← Κύπρος

Νάταλυς Συγγέρη ν. Μιχάλη Συγγέρη κ.α., Αρ. Αγωγής: 6106/10, 15.2.2011

Νάταλυς Συγγέρη ν. Μιχάλη Συγγέρη κ.α., Αρ. Αγωγής: 6106/10, 15.2.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A42 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6106/10 Μεταξύ: Νάταλυς Συγγέρη, από τη Λεμεσό Ενάγουσας - και -

  1. Μιχάλη Συγγέρη, από τη Λεμεσό
  2. Αγγελικής Συγγέρη, από τη Λεμεσό Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση ημερομηνίας 9.12.2010 για Προσωρινά Διατάγματα 15.2.2011 Για την Αιτήτρια - Ενάγουσα: κα Φ. Νικολάου Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση - Εναγόμενους: κ. Σ. Σωφρονίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο γάμος της Ενάγουσας με τον Εναγόμενο 1, γιο της Εναγόμενης 2, διαλύθηκε περί τον Ιούλιο 2004 και έκτοτε βρίσκονται σε διάσταση. Η Ενάγουσα εξακολούθησε να διαμένει στην οικία με αρ. εγγραφής 4/311, Φ.Σχ. 58/080304, Τμήμα 4, Τεμάχιο 334 στην ενορία Αγίου Σπυρίδωνα, τοποθεσία Κουτσούλια - Γιούππα, στη Λεμεσό (στο εξής η «κατοικία»), όπου διέμενε με τον Εναγόμενο 1 πριν τη διάσταση, μαζί με τα δύο παιδιά τους. Η εν λόγω κατοικία αρχικά ήταν εγγεγραμμένη επ΄ ονόματι της Εναγόμενης 2, από το Μάιο 2004 εγγράφηκε επ΄ ονόματι του Εναγόμενου 1 και από τις 14.12.2004 εγγράφηκε επ΄ ονόματι και πάλι της Εναγόμενης 2 μέχρι σήμερα. Η επίδικη κατοικία έγινε το αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των διαδίκων με αποτέλεσμα να καταχωρηθεί η Αγωγή αρ. 2556/06 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού ως και η Αίτηση 19/05 στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού. Στην πορεία και οι δύο αυτές διαδικασίες διευθετήθηκαν εξώδικα και στα πλαίσια της Αίτησης 19/05 δηλώθηκε συμφωνία των διαδίκων η οποία έγινε Κανόνας Δικαστηρίου (Τεκμήριο 1 στην Αίτηση), ενώ στα πλαίσια της Αγωγής 2556/06 εκδόθηκε Διάταγμα έξωσης εναντίον της Ενάγουσας με αναστολή εκτέλεσης μέχρι 1.7.2010 (Τεκμήριο 2 στην Αίτηση). Η Ενάγουσα δεν παρέδωσε την επίδικη κατοικία την 1.7.2010, με αποτέλεσμα στις 7.7.10 στα πλαίσια της Αγωγής 2556/06, η Εναγόμενη 2 καταχώρησε εναντίον της Ενάγουσας Αίτηση Παρακοής Διατάγματος, στην οποία και κρίθηκε ένοχη από το Δικαστήριο. Με άξονα τα πιο πάνω γεγονότα, η Ενάγουσα καταχώρησε την παρούσα Αγωγή αξιώνοντας εναντίον των Εναγομένων αριθμό διαταγμάτων που έχουν ως επίκεντρο την επίδικη κατοικία. Μεταξύ άλλων, αξιώνει απόφαση του Δικαστηρίου που να διατάσσει την ακύρωση του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 29.1.2007 που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αγωγής 2556/06, ως και τον Κανόνα Δικαστηρίου ημερομηνίας 26.1.2007 που δηλώθηκε στην Αίτηση 19/05 διότι, όπως ισχυρίζεται, επιτεύχθηκαν και/ή συνάφθηκαν παράνομα και/ή αυθαίρετα και/ή δόλια και/ή αποτελούν προϊόν ψευδών παραστάσεων και/ή υποσχέσεων και/ή απάτης και κακής πίστης των Εναγομένων. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της Αγωγής, η Ενάγουσα (στο εξής η Αιτήτρια) καταχώρησε μονομερή αίτηση ημερομηνίας 9.12.2010 - η οποία βασίζεται στα άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στα άρθρα 30, 31, 32 και 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και Δ.48 θ.1, 2, 8

(1)(ss) των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών - με την οποία ζητά: Α. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της τελικής Απόφασης και/ή του Διατάγματος έξωσης ημερ. 29/01/2007 εκδοθέντα στην αγωγή 2556/06 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και/ή κάθε διαδικασία στην αίτηση παρακοής εναντίον της ενάγουσας ημερ. 07/07/2010 στα πλαίσια της αγωγής 2556/06 και/ή δυνάμει της ως άνω Απόφασης και/ή Διατάγματος ημερ. 29/01/07, μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσης αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στους Εναγομένους 1 και/ή 2 από του να πωλήσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή διαθέσουν και/ή ενοικιάσουν και/ή δωρίσουν και/ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αποξενώσουν και/ή επιβαρύνουν την πιο κάτω αναγραφόμενη ακίνητη περιουσία, μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. ½ οικόπεδο με κατοικία ανώγειο και κατώγειο με αριθμό εγγραφής 4/311, Φ/Σχ. 58/080304, τμήμα 4, τεμάχιο 334 στην Ενορία Αγίου Σπυρίδωνα τοποθεσία Κουτσούλια - Γιούππα, στη Λεμεσό. Γ. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραχωρείται στην αιτήτρια η αποκλειστική κατοχή και/ή χρήση της ανώγειας κατοικίας που ευρίσκεται στο τεμάχιο με αριθμό εγγραφής 4/311, Φ/Σχ. 58/080304, τμήμα 4, τεμάχιο 334 στην Ενορία Αγίου Σπυρίδωνα τοποθεσία Κουτσούλια - Γιούππα, για να διαμένει εκεί η ίδια και τα παιδιά της που απόκτησε από το γάμο της με τον Εναγόμενο 1, μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Δ. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους εναγομένους 1 και/ή 2 από του να επεμβαίνουν επί της ως άνω υπό Γ ανώγειας κατοικίας και/ή εισέρχονται και/ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο παραμένουν και/ή χρησιμοποιούν την κατοικία που αναφέρεται ως ανωτέρω, μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Με οδηγίες του Δικαστηρίου η εν λόγω Αίτηση επιδόθηκε στους Εναγόμενους (στο εξής οι Καθ΄ ων η Αίτηση) οι οποίοι καταχώρησαν ένσταση. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας, ενώ η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση
  1. Διατείνεται η Αιτήτρια ότι, σύμφωνα με τον Κανόνα Δικαστηρίου ημερομηνίας 26.1.2007, στα πλαίσια της Αίτησης 19/05, η συμφωνία της με τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1, ήταν ότι κατά την ημερομηνία που η ίδια θα εγκατέλειπε τη συζυγική στέγη, δηλαδή την 1.7.2010, ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 θα μεταβίβαζε στα δύο παιδιά τους από ½ μερίδιο της επίδικης κατοικίας. Με βάση αυτή τη διευθέτηση, αποδέκτηκε στις 29.1.2007 την έκδοση εκ συμφώνου Διατάγματος έξωσης της στην Αγωγή 2556/06, με αναστολή εκτέλεσης μέχρι 1.7.
  2. Ωστόσο, η ίδια δεν παρέδωσε την επίδικη κατοικία κατά τη λήξη της πιο πάνω περιόδου, διότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση αρνήθηκαν να τηρήσουν τα συμφωνηθέντα που αποτελούν τον πιο πάνω Κανόνα Δικαστηρίου και τελικά της ξεκαθάρισαν ότι δεν έχουν καμία πρόθεση να μεταβιβάσουν την επίδικη κατοικία στα παιδιά τους. Ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δόλια και με έντεχνο τρόπο την εξαπάτησαν να αποδεχθεί το συμβιβασμό αφού δεν είχαν πρόθεση να τηρήσουν τα συμφωνηθέντα. Αποδέχθηκε στις 29.1.07 την έκδοση του Διατάγματος έξωσης της στην Αγωγή 2556/06, υπό την προϋπόθεση τήρησης του Κανόνα Δικαστηρίου και της διευθέτησης που συμφωνήθηκε στις 26.1.07 στην Αίτηση 19/
  3. Η επίδικη κατοικία δεν έχει μέχρι σήμερα μεταβιβαστεί στο όνομα των παιδιών τους όπως προέβλεπε ο Κανόνας Δικαστηρίου και η παραβίαση των υποχρεώσεων των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 μεθοδεύτηκε με κακοπιστία, ψευδείς παραστάσεις, δόλο και απάτη σε βάρος της. Η ένσταση βασίζεται σε 25 λόγους, οι οποίοι συνοψίζονται στους εξής 9:
  4. Σκοπός της Αιτήτριας είναι η καθυστέρηση προώθησης της εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 29.1.2007 στην Αγωγή 2556/06, η οποία εκδόθηκε με την ελεύθερη θέληση της Αιτήτριας, στην παρουσία της δικηγόρου της και επομένως δεν υπάρχει δόλος, απάτη ή ψευδείς παραστάσεις. Η Αιτήτρια με πλήρη γνώση και ενημέρωση της έλαβε δωρεάν την για 3 ½ χρόνια χρήση και κάρπωση της επίδικης κατοικίας και δέχτηκε την έκδοση του Διατάγματος έξωσης της με αναστολή μέχρι 1.7.
  6. Υπάρχει μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην έγερση της Αγωγής και της παρούσας Αίτησης, αφού η Αιτήτρια είχε λάβει γνώση του Διατάγματος έξωσης εναντίον της και με την επίδοση του σ΄ αυτήν στις 23.2.2007 (Τεκμήριο Δ).
  7. Η Αίτηση είναι γενική και αόριστη και δεν αναφέρει λεπτομέρειες σχετικά με την ισχυριζόμενη ύπαρξη δόλου και απάτης εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση.
  8. Το παρόν Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να επιληφθεί θέματα Οικογενειακού Δικαίου και ειδικότερα τις αξιώσεις της Αιτήτριας που αφορούν περιουσιακές διαφορές της με τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1, για τις οποίες αρμόδιο είναι το Οικογενειακό Δικαστήριο.
  9. Το παρόν Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να επέμβει αναστέλλοντας απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου αλλά και την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην Αίτηση Παρακοής ημερομηνίας 7.7.
  11. Η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε όλα τα ουσιώδη γεγονότα αλλά τα απέκρυψε επιδιώκοντας έτσι παραπλάνηση του Δικαστηρίου.
  12. Η Αίτηση αναφορικά με την παράγραφο Β δεν πληρεί τις προϋποθέσεις του άρθρου 32
(1)του Ν.14/60, τα δε αιτούμενα διατάγματα παράγραφοι Γ και Δ επιλύουν όλες τις αιτούμενες θεραπείες της ουσίας της υπόθεσης.
  1. Δεν αποκαλύφθηκε κίνδυνος να μην μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ή να μην μπορεί να αποκατασταθεί η Αιτήτρια με χρηματική αποζημίωση.
  2. Με την παρούσα Αγωγή και Αίτηση, η Αιτήτρια προσπαθεί να προκαταβάλει και παρεμποδίσει την εκκρεμούσα διαδικασία της Αίτησης Παρακοής του Διατάγματος έξωσης ημερομηνίας 29.1.2007 στην Αγωγή 2556/
  3. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 στην ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 10.1.2011 ισχυρίζεται ότι η Αίτηση 19/05 με την οποία η Αιτήτρια αξίωνε συνεισφορά για την επίδικη κατοικία, διευθετήθηκε με εκ συμφώνου δήλωση στο Δικαστήριο στις 26.1.2007 στην παρουσία της Αιτήτριας και του δικηγόρου της. Ως αντάλλαγμα της δήθεν συνεισφοράς της Αιτήτριας, δηλώθηκε ότι θα διέμενε στην επίδικη κατοικία δωρεάν για 3 ½ χρόνια, μέχρι την ενηλικίωση των παιδιών τους. Το ίδιο συμπεριλήφθηκε και στο Διάταγμα έξωσης στην Αγωγή 2556/06 του οποίου αναστάληκε η εκτέλεση μέχρι 1.7.
  4. Έτσι η Αιτήτρια κατοικούσε ανενόχλητα στην κατοικία καρπούμενη δωρεάν αυτήν για 3 ½ χρόνια. Όπως διατείνεται, η Αγωγή 2556/06 δεν συνδέεται με την Αίτηση 19/05 και στο Διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην Αγωγή 2556/06 κανένας όρος τέθηκε. Η Αιτήτρια εκπροσωπείτο από δικηγόρο και στις δύο υποθέσεις και η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ήταν ξεκάθαρη χωρίς οποιουσδήποτε όρους ή υποσχέσεις εκ μέρους της Καθ΄ ης η Αίτηση
  5. Στην Αίτηση Παρακοής ημερομηνίας 7.7.2010 η Αιτήτρια κρίθηκε ένοχη ηθελημένης παρακοής του Διατάγματος ημερομηνίας 29.1.
  6. Ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια για 4 χρόνια δεν προέβη σε καμιά ενέργεια, παρόλο που ήταν παρούσα στο Δικαστήριο και αποδέχτηκε την έκδοση του Διατάγματος στην Αγωγή 2556/06 το οποίο και της επιδόθηκε στις 23.2.2007, αλλά και στις 27.4.2010 για δεύτερη φορά, παρά μόνο όταν καταχωρήθηκε η Αίτηση παρακοής εναντίον της στις 7.7.2010, μετά την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου και πριν την τελευταία αναβολή για επιβολή της ποινής. Συνεπώς η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε κακόπιστα, καταχρηστικά και για αλλότριους σκοπούς, αφού αποσκοπεί στην αποφυγή της επιβολής ποινής στην Παρακοή και στη συνέχιση της επικρατούσας κατάστασης πραγμάτων, δηλαδή να συνεχίσει να κατοικεί στο σπίτι της Καθ΄ ης η Αίτηση
  7. Αναφέρει επίσης ότι τα δύο παιδιά τους έχουν ενηλικιωθεί και δεν είναι πλήρως εξαρτώμενα από την Αιτήτρια. Αντίθετα, ο ίδιος έχει τη φροντίδα και επιμέλεια τους, γι΄ αυτό και το γραφείο ευημερίας του έγκρινε δημόσιο επίδομα θεωρώντας ως εξαρτώμενα του τα παιδιά τους. Σε σχέση με το αιτούμενο Διάταγμα στην παράγραφο Β της Αίτησης, ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια αν πετύχει στην αγωγή της θα μπορεί να αποζημιωθεί με χρήματα, όπως το ζητά και η ίδια διαζευκτικά στην αγωγή της στις παραγράφους Ν και Ρ. Τα δε αιτούμενα διατάγματα υπό παραγράφους Γ και Δ αφορούν τις ίδιες θεραπείες με αυτές που ζητά με την αγωγή της. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέπτυξαν τις θέσεις τους σε εμπεριστατωμένες αγορεύσεις επικαλούμενοι σχετικές αυθεντίες. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, τα επισυναπτόμενα σ΄ αυτές έγγραφα και όσα υποστηρίχθηκαν από τους συνηγόρους των δύο πλευρών. Προβλήθηκε ως λόγος ένστασης εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση η μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση που παρατηρείται στην έγερση της αγωγής και της παρούσας Αίτησης επειδή η Αιτήτρια έλαβε γνώση του Διατάγματος Έξωσης της, που εκδόθηκε στις 29.1.2007 στην παρουσία της, το οποίο και της επιδόθηκε στις 23.2.
  8. Η επισήμανση αυτή, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, θα είχε τη σημασία της στην περίπτωση που εκδίδετο προσωρινό Διάταγμα μονομερώς, οπότε και θα εξετάζετο το στοιχείο του κατεπείγοντος, κάτι που δεν ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση εφόσον, όπως ανέφερα πιο πάνω, η παρούσα Αίτηση με οδηγίες του Δικαστηρίου επιδόθηκε στους Καθ΄ ων η Αίτηση. Το άρθρο 32 έτυχε νομολογιακής εξέτασης κατ΄ επανάληψη (βλ. Karydas Taxi Co v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R. 231, Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557 και άλλες) και είναι γνωστές οι τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν προκειμένου να επιτύχει ο αιτητής. Θα πρέπει να καταδείξει ότι:
  1. Εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, κάτι που δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.
  2. Έχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή του, προϋπόθεση που αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά πολύ λιγότερο από απόδειξη με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, και
  3. Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτουμένου διατάγματος, προϋπόθεση που φέρνει στο προσκήνιο το θέμα των αποζημιώσεων, δηλαδή αν η θεραπεία των αποζημιώσεων θα ήταν ικανοποιητική υπό τα περιστατικά της υπόθεσης. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω καθώς επίσης και τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 (ανωτέρω) παρατηρώ ότι η πρώτη προϋπόθεση σε σχέση με τη θεραπεία Η της Έκθεσης Απαίτησης, έκδηλα δεν ικανοποιείται. Και τούτο γιατί η θεραπεία αυτή εμπίπτει εντός της δικαιοδοσίας του Οικογενειακού Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 17
(1)του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990 (Ν.23/90)και όχι του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Κατά συνέπεια, η Αιτήτρια δεν έχει ορατή προοπτική και πιθανότητα να πετύχει στην Αγωγή της σε σχέση με τη θεραπεία Η, θεραπεία με την οποία σχετίζεται άμεσα το αιτούμενο προσωρινό Διάταγμα υπό παράγραφο Γ. Περαιτέρω, παρατηρώ ότι η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, δεν ικανοποιείται ούτε και σε σχέση με τις θεραπείες Ι και Κ της Έκθεσης Απαίτησης. Και τούτο γιατί οι θεραπείες αυτές προϋποθέτουν υφιστάμενο νομικό καθεστώς δυνάμει του οποίου η Αιτήτρια να δικαιούται να έχει τέτοια αξίωση. Με βάση τα ενώπιον μου τεθέντα στοιχεία, το επίδικο ακίνητο είναι σήμερα εγγεγραμμένο επ΄ ονόματι της Καθ΄ ης η Αίτηση 2 και με βάση τη δικαστική απόφαση στην Αγωγή 2556/06 και τον Κανόνα Δικαστηρίου στην Αίτηση 19/05, η Αιτήτρια από την 1.7.2010 δεν δικαιούται να διαμένει στην επίδικη κατοικία. Γι΄ αυτό και με απόφαση Δικαστηρίου ημερομηνίας 22.11.2010 στην Αγωγή 2556/06 βρέθηκε ένοχη για Παρακοή του Διατάγματος ημερομηνίας 29.1.
  1. Κατά συνέπεια, κρίνω ότι η Αιτήτρια δεν έχει ορατή προοπτική και πιθανότητα να πετύχει στην Αγωγή της ούτε και σε σχέση με τις θεραπείες Ι και Κ, θεραπείες που σχετίζονται άμεσα με το αιτούμενο Προσωρινό Διάταγμα υπό παράγραφο Δ. Επιπρόσθετα, το αιτούμενο Διάταγμα υπό παράγραφο Δ, προϋποθέτει λογικά την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος υπό παράγραφο Γ, σε σχέση με το οποίο το Δικαστήριο προέβη στις πιο πάνω επισημάνσεις. Με το αιτούμενο Προσωρινό Διάταγμα υπό παράγραφο Α, η Αιτήτρια επιδιώκει την αναστολή εκτέλεσης του Διατάγματος έξωσης που εκδόθηκε εναντίον της στις 29.1.2007 στα πλαίσια της Αγωγής αρ. 2556/06 ως και κάθε διαδικασίας στην αίτηση παρακοής εναντίον της ημερομηνίας 7.7.2010, η οποία με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία, έχει ολοκληρωθεί και με απόφαση Δικαστηρίου ημερομηνίας 22.11.2010, βρέθηκε ένοχη για Παρακοή Διατάγματος. Κατά την άποψη μου, το Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία, στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής και Αίτησης, να επέμβει με τον τρόπο που η Αιτήτρια ζητά, σε διαδικασίες στα πλαίσια άλλης Αγωγής, στην οποία εν πάση περιπτώσει, επαναλαμβάνω, η διαδικασία παρακοής έχει ήδη ολοκληρωθεί. Ενόψει των πιο πάνω επισημάνσεων του Δικαστηρίου, δεν υπάρχει υπό τα περιστατικά της υπόθεσης άλλη επιλογή, παρά η απόρριψη των Παραγράφων Α, Γ και Δ της Αίτησης. Παραμένει προς εξέταση το αιτούμενο Διάταγμα υπό Παράγραφο Β, το οποίο αφορά την επίδικη κατοικία, που αποτέλεσε το αντικείμενο της συμφωνίας που δηλώθηκε ως Κανόνας Δικαστηρίου στην Αίτηση 19/05, ως και το αντικείμενο του Διατάγματος έξωσης που εκδόθηκε στην Αγωγή 2556/06 εναντίον της Αιτήτριας. Με τις θεραπείες παράγραφοι Α, Β, Γ, Δ και Ε της Έκθεσης Απαίτησης, η Αιτήτρια ζητά, μεταξύ άλλων, την ακύρωση του πιο πάνω Κανόνα Δικαστηρίου και του Διατάγματος Έξωσης διότι, όπως ισχυρίζεται, επιτεύχθηκαν παράνομα, αυθαίρετα, δόλια, με ψευδείς παραστάσεις, υποσχέσεις και απάτη εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση. Επομένως είναι απαραίτητο να εξεταστεί κατά πόσο η Αιτήτρια έχει καταδείξει ότι ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 σε συσχετισμό με τις απαιτήσεις του άρθρου 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  2. Η διαπλοκή των προϋποθέσεων των πιο πάνω άρθρων εξετάστηκε στην υπόθεση Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 που ξεκαθάρισε την (εσφαλμένη μέχρι τότε) αντίληψη για σωρευτική ικανοποίηση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 με το άρθρο 4 ή με το άρθρο 5 του Κεφ. 6. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως ακολούθως: «Οι παρατηρήσεις του Εφετείου στην υπόθεση Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R. 231, ότι ορισμένες από τις περιπτώσεις του Άρθρου 4 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου διαπλέκονται με το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 έτσι ώστε να επιβάλλεται η σωρευτική ικανοποίηση τους, όπως και οι παρατηρήσεις στην υπόθεση Lakatamitis v. Thodorou
(1983)1 C.L.R. 557, περί της δυνατότητας ταυτόχρονης εξέτασης του Άρθρου 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου με το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 1960, δεν προορίζονταν να θέσουν γενική αρχή αλλά να επισημάνουν ανάγκες που προέκυψαν σε εκείνες τις συγκεκριμένες περιπτώσεις και άλλες παρόμοιες.» Το ότι δεν επιβάλλεται η σωρευτική ικανοποίηση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 με τις απαιτήσεις του άρθρου 5 επανατονίσθηκε και στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία «ΛΕΩΝΙΚ» Λίμιτεδ,
(2001)1 Α.Α.Δ. 785 από την οποία και το απόσπασμα που ακολουθεί: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση με έξοδα εναντίον των εφεσειόντων. Όχι, βέβαια, για λόγους που αφορούσαν στην ποιότητα της αξίωσής τους. Σημείωσε το γεγονός ότι η αίτηση βασιζόταν σωρευτικά στα άρθρα 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60)και αναφέρθηκε σε νομολογία αναφορικά με τη διασύνδεσή τους (Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520, Τσιολάκκη και άλλη ν. Στυλιανίδη,
(1992)1 Α.Α.Δ. 782 και Ζεμενίδης ν. Άννας Ζεμενίδου (Αρ.1)
(1992)1 Α.Α.Δ. 54). Ορθά, νομίζουμε, είδε πως η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα «να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του» αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Έκρινε, λοιπόν, πως δεν ικανοποιείτο αυτή η προϋπόθεση. Ο ισχυρισμός των εφεσειόντων για «πληροφορίες από έγκυρους τραπεζικούς κύκλους . σε σχέση με την οικονομική κατάσταση των καθ΄ ων η αίτηση», ήταν αόριστος και δεν είχε αξία. Δεν αποκαλυπτόταν η πηγή των πληροφοριών και περαιτέρω «ούτε τα στοιχεία συνηγορούν ή κατατείνουν το αληθές των πληροφοριών». Όταν, μάλιστα, φάνηκε ότι πρόσφατα είχε δανειοδοτηθεί η εταιρεία χωρίς επιβάρυνση του ακινήτου.» Με βάση το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και ειδικότερα τις πιο πάνω επισημάνσεις του Δικαστηρίου, έχω τη γνώμη ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 έκδηλα ικανοποιούνται. Το κατά πόσο ευσταθούν ή όχι οι θέσεις της Αιτήτριας δεν είναι του παρόντος σταδίου. Στο παρόν στάδιο είναι αρκετό να λεχθεί ότι στη βάση των όσων η Αιτήτρια αποδίδει στους Καθ΄ ων η Αίτηση, εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και η προοπτική ότι δικαιούται εναντίον τους θεραπεία, όπως αξιώνει με την Αγωγή της στις παραγράφους Α, Β, Γ, Δ και Ε της Έκθεσης Απαίτησης δεν είναι δυσδιάκριτη. Παρέμεινε προς εξέταση η τρίτη προϋπόθεση. Είναι η θέση του Δικαστηρίου ότι εάν η Αιτήτρια πετύχει στις θεραπείες υπό παραγράφους Α, Β, Γ. Δ και Ε της Έκθεσης Απαίτησης, στην περίπτωση που η Καθ΄ ης η Αίτηση 2, - που είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια, - αποξενωθεί την επίδικη κατοικία, θα προκληθούν περιπλοκές, σε βαθμό που θα είναι δύσκολο ή ακόμα αδύνατο να ικανοποιηθεί οποιαδήποτε απόφαση ήθελε εκδώσει το Δικαστήριο εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση. Σημειώνεται ότι είναι νομολογημένο πως στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης, δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός Εναγόμενου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του, όπως ήταν και η εισήγηση του ευπαίδευτου συνήγορου των Καθ΄ ων η Αίτηση (βλ. Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 A.A.Δ. 1121). Όπως τονίστηκε στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «ΛΕΩΝΙΚ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785, εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί ή όπως αναφέρεται στην υπόθεση Τσιολάκκης κ.α. ν. Στυλιανίδης
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντα». Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία (βλ. επίσης Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.α. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.α.
(2006)1 Α.Α.Δ. 281). Κάτω από αυτά τα δεδομένα, κρίνω ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση και ό,τι παρέμεινε προς εξέταση είναι το ισοζύγιο της ευχέρειας. Ενόψει των όσων έχουν λεχθεί, κρίνω ότι το αναφερθέν ισοζύγιο κλίνει υπέρ της Αιτήτριας και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο, εκδίδεται Προσωρινό Διάταγμα έναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση - Εναγόμενης 2 ως η παράγραφος Β της Αίτησης υπό τον όρο ότι η Αιτήτρια θα υπογράψει εγγύηση €50.000. Τα αιτούμενα διατάγματα υπό παραγράφους Α, Γ και Δ της Αίτησης απορρίπτονται. Όσον αφορά τα έξοδα, θέμα που επίσης ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, κρίνω ότι η κάθε πλευρά να επωμισθεί τα δικά της έξοδα και αυτό για το λόγο ότι η Αίτηση πέτυχε μερικώς. (Υπ.) .................. Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αίτηση για προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.