Ανδρομέδα Ιωάννου ν. Δημήτρη Δημητρίου, Αρ. Αγωγής: 1759/07, 31.01.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A17 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Δρουσιώτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1759/07 Μεταξύ: Ανδρομέδα Ιωάννου, εκ Λεμεσού Ενάγουσας και Δημήτρη Δημητρίου, εκ Λεμεσού Εναγόμενου -------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31.01.2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγουσα: κα Ιακώβου Για εναγόμενο: κ. Η. Κονναρής Ενάγουσα παρούσα. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η ενάγουσα με την παρούσα αγωγή ζητά γενικές και ειδικές αποζημιώσεις από τον εναγόμενο λόγω του ότι ο σκύλος του εναγόμενου της επιτέθηκε και δάγκωσε την ενάγουσα στο χέρι με αποτέλεσμα να προκληθούν σ΄ αυτή σωματικές βλάβες, ζημιές, απώλεια, έξοδα, πόνο και ταλαιπωρία. Ο εναγόμενος παραδέχεται ότι κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ο ιδιοκτήτης του σκύλου, παραδέχεται ουσιαστικά ότι η ενάγουσα στις 14.09.2005 δέχθηκε επίθεση από τον σκύλο του και γι΄ αυτό το παράπτωμα για τη μη φύλαξη του σκύλου του καταδικάστηκε σε ποινική υπόθεση και του επιβλήθηκε πρόστιμο. Οι μόνοι μάρτυρες που κατέθεσαν ήταν η ενάγουσα και ο εναγόμενος. Η ενάγουσα σημειώνω σε πολύ αδρές γραμμές ανέφερε ότι στις 14.09.2005 περπατούσε στο πεζοδρόμιο της οδού Μενελάου, περιοχή Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό, ακούμπησε στο κάγκελο οικίας για να ξεκουραστεί και ο σκύλος που ευρίσκετο μέσα από το κάγκελο της επιτέθηκε και τη δάγκωσε στο χέρι. Τόσο στην κυρίως εξέταση όσο και στην αντεξέταση περίγραψε πως τοποθέτησε το χέρι της το αριστερό στο κάγκελο και δέχθηκε το δάγκωμα από το σκύλο. Αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι έβαλε μέσα το χέρι της για να κόψει ρόδι και γι΄ αυτό δέχθηκε το δάγκωμα. Δεν είδε την πινακίδα για προειδοποίηση ύπαρξης σκύλου και εάν την έβλεπε δεν θα ακουμπούσε. Περαιτέρω περίγραψε τον τραυματισμό που υπέστηκε καθώς τον πόνο και την ταλαιπωρία. Ο ενάγοντας τα πλείστα όσα ανέφερε αποτελούν όπως και ο ίδιος είπε γεγονότα τα οποία του τα έχουν αναφέρει τρίτοι μεταξύ αυτών και ο ισχυρισμός ότι η ενάγουσα δέχθηκε το δάγκωμα όταν άπλωσε το χέρι για να κόψει ρόδι. Ισχυρίστηκε ότι ο σκύλος ήταν δεμένος στο πίσω μέρος της αυλής και πρέπει να έβγαλε το κολάρο και βρέθηκε μπροστά. Περαιτέρω ανέφερε ότι στα κάγκελα υπήρχε προειδοποιητική πινακίδα κάτι φυσικά που το επιβεβαιώνει το τεκμήριο
- Αξιολόγηση: Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και με βάση όλη την εικόνα που έχω απεικονίσει τη στιγμή που η ενάγουσα κατέθετε καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η ενάγουσα έχει παραθέσει στο Δικαστήριο τα γεγονότα ως έχουν συμβεί. Μπορεί η κυρίως εξέταση της να αποτελεί το γραπτό κείμενο που κατέθεσε όμως κατά το στάδιο της αντεξέτασης παρέμεινε σταθερή και επεξηγηματική, τόσο πως βρέθηκε ακουμπισμένη στο κάγκελο, τον τρόπο που έθεσε το αριστερό της χέρι στο κάγκελο και το δάγκωμα που δέχθηκε από τον σκύλο. Βλέποντας με ιδιαίτερη προσοχή όλη τη μαρτυρία της ενάγουσας μπορεί να διαπιστωθούν κάποια στίγματα υπερβολής. Όμως αντιπαραθέτοντας τα όσα ανέφερε σε σχέση με τα ιατρικά πιστοποιητικά που είχε παραθέσει και το περιεχόμενο τους δεν έχει αμφισβητηθεί και αυτά τα μικρά στίγματα εξαλείφονται. Ως εκ τούτου αποδέχομαι στο σύνολο τη μαρτυρία της. Αντίθετη γνώμη έχω σχηματίσει για τον εναγόμενο ο οποίος έχει αφήσει την εντύπωση ότι γνώριζε καλά τι έπρεπε να πει ή να κάμει για να αποφύγει την ευθύνη. Οι ισχυρισμοί του πως έγινε το ατύχημα με το σκύλο του απορρίπτονται ασυζητητί καθότι δεν έχει ιδία γνώση. Επίσης δεν έχει πείσει το Δικαστήριο πλην του γεγονότος ότι είχε πινακίδα στην είσοδο της οικίας ότι υπήρχε σκύλος κάτι που δεν αμφισβητήθηκε από τη δικηγόρο της ενάγουσας, δεν έπεισε ότι λάμβανε οποιαδήποτε μέτρα για να προστατεύει οποιοδήποτε τρίτο από το σκύλο του. Όσον αφορά τους τραυματισμούς της ενάγουσας δεν υπήρξε οποιαδήποτε αμφισβήτηση από την υπεράσπιση και συνεπώς οι τραυματισμοί που υπέστηκε είναι αυτοί που περιγράφονται στα τεκμήρια 4 και 5 ιατρικά πιστοποιητικά. Στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγόμενου έθεσε στο Δικαστήριο ότι λεπτομέρειες αμέλειας που υπάρχουν στην έκθεση απαίτησης δεν έχουν αποδειχθεί καθότι ο σκύλος ευρίσκετο εντός της αυλής της οικίας του σε περιφραγμένο χώρο από κάγκελα ύψους τουλάχιστον 1,5 μέτρου, δεν ξέφυγε από τον έλεγχο και υπήρχε προειδοποιητική πινακίδα. Συμπεράσματα: Είναι η θέση του ότι ο εναγόμενος με τα μέτρα που λάμβανε για το σκύλο του θα πρέπει να απαλλαγεί από οποιαδήποτε ευθύνη. Τέλος, θέτει ότι σε περίπτωση που θα βρεθεί από το Δικαστήριο ότι ο εναγόμενος έχει ευθύνη θα πρέπει τότε στον εναγόμενο να κατανεμηθεί η λιγότερη. Με βάση την αποδεκτή μαρτυρία καταλήγω στα πιο κάτω συμπεράσματα: Στις 14.09.2005 η ενάγουσα ακούμπησε το αριστερό χέρι της σε κάγκελο της οικίας του εναγόμενου στην οδό Μενελάου στην περιοχή Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό. Εντός της αυλής της οικίας υπήρχε σκύλος ο οποίος βρισκόταν κάτω από δέντρο σε σημείο που ακούμπησε το χέρι της η ενάγουσα. Αποτέλεσμα ήταν να της επιτεθεί ο σκύλος και να τη δαγκώσει στο αριστερό χέρι. Ο ιδιοκτήτης του σκύλου ήταν ο εναγόμενος. Τα πιο πάνω σημεία δεν έχουν αμφισβητηθεί. Από το δάγκωμα του σκύλου η ενάγουσα υπέστηκε θλαστικό τραύμα αριστερού αγκώνα, εισήχθη στο χειρουργείο για καθαρισμό του τραύματος της και τοποθέτηση γαζών με bedadine και Hartman's. Το τραύμα παρουσίαζε έλλειμμα δέρματος με διάμετρο 5 cm, ακολουθήθηκε συντηρητική αγωγή και αποκαταστάθηκε πλήρως μετά από θεραπεία 3 μηνών χωρίς να αφήσει στο άνω άκρο λειτουργικό πρόβλημα. Στην περιοχή του τραύματος υπάρχει εμφανής ουλή. Τα πιο πάνω δεν έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση. Η υπεράσπιση όπως και ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εναγόμενου τονίζει στην αγόρευση του εστιάζει το θέμα στην ευθύνη του κατόχου του σκύλου, παρέπεμψε δε και το Δικαστήριο σε σχετική νομολογία. Είναι γεγονός ότι ο εναγόμενος ήταν ιδιοκτήτης του σκύλου και είχε την ευθύνη του ζώου κατά την επίδικη ημερομηνία. Επίσης είναι γεγονότος ότι η ζημιά που προκλήθηκε στο χέρι της ενάγουσας προκλήθηκε από δάγκωμα που δέχθηκε από το σκύλο του εναγόμενου ο οποίος ευρίσκετο από τη μέσα πλευρά του διαχωριστικού κιγκλιδώματος με το οποίο ήταν περιφραγμένη η αυλή του και επίσης ο εναγόμενος παραδέχθηκε ότι τον σκύλο τον είχε πάντοτε δεμένο στο πίσω μέρος της αυλής του. Περαιτέρω από τις φωτογραφίες, τεκμήρια 6 και 7, που κατέθεσε ο εναγόμενος διαπιστώνοντας τα ακόλουθα: Το κάγκελο με το οποίο διαχωρίζετο η αυλή της οικίας από το πεζοδρόμιο απέτρεπε μόνο την είσοδο κάποιου στην αυλή, υπήρχε μια μικρή μόνο πινακίδα στην είσοδο και όχι σε διάφορα σημεία του καγκέλου. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία ότι ο σκύλος ήταν «άγριο ζώο», ότι είχε επιθετικές τάσεις και ότι επέδειξε παρόμοια συμπεριφορά. Ευθύνη: Συνεπώς η ευθύνη του εναγόμενου θα πρέπει να κριθεί με βάση τη μαρτυρία που έχει τεθεί από την ενάγουσα ότι ενώ ακούμπησε το χέρι της στο κάγκελο δέχθηκε το δάγκωμα του σκύλου. Η ενάγουσα είδε για πρώτη φορά το σκύλο όταν δέχθηκε το δάγκωμα. Από την άλλη υπάρχει και ο ισχυρισμός του εναγόμενου ότι είχε δεμένο το σκύλο στο πίσω μέρος της αυλής και πρέπει να βγήκε το κολάρο για να βρεθεί στο μπροστινό μέρος. Ο εναγόμενος όμως σ΄ αυτό το σημείο δεν έδωσε καθόλου εξηγήσεις για το πώς ήταν δεμένος ο σκύλος ώστε να μπορεί και το Δικαστήριο να εξετάσει αν με τον τρόπο που ήταν δεμένος ήταν αδύνατο να βγει το κολάρο. Υπήρχε στην είσοδο πινακίδα ότι στην αυλή υπάρχει σκύλος όμως δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτή από όλο το μήκος του καγκέλου και τα κάγκελα όπως ήταν κατασκευασμένα δεν προσέφεραν και προστασία. Το άρθρο 54 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 αναφέρει: «
- Σε αγωγή που εγείρεται σε σχέση με ζημιά, κατά την οποία αποδεικνύεται- (α) ότι η ζημιά προκλήθηκε από άγριο ζώο, ή από άλλο ζώο που δεν είναι άγριο το οποίο είχε, όπως γνώριζε ο εναγόμενος, ή πρέπει να θεωρηθεί ότι γνώριζε κατά τεκμήριο, την τάση για την τέλεση της πράξης από την οποία προκλήθηκε η ζημιά· και (β) ότι ο εναγόμενος ήταν ο ιδιοκτήτης ή είχε την ευθύνη του ζώου αυτού, ο εναγόμενος φέρει το βάρος της απόδειξης του ότι δεν υφίστατο αμέλεια για την οποία αυτός ευθύνεται σε σχέση με το ζώο αυτό». Με βάση την αποδεκτή μαρτυρία η οποία δεν έχει αμφισβητηθεί το Δικαστήριο κατέληξε ότι ο εναγόμενος ήταν ο ιδιοκτήτης του σκύλου δεν υπήρξε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι επρόκειτο για άγριο ζώο, ούτε μαρτυρία ότι ο σκύλος ήταν επιθετικός. Επίσης είναι κοινά αποδεκτό ότι ο σκύλος βρισκόταν εντός της αυλής και όχι στο δρόμο. Η μόνη μαρτυρία η οποία αποτελεί και παραδοχή του εναγόμενου είναι ότι το σκύλο τον είχε δεμένο στο πίσω μέρος της αυλής και μπροστά πρέπει να βρέθηκε γιατί έβγαλε το κολάρο με το οποίο ήταν δεμένος. Συνεπώς η απόδοση ευθύνης στον εναγόμενο θα εξετασθεί ως κατόχου ήμερου ζώου το οποίο αφέθηκε να κυκλοφορεί ελεύθερα εντός της αυλής της οικίας του. Η κατοχή ήμερου ζώου όπως έχει αναφερθεί στην Πολυμετάλ Λτδ, Μεταλλικές Κατασκευές κ.ά. ν. Α. Κωνσταντίνου
(1998)1 Α.Α.Δ. 393 μπορεί ανάλογα με τη φύση του, να παρεμβάλλει προβλεπτούς κινδύνους για την ασφάλεια του γείτονα, όπως εξηγείται παραστατικά από το Λόρδο Atkin σε υπόθεση που αφορούσε σκύλο, στην Fardon v. Harcout - Rivington
(1932)All E.R. Rep. 81. To ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του κατοπτρίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο προσδιορίζεται η εκπλήρωση του καθήκοντος επιμέλειας για την ασφάλεια του γείτονα από κινδύνους που μπορεί να προκύψουν από την κατοχή σκύλου: «But it is also true that, quite apart from the liability imposed upon the owner of animals or the person having control of them by reason of knowledge of their propensities, there is the ordinary duty of a person to take care either that his animal or his chattel is not put to such a use as is likely to injure his neighbour - the ordinary duty to take care in the cases put upon negligence». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Αλλά, είναι επίσης αληθές, ότι ανεξάρτητα από την ευθύνη η οποία επιβάλλεται στον ιδιοκτήτη ζώων ή το πρόσωπο το οποίο τα έχει υπό τον έλεγχό του, λόγω γνώσης των τάσεων τους, υπάρχει, και το σύνηθες καθήκον προσώπου να μεριμνά έτσι ώστε το ζώο του ή το κινητό αντικείμενο υπό τον έλεγχό του δεν τίθεται σε τέτοια χρήση που να είναι πιθανόν να βλάψει το γείτονα. Το σύνηθες καθήκον επιμέλειας όπως ορίζουν οι αρχές του δικαίου της αμέλειας». Όπως επισημαίνει ο Λόρδος Dunedin στη δική του απόφαση, στην ίδια υπόθεση, το καθήκον επιμέλειας προκύπτει από τη γνώση για τις κινήσεις του σκύλου, μεταξύ άλλων και από τα πηδήγματά του. Περαιτέρω στην ίδια απόφαση αναφέρονται και τα ακόλουθα: Ιδιαίτερα διαφωτιστικές είναι οι παρατηρήσεις του Pearson L.J. στην Ellis v. Johnstone
(1963)1 All E.R. 286. Εξηγεί τις διαφορές μεταξύ της αυστηρής ευθύνης για τη φύλαξη σκύλου, ο οποίος εξομοιούται με άγριο ζώο λόγω των γνωστών επιθετικών του τάσεων, και της ευθύνης του κατόχου ήμερου, κατά τεκμήριο, σκύλου που ανάγεται σε αμέλεια από ενέργειες του ζώου οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν βλάβη στον άνθρωπο. Επισημαίνει ότι και στην περίπτωση της αμέλειας, ". perhaps some special propensity is required.", (. ίσως απαιτείται κάποια ειδική τάση). Τέτοιες τάσεις μπορεί να λεχθεί, ανάλογα με τους κινδύνους στους οποίους είναι δυνατό να εκθέσουν την ασφάλεια του γείτονα, λαμβάνονται υπόψη στον προσδιορισμό του καθήκοντος επιμέλειας. Σχετικό, στην προκείμενη περίπτωση, είναι το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι ο σκύλος, όπως ήταν ή έπρεπε να ήταν γνωστό στους εφεσείοντες, ήταν «παιχνιδιάρης και ζωηρός». Τρεις άλλες αγγλικές αποφάσεις, σχετικές προς το επίδικο θέμα, οι οποίες επίσης αναλύονται στην πρωτόδικη απόφαση είναι οι Sycamore v. Ley
(1932)1 All E.R. 97, Searle v. Wallbank
(1947)A.C. 360 και η Cummings v. Granger
(1977)1 All E.R. 104. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα μου σε συνδυασμό με τις πιο πάνω αρχές και ιδιαιτέρως το γεγονός ότι ο σκύλος αφέθηκε να κυκλοφορεί ελεύθερος εντός της αυλής της οικίας είτε γιατί δεν προσδέθηκε εκείνη την ημέρα στο πίσω μέρος της αυλής, είτε γιατί εδέθηκε ατελώς με αποτέλεσμα να βρεθεί στο μπροστινό μέρος της αυλής. Περαιτέρω τα κάγκελα που διαχώριζαν την αυλή από το πεζοδρόμιο ήταν κατασκευής διά της οποίας οποιοσδήποτε τρίτος ευρισκόμενος έξω από αυτή είτε ακουμπούσε σ΄ αυτά όπως έκανε και η ενάγουσα είτε κατά λάθος έβαζε το χέρι του ή άλλο μέρος του σώματος του θα μπορούσε άνετα να έρθει σε επαφή με το ζώο. Επίσης οι προειδοποιήσεις για την ύπαρξη σκύλου εντός της αυλής δεν ήταν ικανοποιητικές. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο εναγόμενος ως ιδιοκτήτης του σκύλου τα μέτρα που έλαβε δεν ήταν αποτρεπτικά με αποτέλεσμα να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια τρίτου προσώπου του γείτονα. Συνεπώς βρίσκω ότι ο εναγόμενος έχει ευθύνη από την πράξη του σκύλου του. Δεν υπάρχει θέμα συντρέχουσας αμέλειας καθότι η ενάγουσα βρισκόταν στο πεζοδρόμιο και ακούμπησε στο κάγκελο, δεν εισήλθε στην αυλή. Αποζημιώσεις: Με την πιο πάνω κατάληξη μου επί της ευθύνης θα προχωρήσω να εξετάσω τις ζημιές που υπέστη η ενάγουσα. Η υπάρχουσα νομολογία επί του θέματος των αποζημιώσεων θέτει ότι οι αποζημιώσεις θα πρέπει να συνιστούν εύλογη και δίκαιη αποκατάσταση του ενάγοντος [βλέπε Ioannou & Paraskevaides (Overseas) Ltd an Other v. Christofis
(1982)1 C.L.R. 719], αλλά το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να αποπειράται να επιδικάσει αποζημιώσεις για το πλήρες ποσό ή να προβεί σε τέλεια χρηματική αποκατάσταση [δέστε Paraskevopoulos v. Georghiou
(1970)1 C.L.R. 118 και Xenopoulos and another v. Anastasiou
(1981)1 C.L.R. 521]. Από την άλλη, οι αποζημιώσεις θα πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτές (βλέπε Δ. Κουμπαρή κ.ά. ν. Δ. Χρίστου Φατρή
(2001)1 Β Α.Α.Δ. σελ. 921). Έχει τονιστεί, περαιτέρω, η ανάγκη για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν οι αναπηρίες στα θύματα της αμέλειας [Βλέπε Βρυωνίδη ν. Σωφρονίου
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 1181]. Γεγονός αποτελεί ότι δεν υπάρχει ξεκαθαρισμένο και επακριβές κονδύλι για κάθε τραύμα ξεχωριστά. Η ενάγουσα όπως πιο πάνω περιγράφω υπέστη θλαστικό τραύμα αριστερού αγκώνα, εισήχθη στο χειρουργείο όπου της έγινε καλός καθαρισμός του τραύματος και τοποθέτησης γαζών με Bedadine και Hartman's (14.09.2005). Στις 17.09.2005 με γενική αναισθησία έγινε αλλαγή του τραύματος εκ νέου, καθαρισμός και τοποθέτηση γαζών εντός της πληγής. Στις 19.09.2005 πάλι με γενική αναισθησία έγινε καθαρισμός του τραύματος και τοποθέτηση γαζών στις πληγές. Στις 20.09.2005 εξήλθε του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού με συνοδευτικό σημείωμα για πλαστικούς χειρουργούς στο Μακάρειο Νοσοκομείο. Επισκέφθηκε το Μακάρειο Νοσοκομείο στις 22.09.2005 όπου ο Δρ Ι. Κωτσάκης διαπίστωσε ότι παρουσιάζει τραύμα στο αριστερό αντιβράχιο πλησίον της άρθρωσης του αγκώνος, το τραύμα παρουσίαζε έλλειψη δέρματος και έχει διάμετρο 5 cm. Προχώρησε με συντηρητική αγωγή παρακολουθήθηκε ως εξωτερικός ασθενής και το τραύμα αποκαταστάθηκε πλήρως μετά από θεραπεία τριών μηνών χωρίς να αφήσει στο άνω άκρο λειτουργικό πρόβλημα. Στην περιοχή του τραύματος υπάρχει ουλή. Στην υπόθεση Δέσπω Καλογήρου ν. Χριστίνας Αντωνιάδου
(1997)1Γ Α.Α.Δ. 1444 επιδικάστηκε ποσό ΛΚ6.000 για γενικές αποζημιώσεις για τραυματισμούς, κάκωση στο δεξιό αστράγαλο, δύο εγχειρήσεις καθαρισμού πληρών, απόσπαση μοσχεύματος από άλλο μέρος, τοποθέτηση στο καταστρεφέν μέρος, πρόκληση μεγάλης δύσμορφης ουλής κ.ά., ηλικία 20 ετών. Επίσης στην υπόθεση Σπύρος Μελάς και Ελένη Λτδ κ.α. ν. Μαρίνου Σάββα Πολίτη
(2003)1 (Α) Α.Α.Δ. 594 ο εφεσείων υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς στο αριστερό γόνατο όχι επηρεασμός λειτουργικών στοιχείων, πιθανότητα περιοδικών ενοχλήσεων υπό μορφή αίσθησης, δυσκαμψίας του γονάτου κυρίως μετά από παρατεταμένη ακινησία, μείωση κατά 15%των πιθανοτήτων της ποδοσφαιρικής του εξέλιξης με ιδιαίτερη διάκριση. Ύπαρξη τραυματικών ουλών. Το πρωτόδικο επεδίκασε ΛΚ15.000, κρίθηκαν υπερβολικές και μειώθηκαν σε ΛΚ8.000 από το Εφετείο. Οι πιο πάνω υποθέσεις δεν είναι ενδεικτικές για την παρούσα υπόθεση, τις χρησιμοποίησα απλά ως βάση σύγκρισης. Φυσικά ο τραυματισμός που υπέστη η ενάγουσα στην παρούσα υπόθεση είναι πολύ μικρότερος από τους τραυματισμούς που υπέστηκαν οι πιο πάνω. Με βάση τον τραυματισμό που υπέστηκε η ενάγουσα αυτό που θα πρέπει το Δικαστήριο να αντιληφθεί περισσότερο είναι ο πόνος και η ταλαιπωρία που υπέστη η ενάγουσα στην ηλικία που βρίσκεται. Βάσει τα ιατρικά πιστοποιητικά δεν της έχει παραμείνει οποιοδήποτε ιατρικό κατάλοιπο εκτός από την ουλή η οποία όπως και η ίδια παραδέχθηκε της έχει καταστεί αδιάφορη. Συνεπώς με βάση τα όσα πιο πάνω έχω εξηγήσει χωρίς φυσικά ο πόνος και ταλαιπωρία να μπορεί να πληρωθεί στο μέγιστο με λεφτά κρίνω ότι το ποσό των €4.000 είναι δίκαιο και εύλογο ποσό αποζημίωσης για τον τραυματισμό που υπέστη η ενάγουσα. Η ενάγουσα αξιώνει περαιτέρω το ποσό των €47,84 (ΛΚ28) για την ιατρική έκθεση, το ποσό των €85,43 (ΛΚ50) για την αστυνομική έκθεση και το ποσό των €512,58 (ΛΚ300) για μεταφορικά στο γιατρό. Τα ανωτέρω ποσά ως ειδικές αποζημιώσεις θα πρέπει, όχι μόνο να εξειδικεύονται στα δικόγραφα, αλλά να αποδεικνύονται με αυστηρότητα [βλέπε Σπύρου ν. Χ"Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, Ηρακλέους ν. Σκάφους Νίκη, Αγωγή Ναυτοδικείου 91182
(1994)1 Α.Α.Δ. 510, Ηρακλέους ν. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239 και Παναγιώτου ν. Φραγκέσκου
(1999)1 Α.Α.Δ.
- Έχοντας υπόψη μου τα ανωτέρω, κρίνω ότι το μόνο ποσό που έχει αποδειχθεί από την ενάγουσα είναι τα €47,84 για την ιατρική έκθεση που αναφέρονται στο τεκμήριο
- Τα υπόλοιπα ποσά ασχέτως και αν η ενάγουσα δεν έχει αντεξετασθεί δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν και ως εκ τούτου απορρίπτονται. Ως εκ τούτου εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου ως ακολούθως: α) €4.000 ως γενικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο από την καταχώρηση της αγωγής γιατί δεν δόθηκαν οποιεσδήποτε εξηγήσεις για την καθυστέρηση στην καταχώρηση της αγωγής μέχρι εξοφλήσεως. β) €47,84 ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι εξοφλήσεως. γ) Έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other action/Final Αναφορά: Πολιτική - Επίθεση - Γενικές και ειδικές αποζημιώσεις από δάγκωμα σκύλου - Άρθρο 54 του Κεφ.
- cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο