Εις Πτώχευση Παναγιώτης Παναγιώτου Μαυρουδή, Αρ. Αίτησης Πτώχευσης: 347/10, 17.2.2011

(1)(α)-(θ), 2, 3, 4,5

(1)(α)-(δ)

(2), 6

(1)-

(8)και 97 του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 και στους Περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς 1 - 15, 16, 17 - 37, 38 - 53 και 57 - 63 - προσέκρουσε σε ένσταση των Πιστωτών. Όπως διατείνεται ο Χρεώστης, εναντίον της απόφασης στην Αγωγή 5344/06 καταχώρησε την Έφεση αρ. 188/10 (Τεκμήριο Α) και θα είναι άδικο να υποστεί τον εξευτελισμό της Πτώχευσης όταν υπάρχουν πιθανότητες η εν λόγω απόφαση να ανατραπεί κατ΄ έφεση. Δεν πλήρωσε το ποσό της απόφασης όχι γιατί αδυνατεί να το πράξει αλλά λόγω της εκκρεμότητας της Έφεσης. Οι Πιστωτές έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ και εάν πληρώσει το ποσό της απόφασης, σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, η πιθανή ανάκτηση του θα είναι αδύνατη. Οι Πιστωτές, με την ένσταση τους προέβαλαν 11 λόγους για απόρριψη της Αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται ως ακολούθως:

1. Το Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να αναστείλει την εκδίκαση της Αίτησης Πτώχευσης λόγω εκκρεμότητας έφεσης.
2. Ο Χρεώστης θα έπρεπε να καταχωρήσει την παρούσα Αίτηση στα πλαίσια της Ειδοποίησης Πτώχευσης και όχι στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης Πτώχευσης.
3. Το Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να εκδώσει Διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης στην Αγωγή 5344/06 στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης.
4. Η παρούσα Αίτηση είναι κακόπιστη, καταπιεστική και καταχρηστική γιατί επιδιώκεται η αποστέρηση από τους Πιστωτές των καρπών της επιτυχίας τους στην Αγωγή 5344/
6. Η Αίτηση καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα και πολύ καθυστερημένα κατά τρόπο που έχει εκτροχιασθεί η ακρόαση της Αίτησης Πτώχευσης. Ο ενόρκως δηλών Πανίκος Ονουφρίου, Διευθυντής των Πιστωτών, ισχυρίζεται ότι οι προθέσεις του Χρεώστη είναι η παρεμπόδιση των Πιστωτών να εισπράξουν το λαβείν τους και τους καρπούς της επιτυχίας τους με βάση την απόφαση στην Αγωγή αρ. 5344/
7. Οι Πιστωτές είναι ενεργός εταιρεία με μεγάλο κύκλο εργασιών και διαθέτουν τα οικονομικά μέσα να καταβάλουν τα ποσά της απόφασης σε περίπτωση που η έφεση του Χρεώστη επιτύχει. Εφόσον ο Χρεώστης δέχεται ότι έχει την οικονομική δυνατότητα να καταβάλει το ποσό της απόφασης, θα μπορούσε να το καταβάλει και οι Πιστωτές να δώσουν εγγυητική για το εν λόγω ποσό, ώστε εάν πετύχει στην έφεση να ανακτήσει τα χρήματα της απόφασης. Ωστόσο, ο Χρεώστης δεν προτείνει κάτι τέτοιο στην Αίτηση του, πράγμα που αποδεικνύει την κακοπιστία του και τα κίνητρα του για την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με γραπτές αγορεύσεις. Τις έχω διεξέλθει με προσοχή και ειδική αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Θα ασχοληθώ πρώτα με το αίτημα του Αιτητή για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην Αγωγή 5344/06 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού μέχρι την έκδοση απόφασης στην έφεση αρ. 188/10, το οποίο βασίζει στη Δ.35 θ.
8. Συμφωνώ με την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Πιστωτών ότι το Δικαστήριο, στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης, δεν έχει την εξουσία να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.35 θ.18 τέτοια εξουσία έχει το Δικαστήριο που έκδωσε την πρωτόδικη απόφαση ή το Εφετείο ή ένας Δικαστής των εν λόγω Δικαστηρίων. Συγκεκριμένα, η Δ.35 θ.18 προβλέπει ως εξής: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; ..........» Κατ΄ επέκταση, το εν λόγω αίτημα του Χρεώστη ως η παράγραφος 2 της Αίτησης, κρίνεται ως αβάσιμο και ως τέτοιο απορρίπτεται. Προχωρώ να εξετάσω το αίτημα του Αιτητή για αναστολή της διαδικασίας της Αίτησης Πτώχευσης, μέχρι την έκδοση απόφασης στην έφεση 188/
9. Η καταγραφή αυτούσιου του άρθρου 6

(4)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5, επί του οποίου ο αιτητής βασίζει ουσιαστικά το εν λόγω αίτημα του - όπως προκύπτει από τη γραπτή αγόρευση των συνηγόρων του - θα ήταν χρήσιμη: «6

(4)Όταν η πράξη πτώχευσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση είναι η μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή, παροχή ασφάλειας ή συμβιβασμό του εξ αποφάσεως χρέους ή ποσού που διατάχθηκε να πληρωθεί, το Δικαστήριο δύναται, αν το θεωρεί ορθό, να αναστείλει ή απορρίψει την αίτηση με τη δικαιολογία ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης ή του διατάγματος.» Η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή παρέπεμψε το Δικαστήριο στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 2, παράγρ. 590, ως και στις αγγλικές αποφάσεις Re Noble

(1964)2 All E.R. 552 (C.A.), Heath v. Tank and another, Stevens v. Peacock and others

(1993)4 All E.R. 694 (C.A.) και Re a Debtor (No. 779 of 1994) ex-parte Cobbs Property Services Ltd

(1995)3 All E.R. 723 (Ch.D.). Με βάση την εν λόγω αγγλική νομολογία, καθιερώθηκαν ως κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να διατάξει την αναστολή της διαδικασίας της Αίτησης Πτώχευσης μέχρι το αποτέλεσμα της έφεσης, τα εξής δύο: (α) η ύπαρξη πραγματικής ή καλή τη πίστη έφεσης, και (β) ο εφεσείων να χειρίζεται με τη δέουσα σοβαρότητα και επιμέλεια την έφεσή του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή εισηγήθηκε ότι η έφεση καταχωρήθηκε πριν την καταχώρηση της Ειδοποίησης Πτώχευσης, πράγμα που αποδεικνύει ότι η πρόθεση του Αιτητή να εφεσιβάλει την απόφαση, δημιουργήθηκε πριν την καταχώρηση της Ειδοποίησης Πτώχευσης. Τονίζει επίσης ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν προβάλλουν ως λόγο ένστασης την πλημμελή προώθηση της έφεσης ή ότι αυτή δεν έγινε καλή τη πίστη. Το αίτημα του Αιτητή, σύμφωνα με την ένορκη του δήλωση, περιστρέφεται γύρω από δύο άξονες: (α) την αδικία να υποστεί τον εξευτελισμό της Πτώχευσης όταν υπάρχει πιθανότητα να ανατραπεί η πρωτόδικη απόφαση κατ΄ έφεση, και (β) την αδυναμία του να επανακτήσει το ποσό της απόφασης εάν το πληρώσει στους Πιστωτές και σε περίπτωση επιτυχίας του στην έφεση, διότι αυτοί έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ. Είναι επομένως φανερό ότι ο Αιτητής καμία αναφορά έκαμε στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση σε στοιχεία που να σχετίζονται με τα δύο κριτήρια που η νομολογία έχει καθιερώσει, όπως πιο πάνω. Ούτε καν αναφορά έκαμε στα εν λόγω κριτήρια. Όσα επικαλείται στην ένορκη του δήλωση, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση, ούτε και τεκμηριώνουν τα κριτήρια που η νομολογία απαιτεί, ο δε δεύτερος λόγος που επικαλείται περί κινδύνου μη επανάκτησης του καταβληθέντος ποσού, αποτελεί στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο κατά την εξέταση αίτησης με βάση τη Δ.35 θ.18, σύμφωνα με τη σχετική νομολογία επί του θέματος (βλ. Βογαζιανού ν. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας

(1997)1 Α.Α.Δ. 591). Έχω την άποψη ότι αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή - Χρεώστη να επικαλεστεί και να τεκμηριώσει με τα απαραίτητα στοιχεία στην Αίτηση του, τα κριτήρια της νομολογίας ως ανωτέρω προκειμένου να πετύχει στην Αίτηση του και όχι υποχρέωση των Καθ΄ ων η Αίτηση - Πιστωτών, σε περίπτωση απουσίας τέτοιων θέσεων του Αιτητή, να προβάλουν ως λόγο ένστασης το μη καλόπιστο της Έφεσης, ως ήταν και η εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου του Χρεώστη. Η καταχώρηση της έφεσης (Τεκμήριο Α στην Αίτηση) και οι λόγοι που προβάλλονται σ΄ αυτήν, από μόνοι τους, χωρίς αναφορά και επεξήγηση στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, δεν είναι ικανοποιητική για να τεκμηριώσει ότι πρόκειται για πραγματική ή σοβαρή ή καλόπιστη έφεση, επισημαίνοντας συγχρόνως ότι σ΄ αυτήν δεν επισυνάπτεται το κείμενο της πρωτόδικης απόφασης. Επίσης το γεγονός ότι η έφεση καταχωρήθηκε πριν την καταχώρηση της Ειδοποίησης Πτώχευσης, επίσης δεν τεκμηριώνει από μόνο του το καλόπιστο της έφεσης. Ενόψει των πιο πάνω επισημάνσεων του Δικαστηρίου, δεν υπάρχει υπό τα περιστατικά της Αίτησης, άλλη επιλογή παρά η απόρριψη και της παραγράφου 1 της Αίτησης. Για όλα τα πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Αιτητή - Χρεώστη, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/General Application/Interim Αναφορά: Αίτηση αναστολής διαδικασίας Αίτησης Πτώχευσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο