Γεώργιου Πελεντρίδη ν. Heaven's Garden Waterpark Ltd, Αρ. Αγ.: 4426/2006, 31/01/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A20 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Xρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγ.: 4426/2006 Μεταξύ: Γεώργιου Πελεντρίδη από τη Λεμεσό Ενάγοντος και Heaven's Garden Waterpark Ltd εμπορευομένων και υπό την εμπορική επωνυμία FASOURI WATERMANIA WATERPARK από τη Λεμεσό Εναγομένων ------------------------------------------------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 31/01/2011 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα : κ. Ηλίας Κονναρής για κ.κ. Γεώργιος Η. Κονναρής & Σια. Για τους Εναγόμενους : κα Ελπίδα Ασσιώτου για κ.κ. Κώστα Μελάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγοντας με την παρούσα αγωγή αξιώνει εναντίον των εναγομένων το ποσό των €1,498.79 ως ειδικές αποζημιώσεις, €2,000 ως έξοδα μελλοντικής επέμβασης πλέον γενικές αποζημιώσεις, τόκους και έξοδα, τα οποία υπέστη ένεκα τραυματισμού του που έλαβε χώρα κατά ή περί την 7ην/7/2006 στο υδροπάρκο «Fasouri Watermania Waterpark», το οποίο ανήκει στους εναγομένους ή οι εναγόμενοι το διαχειρίζονταν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Οι εναγόμενοι με την Έκθεση Υπεράσπισης τους αρνούνται ότι επεσυνέβη οποιοδήποτε ατύχημα στο υδροπάρκο τους και επίσης αρνούνται ότι ο ενάγοντας υπέστη οποιαδήποτε ζημιά εξ' υπαιτιότητας δικής τους. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι σε περίπτωση που φανεί ότι ο ενάγοντας έχει υποστεί τραυματισμό σε ατύχημα που έγινε στο υδροπάρκο και έχει πάθει οποιαδήποτε ζημιά, τότε το ατύχημα οφείλεται σε αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια του ενάγοντα. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης τoυ ενάγοντα, κατέθεσαν στο Δικαστήριο ο ενάγοντας (Μ.Ε.1), η κα Βικτώρια Θεοδούλου (Μ.Ε.2), ο κ. Μιχάλης Μιχαήλ (Μ.Ε.3), ο Δρ. Σοφοκλής Νικολαϊδης (Μ.Ε.4) και ο κ. Νάκης Ευριπιώτης (Μ.Ε.5). Επίσης, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, ο ενάγοντας προσκόμισε αντικρουστική μαρτυρία και κλήτευσε την Πρωτοκολλητή του Ε. Δ. Λεμεσού, κα Μαρία Ιωαννίδου (Μ.Ε.6). Για την υπεράσπιση κατέθεσε ο κ. Αllen Zai (M.Y.1), o κ. Θεόδουλος Δρουσιώτης (Μ.Υ.2) και ο Δρ. Χρίστος Μερέζας (Μ.Υ.3). Επίσης, κατά τη δίκη κατατέθηκαν συνολικά δέκα τεκμήρια για τα οποία θα γίνει αναφορά κατωτέρω και εκεί όπου κρίνεται αναγκαίο. Η μαρτυρία των πιο πάνω μαρτύρων έχει καταγραφεί στα πρακτικά του Δικαστηρίου και δεν προτίθεμαι να την επαναλάβω αυτολεξεί. Θα γίνει όμως αναφορά στα κυριότερα μέρη της για να διαφανούν οι εκδοχές των διαδίκων και τα ζητήματα για τα οποία θα πρέπει να γίνουν ευρήματα πραγματικών γεγονότων. Ο ενάγοντας (Μ.Ε.1), κατέθεσε στο Δικαστήριο Γραπτή Δήλωση, η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως του εξέτασης. Σε αυτή περιληπτικά αναφέρει ότι είναι γυμναστής στο επάγγελμα και ότι για την περίοδο μεταξύ των ημερομηνιών 26/6/2006 και 31/7/2006 εργοδοτήθηκε από το Αθλητικό Κέντρο Άλσος ως συνοδός παιδιών για το καλοκαιρινό σχολείο που δημιουργήθηκε από το πιο πάνω Κέντρο. Οι απολαβές του θα ήταν €256 εβδομαδιαίος. Προς το σκοπό αυτό κατέθεσε στο Δικαστήριο «Δήλωση» του εν λόγω Κέντρου (τεκμήριο 1) η οποία βεβαιώνει τα ανωτέρω. Στη συνέχεια ανέφερε ότι στις 7/7/2006 συνόδευσε παιδιά που φοιτούσα στο καλοκαιρινό σχολείο, στο υδροπάρκο Fasouri Watermania Watrepark το οποίο ανήκει στους εναγόμενους και/ή το διαχειρίζονται αυτοί. Ενώ συνόδευε τα παιδιά από το παιχνίδι Black Canon προς το παιχνίδι Kamikazi, τραυματίστηκε από ένα κομμάτι σίδερο που ήταν φυτεμένο, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, στο έδαφος. Επίσης, ανέφερε ότι στο εν λόγω σημείο δεν υπήρχε προειδοποιητική πινακίδα ούτε γινόταν κάποια κατασκευή ή οτιδήποτε άλλο που να δικαιολογεί την ύπαρξη του κομματιού σίδηρου εκεί. Από το τραύμα που υπέστη έτρεχε πάρα πολύ αίμα και πήγε στο ιατρείο του υδροπάρκου όπου υπήρχε μια αλλοδαπή γυναίκα για να του περιποιηθεί το τραύμα. Ακολούθως, μετέβηκε στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού όπου έτυχε θεραπείας. Κατέθεσε στο Δικαστήριο σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού ημερομηνίας 21/08/2006 καθώς επίσης και απόδειξη πληρωμής του (τεκμήρια 2 και 3). Στην συνέχεια ανέφερε ότι η επούλωση του τραύματος του διήρκεσε δύο περίπου μήνες και δεν μπορούσε να κολυμπήσει για την καλοκαιρινή περίοδο. Μετά πάροδο 23 ημερών από τον τραυματισμό του ξεκίνησε φυσιοθεραπεία και κατέβαλε το συνολικό ποσό των £
- Κατέθεσε προς τούτο απόδειξη πληρωμής (τεκμήριο 4). Πέραν των πιο πάνω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι από το τραύμα αυτό παρέμεινε μόνιμα ουλή 15 εκατοστών περίπου στην αριστερή κνήμη, η οποία είναι αντιαισθητική και έτσι επισκέφθηκε τον Δρ. Σοφοκλή Νικολαϊδη για να πάρει συμβουλή. Ο εν λόγω ιατρός του ανέφερε, είπε, ότι μόνο με πλαστική επέμβαση μπορεί να εξαλειφθεί και το κόστος αυτής ανέρχεται περίπου στα €2,
- Κατέθεσε στο Δικαστήριο ιατρική γνωμάτευση του Δρ. Νικολαϊδη ως τεκμήριο 5 καθώς επίσης και απόδειξη πληρωμής για το ποσό των €150, ως τεκμήριο
- Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι είχε απώλεια εισοδημάτων τριών εβδομάδων η οποία ανέρχεται σε €770, ποσό το οποίο επίσης αξιώνει. Τέλος, κατέθεσε στο Δικαστήριο φωτογραφία την οποία έβγαλε ο ίδιος μερικές μέρες μετά τον τραυματισμό του και απεικονίζει το τραύμα που υπέστη(τεκμήριο 7). Η κα Βικτώρια Θεοδούλου (Μ.Ε.2) ανέφερε στο Δικαστήριο ότι κατά την περίοδο από την 26/6/2006 μέχρι την 31/7/2006 εργαζόταν ως οδηγός στο καλοκαιρινό σχολείο που διοργανώνει το Αθλητικό Κέντρο Άλσος και στις 7/7/2006 μετέφερε τα παιδιά στο υδροπάρκο Fasouri Watermania Watrepark. Συνόδευε μαζί με τον ενάγοντα μια ομάδα παιδιών από το ένα παιχνίδι στο άλλο. Τα παιδιά προπορεύονταν και αυτοί τα ακολουθούσαν. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής άκουσε τον ενάγοντα να φωνάζει και είδε ότι αιμορραγούσε στην αριστερή κνήμη. Αιτία της αιμορραγίας ανέφερε, ήταν ένα κομμάτι σίδερο το οποίο ήταν φυτεμένο στο έδαφος, παραπλεύρως του διαδρόμου που περπατούσαν, το οποίο ήταν γυρτό προς τον διαδρόμο με αποτέλεσμα να προκαλέσει τον τραυματισμό του. Κατόπιν τούτου, είπε, ο ενάγοντας πήγε στο ιατρείο του υδροπάρκου και ακολούθως στο Νοσοκομείο. Έκτοτε δεν τον ξαναείδε στο Καλοκαιρινό σχολείο. Ο κ. Μιχάλης Μιχαήλ (Μ.Ε.3), κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι είναι ο διευθυντής του Αθλητικού Κέντρου Άλσος και το καλοκαίρι του 2006 διοργάνωσε καλοκαιρινό σχολείο για την περίοδο από 26/6/2006 μέχρι 31/07/
- Κατά την εν λόγω περίοδο εργοδότησαν και τον ενάγοντα. Κατά την 7ην/7/2006 συνόδευσαν παιδιά στο υδροπάρκο Fasouri Watermania Watrepark. Σε κάποια στιγμή είδε τον ενάγοντα με αίματα στο αριστερό πόδι και αφού έτυχε περίθαλψης στο ιατρικό κέντρο του υδροπάρκου, πήγε στο Νοσοκομείο. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε αργότερα μαζί του, του περιέγραψε ότι τραυματίστηκε από ένα κομμάτι σίδερο που ήταν στο έδαφος. Κατόπιν τούτου, ο ενάγοντας δεν επανήλθε στη δουλεία παρά μόνο όταν άνοιξαν οι Ακαδημίες Ποδοσφαίρου τον Σεπτέμβριο. Είπε, επίσης, ότι ο μισθός του ενάγοντα συμφωνήθηκε στις £150 την εβδομάδα και ότι ο ενάγοντας δεν έχει πληρωθεί για την περίοδο από 7/7/2006 μέχρι την 31/7/
- Ο Δρ. Σοφοκλή Νικολαϊδης (Μ.Ε.4) ανέφερε ότι είναι πλαστικός χειρούργος και αναγνώρισε στο Δικαστήριο την Ιατρική Γνωμάτευση που εξέδωσε για τον ενάγοντα και κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο
- Στο εν λόγω τεκμήριο αναφέρεται ότι κατά την 29ην/09/2008 εξέτασε τον ενάγοντα και διαπίστωσε ότι αυτός φέρει μια ουλή μήκους 15 cm και πλάτους 1 cm στην πρόσθια επιφάνεια ΑΡ κνήμης. Δεν θεωρείται πιθανή η οποιαδήποτε βελτίωση της ουλής και η αντιμετώπιση της κατάστασης προϋποθέτει την χειρουργική εκτομή της ουλής και την εκ νέου συρραφή της. Το κόστος της εν λόγω επέμβασης υπολογίζεται σε €2,
- Επίσης, ο μάρτυρας αυτός αναγνώρισε και την απόδειξη πληρωμής (τεκμήριο 6) ύψους €150, για τα έξοδα της επίσκεψης του ενάγοντα. Ο κ. Νάκης Ευριπιώτης (Μ.Ε.5) κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι είναι φυσιοθεραπευτής στο επάγγελμα και ότι ο ενάγοντας τον επισκέφθηκε για ένα τραύμα που είχε στο πρόσθιο κνημιαίο το οποίο είχε μεγάλη ουλή, το πόδι του δεν πατούσε καλά και χρειάστηκε φυσιοθεραπεία. Του παρέσχε διάφορες φυσιοθεραπείες και το κόστος των υπηρεσιών του ανήλθε σε £330 τις οποίες πληρώθηκε από τον ενάγοντα. Επίσης, αναγνώρισε στο Δικαστήριο το τεκμήριο 4 ως την απόδειξη που εξέδωσε στο ενάγοντα. Για λογαριασμό της υπεράσπισης, πρώτος μάρτυρας κατέθεσε ο κ. Allen Zai (Μ.Υ.1) ο οποίος κατέθεσε γραπτή δήλωση η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως του εξέτασης. Σε αυτή αναφέρει ότι είναι ο διευθυντής λειτουργίας του υδροπάρκου από το 1999 και κατά την 07ην/07/2006 εργαζόταν και βρισκόταν εκεί καθόλη τη διάρκεια της ημέρας. Κανένας, είπε, δεν τον ειδοποίησε, είτε αυτόν είτε κάποιον φύλακα του υδροπάρκου, είτε κάποιο ναυαγοσώστη για το ότι υπήρξε τραυματισμός με σίδερο που υπήρχε στους χώρους του πάρκου. Ανέφερε τον τρόπο λειτουργίας του υδροπάρκου και ότι υπάρχουν συνεχώς τοποθετημένοι δύο ναυαγοσώστες γύρω από κάθε παιχνίδι, οι οποίοι επιβλέπουν τις πισίνες και τους περιβάλλοντες σε αυτές χώρους καθώς και τους χώρους και διαδρόμους προσέλευσης στο υδροπάρκο. Ουδείς από αυτούς ανέφερε, αντιλήφθηκε να συμβαίνει οποιοδήποτε ατύχημα και αν πράγματι γινόταν κάτι τέτοιο, τότε αυτό θα γινόταν αντιληπτό. Περαιτέρω, ανέφερε ότι στο υδροπάρκο διατηρούν αρχεία για τον οποιονδήποτε τραυματισμό. Αντίθετα με τα όσα ισχυρίστηκε ο ενάγοντας σχετικά με τον τρόπο του τραυματισμού του στις 07/07/2006, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ο ενάγοντας προσήλθε στο τμήμα πρώτων βοηθειών του υδροπάρκου αναφέροντας ότι γλίστρησε στην πισίνα και τραυματίστηκε πολύ ελαφρά στο πόδι. Η νοσοκόμα που τον περιέθαλψε, συνέχισε, σε σχετική έκθεση που ετοίμασε κατέγραψε ότι ο ενάγοντας κατά την 07ην/07/2006, ενώ βρισκόταν στο υδροπάρκο και συγκεκριμένα στο παιχνίδι Black Canon, κτύπησε το πόδι του στη πισίνα, γλίστρησε και κτύπησε το πόδι του στον τοίχο. Επίσης, ανέφερε ότι εάν ο τραυματισμός του ήταν πιο σοβαρός από μια μικρή εκδορά, τότε η νοσοκόμα δεν θα συμπλήρωνε τη συγκεκριμένη έκθεση αλλά μια άλλη φόρμα την οποία χρησιμοποιούν σε περιπτώσεις σοβαρών τραυματισμών. Ο κ. Θεόδουλος Δρουσιώτης (Μ.Υ.2) κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι είναι ο αντιπρόεδρος του Παγκύπριου Συλλόγου Φυσιοθεραπευτών. Ανέφερε ότι ο κ. Νάκης Ευριπιώτης δεν είναι εγγεγραμμένος φυσιοθεραπευτής στον εν λόγω Σύλλογο και με βάση το νόμο δεν μπορεί να ασκεί το εν λόγω επάγγελμα ούτε να εισπράττει αμοιβή για υπηρεσίες φυσιοθεραπείας. Κατάθεσε στο Δικαστήριο σχετική επιστολή - βεβαίωση από τον Παγκύπριο Σύλλογο Φυσιοθεραπευτών υπογραμμένη από τον Πρόεδρο του εν λόγω Συλλόγου, με την οποία επιβεβαιώνονται τα πιο πάνω που ανέφερε (τεκμήριο 8). Τέλος, για λογαριασμό της υπεράσπισης, μαρτύρησε ο Δρ. Χρίστος Μερέζας (Μ.Υ.3), ο οποίος ανέφερε ότι είναι πλαστικός χειρούργος και ότι στις 20/01/2010 εξέτασε τον ενάγοντα για μια ουλή στην αριστερή κνήμη. Κατά την εξέταση του είπε, διαπίστωσε ότι, τρία χρόνια μετά τον τραυματισμό του ενάγοντα, το σημάδι στην αριστερή του κνήμη παρουσιάζει μια πολύ απαλή και λεπτή ουλή, η οποία ούτε πρόβλημα υγείας αποτελεί ούτε και πρόβλημα αισθητικής φύσεως, αφού δεν είναι σχεδόν καθόλου ευδιάκριτη. Από την εμπειρία του είπε στο χώρο, αν ο ενάγοντας αποφασίσει να προχωρήσει με χειρουργική επέμβαση για να βελτιώσει το σημάδι, η ουλή από την χειρουργική επέμβαση θα είναι πιο έντονη από τη σημερινή, ενώ το αποτέλεσμα δεν θα είναι εγγυημένο. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης για την υπεράσπιση, ο ενάγοντας υπέβαλε αίτημα για να προσκομίσει αντικρουστική μαρτυρία για να απαντήσει στη μαρτυρία του Μ.Υ.
- Μετά από ενδιάμεση απόφαση του το Δικαστήριο επέτρεψε στον ενάγοντα την προσκόμιση τέτοιας μαρτυρίας και έτσι κλήθηκε η Πρωτοκολλητής του Ε. Δ. Λεμεσού, κα Μαρία Ιωαννίδου (Μ.Ε.6). Η εν λόγω μάρτυρας κατέθεσε στο Δικαστήριο το κατηγορητήριο της Ποινικής Υπόθεσης Αρ. 13792/2006 (τεκμήριο 9) στην οποία εμφανίζεται ο κ. Νάκης Ευριπιώτης ως κατηγορούμενος για το αδίκημα της άσκησης του επαγγέλματος του φυσιοθεραπευτή χωρίς να είναι εγγεγραμμένος στο μητρώο φυσιοθεραπευτών. Επίσης, κατέθεσε απόφαση στην πιο πάνω υπόθεση (drawn up judgment) ως τεκμήριο 10 στην οποία φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος αθωώθηκε. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων η ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων έκανε εκτενή αναφορά στην προσκομισθείσα μαρτυρία και ήταν η τελική της εισήγηση ότι ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει τον τρόπο τραυματισμού του και κατ' επέκταση οποιαδήποτε αμέλεια εκ μέρους των εναγομένων και ως εκ τούτου η αγωγή του θα πρέπει να αποτύχει. Αντίθετη ήταν η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του ενάγοντα ο οποίος κάλεσε το Δικαστήριο να κάνει αποδεκτή την μαρτυρία του ενάγοντα και των μαρτύρων που κατέθεσαv για λογαριασμό του. Με βάση αυτή ανέφερε, ο τραυματισμός του ενάγοντα προήλθε από το σίδερο το οποίο βρισκόταν στο χώρο του υδροπάρκου χωρίς να υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί την παρουσία του εκεί και ως εκ τούτου οι εναγόμενοι φέρουν ευθύνη. Έχοντας υπόψη την Έκθεση Απαίτησης, ο ενάγοντας στηρίζει την αξίωση του εναντίον των εναγομένων στο αστικό αδίκημα της αμέλειας ως ιδιοκτητών και/ή διαχειριστών και/ή ως οι κατά Νόμο υπεύθυνοι όσον αφορά τη λειτουργία του υδροπάρκου με την ονομασία Fasouri Watermania Waterpark (βλ. παράγραφο 2 της Έκθεση Απαίτησης). Οι εναγόμενοι με την Έκθεση Υπεράσπισης τους, παράγραφος 3, παραδέχονται την ιδιότητα των εναγομένων όπως περιγράφεται στο δικόγραφο του ενάγοντα. Επίσης, από την όλη προσαχθείσα μαρτυρία προκύπτει ότι οι εναγόμενοι σε κανένα στάδιο έχουν αμφισβητήσει ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν υπεύθυνοι και κάτοχοι του εν λόγω υδροπάρκου αλλά αντιθέτως η γραμμή της υπεράσπισης τους ήταν ότι δεν έγινε οποιοδήποτε ατύχημα και ότι αν έγινε αυτό δεν οφείλεται σε δική τους αμέλεια. Έχοντας υπόψη αυτά θεωρώ ότι το ζήτημα κατά πόσο οι εναγόμενοι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν κάτοχοι του υδραπάρκου, δεν αποτελεί επίδικο θέμα και ότι αποτελεί κοινό έδαφος των διαδίκων (βλ. Δέσποινα Σαρίκα v. Aδωνη Μιχαηλίδη
(2008)1Α Α.Α.Δ. 54). Πέραν τούτου όμως, αντίθετες ήταν οι εκδοχές των διαδίκων αναφορικά με το κατά πόσο έγινε οποιονδήποτε ατύχημα στο εν λόγω υδροπάρκο και πώς έγινε, κατά πόσο φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη οι εναγόμενοι ως επίσης και τις ζημιές και τα τραύματα που υπέστη ο ενάγοντας. Επομένως, επιβάλλεται να προχωρήσω με την αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας με σκοπό να καταλήξω στα σχετικά ευρήματα αναφορικά με τα πιο πάνω ζητήματα. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους του μάρτυρες όταν κατέθεταν ζωντανά από το εδώλιο του μάρτυρα και λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο που μαρτυρούσαν και απαντούσαν τις ερωτήσεις και γενικά την όλη συμπεριφορά τους σε συνάρτηση με τα όσα έχουν αναφέρει τόσο κατά την κυρίως τους εξέταση αλλά και κατά το στάδιο της αντεξέτασης, θα προχωρήσω στην κατωτέρω αξιολόγηση της μαρτυρίας τους. Περαιτέρω, έχω υπόψη μου τις αρχές τις νομολογίας αναφορικά με την κρίση και αξιολόγηση της μαρτυρίας κάποιου μάρτυρα. Ενδεικτικά αναφέρομαι στην Αυξεντίου v. Διγκλη
(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367 όπου αναφέρθηκε ότι η μαρτυρία κρίνεται στην ολότητα της και δεν αξιολογείται μόνο από μερικά απομονωμένα στοιχεία. Επίσης, αναφέρομαι και στην Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva
(2002), 1A A.A.Δ. 454 στην οποία αναφέρεται ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας του μάρτυρος δεν είναι επιλήψιμη. Η εκδοχή του ενάγοντα αναφορικά με τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες τραυματίστηκε στο υδροπάρκο των εναγομένων περιλαμβάνεται στην μαρτυρία του ιδίου και των μαρτύρων που κατέθεσαν για λογαριασμό του και συγκεκριμένα της κας Βικτώριας Θεοδούλου (Μ.Ε.2) και του κ. Μιχάλη Μιχαήλ (Μ.Ε.3). Η εκδοχή των εναγομένων εμφαίνεται ουσιαστικά στην μαρτυρία του κ. Allen Zai (Μ.Υ.1). Αξιολογώντας την μαρτυρία των πιο πάνω μαρτύρων αναφορικά με το ζήτημα αυτό κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στην μαρτυρία του ενάγοντα και των μαρτύρων που κατέθεσαν για λογαριασμό του αντί σε αυτή του μάρτυρα των εναγομένων για τους λόγους που θα αναφερθώ κατωτέρω. Ο ενάγοντας (Μ.Ε.1) γενικά μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο τραυματίστηκε στο υδροπάρκο των εναγομένων και η εκδοχή του στο ζήτημα αυτό ήταν σταθερή και σε κανένα στάδιο της αντεξέτασης του διαφοροποίησε τη θέση του ή περιέπεσε σε αντιφάσεις. Απαντούσε με ευθύτητα και σταθερότητα κατά την αντεξέταση του τόσο στις ερωτήσεις όσο και στις υποβολές της συνηγόρου των εναγομένων αναφορικά με τον τρόπο που τραυματίστηκε. Αντεξεταζόμενος επίσης, έδωσε λεπτομέρειες αναφορικά με την ύπαρξη του σιδήρου στο χώρο και τον τρόπο τραυματισμού του. Ανέφερε ότι το σίδερο ήταν δίπλα από το δρομάκι που οδηγούσε από το ένα παιχνίδι στο άλλο, μπηγμένο σε ένα λασάνι το οποίο βρισκόταν εκεί, το ύψος του ήταν 30-40 εκατοστά, ήταν διαγώνια και εξείχε προς το δρόμο. Δεν υπήρχε διαχωριστικός φράκτης για το λασάνι ούτε οποιαδήποτε προειδοποιητική πινακίδα. Ήταν λεπτό, σκουριασμένο και επίσης δεν ήταν ευδιάκριτο. Συνεχίζοντας, εξήγησε τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε μετά τον εν λόγω τραυματισμό του και συγκεκριμένα ανέφερε ότι πρώτα επισκέφθηκε το ιατρείο στο χώρο του υδροπάρκου, όπου περιέθαλψε την πληγή του μια κοπέλα που βρισκόταν εκεί και ακολούθως μετέβηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Οι ενέργειες του αυτές δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση, αφού και οι ίδιοι στην μαρτυρία που προσκόμισαν και θα αναφερθώ κατωτέρω σε αυτή, ισχυρίστηκαν ότι ο ενάγοντας επισκέφθηκε το ιατρείο του υδροπάρκου μετά το ατύχημα που είχε. Επίσης, η εκδοχή του ενάγοντα για την επίσκεψη του στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού επιβεβαιώνεται και από το σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο κατατέθηκε ως τεκμήριο 2 και το περιεχόμενο του έγινε παραδεκτό γεγονός από τους διαδίκους. Σε αυτό εμφαίνεται το τραύμα που υπέστη ο ενάγοντας δηλαδή μια εκδορά στην αριστερή κνήμη περίπου 10 εκατοστά. Περαιτέρω, κατέθεσε και την φωτογραφία τεκμήριο 7, την οποία έβγαλε ο ίδιος και απεικονίζει το τραύμα του ενάγοντα μερικές μέρες μετά τον τραυματισμό του. Το τεκμήριο αυτό κατατέθηκε χωρίς ένσταση και δεν έτυχε ουσιαστικά οποιασδήποτε αμφισβήτησης γι αυτό και το αποδέχομαι. Τόσο η περιγραφή του τραύματος του ενάγοντα στο τεκμήριο 1 όσο και το τραύμα που απεικονίζεται στο τεκμήριο 7 συνάδει με τον τρόπο που ανέφερε ο ενάγοντας ότι τραυματίστηκε. Η κα Βικτώρια Θεοδούλου (Μ.Ε.2) επιβεβαίωσε τον ισχυρισμό του ενάγοντα ότι αυτός τραυματίστηκε ενώ βρισκόταν στο υδροπάρκο των εναγομένων και κατευθυνόταν από το ένα παιχνίδι στο άλλο. Δεν είδε ακριβώς τον τρόπο που τραυματίστηκε αλλά μετά που είδε τον ενάγοντα να αιμορραγεί είδε η ίδια το σίδερο το οποίο περιέγραψε. Δεν διακρίνω κάτι μεμπτό στην μαρτυρία της και θεωρώ ότι είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια και ανέφερε τα γεγονότα στο βαθμό που ίδια τα γνώριζε και τα θυμόταν. Δεν υπήρξε οποιαδήποτε διάσταση στην εκδοχή της κατά το στάδιο της αντεξέτασης της και γενικά μου έδωσε την εντύπωση ειλικρινούς μάρτυρα. Τυχόν ανακρίβειες στην μαρτυρία της δεν είναι ικανές να κλονίσουν τη θέση της ότι βρισκόταν στο υδροπάρκο τη δεδομένη στιγμή και ότι είδε τόσο τον ενάγοντα αφού τραυματίστηκε αλλά και το σίδερο μετέπειτα. Eπίσης, η μάρτυρας αυτή δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει τον ενάγοντα ή ότι είχε οποιονδήποτε αλλότριο κίνητρο. Επομένως, αποδέχομαι τη μαρτυρία της στην ολότητα της. Ο κ. Μιχάλης Μιχαήλ (Μ.Ε.3) κατέθεσε ότι βρισκόταν και αυτός στο χώρο του υδροπάρκου την ημέρα του ατυχήματος αλλά σε άλλο μέρος από εκεί που τραυματίστηκε ο ενάγοντας. Ανέφερε στο Δικαστήριο τα γεγονότα που ο ίδιος γνώριζε αναφορικά με το επίδικο συμβάν. Ουσιαστικά, επιβεβαίωσε ότι ο ενάγοντας τραυματίστηκε κατά τον ουσιώδη χρόνο στο υδροπάρκο των εναγομένων αφού τον είδε να αιμορραγεί. Δεν ήταν όμως, ο ίδιος κοντά στη σκηνή που τραυματίστηκε ο ενάγοντας αλλά ο ίδιος ο ενάγοντας του ανέφερε μετά ότι τραυματίστηκε από ένα κομμάτι σίδερο. Δεν διαφάνηκε από την όλη στάση του στο εδώλιο του μάρτυρα ότι ήρθε στο Δικαστήριο να βοηθήσει την εκδοχή του ενάγοντα. Η μαρτυρία του περιορίστηκε στο γεγονός ότι ο ενάγοντας τραυματίστηκε στο υδροπάρκο των εναγομένων. Πέραν τούτου, ο μάρτυρας αυτός δεν γνώριζε περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς επήλθε ο εν λόγω τραυματισμός ούτε και προσπάθησε να πει κάτι τέτοιο ή να επιρρίψει ευθύνες στους εναγομένους. Κρίνω ότι ο μάρτυρας αυτός ήταν μάρτυρας αλήθειας και αντικειμενικός γι αυτό αποδέχομαι την μαρτυρία του. Από την άλλη πλευρά, ο κ. Allen Zai (M.Y.1) παρέθεσε την εκδοχή των εναγομένων αναφορικά με τον επίδικο τραυματισμό του ενάγοντα στο μέτρο που ο ίδιος είχε γνώση. Αναφέρθηκε γενικά στους κανόνες ασφαλείας που διατηρούν οι εναγόμενοι στο υδροπάρκο τους και ισχυρίστηκε ότι αν ο ενάγοντας τραυματιζόταν στο υδροπάρκο των εναγομένων τότε αυτό θα γινόταν αντιληπτό. Ο ίδιος δεν είχε προσωπική γνώση για το κατά πόσο ο ενάγοντας τραυματίστηκε στο υδροπάρκο των εναγομένων, ούτε περιήλθε κάτι στην αντίληψη του παρά του ότι είναι και υπεύθυνος ασφαλείας του εν λόγω χώρου. Αντεξεταζόμενος επίσης, συμφώνησε και με τους ισχυρισμούς της παραγράφου 9 της Έκθεσης Υπεράσπισης των εναγομένων, ότι ο ισχυρισμός του ενάγοντα για τραυματισμό του διερευνήθηκε και δεν ανευρέθηκε οτιδήποτε. Παρά την πιο πάνω εκδοχή που παρέθεσε ο μάρτυρας αυτός, εντούτοις αντεξεταζόμενος διαφώνησε με τους ισχυρισμούς της παραγράφου 4 της Έκθεσης Υπεράσπισης των εναγομένων δηλαδή ότι δεν σημειώθηκε οποιοδήποτε ατύχημα στον ενάγοντα στο υδροπάρκο τους και ανέφερε ότι δεν είπε ότι ο ενάγοντας δεν τραυματίστηκε αλλά ότι δεν γνώριζε ούτε αντιλήφθηκε ότι τραυματίστηκε στο υδροπάρκο των εναγομένων με τον τρόπο που αναφέρει ο ενάγοντας. Ισχυρίστηκε δηλαδή, από τη μια ότι δεν υπήρξε οποιοσδήποτε τραυματισμός του ενάγοντα στο υδροπάρκο και δεν αντιλήφθηκε να έγινε κάτι τέτοιο και από την άλλη ισχυρίστηκε χαρακτηριστικά ότι «Δεν είπα ότι δεν είχε τραυματιστεί αλλά δεν ήξερα ότι τραυματίστηκε με τον τρόπο που λέει ο ενάγοντας ότι τραυματίστηκε.» Τη δεύτερη αυτή θέση που πρόβαλε ο μάρτυρας αυτός, προσπάθησε να την στηρίξει βασιζόμενος σε μια δήλωση του ενάγοντα που ανέφερε στη νοσοκόμα του υδροπάρκου που τον περιέθαλψε μετά τον τραυματισμό του. Ισχυρίστηκε ότι με βάση αυτή τη δήλωση του ενάγοντα, την οποία κατέγραψε η νοσοκόμα σε έντυπο που διατηρείται στα αρχεία των εναγομένων, πιθανολογεί ότι ο τραυματισμός του ενάγοντα επήλθε με τον τρόπο που αναφέρεται στο σχετικό έντυπο. Η πιο πάνω εκδοχή του μάρτυρα αυτού είναι αντιφατική. Παρατηρώ ότι η αρχική του θέση ότι ο ισχυρισμός του ενάγοντα για τραυματισμό του στον χώρο των εναγομένων διερευνήθηκε και δεν ανευρέθηκε οτιδήποτε δεν συνάδει με την μετέπειτα θέση που ανέφερε ότι η νοσοκόμα που τον περιέθαλψε κατέγραψε στο σχετικό έντυπο και τον τρόπο τραυματισμού του. Προκύπτει δηλαδή, ανεξάρτητα με το πώς επήλθε ο τραυματισμός του ενάγοντα, ότι επήλθε τραυματισμός του ενάγοντα στο υδροπάρκο των εναγομένων κατά τον ουσιώδη χρόνο και ότι έτυχε περίθαλψης από τη νοσοκόμα του υδροπάρκου. Άρα η θέση των εναγομένων ότι δεν έγινε οποιοδήποτε ατύχημα στο χώρο τους και ότι ο ενάγοντας δεν τραυματίστηκε με οποιοδήποτε τρόπο καταρρίπτεται από την ίδια την μαρτυρία του μάρτυρα αυτού. Πέρα από τα πιο πάνω, ο μάρτυρας αυτός βασιζόμενος στο σχετικό έντυπο που συμπλήρωσε η νοσοκόμα που περιέθαλψε τον ενάγοντα ισχυρίστηκε ότι πιθανολογεί ότι ο ενάγοντας τραυματίστηκε με τον τρόπο που κατέγραψε η εν λόγω νοσοκόμα. Δηλαδή, έγινε προσπάθεια από τους εναγομένους, μέσω της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού, να προβάλουν μια δήλωση του ενάγοντα που έγινε στη νοσοκόμα του υδροπάρκου και η οποία είναι διαφορετική αναφορικά με τον τρόπο τραυματισμού του που επικαλέστηκε τόσο στην Έκθεση Απαίτησης του όσο και κατά τη δίκη. Η μαρτυρία αυτή που αναφέρθηκε από τον μάρτυρα είναι εξ' ακοής μαρτυρία. Η έκθεση στην οποία αναφέρθηκε δεν έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο καθότι δεν είχε αποκαλυφθεί σύμφωνα με προηγούμενο διάταγμα του Δικαστηρίου. Πέραν τούτου, σύμφωνα με την εκδοχή του μάρτυρα αυτού, φαίνεται να αναφέρεται σε αυτή ο τρόπος τραυματισμού του ενάγοντα, όχι από προσωπική γνώση της ίδιας της νοσοκόμας που την συμπλήρωσε αλλά από ότι της είχε αναφέρει ο ενάγοντας. Η νοσοκόμα σύμφωνα με τον μάρτυρα δεν εργοδοτείται πλέον από τους ενάγοντες και δεν ανευρέθηκε για να έρθει να καταθέσει η ίδια και ουσιαστικά να αναφέρει η ίδια αυτά που της είπε ο ενάγοντας. Σύμφωνα με τον Περί Αποδείξεως (Τροποποιητικό Νόμο) Ν.32
(1)/2004 η προαγωγή εξ' ακοής μαρτυρίας επιτρέπεται και τέτοια μαρτυρία είναι αποδεκτή (βλ. άρθρο 24). Η αποδεικτική αξία όμως τέτοιας μαρτυρίας και η αξιολόγηση της βαρύτητας της θα γίνει από το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις. Το άρθρο 27 του πιο πάνω Νόμου περιλαμβάνει τα κριτήρια με βάση τα οποία το Δικαστήριο αξιολογεί την αποδεικτική αξία της εξ' ακοής μαρτυρίας, αλλά όχι εξαντλητικά. Λαμβάνοντας υπόψη μου τις πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου αλλά και την υπόλοιπη μαρτυρία παρατηρώ τα ακόλουθα: H νοσοκόμα κατέγραψε την πιο πάνω δήλωση που ανέφερε ο μάρτυρας στα πλαίσια των καθηκόντων της και η οποία βρίσκεται στα αρχεία των εναγόντων. Ο σκοπός της επίσκεψης του ενάγοντα στο ιατρείο των εναγομένων ήταν για να του παρασχεθεί ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και όχι για να αναφέρει τον τρόπο τραυματισμού του. Η δήλωση του μάρτυρα αναφορικά με τον τρόπο τραυματισμού του ενάγοντα προέρχεται από ενημέρωση του ιδίου από την καταγραμμένη δήλωση της νοσοκόμας, η οποία επίσης δεν έχει άμεση γνώση για τον τρόπο τραυματισμού του ενάγοντα, αλλά προέρχεται από ότι ο ενάγοντας της ανέφερε. Πρόκειται δηλαδή, για εξ' ακοής μαρτυρία δεύτερου βαθμού. Η εν λόγω νοσοκόμα ήταν αλλοδαπή, καταγόταν από την Βουλγαρία και δεν έχει διαφανεί σε τί γλώσσα έχει γίνει η συζήτηση με τον ενάγοντα και κατά πόσο αντιλήφθηκε ορθά το τί ο ενάγοντας της ανέφερε, όπως ο μάρτυρας αυτός είπε. Επομένως, δεν μπορεί να αξιολογηθεί κατά πόσο η αρχική δήλωση του ενάγοντα είναι η ίδια με αυτή που έχει καταγραφεί από την νοσοκόμα. Λαμβάνω υπόψη μου το γεγονός που τέθηκε από τον μάρτυρα ότι η εν λόγω νοσοκόμα εγκατάλειψε την Κύπρο και δεν μπορούσε να εντοπιστεί για να μαρτυρήσει, η οποία πιθανόν να έδινε περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με το τί ο ενάγοντας της ανέφερε και πώς. Παρόλα αυτά όμως, με την υπάρχουσα μαρτυρία που έχω ενώπιον μου αναφορικά με τη δήλωση αυτή και λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω που ανέφερα δεν μπορώ να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα σε αυτή. Ούτε μπορώ να καταλήξω σε εύρημα ότι ο ενάγοντας προέβηκε στη δήλωση αυτή ή ότι ο τραυματισμός του επήλθε από γλίστρημα στη πισίνα. Πέραν τούτου όμως θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η υπόλοιπη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου. Η αρχική δήλωση αυτή έγινε από τον ενάγοντα ο οποίος κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και αντεξετάστηκε. Ανέφερε ότι δύσκολα μπορούσε να συνεννοηθεί με την νοσοκόμα λόγω του ότι ήταν αλλοδαπή και ότι ουδέποτε της ανέφερε αυτά που ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι η νοσοκόμα κατέγραψε στο σχετικό έντυπο. Επίσης, από το τεκμήριο 2, το περιεχόμενο του οποίου έγινε παραδεκτό γεγονός και από το τεκμήριο 7, το τραύμα του ενάγοντα φαίνεται να συνάδει με τον τρόπο που ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι τραυματίστηκε παρά με τα όσα ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι η νοσοκόμα κατέγραψε. Περαιτέρω, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και η θέση του μάρτυρα ότι δεν έγινε οποιοδήποτε ατύχημα στο υδροπάρκο των εναγομένων αφού η θέση αυτή αναιρείται από την υπόλοιπη του μαρτυρία όπως έχω αναφέρει ανωτέρω. Επίσης, ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε γνώση για το επίδικο συμβάν ούτε ήταν παρόν όταν έγινε. Δεδομένων όλων των πιο πάνω κρίνω ότι δεν μπορεί να αποδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στην μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Πέραν τούτου, ο Μ.Υ.3 Δρ. Χρίστος Μερέζας, στη γραπτή του δήλωση που κατέθεσε στο Δικαστήριο και αποτέλεσε μέρος της κυρίως του εξέτασης ανέφερε ότι όταν ο ενάγοντας τον επισκέφθηκε για να τον εξετάσει για την ουλή που είχε στην κνήμη του, ο τελευταίος του είπε ότι ενώ βρισκόταν στο waterpark, μπήκε σε ένα λασάνι και κτύπησε πάνω σε ένα σίδερο. Ο μάρτυρας αυτός ανέφερε επίσης, ότι η περιγραφή αυτή που του έδωσε ο ενάγοντας συνάδει με το σημάδι της αριστερής του κνήμης το οποίο εκτείνεται από κάτω προς τα πάνω. Η δήλωση αυτή του εν λόγω μάρτυρα αναφορικά με τον τρόπο τραυματισμού του ενάγοντα, αποτελεί επίσης, εξ' ακοής μαρτυρία αφού φυσικά ο ίδιος δεν είχε προσωπική γνώση. Έχοντας υπόψη τις πρόνοιες του άρθρου 27 του Νόμου 32
(1)/2004 και την υπόλοιπη μαρτυρία, όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, κρίνω ότι ούτε σε αυτή τη δήλωση μπορεί να αποδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Δηλαδή, ότι ο ενάγοντας μπήκε σε ένα λασάνι και τραυματίστηκε. Η εκδοχή του ενάγοντα και των μαρτύρων του ήταν ότι το εν λόγω σίδερο ήταν φυτεμένο σε ένα λασάνι και έγερνε προς τα έξω, προς το διάδρομο που οδηγούσε στο παιχνίδι και αυτός τραυματίστηκε ενώ περπατούσε στο διάδρομο. Δεν υποβλήθηκε στον ενάγοντα ή στους μάρτυρες που κατέθεσαν για λογαριασμό του κατά την αντεξέταση τους ότι ο ίδιος μπήκε στο λασάνι και τραυματίστηκε για να δώσουν τη δική τους εκδοχή επί αυτού. Επίσης, η φερόμενη δήλωση του ενάγοντα φαίνεται να έγινε στα πλαίσια εξέτασης του από τον μάρτυρα αυτό, τρία χρόνια περίπου μετά τον τραυματισμό και το ζητούμενο ήταν το αποτέλεσμα του τραύματος και αν αυτό χρήζει πλαστικής επέμβασης και όχι οι συνθήκες και ο τρόπος τραυματισμού του. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω καταλήγω ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο ενάγοντας τραυματίστηκε στο υδροπάρκο των εναγομένων με τον τρόπο που ο ίδιος και οι μάρτυρες που κατέθεσαν για λογαριασμό του, ανέφεραν. Αναφορικά τώρα με την έκταση του τραυματισμού του ενάγοντα αλλά και τις ζημιές που ο ίδιος υπέστη ένεκα του τραύματος του, διαπιστώνω μια υπερβολή στην εκδοχή του. Πέραν του τραύματος όπως αυτό εμφαίνεται στο τεκμήριο 2, ο ενάγοντας προσπάθησε να παρουσιάσει διάφορα κατάλοιπα του εν λόγω τραύματος τα οποία τον ανάγκασαν να υποβληθεί σε φυσιοθεραπεία αλλά και καθυστέρηση στην επούλωση του, χωρίς όμως τα συμπεράσματα του αυτά να στηρίζονται από οποιαδήποτε σχετική ιατρική μαρτυρία. Ισχυρίστηκε ότι χρειάστηκε δύο μήνες για να επουλωθεί τον εν λόγω τραύμα του αποδίδοντας το γεγονός αυτό στον τρόπο που έτυχε περίθαλψης αρχικά από τη νοσοκόμα του υδροπάρκου. Η θέση του αυτή δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε άλλη ιατρική μαρτυρία ούτε και από το τεκμήριο 2 που είναι και η μόνη ιατρική μαρτυρία που προσκομίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για τον τραυματισμό του. Θεωρώ ότι δεν μπορώ να αποδεκτώ τη θέση αυτή του ενάγοντα ούτε και μπορώ να προβώ σε ασφαλές συμπέρασμα αναφορικά με τον εν λόγω ισχυρισμό του και το χρόνο επούλωσης του τραύματος του. Επίσης, ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι ο τραυματισμός του αυτός είχε ως αποτέλεσμα να τον κρατήσει μακριά από την καλοκαιρινή του εργασία. Ούτε αυτή η θέση του υποστηρίζεται από οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία. Πέραν τούτου, ο ενάγοντας δεν εξήγησε στο Δικαστήριο τα καθήκοντα του στο καλοκαιρινό σχολείο στο οποίο εργοδοτήθηκε και πώς η εκτέλεση τους εμποδίστηκε με τον τραυματισμό του. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι στα καθήκοντα του περιλαμβάνονταν η συνοδεία και ασφάλεια των παιδιών και η σωστή ψυχαγωγία τους. Τα καθήκοντα αυτά σε συνδυασμό με τη φύση του τραυματισμού του ενάγοντα δεν οδηγούν κατ' ανάγκη στο συμπέρασμα ότι αυτός αδυνατούσε να τα εκτελέσει. Δεν επανήλθε στην εργασία του διότι, όπως ανέφερε και ο Μ.Ε.3, του είπε ο ιατρός του. Ουδεμία όμως τέτοια μαρτυρία προσκομίστηκε που να δικαιολογεί τη θέση αυτή. Εν όψει της προσαχθείσας μαρτυρίας θεωρώ ότι δεν μπορώ να καταλήξω με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι ο ενάγοντας αδυνατούσε να συνεχίσει την εργασία του στο καλοκαιρινό σχολείο που εργοδοτήθηκε λόγω του τραυματισμού που υπέστη. Πέραν τούτου, ο ενάγοντας ανέφερε ότι 23 ημέρες μετά τον τραυματισμό του άρχισε φυσιοθεραπεία καθότι δεν μπορούσε να κινηθεί σωστά και επηρεάστηκαν οι μυς του ποδιού του και το γαστροκμήμιο του και χρειάστηκε φυσιοθεραπεία. Οι γνώσεις του αυτές για το πρόβλημα που αντιμετώπισε βασίζονται στην εμπειρία του αλλά και υπό την ιδιότητα του ως γυμναστής. Δεν επισκέφθηκε οποιοδήποτε ιατρό για να τον παραπέμψει σε φυσιοθεραπεία αλλά από μόνος του αποφάσισε ότι έπρεπε να γίνει. Στην συνέχεια όμως, αντεξεταζόμενος αναφορικά με το είδος της φυσιοθεραπείας που ακολούθησε, την φύση των ασκήσεων στις οποίες υποβλήθηκε και την περίοδο κατά την οποία υποβαλλόταν στην εν λόγω φυσιοθεραπεία δεν ήταν σε θέση να απαντήσει. Θεωρώ ότι δεν μπορώ να βασιστώ στην πιο πάνω μαρτυρία του ενάγοντα και να καταλήξω ότι αυτός υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία για τον συγκεκριμένο τραυματισμό του. Δεν ήταν σε θέση κατά την αντεξέταση του να δώσει ικανοποιητικές απαντήσεις και λεπτομέρειες γι αυτή τη φυσιοθεραπεία που υποβλήθηκε αλλά ούτε και να αναφέρει πότε πλήρωσε το ποσό των £330 που κατέβαλε όπως είπε. Ανέφερε γενικά και αόριστα ότι το πλήρωσε συνολικά όταν τέλειωσε τη φυσιοθεραπεία. Το τεκμήριο 4 που κατέθεσε φέρει ημερομηνία 10/08/2007, δηλαδή ένα και πλέον χρόνο μετά από τον τραυματισμό του ενάγοντα και αναφέρεται σε 20 συνεδρίες. Ο ενάγοντας δεν μπορούσε να αναφέρει πότε άρχισε τη φυσιοθεραπεία και για πόσο χρονικό διάστημα συνεχίστηκε ούτε ήταν σε θέση να αναφέρει πότε περίπου πλήρωσε το συγκεκριμένο ποσό του τεκμηρίου
- Δεδομένου της ασαφής θέσης του ενάγοντα για τη φυσιοθεραπεία θεωρώ ότι δεν μπορώ να καταλήξω με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι ο ενάγοντας λόγω του τραυματισμού του αυτού υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία. Ακόμη όμως και στην περίπτωση που αποδεχόμουν την θέση αυτή δεν θα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι ήταν αναγκαία η εν λόγω φυσιοθεραπεία. Δεν έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία που να δικαιολογεί τα κατάλοιπα του τραύματος του που ανέφερε ο ενάγοντας και την αναγκαιότητα να υποβληθεί σε φυσιοθεραπεία. Ως εκ τούτου κρίνω ότι δεν μπορώ να βασιστώ στο μέρος αυτό της μαρτυρίας του ενάγοντα και να καταλήξω σε ασφαλή ευρήματα. Πέραν τούτου, αποδέχομαι από τη μαρτυρία του ενάγοντα το τεκμήριο 3, το οποίο είναι η απόδειξη πληρωμής του ποσού των £11,00 (€18,79) για την έκδοση του τεκμηρίου 2, αφού σε κανένα στάδιο αμφισβητήθηκε. Τέλος, για το ζήτημα της ευθύνης αλλά και των αποζημιώσεων που διεκδικεί ο ενάγοντας και για τα οποία εξέφρασε γνώμη στη μαρτυρία του δεν θα προσδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα αφού είναι ζητήματα που θα αποφασίσει το Δικαστήριο. Ο Μ.Ε. 3, αναφέρθηκε στην εργοδότηση και απολαβές του ενάγοντα για την περίοδο από 26/06/2006 μέχρι 31/07/2006, αφού ο εν λόγω μάρτυρας ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ο διευθυντής του Αθλητικού Κέντρου Άλσος. Το μέρος αυτό της μαρτυρίας του δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση του και συνάδει και με το τεκμήριο 1 το οποίο κατατέθηκε από τον ενάγοντα. Ο μάρτυρας αυτός, όπως έχει αναφερθεί και ανωτέρω, μου έκανε καλή εντύπωση, ήταν αντικειμενικός και έχοντας υπόψη και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του θεωρώ ότι μπορώ να βασιστώ και σε αυτό το μέρος της. Ο κ. Νάκης Ευριπιώτης (Μ.Ε.5) κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι είναι φυσιοθεραπευτής και ότι ο ενάγοντας τον επισκέφθηκε και του παρέσχε τις υπηρεσίες του για ένα τραύμα που είχε στο πρόσθιο κνημιαίο. Αναγνώρισε το τεκμήριο 4 ως την απόδειξη είσπραξης που εξέδωσε στον ενάγοντα για τα χρήματα που εισέπραξε από αυτόν για τις υπηρεσίες του. Αναφέρθηκε στο τραύμα του ενάγοντα και στις θεραπείες που του έκανε στο βαθμό που θυμόταν. Η αντεξέταση του περιστράφηκε γύρω από το είδος του τραυματισμού του ενάγοντα και τις συνέπειες που μπορεί να έχει ένας τέτοιος τραυματισμός. Ουσιαστικά, η αντεξέταση του μάρτυρα αυτού επικεντρώθηκε στην αναγκαιότητα της φυσιοθεραπείας εν όψει του τραύματος του ενάγοντα. Ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ο ενάγοντας έπαθε θλάση λόγω του τραύματος και της πληγής που είχε. Η διάγνωση αυτή έγινε από τον ίδιο και κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα λόγω του αιματώματος που βρισκόταν στο σημείο και από την ψηλάφιση που είχε κάνει αλλά και λόγω της εμπειρίας του ως φυσιοθεραπευτής. Συνήθως ανέφερε, οι ασθενείς προσέρχονται σε αυτόν κατόπιν εντολής ιατρού αλλά μπορεί και ίδιος κάποιες φορές για τα πιο εμφανή τραύματα να κρίνει ο ίδιος και να παράσχει την ανάλογη θεραπεία. Θεωρώ ότι η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα αναφορικά με το τραύμα του ενάγοντα, τη διάγνωση που ο ίδιος έκανε και τις συνέπειες ενός τέτοιου τραύματος δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Κρίνω ότι μια τέτοια διάγνωση εμπίπτει στην ιατρική και δεν μπορώ να βασιστώ στα όσα ανέφερε ο μάρτυρας για τις συνέπειες του τραυματισμού του ενάγοντα και ότι αυτός του προκάλεσε κινητικά προβλήματα. Πέραν τούτου, εντύπωση δημιουργεί και το γεγονός ότι ο μάρτυρας αυτός προσπάθησε να δώσει λεπτομέρειες αναφορικά με τον χρόνο επίσκεψης του ενάγοντα σε αυτόν και την χρονική διάρκεια της φυσιοθεραπείας, κάτι το οποίο δεν μπορούσε να πράξει ο ενάγοντας. Ανέφερε ότι ο ενάγοντας τον επισκέφθηκε στις αρχές Αυγούστου και ολοκλήρωσε την θεραπεία του αρχές Σεπτεμβρίου. Πληρώθηκε από αυτόν μετά που τέλειωσε όλη η θεραπεία που του παρέσχε. Επίσης, προσπάθησε να εξηγήσει κάθε πόσο τον επισκεπτόταν ο ενάγοντας και συνολικά πόσες συνεδρίες είχαν γίνει. Όταν αντεξετάστηκε όμως, για τα ζητήματα αυτά απαντούσε δεν θυμόταν και ότι είχαν περάσει τέσσερα χρόνια. Περαιτέρω, άξιον απορίας είναι και το γεγονός ότι το τεκμήριο 4 το οποίο εξέδωσε ο ίδιος φέρει ημερομηνία 10/08/
- Ενώ ανέφερε ότι πληρώθηκε από τον ενάγοντα όταν ολοκλήρωσε τις θεραπείες εντούτοις δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει πότε αυτό έγινε παρά τη προσπάθεια του να προσδιορίσει χρονικά τη διάρκεια της φυσιοθεραπείας και παρέπεμψε στην ημερομηνία του τεκμηρίου
- Το εν λόγω τεκμήριο όμως φαίνεται να εξεδόθη ένα περίπου χρόνο μετά από το χρονικό διάστημα που ισχυρίστηκε ότι παρέσχε τις υπηρεσίες του στον ενάγοντα. Κρίνω ότι δεν μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα για το λόγο ότι μεγάλο μέρος της αφορά ιατρικά ζητήματα για τα οποία ο μάρτυρας δεν είναι ειδικός. Επίσης, η εκδοχή και οι απαντήσεις που έχει δώσει αναφορικά με τις υπηρεσίες που έχει προσφέρει στον ενάγοντα παρουσιάζουν αντιφάσεις και ανακρίβειες σε βαθμό που δεν μπορεί το Δικαστήριο να βασιστεί σε αυτές και να προβεί σε σχετικό εύρημα. Ο κ. Θεόδουλος Δρουσιώτης (Μ.Υ.2) κατέθεσε ως αντιπρόεδρος του Παγκύπριου Συλλόγου Φυσιοθεραπευτών και ανέφερε ότι ο κ. Νάκης Ευριπιώτης δεν είναι εγγεγραμμένος στο σύλλογο τους και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ασκεί το επάγγελμα του φυσιοθεραπευτή. Το γεγονός αυτό δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά του ενάγοντα. Η αντεξέταση του εν λόγω μάρτυρα ουσιαστικά επικεντρώθηκε στη διαφορά φυσιοθεραπευτή και κινησιοθεραπευτή και κατά πόσο ο τελευταίος οφείλει να είναι εγγεγραμμένος στον εν λόγω σύλλογο για να ασκεί το επάγγελμα αυτό. Δεν διαπιστώνω κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα που να με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν μπορώ να βασιστώ σε αυτή. Πέραν τούτου, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η μαρτυρία αυτή σκοπό είχε να στηρίξει το επιχείρημα ότι ο ενάγοντας δεν δικαιούται το ποσό των £330 που κατέβαλε στον πιο πάνω φυσιοθεραπευτή για το λόγο ότι αυτός δεν ήταν εγγεγραμμένος στο σχετικό σύλλογο. Εν όψει της απόρριψης της θέσης του ενάγοντα ότι υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία ή ότι ήταν αναγκαία υπό τις περιστάσεις, θεωρώ ότι η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα καθίσταται άνευ σημασίας. Αναφορικά με την μαρτυρία της κας Μαρίας Ιωαννίδου (Μ.Ε.6) η οποία προσκομίστηκε με σκοπό να αντικρούσει την μαρτυρία του Μ.Υ.2 κρίνω ότι δεν μπορεί να αποδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα σε αυτή. Κατέθεσε στο Δικαστήριο τα τεκμήρια 9 και 10 υπό την ιδιότητα της ως κάτοχος του φακέλου της Ποινικής Υπόθεσης Αρ. 13792/
- Από τα τεκμήρια αυτά δεν προκύπτει οτιδήποτε που να αντικρούει τη θέση του Μ.Υ.2 ότι ο κ. Νάκης Ευριπιώτης δεν ήταν εγγεγραμμένος στο Παγκύπριο Σύλλογο Φυσιοθεραπευτών. Ούτε προκύπτει οτιδήποτε που να αντικρούει τη θέση του ότι φυσιοθεραπευτής και κινησιοθεραπευτής είναι το ίδιο και αυτό και ότι και οι δύο οφείλουν να είναι εγγεγραμμένοι στο σχετικό σύλλογο για να μπορούν να ασκούν τα καθήκοντα τους. Το γεγονός και μόνο ότι ο κ. Νάκης Ευριπιώτης αθωώθηκε στην εν λόγω ποινική υπόθεση στην οποία αντιμετώπιζε τη κατηγορία άσκησης του επαγγέλματος του φυσιοθεραπευτή χωρίς τη σχετική άδεια δεν προσθέτει οτιδήποτε ούτε οδηγεί σε οποιονδήποτε συμπέρασμα. Πρόκειται για μια άλλη διαδικασία χωρίς ωστόσο να δίδονται περισσότερες λεπτομέρειες για τους λόγους της αθώωσης του. Ως εκ τούτου η εν λόγω μαρτυρία δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Αναφορικά με την ανάγκη υποβολής του ενάγοντα σε πλαστική εγχείριση για να βελτιωθεί η ουλή στο πόδι του, υπάρχουν ενώπιον του Δικαστηρίου δύο εκδοχές των πλαστικών χειρουργών που εξέτασαν τον ενάγοντα. Αυτή του Δρ. Σοφοκλή Νικολαϊδη (Μ.Ε.4) και του Δρ. Χρίστου Μερέζα (Μ.Υ.3). Η μαρτυρία των πιο πάνω προσώπων σκοπό έχει να διαφωτίσει το Δικαστήριο επιστημονικά για να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα και η συμπεριφορά τους στο εδώλιο είναι το κριτήριο με βάση το οποίο μπορεί να διαγνωσθεί η αξιοπιστία τους, όπως στην περίπτωση κάθε άλλου μάρτυρα (βλ. Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou
(1978)1 C.L.R. 389 και Νεάρχου v. Στεφανίδης κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 351). Ο Μ.Ε.4 εξέτασε τον ενάγοντα στις 29/09/2008 και διέγνωσε μια ουλή στην αριστερή κνήμη μήκους 15 cm και πλάτους 1 cm. Ο Μ.Ε.4 ανέφερε στο Δικαστήριο ότι η διαδικασία επούλωσης είναι μια φυσική διαδικασία διόρθωσης κάποιου τραύματος, το αισθητικό αποτέλεσμα της οποίας εξαρτάται από τον οργανισμό που φέρει το τραύμα. Η διαδικασία αυτή διαρκεί περίπου από εννέα μήνες μέχρι ένα χρόνο. Θεωρητικά ανέφερε, μετά το χρόνο μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι η τελική ουλή είναι και το τελικό αποτέλεσμα της επούλωσης. Αναφορικά με το τραύμα του ενάγοντα, αυτός το είδε όταν τον επισκέφθηκε το 2008 και έκτοτε δεν τον ξανά εξέτασε. Πιστεύει, είπε, ότι δεν θα μπορούσε να βελτιωθεί περαιτέρω η ουλή αφού παρήλθε το χρονικό διάστημα της ωρίμανσης. Θα πρέπει όμως, να επανεξετάσει τον ενάγοντα για να μπορεί να συγκρίνει αν υπήρχε βελτίωση ή όχι. Πέραν τούτου, ανέφερε ότι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της ουλής του ενάγοντα είναι η χειρουργική εκτομή και επαναραφή. Σκοπός της επέμβασης αυτής δεν είναι να φύγει το σημάδι αλλά να βελτιωθεί η ουλή. Είναι φύση αδύνατο να εξαφανιστεί ένα σημάδι λόγω της φυσικής διαδικασίας επούλωσης του δέρματος. Ουσιαστικά λεπταίνει η ουλή για να μην ενοχλεί αισθητικά και το αποτέλεσμα μιας τέτοιας επέμβασης δεν είναι εγγυημένο. Για να επουλωθεί το δέρμα του ενάγοντα μετά την επέμβαση θα χρειαστεί ένα χρόνο. Από την άλλη ο Μ.Υ. 3 εξέτασε τον ενάγοντα στις 20/01/2010 και ανέφερε ότι διαπίστωσε μια πολύ απαλή και λεπτή ουλή μήκους 15 cm και πλάτους 1 cm το πιο πολύ η οποία δεν είναι ευδιάκριτη και ούτε πρόβλημα αισθητικής φύσεως αποτελεί. Εξήγησε στο Δικαστήριο γιατί λέει ότι είναι απαλή ουλή λέγοντας ότι είναι τέτοια επειδή προέκυψε από επιφανειακό γδάρσιμο, εκδορά και στην ουσία αυτό που συνέβηκε δεν είναι η τυπική ουλή όπως την γνωρίζουμε αλλά έχει επουλωθεί αυτή η γρατσουνιά. Ανέφερε ότι έχει αφήσει μια πολύ απαλή αλλοίωση στο δέρμα εννοώντας ότι διατηρούνται οι πόροι του δέρματος, το τρίχωμα και έχει ελάχιστα αλλοιωθεί η υφή και ο χρωματισμός του. Η περίπτωση αυτή ανέφερε δεν ενδείκνυται καθόλου για καμιά επέμβαση διότι μπορεί να γίνει μόνο χειρότερο. Εξέφρασε μάλιστα την έντονη θέση ότι πιστεύει ότι δεν θα βρεθεί γιατρός για να χειρουργήσει τον ενάγοντα. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω θέσεις των δύο ιατρών προκύπτει ότι συμφωνούν στο μήκος της ουλής και αναφορικά με το πλάτος της, η θέση του Μ.Υ.3 είναι ελαφρώς διαφοροποιημένη. Επίσης, διαφωνούν στο κατά πόσο χρειάζεται να γίνει οτιδήποτε με σκοπό τη βελτίωση της εν λόγω ουλής. Ουσιαστικά ο Μ.Ε.4 ανέφερε ότι η χειρουργική εκτομή και επαναραφή της ουλής είναι ο μόνος τρόπος ο οποίος θα έδινε το καλύτερο αποτέλεσμα χωρίς να μπορεί να εγγυηθεί την περαιτέρω βελτίωση της ουλής. Θεωρώ ότι η μαρτυρία του Μ.Ε.4 ήταν πιο γενική και ακαδημαϊκή περισσότερο. Αναφέρθηκε γενικά στη διαδικασία επούλωσης, στα είδη των επεμβάσεων που μπορούν γίνουν για βελτίωση μιας ουλής και ότι ιατρικά δεν μπορείς να εγγυηθείς το αποτέλεσμα. Δεν αναφέρθηκε λεπτομερώς για να περιγράψει και να εξηγήσει την ουλή στο πόδι του ενάγοντα και ούτε εξήγησε την αναγκαιότητα της χειρουργικής επέμβασης. Αναφέρθηκε γενικά στον τρόπο αντιμετώπισης τέτοιου είδους ουλής χωρίς να μπορεί να εγγυηθεί το αποτέλεσμα και ούτε τουλάχιστον να αναφερθεί στις πιθανότητες βελτίωσης της. Από την άλλη η μαρτυρία του Μ.Υ.3 ήταν συγκεκριμένη και σαφής. Περιέγραψε αναλυτικά την ουλή του ενάγοντα δικαιολογώντας τα ευρήματα του σε συσχετισμό με τον τρόπο τραυματισμού του ενάγοντα. Εξέτασε τον ενάγοντα λίγους μήνες πριν την ακρόαση της παρούσας αγωγής και θεωρώ ότι ήταν σε θέση να γνωρίζει καλύτερα την κατάσταση της ουλής του ενάγοντα. Βασιζόμενος στα πιο πάνω ευρήματα του, εξέφρασε την άποψη ότι δεν ενδείκνυται οποιαδήποτε θεραπεία καθότι θα χειροτερεύσει την κατάσταση. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω θεωρώ ότι μπορώ να βασιστώ στην μαρτυρία του Μ.Υ.3 παρά σε αυτή του Μ.Ε.4. Εξέφρασε άποψη για την συγκεκριμένη περίπτωση τεκμηριώνοντας την, γι αυτό και θεωρώ ότι το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα και να προβεί στα δικά του συμπεράσματα. Έχοντας υπόψη την πιο πάνω αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας, τα πιο κάτω αποτελούν τα ευρήματα των πραγματικών γεγονότων της παρούσας υπόθεσης: Ο ενάγοντας είναι γυμναστής στο επάγγελμα, ασχολείται με το ποδόσφαιρο και για την περίοδο μεταξύ των ημερομηνιών 26/06/2006 και 31/07/2006 εργοδοτήθηκε από το Αθλητικό Κέντρο Άλσος ως συνοδός παιδιών για το καλοκαιρινό σχολείο που δημιουργήθηκε από το πιο πάνω Κέντρο. Οι απολαβές του θα ήταν €256 εβδομαδιαίος. Οι εναγόμενοι ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο οι ιδιοκτήτες και κάτοχοι και διαχειριστές του υδροπάρκου Fasouri Waremania. Κατά την 07ην/07/2006 ο ενάγοντας στα πλαίσια της εργασίας του συνόδευσε τα παιδιά που φοιτούσαν στο καλοκαιρινό σχολείο στο πιο πάνω υδροπάρκο. Ενώ συνόδευε τα παιδία από το παιχνίδι Black Canon στο παιχνίδι Kamikazi, τραυματίστηκε από ένα κομμάτι σίδερο που ήταν φυτεμένο στο έδαφος. Το σίδερο ήταν φυτεμένο σε ένα λασάνι που είχε φυτά χωρίς όμως το σίδερο να στηρίζει κάποιο φυτό και ούτε υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος ύπαρξης του εκεί. Ήταν σε μια γωνία και είχε ύψος περίπου 30-40 cm, ήταν γυρτό διαγώνια και εξείχε προς το διάδρομο που οδηγούσε από το ένα παιχνίδι στο άλλο και δεν ήταν ευδιάκριτο. Τα παιδία προπορεύονταν και ο ενάγοντας ακολουθούσε και τα επόπτευε. Συνόδευεσε πολλές φορές παιδία στο συγκεκριμένο χώρο και δεν υπήρχε υπόνοια ότι μπορούσε να υπάρχει κίνδυνος. Επίσης, δεν υπήρχε οποιοσδήποτε φράκτης που να διαχώριζε το λασάνι από τον διάδρομο ούτε οποιαδήποτε πινακίδα που να προειδοποιούσε για την ύπαρξη του εν λόγω σιδέρου. Από το κτύπημα στο σίδερο ο ενάγοντας αιμορραγούσε στην αριστερή κνήμη και επισκέφθηκε το ιατρείο του υδροπάρκου όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και ακολούθως το Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου διαπιστώθηκε εκδορά στην αριστερή κνήμη. Δεν παρουσίαζε κακώσεις σε άλλα μέρη του σώματος του και η κινητικότητα των αρθρώσεων στο αριστερό κάτω άκρο ήταν φυσιολογική. Του έγινε εμβόλιο τετάνου και του χορηγήθηκε αντιβίωση. Μετά τον τραυματισμό του ο ενάγοντας δεν επέστρεψε στο καλοκαιρινό σχολείο. Η πληγή στο πόδι του ενάγοντα επουλώθηκε πλήρως και παρουσιάζει μια απαλή ουλή μήκους 15 cm και πλάτους 1 cm το πολύ η οποία δεν είναι σχεδόν καθόλου ευδιάκριτη και ούτε ενδείκνυται οποιασδήποτε πλαστικής επέμβασης. Ο ενάγοντας πλήρωσε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού το ποσό των £11 (€18,79) για να εξασφαλίσει το σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό. Η αγωγή του ενάγοντα εδράζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας του κατόχου ακινήτου. Το άρθρο 51
(2)(β) του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 κωδικοποιεί το κοινοδίκαιο αναφορικά με την ευθύνη κατόχου ακίνητης ιδιοκτησίας έναντι προσώπων που τελούν νόμιμα σε αυτή (βλ. Φραγκεσκίδης Λτδ v. Μάμα
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 70). Σύμφωνα με το κοινοδίκαιο ο βαθμός επιμέλειας ποικίλει ανάλογα με την ιδιότητα του προσώπου που τελεί νόμιμα σε αυτή. Ένα πρόσωπο μπορεί να βρίσκεται σε ακίνητη ιδιοκτησία ως προσκεκλημένος ή ως απλώς αδειούχος. Στην Αγγλία η διαφοροποίηση αυτή του κοινοδικαίου ήρθη με τον Αγγλικό Occupiers' Liability Act του 1957 που ουσιαστικά υπήγαγε και τους δύο στην κατηγορία των επισκεπτών με την αναγνώριση, έναντι τους, του κοινού καθήκοντος επιμέλειας. Κατά το κοινοδίκαιο όμως, το οποίο ισχύει ακόμη στην Κύπρο, γίνεται διάκριση μεταξύ προσκεκλημένου και απλού αδειούχου. Ο κάτοχος έχει έναντι του προσκεκλημένου καθήκον να μεριμνά από πλευράς στατικής κατάστασης, συντήρησης ή επισκευής, ώστε η ιδιοκτησία να είναι εύλογα ασφαλής για τον προσκεκλημένο. Έναντι όμως, του απλού αδειούχου, το καθήκον περιορίζεται σε προειδοποίηση για οποιοδήποτε κρυμμένο ή λανθάνοντα κίνδυνο τον οποίο ο κάτοχος γνωρίζει ή πρέπει να θεωρηθεί ότι γνωρίζει. Αναφορικά με τις δραστηριότητες του κατόχου στο ακίνητο, η ευθύνη είναι η ίδια σε όλα τα πρόσωπα που τελούν νόμιμα σε αυτή είτε είναι προσκεκλημένοι είτε απλοί αδειούχοι. (βλ. Κυριακίδης v. Τenekedzian
(1994)1 A.A.Δ. 504, Λέσχη Ιπποδρομιών Λευκωσίας v. Ανδρέα Νικήτα
(2000)1Γ Α.Α.Δ 1712, Άθως Αγγελίδης v. Kάτια Α. Λούτσιου, Πολ. Έφεση Αρ. 237/2007, Ημερομηνίας 18/02/2010). Το πρώτο ζήτημα που θα πρέπει να απαντηθεί στην παρούσα υπόθεση είναι κατά πόσο οι εναγόμενοι όφειλαν οποιονδήποτε καθήκον επιμέλειας προς τον ενάγοντα. Το ερώτημα δηλαδή είναι κατά πόσο οι εναγόμενοι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν κάτοχοι του υδροπάρκου στο οποίο επεσυνέβη το επίδικο ατύχημα. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι καταφατική με βάση τα ανωτέρω ευρήματα. Ουδέποτε αμφισβητήθηκε το γεγονός αυτό από τους εναγομένους και ούτε τέθηκε οτιδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου που να συνηγορεί υπέρ του αντιθέτου. Το επίκεντρο της διαφοράς των διαδίκων όπως προκύπτει τόσο από τα δικόγραφα αλλά και κατά τη διαδικασία της ακρόασης και από την προσκομισθείσα μαρτυρία, ήταν κατά πόσο έγινε οποιονδήποτε ατύχημα στο υδροπάρκο και με ποιόν τρόπο και κατά πόσο οι εναγόμενοι υπήρξαν αμελείς. Σε κανένα στάδιο εγέρθηκε θέμα ύπαρξης καθήκοντος επιμέλειας από τους εναγόμενους προς τον ενάγοντα, κάτι το οποίο όπως προκύπτει ήταν δεδομένο και από τις δύο πλευρές. Περαιτέρω, να αναφέρω ότι κάτοχος ακινήτου μπορεί να είναι ο ιδιοκτήτης, ο ενοικιαστής, ο διαχειριστής και γενικά οποιοδήποτε πρόσωπο έχει δικαίωμα στο ακίνητο και ασκεί έλεγχο. Εταιρεία επίσης, κέκτηται κατοχής δια μέσου των υπαλλήλων της (βλ. Ferguson v. Welsh
(1987)1 ALL ER 878 και Wheat v. Lacon (E) & Co. Ltd
(1966)1 Q.B. 335). Το δεύτερο ερώτημα είναι κατά πόσο οι εναγόμενοι παρέβηκαν αυτό το καθήκον επιμέλειας που όφειλαν προς τον ενάγοντα. O ενάγοντας βρισκόταν στο υδροπάρκο των εναγομένων συνοδεύοντας παιδιά του καλοκαιρινού σχολείου που λειτουργούσε το Κέντρο Άλσος. Πρόκειται για υδροπάρκο με πισίνες και διάφορα παιχνίδια σε αυτό και ουσιαστικά όπως προκύπτει για χώρο αναψυχής. Το ζήτημα όμως, είναι κατά πόσο ο ενάγοντας βρισκόταν εκεί ως «προσκεκλημένος» (invitee) ή ως «απλός αδειούχος» (bare licensee). «Προσκεκλημένος» είναι εκείνος που εισέρχεται στην περιουσία του κατόχου με τη συγκατάθεση του κατόχου για σκοπούς εργασίας αναφορικά με την οποία ο κάτοχος του χώρου και ο εισερχόμενος έχουν κοινό συμφέρον. Συνήθως, ο επισκέπτης προσκαλείται στο υποστατικό για εμπορικούς σκοπούς και το κοινό συμφέρον του κατόχου και του προσκεκλημένου που ξεχωρίζει τη σχέση του κατόχου και του προσκεκλημένου από αυτή του αδειούχου είναι υλικό συμφέρον ή χρηματικό. (βλ. Pearson v. Lambeth Borough Council
(1950)1 ALL E.R. 688 και Φραγκεσκίδης Λτδ v. Μάμα (ανωτέρω) και Indermaur v. Dames
(1937)3 ALL E.R. 454). Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει προσφερθεί οποιαδήποτε μαρτυρία από πλευράς ενάγοντα με την οποία να συνάγεται ότι αυτός βρισκόταν στο υδροπάρκο των εναγομένων ως «προσκεκλημένος». Πιθανόν, τα πρόσωπα τα οποία επισκέπτονται το υδροπάρκο να καταβάλουν κάποιο αντίτιμο ή να πληρώνουν εισιτήριο για να εισέλθουν σε αυτό και να χρησιμοποιήσουν τα παιχνίδια και τις άλλες υπηρεσίες που προσφέρονται σε αυτό. Σε τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να λεχθεί ότι τα πρόσωπα αυτά είναι «προσκεκλημένοι». Ελλείψει τέτοιας μαρτυρίας όμως, το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε εικασίες και να προβεί σε σχετική κατάληξη. Εκείνο όμως που προκύπτει από την μαρτυρία και τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι ότι ο ενάγοντας σε κάθε περίπτωση βρισκόταν νόμιμα στο υδροπάρκο των εναγομένων. Το γεγονός αυτό δεν αμφισβητήθηκε αλλά ούτε και προσφέρθηκε μαρτυρία περί του αντιθέτου. Πρόκειται για υδροπάρκο το οποίο προφανώς χρησιμοποιείται από το κοινό και δεν προκύπτει ότι απαγορευόταν η είσοδος την συγκεκριμένη μέρα ή οτιδήποτε άλλο που να καθιστά τον ενάγοντα επεμβασία (βλ. Κυριακίδης v. Tenekedian (ανωτέρω)). Επομένως, με βάση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεση η κατάληξη είναι ότι ο ενάγοντας βρισκόταν στο υδροπάρκο των εναγομένων ως απλός αδειούχος. Αυτό συνεπάγεται ότι οι εναγόμενοι είχαν καθήκον προειδοποίησης του για κάθε κρυμμένο ή λανθάνοντα κίνδυνο, μέσα ή πάνω στο ακίνητο, τον οποίο γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου το σίδερο το οποίο προκάλεσε τον τραυματισμό του ενάγοντα ήταν φυτεμένο σε λασάνι δίπλα από το διάδρομο που οδηγούσε από το ένα παιχνίδι στο άλλο. Δεν υπήρχε οποιοδήποτε διαχωριστικό ή φράκτης, βρισκόταν ανάμεσα σε φυτά και ήταν γυρτό διαγώνια προς την πλευρά του διαδρόμου και εμπόδιζε την ελεύθερη δίοδο. Μπορεί να λεχθεί ότι ήταν κρυμμένος κίνδυνος αφού αυτό δεν ήταν ευδιάκριτο. Σίγουρα όμως, ήταν λανθάνοντας κίνδυνος αφού δεν έπρεπε να βρίσκεται στο χώρο του υδροπάρκου και με τον τρόπο όπως βρισκόταν. Δηλαδή να εξέχει από το λασάνι προς τα έξω και να εμποδίζει την δίοδο. Στο υδροπάρκο υπήρχαν πισίνες και διάφορα παιχνίδια τα οποία χρησιμοποιούνταν από τα πρόσωπα που το επισκέπτονταν μεταξύ αυτών και παιδιά. Δεν θα αναμενόταν στο χώρο αυτό να βρισκόταν το εν λόγω σίδερο και θα έπρεπε να υπήρχε προειδοποίηση στο μέρος εκείνο έτσι ώστε τα άτομα που περνούσαν από τον εν λόγω διάδρομο να μπορούσαν να αντιληφθούν την ύπαρξη του και να το αποφύγουν. Οι εναγόμενοι όφειλαν να γνωρίζουν την ύπαρξη του εν λόγω σιδέρου και να λάμβαναν όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για να περιορίσουν την κίνηση των προσώπων στο διάδρομο όπου εξείχε το σίδερο από το λασάνι. Οι εναγόμενοι παρέβηκαν την πιο πάνω υποχρέωση τους έναντι του ενάγοντα και ευθύνονται για τον τραυματισμό του. Οι εναγόμενοι με την Έκθεση Υπεράσπισης τους εγείρουν την υπεράσπιση της συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα για τον τραυματισμό του καθότι δεν είχε την δέουσα παρατηρητικότητα και την επαρκή αντίληψη του χώρου όπου βρισκόταν. Το βάρος απόδειξης συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα φέρει η υπεράσπιση (βλ. Owen v. Brimmell
(1977)1 Q.B. 859). Το Δικαστήριο μπορεί βέβαια να συμπεράνει την ύπαρξη συντρέχουσας αμέλειας από τη μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντα ή από τα γεγονότα που στοιχειοθετούν το συμβάν, όπως διαπιστώνονται από το Δικαστήριο (βλ. Elliot v. Bax Ironside
(1925)2 K.B. 301, Shape v. Southern Railway
(1925)2 K.B. 311, Baker v. Longhurst & Sons Ltd
(1933)2 K.B. 461 και Clerk & Lindsell on Torts, 16th Edition, par. 1-156). To καθήκον επιμέλειας για την ασφάλεια του ενάγοντα επιβάλλει τη λήψη προστατευτικών μέτρων και έναντι της αμέλειας άλλων, όταν η πείρα καταδεικνύει ότι τέτοια αμέλεια αποτελεί κοινό φαινόμενο (βλ. Grant v. Sun Shipping Co Ltd
(1948)A.C. 549 και Mιχαήλ v. Ιωάννου & Παρασκευαϊδης Λτδ και Άλλου
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1494). Από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως έχουν διαπιστωθεί προκύπτει ότι ο ενάγοντας συνήθιζε να επισκεπτόταν το υδροπάρκο των εναγομένων και περνούσε από το συγκεκριμένο διάδρομο χωρίς στο παρελθόν να είχε αντιληφθεί ότι υπήρχε το συγκεκριμένο σίδερο στο χώρο ή οποιοσδήποτε άλλος κίνδυνος. Την ημέρα του συμβάντος συνόδευε τα παιδιά από το καλοκαιρινό σχολείο τα οποία προπορεύονταν και ήταν υπεύθυνος για την ψυχαγωγία και ασφάλεια τους. Δεν αναμενόταν στο χώρο να βρισκόταν το εν λόγω σίδερο, το οποίο δεν ήταν ευδιάκριτο και ούτε υπήρχε οποιαδήποτε πινακίδα προειδοποίησης για την ύπαρξη του ή να προειδοποιεί για τον εν λόγω κίνδυνο. Δεν αποτελούσε κοινό φαινόμενο η ύπαρξη του. Θα αναμενόταν στο διάδρομο να υπήρχαν πιθανόν νερά από τις πισίνες και τα παιχνίδια και θα έπρεπε ο ενάγοντας να λάμβανε προφυλάξεις από πιθανόν γλίστρημα στο χώρο. Δεν θα αναμενόταν όμως, η ύπαρξη του εν λόγω σιδέρου με τον τρόπο που βρισκόταν εκεί και χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε πινακίδα προειδοποίησης . Υπό τις περιστάσεις κρίνω ότι ο ενάγοντας δεν παρέλειψε να λάβει οποιαδήποτε μέτρα προφύλαξης του εαυτού του από τον εν λόγω κίνδυνο και δεν μπορεί να του καταλογιστεί συντρέχουσα αμέλεια. Εκείνο που απομένει να εξεταστεί είναι το ύψος των γενικών αποζημιώσεων που δικαιούται ο ενάγοντας. Oι αρχές που διέπουν τον προσδιορισμό του ύψους των αποζημιώσεων έχουν πλέον αποκρυσταλλωθεί μέσα από σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται από τα Δικαστήρια πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Στόχος είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789). Για τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων οι προηγούμενες αποφάσεις για παρόμοια τραύματα δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό χαρακτήρα αλλά καθοδηγητικό (βλ. G&L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1 Α.Α.Δ. 948). Η επί μέρους νομολογία όμως είναι σημαντική ώστε να υπάρχει συνέπεια και βεβαιότητα (βλ. Σπύρος Μελής και Ελένη Λτδ κ.α. v. Μαρίνου Σάββα Πολίτη
(2003)1 Α.Α.Δ. 590). Επίσης, η απόδοση αποζημιώσεων πρέπει να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστο χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς (βλ. Γεώργιος Ταμπούρα v. Κυριακής Κολάνη άλλως Κίκας Κολάνη,
(2008)1A A.A.Δ. 384 και Lankuttis v. Νικόλα
(2002)1 Α.Α.Δ. 1128). H νομολογία αποκαλύπτει μια αυξητική τάση στις αποζημιώσεις για τον ανθρώπινο πόνο και την ταλαιπωρία. Δεν πρέπει όμως οι αποζημιώσεις να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεκτού ή να αφήνεται η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων. (βλ. Μαυροπετρή v. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66 και A. Panayides Contracting Ltd v. Χαραλάμπους
(2004)1 Α.Α.Δ. 416). Όπως προκύπτει από τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο ενάγοντας υπέστη μια εκδορά στην αριστερή κνήμη μήκους 15 cm και πλάτους 1 cm το πολύ. Κατά τον τραυματισμό του αιμορραγούσε, επισκέφθηκε το ιατρείο του υδροπάρκου όπου έτυχε των Α΄ Βοηθειών και ακολούθως επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου του χορηγήθηκε εμβόλιο τετάνου και του χορηγήθηκε αντιβίωση. Παραμένει η ουλή στο σημείο που τραυματίστηκε η οποία όμως είναι σχεδόν καθόλου ευδιάκριτη. Είναι γυμναστής στο επάγγελμα και ασχολείται με το ποδόσφαιρο. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, τη φύση και σοβαρότητα του τραύματος του ενάγοντος, το πόνο και τη ταλαιπωρία του, τα κατάλοιπα που αυτό άφησε και την έκταση τους καθώς επίσης και το γεγονός ότι αυτός είναι γυμναστής κρίνω ότι το ποσό των €1,500 ως γενικές αποζημιώσεις είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις. Επιπρόσθετα, ο εναγόμενος δικαιούται και το ποσό των €18,79 ως ειδικές αποζημιώσεις που αφορά το κόστος της ετοιμασίας της ιατρικής έκθεσης του Νοσοκομείου. Τέλος, αναφορικά με την επιδίκαση τόκου, παρατηρώ ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 9/10/2006 με κλητήριο ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο και επιδόθηκε στους εναγομένους στις 08/03/2007. Η αρχική Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε στις 27/03/2008 και η τροποποιημένη στις 27/11/2008. Δεν έχει δοθεί οποιαδήποτε εξήγηση για ποιό λόγο η προώθηση της αγωγής και η καταχώρηση της αρχικής Έκθεσης Απαίτησης καθυστέρησε ένα περίπου χρόνο από την επίδοση της αγωγής στους εναγομένους. Ούτε προκύπτει από τα ενώπιον μου στοιχεία ότι αναμενόταν να αποκρυσταλλωθεί ο τραυματισμός του ενάγοντα ή ότι αναμενόταν η ετοιμασία σχετικών ιατρικών πιστοποιητικών. Ως εκ τούτου θεωρώ ορθό το ποσό των γενικών αποζημιώσεων να φέρει τόκο από την ημέρα καταχώρησης της αρχικής Έκθεσης Απαίτησης ήτοι από 27/03/2008 (βλ. Φοινικαρίδης και άλλης v. Γεωργίου και άλλων
(1991)1 Α.Α.Δ. 475 και Miller Roza Maria v. Ute Petek
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2091. Ο τόκος από 27/03/2008 μέχρι 14/10/2008 θα είναι 8% και από 15/10/2008 μέχρι εξόφλησης 5,5% (βλ. άρθρο 33 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο Ν.81(Ι)/2008). Ο τόκος επί των ειδικών αποζημιώσεων ήτοι επί του ποσού των €18,79 θα αρχίζει από την 01/09/2006 ημερομηνία κατά την οποία καταβλήθηκε το πιο πάνω ποσό. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων για το συνολικό ποσό των €1,518.79 σεντ πλέον τόκο προς 8% ετησίως επί του ποσού των €1,500 από 27/03/2008 μέχρι 14/10/2008 και προς 5,5% από 15/10/2008 μέχρι εξόφλησης πλέον τόκο προς 8% ετησίως επί του ποσού των €18,79 από 01/09/2006 μέχρι 14/10/2008 και προς 5,5% ετησίως από 15/10/2008 μέχρι εξόφλησης. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στη σχετική κλίμακα με βάση την απόφαση και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other actions / Final Αναφορά: Πολιτική / occupier's liability cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο