000,00 ανατρέπει τις πιο πάνω θέσεις. Η δική του αντίκριση φωτίζει διαφορετικά τα γεγονότα και τα θέτει σε διαφορετική τροχιά: τις διαπραγματεύσεις για την αγορά του επίδικου ακινήτου τις έκαναν οι άλλοι δυο μέτοχοι και όχι ο ίδιος. Μετά την αίσια κατάληξη των διαπραγματεύσεων οι μέτοχοι θα έπρεπε, ενόψει του ότι δεν υπήρχαν τα απαραίτητα κεφάλαια για αγορά του ακινήτου, να δανείσουν προσωπικά την ενάγουσα για το ποσό των Λ.Κ.120.000,
18. Επειδή, οι άλλοι δυο μέτοχοι, ήταν απρόθυμοι να συνεισφέρουν το ποσό των Λ.Κ.40.000,00 ο καθένας, αποτάθηκαν στην Τράπεζα Κύπρου για να εξασφαλιστεί δάνειο Λ.Κ.100.000,00 για την αγορά του ακινήτου και το υπόλοιπο θα το κατέβαλλε η ενάγουσα: από τις Λ.Κ.16.000,00 που αναμενόταν να εισπράξει η ενάγουσα από την πώληση στην εταιρεία Canadian Homes Development Ltd, πέντε σκαλών από το ακίνητο που αγοράστηκε από κάποια Γεωργία Ποιητάρη. Με την υπογραφή του δανείου, Τεκμ.32, καταβλήθηκαν από την Τράπεζα Κύπρου Λ.Κ.13.120,40 για κάλυψη του φόρου κεφαλαιουχικών κερδών και Λ.Κ.100.000,00 προς τον ιδιοκτήτη Δήμο Λοίζου για εξόφληση του τιμήματος αγοράς όπως συμφωνήθηκε. Η πληρωμή των Λ.Κ.100.000,00 έγινε με τραπεζική επιταγή στο όνομα του πιο πάνω προσώπου, που παραδόθηκε ταυτοχρόνως με την μεταβίβαση και υποθήκευση του ακινήτου, ενώ εισπράχθηκε την ίδια ημέρα, το ποσό των £16.000,00 που καταβλήθηκε από τους «Canadian Homes», στους ενάγοντες. H πιο πάνω αξίωση θα πρέπει να απαντηθεί σε συνδυασμό και αντιπαραβολή της μαρτυρίας της ενάγουσας, Μ.Ε.1, του εναγόμενου 1, αλλά και του λογιστή της εταιρείας, ο οποίος είχε τηρήσει τα λογιστικά της βιβλία από τις αρχές του 2003 μέχρι το 2004, χωρίς όμως να διενεργηθεί οποιοσδήποτε έλεγχος των οικονομικών καταστάσεων. Με δεδομένη τη θέση του λογιστή ότι οποιαδήποτε βιβλία παραδόθηκαν στην ενάγουσα, παραμένουν οι αναφορές του μάρτυρα στις καταγραφές που διατηρήθηκαν στο μηχανογραφημένο σύστημα του γραφείου του. Παρακολούθησα τους μάρτυρες ενώ κατέθεσαν ενώπιον μου, την εκδοχή του καθενός όπως την έζησε ή όπως προσέλαβε τα γεγονότα ή τις επεξηγήσεις που δόθηκαν για διάφορες πληρωμές. Αναφέρομαι κατά κύριο λόγο στους «πρωταγωνιστές», τον Μ.Ε.1 για την ενάγουσα, τον εναγόμενο 1 και τον εναγόμενο
19. Η εντύπωση που απεκόμισα από τον Μ.Ε.1 ήταν ιδιαιτέρως φτωχή και θα έλεγα αρνητική. Ο λόγος του φανέρωνε αστάθεια, τόσο ως προς τις τοποθετήσεις του και τις αιτιάσεις του έναντι του εναγόμενου 1, αλλά και μια γενική, ας μου επιτραπεί η έκφραση «θολούρα». Η γραμμή που ακολούθησε φανέρωνε διακυμάνσεις: από την απόλυτη βεβαιότητα, ότι ο «συνέταιρος» του τους ξεγέλασε, μέχρι αμφιβολία και πιθανολόγηση. Παρακολουθώντας ξανά από τα πρακτικά και τις σημειώσεις μου τη μαρτυρία του επιβεβαιώνω την εντύπωση που πήρα κατά τη δίκη. Από τη μαρτυρία του Μ.Ε.1, προβάλλεται ξεκάθαρα η παραδοχή ότι όλες οι αγορές που διενεργήθηκαν για λογαριασμό της εταιρείας, γινόταν με τη σύμφωνη γνώμη και των τριών μετόχων. Το ίδιο έγινε και με την αγορά των επιδίκων κτημάτων. Συγκατατέθηκαν στην αγορά τους, έστω κάτω από τις συνθήκες που προηγήθηκαν, όπως τις πρόβαλε. Η δε υπογραφή της αίτησης για δανειοδότηση της ενάγουσας και συγκεκριμένα η αίτηση για έγκριση του δανείου από την Τράπεζα Κύπρου, έγινε και πάλι με τη σύμφωνη γνώμη και των τριών μετόχων. Η εξήγηση που προβάλλει ο Μ.Ε.1 ότι τις διαπραγματεύσεις για την αγορά των επιδίκων ακινήτων τις έκανε ο εναγόμενος 1 ανατράπηκαν εν μέρει με δική του παραδοχή. Η θέση της υπεράσπισης, ότι τις διαπραγματεύσεις τις έκαναν οι άλλοι δυο μέτοχοι και όχι ο εναγόμενος 1, γιατί ο τελευταίος βρισκόταν σε διαφορά με τον ιδιοκτήτη της γης και δεν επρόκειτο να επιτύχει ευνοϊκή κατάληξη και συμφωνία, εκτός από ότι την παραδέχτηκε και ο Μ.Ε.1, προβάλλει και λογική και πειστική. Ο εναγόμενος 1 ενώ παρουσιάζεται από τον Μ.Ε.1 ως ο ιθύνων νους και η κινητήριος δύναμη, πίσω από κάθε απόφαση και ενέργεια της εταιρείας, κατά την μεταβίβαση του κτήματος, είναι ο Μ.Ε.1 που είναι παρών, μαζί με τον άλλο μέτοχο της εταιρείας, κατά τη μεταβίβαση στο Κτηματολόγιο εκπροσωπώντας την ενάγουσα. Ήταν παρών και είχε πλήρη γνώση όλων των αποφάσεων και διαδικασιών που έλαβαν χώρα από την αρχή: από την υπογραφή των αιτήσεων για δανειοδότηση από την Τράπεζα Κύπρου μέχρι και την μεταβίβαση του ακινήτου και την εγγραφή του στο όνομα της ενάγουσας. Η προσπάθεια του Μ.Ε.1 να πείσει, ότι δεν γνώριζε για ποιο λόγο υπέγραφε τις επιταγές ή τι υπέγραφε στην Τράπεζα, όταν έκαμε το δάνειο, αν δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ψέμα, θεωρείται τουλάχιστον ως αφελής. Σε κάθε όμως περίπτωση το πώς μπορεί να επενεργήσει νομικά η πρόφαση άγνοιας ή να βοηθήσει την ενάγουσα στην προώθηση των θέσεων της για δόλο, είναι άλλο ζήτημα. Παραθέτω τις απαντήσεις του μάρτυρα κατά την αντεξέταση του γύρω από το ζήτημα της υπογραφής της εντολής προς την τράπεζα για πληρωμή του ποσού των £13.126,43, ταμιακό ένταλμα είσπραξης ημερ. 14.11.2003, Τεκμ.17, ποσό που πληρώθηκε στο Ταμείο Εσωτερικών Προσόδων για τους φόρους που αφορούσαν το επίδικο ακίνητο. «Ε. Κύριε μάρτυρα, ξέρετε γιατί υπογράψετε αυτή την εντολή προς την τράπεζα να κάμετε τραπεζική επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.13.126,43; Α. Τούτο είδα το μετά. Δεν ξέρω γιατί υπογράφτηκε, ήταν μέσα στα έγγραφα τα πολλά όταν υπογράψαμε στην τράπεζα όταν εκάμαμε το δάνειο, αν ήταν τζιημέσα. Ε. Δεν ξέρετε αν ήταν τζιημέσα; Α. Ένα ττόπι κόλλες ξέρω αν ήταν τζιημέσα; Ε. Η θέση σας είναι ότι δεν θυμάστε πότε το υπογράψετε αλλά μπορεί να το υπογράψετε εκείνη την ημέρα. Σας υποβάλλω ότι το ποσό που αφορά το Τεκ.17 πληρώθηκε στο Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων για τους φόρους που αφορούσαν το ακίνητο που αγοράσετε από τον Δήμο Λοίζου; Α. Εγώ στον Φόρο Εισοδήματος δεν πήγα, ούτε υπόγραψα στον Φόρο Εισοδήματος τέτοιο πράγμα. Τούτο είναι ένα photo copy. Φυσικά μόνο στην τράπεζα αν το υπόγραψα. Αν το υπόγραψα στην Τράπεζα Κύπρου με τα πολλά τα έγγραφα και εξ άλλου δεν γνωρίζω κανένα να πληρώνει το φόρο του άλλου. Για ποιο λόγο να πληρωθεί τούτο το ποσό; Ε. Εγώ σας υποβάλλω ότι άμα συμφωνήσεις με κάποιο πληρώνεις ό,τι συμφωνήσεις. Α. Δεν ξέρω τι συμφώνησαν.» Και ενώ προβάλλει άγνοια και ότι η συμφωνία έγινε από τον εναγόμενο 1, έρχεται αργότερα, να προβάλει μέσα από την απάντηση του: «Εγώ ξέρω ότι το κτήμα συμφωνήσαμε το £120.000,
20. Στο Κτηματολόγιο βρέθηκε δηλωμένο £80.000,00, πού πήγαν οι £40.000,00:» Ο δε κ. Θεοφίλου αντεξετάζοντας τον εναγόμενο 1 υπέβαλε τη θέση ότι οι άλλοι δυο μέτοχοι «αναμίχθηκαν στη διαπραγμάτευση αγοράς των ακινήτων μέχρι του χρόνου που ο ιδιοκτήτης των αγοραστών ζητούσε 60.000 και μετά αναλάβετε εσείς.». Θέση η οποία έρχεται σε αντίθεση με τα όσα ο Μ.Ε.1 προβάλλει ή με την προσπάθεια του να αποσυνδέσει εντελώς το πρόσωπο του από την εν λόγω συμφωνία. Δεν ήξερε γιατί υπέγραφε τις επιταγές, δεν ήξερε γιατί υπέγραψε το ταμιακό ένταλμα. Όλα τα είδε μετά. Και ενώ τα είδε δεν έκανε καν το κόπο να τα εξετάσει πιο προσεκτικά, είτε από μόνος του, είτε με δικό του λογιστή ή να ζητήσει από την Τράπεζα, όπως θα μπορούσε αν ήθελε, τις επιταγές που υπέγραψε, εμμένοντας αβασάνιστα θα έλεγα, στις θέσεις του. Άγνοιά προβάλλει συνεχώς ο Μ.Ε.1, για ότι του υποδεικνύεται κατά την αντεξέταση. Παραπέμπω στα έγγραφα για έγκριση του δανείου, «Λοιποί όροι και προϋποθέσεις»: όπως του υποδείχθηκαν κατά την αντεξέταση, Τεκμ.
21. «Το προϊόν του εγκριθέντος δανείου μαζί με ποσό εκ £16.000 που θα εισπράξετε από την πώληση του ακινήτου σας με αρ. εγγρ. 9635 στην Απαισιά να χρησιμοποιηθεί για την αγορά 4 χωραφιών στην Απαισιά τα οποία θα διαχωριστούν σε 17 οικόπεδα. Σημειώνεται ότι το ποσό των £16.000 θα χρησιμοποιηθεί για την πληρωμή φόρου στο Φόρο Εισοδήματος εκ £15.000,- καθώς επίσης και των μεταβιβαστικών / υποθηκευτικών εξόδων.» Απαντά και πάλι ο Μ.Ε.1: «Δεν τα γνωρίζω, ούτε τα διάβασα ποτέ μου, απλώς υπόγραψα, ούτε μας ενημέρωσε ο εναγόμενος για τούτα τα πράγματα»*. Το Τεκμ.32 και το Τεκμ.17, καταρρίπτουν τις θέσεις του Μ.Ε.
22. Το αν ο ίδιος δεν διάβασε, δεν πρόσεξε ή δεν ηθέλησε να αντιληφθεί πού έβαζε την υπογραφή του ή ποιες πράξεις γίνονταν με τη δική του υπογραφή και κατά συνέπεια συγκατάθεση, δεν μπορεί να εκληφθεί, ούτε και να αξιολογηθεί ως παράλειψη ενημέρωσης των λοιπών μετόχων από τον εναγόμενο 1 ή ως δόλιων ενεργειών του εναγόμενου 1, με σκοπό την εξαπάτηση των άλλων μετόχων ή της ενάγουσας. Και εγείρεται εύλογα το ερώτημα αν ο εναγόμενος 1 ήθελε να εξαπατήσει τους άλλους μετόχους και να οικειοποιηθεί οποιοδήποτε όφελος για δικό του λογαριασμό, γιατί δεν διευθέτησε τα πράγματα έτσι ώστε να είναι εκείνος που να εκπροσωπούσε την εταιρεία κατά το χρόνο της μεταβίβασης και άφησε τους άλλους δυο μετόχους να ολοκληρώσουν την πράξη. Θα ήταν λογικό, αν ο εναγόμενος 1 παρακινείτο από αλλότριο σκοπό, να προσπαθήσει να καλύψει τις κινήσεις του και να μην αφήσει στους άλλους δυο μετόχους την ευκαιρία να ελέγξουν τα σχετικά έγγραφα. Άγνοια, αλλά και αδιαφορία θα έλεγα, έδειξε ο Μ.Ε.1 για όλες τις δοσοληψίες της ενάγουσας. Ακόμη και στις περιπτώσεις όπου του υποδεικνύονταν επιταγές που έφεραν την υπογραφή και των τριών μετόχων απαντούσε με ένα «δεν γνωρίζω, δεν είδα» ή απέφευγε να απαντήσει στρέφοντας τη μαρτυρία του σε άσχετα γεγονότα ή επαναλαμβάνοντας για πολλοστή φορά τους ισχυρισμούς του, αυτό βεβαίως κατά την αντεξέταση, όπου και ελέγχθηκε η αξιοπιστία του, έτσι που η μαρτυρία του και οι απαντήσεις του να μην προσφέρουν οποιαδήποτε βεβαιότητα. Κινείτο στο περίπου και απέφευγε να απαντήσει θετικά. Όταν του υποδεικνύεται η επιταγή των £500,00 ημερομηνίας 15.4.2004 και αναγνωρίζει την υπογραφή του και την επιταγή, ως εκείνη που ο ίδιος έδωσε, Τεκμ.18, και πάλι δεν απαντά ευθέως. Όπως επίσης και δεν απαντά ευθέως στο πόση προμήθεια κατέβαλαν στο μεσίτη ή μεσίτες. «Η Αντεξέταση συνεχίζεται: Ε. Κύριε μάρτυρα, για τούτη την πράξη της αγοράς του ακινήτου από το Δήμο Λοίζου που μιλούμε πληρώσατε καμιά προμήθεια; Α. Πληρώσαμε ναι. Ε. Πόσα; Α. Νομίζω £5.
23. Ε. Ποιός τα πλήρωσε; Α. Έδωσα. Κατά διαστήματα εζήταν μας μετρητά ο εναγόμενος 1 και εδιούσαμε του. Εδώσαμε κάπου £10.000 τα οποία πήραμε μετά πίσω αλλά δώσαμε 7.700 πήραμε τα πίσω. Μετά πληρώναν τα ο Ανδρέας, ο εναγόμενος 1 εζήτα μας διάφορες υποχρεώσεις και του εδώσαμε. Δικαστήριο: E. Nα παραμείνουμε στην προμήθεια. Εδώσετε £5.000 για προμήθεια; Α. Είναι £4.500 σε μετρητά. Δεν ξέρω πόσα και £500 σε επιταγή της Τράπεζας Κύπρου. Η Αντεξέταση συνεχίζεται: Ε. Δεν κατάλαβα, μπορείτε να μου εξηγήσετε γιατί εδώσετε £4.500, ποιος είναι κατ' αρχάς τούτος που του εδώκετε τες £4.500 και £500 με επιταγή; Α. Έδωσε στο μεσίτη ο εναγόμενος
24. Νομίζω κάποιος Κώστας. Ε. Εσείς ξέρετε τον; Α. Βεβαίως ξέρω τον. Ε. Είσαστε εκεί που του εδώκετε την επιταγή των £500; Α. Ήμουν παρών. Εγώ την έβγαλα. Ε. Και είπε σας ότι έπιασε και £4.500; Α. Όχι, δεν τον ρώτησα. Ήταν η τελευταία επιταγή που του δώσαμε, εξοφλήσαμε τον. Ζητούσα αποδείξεις από τον εναγόμενο 1 και παράπεμπε με μετά, μετά. Παρόλο που ήμουν εγώ ο γραμματέας έκαμνε τα τούτος και είπε αφήστε θα τα κάμνω εγώ γιατί ξέρω καλύτερα από σένα. Ε. Είπες εσύ ότι εσύ έδωκες την επιταγή του Κώστα του κτηματομεσίτη των £500 και σε θυμίζω ότι ήταν 15.4.
25. Α. Δεν θυμάμαι την ημερομηνία. Ε. Έτο, τούτο; Α. Ναι. Ε. Είναι η υπογραφή σου; Α. Ναι.» Προσθέτει όμως ως καταληκτικό συμπέρασμα την ακατανόητη λογικά πρόταση: «Μάλιστα, εγώ ήμουν αντίθετος με τούτη την προμήθεια να αγοράζουμε και να δίδουμε προμήθεια αλλά επειδή μας παρουσίασε ο κ. Κώστας πόσα ποτούτα και επέμενε τζαι τζιήνος έτασσε μου ο εναγόμενος 1 και πρέπει να με πληρώσετε. Επληρώσαμε τον.» Η αοριστία των θέσεων του Μ.Ε.1 συνεχίζεται καθ' όλη την πορεία της μαρτυρίας του και κατά την αντεξέταση μεγιστοποιείται. Ο μάρτυρας δεν είναι καν σε θέση να διαχωρίσει και να δώσει στο Δικαστήριο σαφή εικόνα για το πόσα χρήματα συνεισέφερε ο ίδιος στην εταιρεία και τι ποσό, αν συνεισέφερε, του επιστράφηκε στην συνέχεια από την ενάγουσα. Ακόμα δεν ήταν σε θέση να ξεχωρίσει τη δική του συνεισφορά από την συνεισφορά του άλλου μετόχου. Προβάλλει διάφορες θέσεις: ο ίδιος, συνεισέφερε, όπως και ο άλλος μέτοχος, αντιλαμβάνομαι, χωρίς και πάλι να μπορεί να ξεχωρίσει τα ποσά. Πότε ποσό £10.000, άλλοτε £7.000 και £5.000, για να πληρώσει τις υποχρεώσεις της η εταιρεία «διότι δεν είχε λεφτά μέσα η εταιρεία να πληρώνει». Ισχυρίστηκε ο Μ.Ε.1 ότι ποτέ του δεν πήρε αποδείξεις εφόσον ο εναγόμενος 1 αρνείτο να εκδώσει αποδείξεις, αλλά ακόμα και να του δώσει οποιεσδήποτε εξηγήσεις. Ήσαν λεφτά τα οποία «έβαζαν» και θα έπαιρναν πίσω μόλις η εταιρεία θα ήταν σε θέση να τους τα επιστρέψει. Δεν ήταν σε θέση ακόμη να ξεχωρίσει και να παρουσιάσει σαφή εικόνα των ποσών που του επιστράφηκαν λόγω συνεισφοράς του ή των ποσών που έχει πληρωθεί ο ίδιος και ο συνεταίρος του για εργασίες ισοπεδώσεων στο επίδικο ακίνητο. Παρενθετικά αναφέρω πως κανένα στοιχείο ή καμιά λεπτομέρεια των εργασιών που διεξήγαγαν οι Φύτος και Σάββας Ζαχαρία δόθηκε από το μάρτυρα. Παρέμεινε στην αοριστία περί εκσκαφών στα επίδικα και άλλα κτήματα, για τις οποίες συμφωνήθηκε ένα κατ' αποκοπή ποσό. Περιέγραψε δυσκολίες που αφορούσαν τις εκσκαφές και ισοπεδώσεις και επέμενε ότι τους οφείλονται ποσά από τις ισοπεδώσεις, ωσάν τα πράγματα να ήταν αυταπόδεικτα. Ισχυρίζεται ο μάρτυρας την ύπαρξη προφορικής συμφωνίας με τον εναγόμενο 1, στη βάση των σημειώσεων του εναγόμενου 2, που και πάλι τους έδωσε ο εναγόμενος 1, έναντι συμφωνημένου συνολικού ποσού £72.000,
26. Ποσό το οποίο υπολόγισαν στη βάση της ημερήσιας αμοιβής τους για παρόμοιες δουλειές, μειωμένο κατά 15%. Αντιθέτως η λογιστική κατάσταση φανερώνει πληρωμή £21.700,00 για εκσκαφές στη βάση των στοιχείων που οι ίδιοι, οι δυο μέτοχοι Φύτος και Σάββας, είχαν προσκομίσει στο λογιστή, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε αξίωση εκ μέρους τους για οποιοδήποτε άλλο υπόλοιπο ή οποιαδήποτε άλλα εκκρεμούντα τιμολόγια. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι ο Μ.Ε.1 προωθεί την αξίωση της ενάγουσας και όχι τις προσωπικές του αξιώσεις, ως μέτοχος είτε της ενάγουσας είτε της άλλης εταιρείας Φύτος & Σάββας Λτδ, έστω και αν εμμέσως επωφελείται και ο ίδιος ως μέτοχος, αν η ενάγουσα επιτύχει στο τέλος. Κάτι τέτοιο όμως δεν φαίνεται να ήταν κατανοητό στον Μ.Ε.
27. Χαρακτηριστικό της προχειρότητας με την οποία γινόταν οι μεταξύ των μετοχών «δανειοδοτήσεις» της εταιρείας ή «συνεισφορές» των μετόχων, τουλάχιστον από την πλευρά του Μ.Ε.1, είναι η παρουσίαση του Τεκμ.19, όπου σημειώθηκαν λέει, τα λεφτά που έδωσε ή συνεισέφερε, ο εναγόμενος
28. Δεν μπορώ να αποφύγω να παρατηρήσω πως το Τεκμ.19 αποτελείται από μια πρόχειρα γραμμένη σημείωση επί ενός φύλλου χαρτιού, βγαλμένη από σημειωματάριο, «memo», όπου καταγράφονται διάφορα ποσά και ονόματα, χωρίς οποιαδήποτε ημερομηνία ή άλλη λεπτομέρεια και σε πολλές περιπτώσεις με δυσανάγνωστη καταχώριση. Αντίστοιχη σημείωση - «κολλούδα» έδωσε λέει και ο ίδιος στον εναγόμενο 1, για τη δική του συνεισφορά, δεν κράτησε όμως αντίγραφο!! Δέχεται ακόμη πως όταν έδωσε στον εναγόμενο 1, την αντίστοιχη δική του κολλούδα, για λεφτά που ο ίδιος έδωσε, «του τα έδωσε πίσω». Αντιπαραβολή ιδιαιτέρως των όσων ισχυρισμών του Μ.Ε.1 που αφορούν σε πληρωμές είτε για αγορά κτημάτων, είτε μεσιτικά ή άλλες υποχρεώσεις της εταιρείας και τους λογαριασμούς του δούναι και λαβείν, μεταξύ των τριών μετοχών και της ενάγουσας, με τη μαρτυρία του λογιστή της εταιρείας καταρρίπτονται εύκολα. Αντιθέτως πολύ καλή εντύπωση αποκόμισα από τη μαρτυρία του λογιστή Τάσου Αναστασίου, Μ.Υ.1, την οποία αποδέχομαι στο σύνολο της. Το γεγονός ότι ο μάρτυρας είναι κουμπάρος του εναγόμενου δε βρίσκω ότι τον εμπόδισε να πει την αλήθεια στο Δικαστήριο. Παρουσίασε την όλη εικόνα και τα γεγονότα αμερόληπτα. Ήδη παρέδωσε όλα τα σχετικά έγγραφα και αποδείξεις καθώς και τους λογαριασμούς της εταιρείας κατά τη παραίτηση του εναγόμενου 1 από διευθυντή. Με επαγγελματισμό και συνέπεια έδωσε τις εξηγήσεις στο Δικαστήριο χωρίς μεροληψία. Δεχόμενη το λόγο του και τις όσες εξηγήσεις έδωσε ως ορθές και ανταποκρινόμενες στην αλήθεια των πράξεων και των υπολογισμών του, σε σύγκριση και με αναφορά στην τραπεζική κατάσταση και την κίνηση του λογαριασμού της ενάγουσας, κάνω ανάλογα ευρήματα. Ο μάρτυρας δέχομαι ότι έδωσε όλα τα στοιχεία: λογαριασμούς και συμβόλαια που βρίσκονταν στην κατοχή του, στην ενάγουσα. Δεν αμφισβητήθηκε η δήλωση του αυτή από την ενάγουσα, σε κανένα στάδιο. Στη γραπτή του δήλωση ο Μ.Ε.1 δέχεται ότι τα στοιχεία του δόθηκαν στις 25.10.2004 και πάνω σ' αυτά προβαίνει στους σχολιασμούς του και προωθεί τις θέσεις τους. Η πλευρά της τελευταίας στάθηκε σε αναζήτηση πιθανολογήσεων και ανίχνευση επεξηγήσεων για την κάθε πληρωμή ή επιταγή. Η ίδια η ενάγουσα δεν αποπειράθηκε να παρουσιάσει οποιουσδήποτε δικούς της υπολογισμούς ή έστω δική της λογιστική κατάσταση των καταχωρήσεων των πληρωμών και εξόδων για το επίδικο διάστημα. Έστω κι αν αμφισβητούσε την αιτία της κάθε πληρωμής, ιδιαιτέρως των επιταγών, έστω και αν επιζητεί διάταγμα εναντίον του εναγόμενου 1, για παράδοση πλήρων και αληθινών λογαριασμών ή αποδείξεων, είχε, εφ' όσον δεν αμφισβητήθηκε ο λογιστής, στα χέρια της στοιχεία. Στοιχεία που όφειλε η ίδια να προσκομίσει για να επισημάνει τις παραλήψεις στις καταγραφές σε αντιπαραβολή με τις πληρωμές που έγιναν προσωπικώς από τους μετόχους, είτε τους επεστράφησαν αργότερα από την εταιρεία είτε όχι. Ακόμη και εκεί που επιδείχθηκαν κατά την αντεξέταση, επιταγές υπογραμμένες και από τον Μ.Ε.1 ο τελευταίος ευκόλως κατέφευγε σε αοριστίες και υπεκφυγές με τις συνήθεις αγαπημένες του κατακλείδες: «δεν είδα», «δεν ξέρω», «τώρα τα βλέπω». Ο Τάσος Αναστασίου δεν ήταν μόνο λογιστής της ενάγουσας αλλά και άλλων εταιρειών των δυο μετόχων Νεόφυτου Νεοφύτου, Μ.Ε.1 και Σάββα Ζαχαρία. Το αμφισβητεί ο δικηγόρος της ενάγουσας το γεγονός αυτό, ξεχνώντας ίσως, ότι ο ίδιος ο Μ.Ε.1 προηγουμένως, κατά την αντεξέταση του, δέχεται ότι ο Τάσος Αναστασίου ήταν ο λογιστής της εταιρείας Φύτος & Σάββας Λτδ., κι' ότι είναι αυτός που τηρούσε τα λογιστικά βιβλία της πιο πάνω εταιρείας μέχρι και το 2004 και ετοίμασε και σχετικούς λογαριασμούς. Η αμεροληψία του μάρτυρα και η αλήθεια του λόγου του φανερώνεται και από τον τρόπο που απαντά ο μάρτυρας όταν ρωτάται σχετικά με επιταγές που αφορούσαν εκσκαφές: «Ε. Σας λέω ότι ουδέποτε μίλησε ο Νεόφυτος Νεοφύτου ή και Σάββας Ζαχαρία για τις επιταγές αυτές που λέτε ότι σας είπε ο Ανδρέας Κωνσταντίνου ότι αφορούσαν εκσκαφές. Α. Κατ' αρχάς αυτές οι επιταγές έχουν εκδοθεί στο όνομα τους, μου τις έχει φέρει ο κ. Ανδρέας Κωνσταντίνου και διευκρινίστηκε από τους ίδιους ότι αφορούσαν μελέτη, χωματουργικά και για να γίνω πιο πιστευτός ακόμα μπορεί να μη το γνωρίζετε εσείς έχω επισκεφθεί το χωράφι που εγίνοντο οι εκσκαφές και είδα τον κ. Σάββα Ζαχαρίου που δούλευκε ο άνθρωπος πάνω στο τρακτέρ. Ε. Πότε; Α. Την εποχή που εσείς δεν τον γνωρίζατε. Ε. Πότε; Α. Μέσα στο
29. Ε. Πότε, Σεπτέμβρη; Α. Δεν θυμάμαι ακριβώς ούτε την ώρα, ούτε την ημέρα. Ε. Αν πάρουμε τα Χριστούγεννα που ήταν μεγάλη γιορτή ήταν τρεις μήνες μετά; Α. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι ήταν καλοκαίρι και είχε σκόνες, δεν θυμάμαι όμως την ημερομηνία. Ε. Ευχαριστώ και για την αλήθεια που μόλις μας είπατε.» Ο μάρτυρας γνωρίζει ότι αμφισβητούνταν εκ μέρους της ενάγουσας η πληρωμή τους για χωματουργικές εργασίες που έγιναν στα επίδικα κτήματα και όμως διευκρινίζει, κατά τρόπο που και ο ίδιος ο κ. Θεοφίλου δέχεται την αλήθεια του λόγους του. Η κατάσταση που παρουσίασε και οι επεξηγήσεις που έδωσε για κάθε επιταγή δεν μπορούσαν ουσιαστικά να αμφισβητηθούν ή να αντικρουστούν από την πλευρά της ενάγουσας, ώστε να αποδοθεί στο μάρτυρα αλλότριο κίνητρο ως προς τις καταχωρίσεις ή εξηγήσεις που αφορούσαν τουλάχιστον τη δική του πλευρά. Αναφορικά με τον ισχυρισμό και την αξίωση της ενάγουσας ότι ο εναγόμενος 1 απόσπασε ποσό £24.006,64 με την έκδοση επ' ονόματι του στις 22.3.2004 τραπεζικής επιταγής, Τεκμ.23, χωρίς να του οφείλονται απαντήθηκαν με σαφήνεια και δόθηκαν πλήρεις εξηγήσεις από τον εναγόμενο 1: επρόκειτο για πληρωμή που έγινε για αγοραπωλησίες ακινήτων που πραγματοποιήθηκαν από τους ενάγοντες κατά την περίοδο που υπήρξε ο μόνος διοικητικός σύμβουλος της ενάγουσας και συγκεκριμένα για την αγορά ακινήτου εκτάσεως 13 σκαλών στην Παραμύθα που αγοράστηκε αντί του συμφωνημένου τιμήματος πώλησης £18.000,00, αλλά που στοίχισε στην ενάγουσα £25.006,00 εξ αιτίας δικαστικής διαδικασίας στην οποία υπήρξε εξώδικη διευθέτηση. Αντίθετα αοριστία χαρακτηρίζει τις θέσεις του Μ.Ε.1, ο οποίος αρκέστηκε να εκτοξεύσει ως πυροτέχνημα τη θέση του χωρίς ουσιαστική υποστήριξη. Δέχομαι τις εξηγήσεις που έδωσε ο εναγόμενος 1 και τις διεργασίες που προηγήθηκαν. Ο εναγόμενος 1 όχι μόνο φαίνεται ότι κατέβαλε απολύτως δικαιολογημένα το πιο πάνω ποσό, αλλά στη συνέχεια ποσό εκ Λ.Κ.23.200,00 του επιστράφηκε με επιταγή της ενάγουσας, ημερομηνίας 29.3.2004, Τεκμ.24 και η εταιρεία παρέμεινε να του οφείλει ποσό £1.800,00 το οποίο και του καταβλήθηκε αργότερα όταν το επέτρεπαν τα οικονομικά της ενάγουσας. Η ενάγουσα αποδίδει στον εναγόμενο 1«κλοπή» ποσού £40.000,00 όπως εξάγεται από τους υπολογισμούς της στην §17(η). Παρά την κακή σύνταξη της παραγράφου, από τη μαρτυρία εξάγεται ότι εκείνο που αποδίδεται στον εναγόμενο 1 ως τελικό συμπέρασμα, είναι πως πώλησε τις δυο οικίες οι οποίες επρόκειτο να αναγερθούν στα επίδικα ακίνητα κατά £40.000,00 περισσότερο, απ' ότι παρουσίασε στους ενάγοντες ότι τις πώλησε, και οικειοποιήθηκε για δικό του όφελος τα λεφτά αυτά. Από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία όπως την έχω αποδεχθεί και από τα δυο αγοραπωλητήρια έγγραφα που κατατέθηκαν για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης από τους αγοραστές, Τεκμ.10, 11 και 12, παρουσιάζουν ως τιμή πώλησης τα ποσά για τα οποία αγοράστηκαν. Η αντιπαραβολή εκ μέρους της ενάγουσας με το διαφημιστικό έντυπο που παρουσιάστηκε, ετοιμάστηκε τον Ιανουάριο του 2004, μετά την πώληση της πρώτης κατοικίας δέχομαι ότι αναφέρονταν σε τιμές που οι ενάγοντες επεδίωκαν να εξασφαλίσουν και κατά συνέπεια, ήταν τιμές διαπραγματεύσιμες. Πρόκειται για πρακτική όχι ξένη στις αγοραπωλησίες ακινήτων, αλλά και φυσική εκ των πραγμάτων: Εάν οι πωλητές, και εδώ η ενάγουσα, δεν εύρισκαν αγοραστές για την τιμή που επεδίωκαν, θα προχωρούσαν να παραχωρήσουν μια λογική έκπτωση ώστε να προωθήσουν την αξιοποίηση του έργου όπως την είχαν σχεδιάσει. Η προκαταβολή που εισεπράχθη από τον εναγόμενο 1 κατατέθηκε στο λογαριασμό της ενάγουσας με επιταγές τις οποίες εξέδωσε επ' ονόματι της, ο τότε δικηγόρος των αγοραστών, Ανδρέας Παπαδόπουλος. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Ε.1 δέχτηκε ότι ο εναγόμενος 1 δανειοδότησε την εταιρεία και προκάλεσε μάλιστα τον δικηγόρο του εναγομένου 1 να του επιδείξει τις επιταγές. Όταν του υποδεικνύονται οι δυο επιταγές απαντά: «Αυτά υπογράψαμε, τις λευκές επιταγές σε κάποια φάση για να πληρώσει έξοδα της εταιρείας και μετά που ανέλαβα διευθυντής, ανακάλυψα ότι για £24.006,03 και η άλλη £23.200,
30. Η μια στο όνομα Ανδρέας Κωνσταντίνου και η άλλη στο όνομα της εταιρείας του.» Ο κ. Θεοφίλου στην αγόρευση του τοποθετείται, λέγοντας πως, τόσο το πραγματικό τίμημα αγοράς των κτημάτων από την ενάγουσα και το πώς ξεγέλασε τους άλλους μετόχους ο εναγόμενος 1 κατά την αγορά τους όσο και οι ισοπεδώσεις που έγιναν από τους Φύτο και Σάββα ή από κάποιο ονόματι Καπνό, και η έκταση και το κόστος των ισοπεδώσεων, οι υπερβολικές πληρωμές στους μεσίτες το δικηγόρο και στην τράπεζα και σε μεταβιβαστικά, δεν είναι αντικείμενο της παρούσης αγωγής. Αφορούν όμως το πραγματικό κόστος της ενάγουσας όταν θα υπολογιστεί το μέγεθος «του οφέλους» που οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι αυτή είχε από την «πώληση» των επιδίκων κτημάτων στην εναγόμενη 3, απόδειξη όπως τη χαρακτήρισε ο κ. Θεοφίλου της «αθωότητας τους» από τις κατηγορίες δόλου και συνομωσίας. Θέλω να παρατηρήσω πως η θέση αυτή είναι ακατανόητη, όπως ακατανόητος είναι και ο τρόπος προώθησης της υπόθεσης των εναγόντων που έδινε την εντύπωση, με κάθε σεβασμό προς τον κ. Θεοφίλου, που έκανε ότι μπορούσε για να προωθήσει τις θέσεις των πελατών του, λίθων και πλίνθων ατάκτων ερριμμένων. Όσο και αν τα δικόγραφα θέτουν το θεμέλιο η μαρτυρία των εναγόντων τα εκθεμελίωσε. Όλα όσα τέθηκαν από τον Μ.Ε.1 ήταν στο «περίπου» στο δεν ξέρω, δεν είδα, δεν γνωρίζω, δεν άκουσα. Όλες οι θέσεις του Μ.Ε.1 είτε τέθηκαν για να υποστηρίξουν τις αξιώσεις του είτε όχι, περιέπλεξαν τα πράγματα σε σημείο που πολλές αναφορές, όσο και αν ανατρέξω στα πρακτικά παραμένουν μέχρι τέλους όχι μόνο ατεκμηρίωτες, αλλά και αδύνατον να προσδιοριστούν. Ο εναγόμενος 1 με τη δική του μαρτυρία και σε αναφορά με τις λογιστικές καταστάσεις έδωσε απαντήσεις σε πλείστα ζητήματα με σαφήνεια. Οι επεξηγήσεις του είχαν αντίκρισμα στα τεκμήρια και έδιναν απαντήσεις σε όσα του καταμαρτυρούσε ο Μ.Ε.1 και η γραμμή που ακολούθησε η ενάγουσα. Κάποιες διαφοροποιήσεις μικροποσών ή εξηγήσεις, αριθμητικές αποκλίσεις, δεν διαφοροποιούν την καλή εντύπωση που έχω αποκομίσει από το μάρτυρα. Με βάση τη μαρτυρία όπως την έχω αποδεχθεί βρίσκω ότι η ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει ότι ο εναγόμενος 1 απέσπασε χωρίς νόμιμη αιτία από την ενάγουσα Λ.Κ.122.000,00 ή ιδιοποιήθηκε το πιο πάνω ποσό ή μέρος του για δικό του όφελος. Στρέφομαι τώρα στην επόμενη πτυχή του ζητήματος και σε ότι αφορά στην αποδιδόμενη συνομωσία και εξαπάτηση της ενάγουσας, από τις πράξεις και ενέργειες των εναγομένων 1 - 3 και τον ιδιαίτερο ρόλο του εναγόμενου
31. Σκοπός της αξιολόγησης της μαρτυρίας είναι να μπορέσει το Δικαστήριο να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα ώστε με δεδομένα τα πραγματικά αυτά στοιχεία να εξετάσει, κατά πόσον ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης, το έχει αποσείσει στον βαθμό που απαιτείται. Η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης. Borry Wynne v. David Costakis Mavronicolas κ.α.