ANDRE NOWACKI ν. TITNA TRADING LTD, Αρ. Αγωγής: 2271/09, 4.2.2011

ANDRE NOWACKI ν. TITNA TRADING LTD, Αρ. Αγωγής: 2271/09, 4.2.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A29 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2271/09 Μεταξύ: ANDRE NOWACKI, από τις ΗΠΑ Ενάγοντα - και - TITNA TRADING LTD, από τη Λεμεσό Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση Ενάγοντα για παράταση και/ή αναστολή χρόνου για παροχή ασφάλειας εξόδων ημερομηνίας 5.8.2010 Ημερομηνία: 4.2.2011 Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Α. Ερωτοκρίτου Για τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Πετρίδου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Αντικείμενο της παρούσας είναι η εξέταση αιτήματος του Ενάγοντα (στο εξής ο Αιτητής) για παράταση και/ή αναστολή του διαταχθέντος χρόνου των 30 ημερών για την κατάθεση και/ή παροχή ασφάλειας εξόδων, μέχρι τελικής εκδίκασης της καταχωρηθείσας Έφεσης εναντίον της Ενδιάμεσης Απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 13.7.

1. Η Αίτηση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Εβελίνας Κουδουνάρη δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο του Αιτητή ημερομηνίας 5.8.2010, προσέκρουσε σε ένσταση των Εναγομένων (στο εξής οι Καθ΄ ων η Αίτηση), η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Παύλου Κυπριανού, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των Καθ΄ ων η Αίτηση, ημερομηνίας 5.11.
2. Όπως διατείνεται η Εβελίνα Κουδουνάρη, εναντίον της Ενδιάμεσης Απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.7.2010 για παροχή ασφάλειας εξόδων από τον Αιτητή, καταχωρήθηκε έφεση στις 23.7.
3. Εισηγείται ότι ο χρόνος για κατάθεση της ασφάλειας εξόδων θα πρέπει να παραταθεί διότι το δίκαιο της υπόθεσης το απαιτεί και επαναλαμβάνει ουσιαστικά τους λόγους για τους οποίους, σύμφωνα με τον Αιτητή, λανθασμένα είχε εκδοθεί από το Δικαστήριο το διάταγμα παροχής ασφάλειας εξόδων. Ισχυρίζεται επίσης ότι με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα αποφευχθεί οποιαδήποτε αδικία στον Αιτητή, χωρίς να προκαλείται οποιαδήποτε αδικία στους Καθ΄ ων η Αίτηση, ιδίως ενόψει της παραδοχής της οφειλής από μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση, η οποία είναι το αντικείμενο της παρούσας αγωγής. Εισηγείται ότι συντρέχουν ειδικές περιστάσεις και δεν τίθεται θέμα εκ πρώτης όψεως ή απειλούμενης κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας και/ή έγερσης καταπιεστικής και/ή ενοχλητικής αγωγής από μέρους του Αιτητή. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση με την ένσταση τους προέβαλαν πέντε λόγους για απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται στους εξής τρεις:
4. Η παρούσα αίτηση είναι ανυπόστατη, αφού η αγωγή απορρίφθηκε αυτόματα στο τέλος του χρονικού διαστήματος που δόθηκε για την κατάθεση της ασφάλειας εξόδων.
5. Ο Αιτητής δεν προβάλλει στοιχεία και ισχυρισμούς που να δικαιολογούν το αίτημα του, αλλά επαναλαμβάνει τις θέσεις του που προέβαλε στην αίτηση για ασφάλεια εξόδων και τις οποίες το Δικαστήριο ήδη εξέτασε με την ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 13.7.
7. Ο Αιτητής δεν προβάλλει στοιχεία που να δείχνουν ότι θα υποστεί ζημιά αν δεν γίνει δεκτή η Αίτηση του. Αντίθετα, σε τέτοια περίπτωση, υπάρχει κίνδυνος να πληγούν ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα των Καθ΄ ων η Αίτηση. Ο Π. Κυπριανού ισχυρίζεται ότι η χρονική περίοδος που καθορίστηκε από το Δικαστήριο με την ενδιάμεση απόφασή του για την κατάθεση της ασφάλειας εξόδων, έληξε στις 12.8.2010, χωρίς στο μεταξύ το Δικαστήριο να έχει εκδώσει οποιοδήποτε άλλο διάταγμα. Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε στις 5.8.2010, όμως τα αιτούμενα διατάγματα δεν εκδόθηκαν μέχρι τις 12.8.
8. Διαζευκτικά, ισχυρίζεται ότι η Αίτηση περιλαμβάνει τους ίδιους ισχυρισμούς που ο Αιτητής είχε συμπεριλάβει στην ένσταση του στην Αίτηση των Καθ΄ ων η Αίτηση για παροχή ασφάλειας εξόδων. Είναι η θέση του ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική ευχέρεια του υπέρ της αναστολής παροχής της ασφάλειας εξόδων με βάση τη Δ.35 θ.
9. Και τούτο, γιατί δεν υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης, ο δε Αιτητής δεν αναφέρει με ποιο συγκεκριμένο τρόπο θα υποστεί ζημιά εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Προσθέτει ότι ο φόβος του Αιτητή ότι σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν θα μπορούν να επιστρέψουν στον Αιτητή το ποσό της ασφάλειας εξόδων, είναι ανυπόστατος, αφού το ποσό αυτό θα βρίσκεται στην κατοχή του Πρωτοκολλητή μέχρι το τέλος της εκδίκασης της υπόθεσης και κατά τη διάρκεια εκδίκασης της έφεσης. Τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων, δυνατό να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Καθ΄ ων η Αίτηση αφού τα έξοδα θα αυξάνονται συνεχώς. Και τούτο γιατί μέχρι να δικαστεί η έφεση, η εκδίκαση της Αγωγής θα συνεχίζεται. Αντίθετα, ο αιτητής καμιά ζημιά θα υποστεί καταβάλλοντας την ασφάλεια εξόδων και δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι αυτός δυσχεραίνεται να καταβάλει το ποσό αυτό. Στην περίπτωση που επιτύχει στην έφεσή του, το ποσό αυτό θα του επιστραφεί από τον Πρωτοκολλητή. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Έχω μελετήσει με προσοχή την Αίτηση και την ένσταση ως και τις ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν, καθώς επίσης και τα όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι υποστήριξαν ή έθεσαν με τις αγορεύσεις τους ενώπιον του Δικαστηρίου. Σε σχέση με τον πρώτο λόγο ένστασης, είναι η θέση του Δικαστηρίου ότι μετά τη λήξη του χρονικού διαστήματος που καθόρισε με την Ενδιάμεση Απόφαση του ημερομηνίας 13.7.2010 για την παροχή ασφάλειας εξόδων, η αγωγή δεν απορρίφθηκε αυτόματα. Αυτό είναι σαφές από το λεκτικό του διατάγματος το οποίο καθορίζει ότι σε τέτοια περίπτωση η αγωγή «θα υπόκειται σε απόρριψη», κάτι που εξυπακούει τη λήψη σχετικού δικονομικού μέτρου από την πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση. Ωστόσο, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο χρόνος των 30 ημερών που καθορίστηκε με το διάταγμα ημερομηνίας 13.7.2010, έληξε στις 12.8.2010, χωρίς ο Αιτητής να έχει εξασφαλίσει μέχρι τότε την έκδοση οποιουδήποτε άλλου διατάγματος, σύμφωνα με το λεκτικό του εν λόγω διατάγματος. Το γεγονός ότι η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε στις 5.8.2010 και ορίστηκε στις 5.10.2010 χωρίς ευθύνη του Αιτητή όπως είναι η θέση των συνηγόρων του, δεν θεραπεύει την παράλειψη του Αιτητή να απευθυνθεί στο Δικαστήριο ενωρίτερα, ως όφειλε, ώστε να κατορθώσει την έκδοση οποιουδήποτε άλλου διατάγματος μέχρι την 12.8.
10. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί αναπόφευκτα στην απόρριψη της παρούσας Αίτησης η οποία, ενόψει του λεκτικού του διατάγματος ημερομηνίας 13.7.2010, κατέστη πλέον άνευ αντικειμένου. Παρά την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, προχωρώ να εξετάσω τα αιτητικά Α και Β της Αίτησης σε συνάρτηση πάντοτε με τους λόγους ένστασης. Σ΄ ότι αφορά το αιτητικό Α, με το οποίο ζητείται η παράταση του χρόνου κατάθεσης στον Πρωτοκολλητή της ασφάλειας εξόδων μέχρι τελικής εκδίκασης της έφεσης, αυτό στηρίζεται, σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο του Αιτητή, στη Δ.57 θ.2 και στη Δ.35 θ.
11. Κατ΄ αρχήν διευκρινίζεται ότι η Δ.35 θ.8 δεν εφαρμόζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση, αφού δεν ρυθμίζει την εξουσία του Δικαστηρίου για παράταση χρόνου, αλλά τις εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου για να επιτρέπει την προσαγωγή περαιτέρω μαρτυρίας ενώπιον του. Σ΄ ότι αφορά τη Δ.57 θ.2 είναι η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Αιτητή ότι το δίκαιο της υπόθεσης απαιτεί όπως το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική ευχέρεια του και εγκρίνει την έκδοση αιτητικού ως η παράγραφος Α. Προς τούτο, επικαλείται τα όσα αναφέρει στην παράγραφο 4 (α - ζ) της γραπτής αγόρευσής του, καταλήγοντας ότι το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, λανθασμένα έκδωσε το διάταγμα παροχής ασφάλειας εξόδων στις 13.7.
12. Είναι αξιοσημείωτο ότι όσα επικαλείται στις εν λόγω παραγράφους της γραπτής του αγόρευσης, αποτέλεσαν τους λόγους ένστασης του Αιτητή στην Αίτηση για παροχή ασφάλειας εξόδων, τους οποίους το Δικαστήριο εξέτασε και αποφάσισε με την ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 13.7.
13. Είναι δε παραδεκτό στη γραπτή αγόρευση του Αιτητή ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί του αποτελούν αντικείμενο της έφεσης του. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι το Δικαστήριο στερείται εξουσίας να εξετάσει για δεύτερη φορά τους εν λόγω ισχυρισμούς του Αιτητή στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης, μετατρέποντας έτσι τον εαυτό του σε Εφετείο. Με αυτά τα δεδομένα είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν έχουν τεθεί τέτοια στοιχεία που να δικαιολογούν την παράταση του χρόνου στη βάση που έχει ζητηθεί, ότι δηλαδή το δίκαιο της υπόθεσης το απαιτεί. Προχωρώ να εξετάσω το αιτητικό της παραγράφου Β, με το οποίο ο Αιτητής ζητά την αναστολή του χρόνου των 30 ημερών για την παροχή της ασφάλειας εξόδων μέχρι την εκδίκαση της έφεσης, και το στηρίζει στη Δ.35 θ.18 και στο άρθρο 47 του Ν.14/
14. Οι νομικές αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή της απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης έχουν αποκρυσταλλωθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν αποτελεί δεσπόζοντα και αποφασιστικό παράγοντα. Το ορθό κριτήριο έγκειται στην εξισορρόπηση της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε και της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς αντίκρισμα. Είναι στην εξισορρόπηση των δύο αυτών συγκρουόμενων δικαιωμάτων που στρέφει την προσοχή του το Δικαστήριο, σταθμίζοντας προς τούτο κάθε γεγονός που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσο και με τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Οικονομικές δυσχέρειες του αιτητή που πηγάζουν από την απόφαση δεν μπορούν να προβληθούν ως λόγοι για τη χορήγηση αναστολής και ζήτημα εγγύησης εγείρεται μόνο εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις για χορήγηση αναστολής (βλ. ενδεικτικά Βογιαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας