Ανδρέα Αβρααμίδη ν. Γιάννου Τραπαλίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 1011/06, 25.02.2011

(1999)1 (B) Α.Α.Δ. 1273 τονίζονται τα ακόλουθα: «Η αξιολόγηση προφορικής μαρτυρίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αξιοπιστία του μάρτυρα. Η εντύπωση που αφήνει στο Δικαστήριο, αγαθή ή δυσμενής, είναι παράγων εξαιρετικής σπουδαιότητας για την κρίση της αξιοπιστίας. Ο τελευταίος είναι όρος πολυσήμαντος. Η εμφάνιση και συμπεριφορά του μάρτυρα ενόσω καταθέτει, οι αντιδράσεις του κατά πόσο δηλαδή είναι φυσικές ή αφύσικες, ο τρόπος που απαντά, η νευρικότητα ή η επιφυλακτικότητα του, ή η ιδιοσυγκρασία που εκδηλώνει, είναι μεταξύ των σημείων που μόνο ο πρωτόδικος δικαστής που τον είδε και τον άκουσε μπορεί να παρατηρήσει και στη συνέχεια να τη χρησιμοποιήσει, το πρίσμα της πείρας όπου διαθέτει και τις γνώσεις του της ανθρώπινης φύσης για να εκτελέσει το πιο σημαντικό και δυσκολότερο ίσως καθήκον του, την εύρεση της αλήθειας». Ασκώντας συνεπώς το πιο πάνω καθήκον μου σε σχέση με τα πρόσωπα που έχουν καταθέσει ενώπιον μου παρατηρώ τα εξής: Η παρούσα υπόθεση βασίζεται καθαρά μόνο επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων καθότι δεν υπάρχουν οποιαδήποτε τεκμήρια ή οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία και ξεκινώ από τον ενάγοντα. Η κυρίως εξέταση του αποτελείται από τη γραπτή του κατάθεση στην οποία με πολύ γλαφυρό τρόπο περιγράφει τόσο την προσωπική του ζωή όσο και την οικογενειακή του κατάσταση. Ισχυρίζεται ότι στις 21.02.2005 ο εναγόμενος και πιστεύω εννοεί τον εναγόμενο 1, σταμάτησε στην είσοδο του χώρου στάθμευσης όπου εργάζεται, κατέβηκε από το αυτοκίνητο του, ζήτησε τον υπεύθυνο του χώρου και όταν του ανέφερε ότι ήταν αυτός άρχισε να τον βρίζει με τη φράση «ρε πεζεβέγκη, ρε πουστοπεζέβεγκε» και τον απείλησε με τη φράση «να σε σπάσω στο ξύλο ρε πουστοπεζέβεγκε». Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι φοβισμένος γύρισε στο δωμάτιο που υπήρχε στο χώρο μπήκε μέσα και κλείδωσε την πόρτα ενώ ο εναγόμενος 1 συνέχισε να τον βρίζει και να τον απειλεί με τη φράση «να δεις τι θα σου κάνω ρε πεζεβέγκη» και προσπάθησε οργισμένος να ανοίξει την πόρτα τραβώντας τη δυνατά. Αναφέρθηκε στο λόγο που ο εναγόμενος 1 του επιτέθηκε φραστικά καθότι στις 18.02.2005 ουσιαστικά δεν επέτρεψε στη σύζυγο και μητέρα του να σταματήσουν στο χώρο έξω από το χώρο στάθμευσης που διατηρεί. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι λόγω της δημόσιας επίθεσης και εξύβρισης που υπέστη από τον εναγόμενο 1 ένιωσε να διαπομπεύεται να εξευτελίζεται στους γνωστούς και φίλους και στο περίγυρο. Περαιτέρω για μεγάλο χρονικό διάστημα ένιωθε ανασφάλεια και μειωμένη αυτοεκτίμηση με αποτέλεσμα η περηφάνια και αξιοπρέπεια του να πληγεί ανεπανόρθωτα. Στη συνέχεια περιγράφει τα προβλήματα που αντιμετώπισε για αρκετό καιρό και ότι επισκέφθηκε για πρώτη φορά στις 28.03.2005 τη ψυχολόγο Λουκία Δημητρίου η οποία διέγνωσε ότι υπέφερε από μετατραυματικό σύνδρομο άγχους, έγκρινε ότι χρειάζετο κάποιες συνεδρίες ψυχοθεραπείας ώστε να μπορέσει να αποθεραπευτεί από το άγχος και το φόβο που είχε. Είναι η θέση του ότι μέχρι σήμερα όταν τον ειδοποιά ο δικηγόρος του για την ακρόαση του προκαλεί μεγάλη αναστάτωση και μια βδομάδα πριν την ακρόαση έχει ταχυκαρδίες και αυξάνεται το άγχος του κατά το χρόνο που βρίσκεται στο Δικαστήριο. Εξετάζοντας με ιδιαίτερη προσοχή τα όσα ο μάρτυρας ανέφερε τόσο στην κυρίως εξέταση όσο και αντεξέταση αυτό που με πολλή ευκολία διαπιστώνω αλλά είμαι βέβαιος γι΄ αυτό είναι ότι ο μάρτυρας υπερβάλλει. Δεν λέω ότι λέει ψέματα ως προς το γεγονός αυτό καθ΄ εαυτό δηλαδή της εξύβρισης που όπως ισχυρίζεται δέχθηκε από τον εναγόμενο 1 τα υπόλοιπα όμως αποτελούν υπερβολές και σκέψεις που έχουν ουσιαστικά δημιουργηθεί στον ενάγοντα σε κατοπινό στάδιο. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του με την υπόλοιπη μαρτυρία διαπιστώνεται ότι ο ενάγοντας δεν απουσίασε καμία μέρα από την εργασία του, συνέχισε και την επόμενη αλλά και μέχρι και σήμερα να εργάζεται στον ίδιο χώρο κάνοντας πάντα την ίδια δουλειά. Έκανε πολλή αναφορά για τον κόσμο που ήταν γύρω όταν δέχθηκε τις ύβρεις από τον εναγόμενο 1 αλλά διαπιστώνεται ότι και αυτός ο ΜΕ2 Ελευθέριος Συμεού που ως ισχυρίζεται ο ενάγοντας ήταν στο χώρο ο μάρτυρας αυτός μας είπε ότι είδε κάποιο κύριο που φώναζε όμως το τι συνέβηκε στο χώρο είναι ό,τι άκουσε από τον ενάγοντα και ο ίδιος πλην του γεγονότος ότι είδε κόσμο μαζεμένο δεν έχει αντίληψη του γεγονότος. Όμως από τη μαρτυρία του ΜΕ2 αυτό που παρέμεινε αναντίλεκτο είναι ότι στις 21.02.2005 στο χώρο στάθμευσης που γίνεται αναφορά και στην έκθεση απαίτησης είδε κόσμο μαζεμένο και κάποιο κύριο να φωνάζει, ο κύριος αυτός ήταν ο εναγόμενος

1. Συνεπώς αυτό το σημείο έχει παραμείνει αναντίλεκτο και αποδέχομαι στο σημείο αυτό την μαρτυρία του ΜΕ
2. Οι υπόλοιποι μάρτυρες που έχει φέρει ο ενάγοντας για να ενισχύσουν τις θέσεις του πλην της ψυχολόγου και του ΜΕ3 είναι από το οικογενειακό του περιβάλλον και συγκεκριμένα είναι η σύζυγος, η κόρη και ο γαμπρός του. Αυτό που δέχομαι από τη μαρτυρία του ενάγοντα είναι ότι ο ενάγοντας την ημέρα κατά την οποία αναφέρει στην έκθεση απαίτησης του δηλαδή 21.02.2005 εξυβρίστηκε από τον εναγόμενο 1 με τις λέξεις που αναφέρει στην κατάθεση του καθότι αυτό ενισχύεται και από την καταγγελία που έχει κάμει στην Αστυνομία στις 21.02.
3. Σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία του ΜΕ3 και το ημερολόγιο ενεργείας του Αστυνομικού Σταθμού το οποίο έχει κατατεθεί ως τεκμήριο. Η μαρτυρία του ΜΕ3 Υπαστυνόμου Δημήτρη Χαραλάμπους κρίνεται καθόλα αξιόπιστη και αποδεχτή και την αποδέχομαι στο σύνολο της καθότι πρόκειται για ανεξάρτητο μάρτυρα ο οποίος έχει καταθέσει στο Δικαστήριο τις ενέργειες του. Περαιτέρω από τη μαρτυρία του ενάγοντα αυτό που έχει παραμείνει αναντίλεκτο είναι ότι στις 28.03.2005 επισκέφθηκε για πρώτη φορά τη ψυχολόγο Λουκία Δημητρίου και ότι πλήρωσε σ΄ αυτήν το ποσό των £
4. Η ΜΕ4 είναι η κόρη του ενάγοντα Φαίδρα Αβρααμίδη η οποία στην γραπτή της δήλωση περιγράφει πως αντιλήφθηκε το γεγονός καθώς και τι ενέργειες είχε κάμει αυτή μετά από αυτό το γεγονός. Επίσης ως ΜΕ5 κατέθεσε ο Γιάννης Δεληγιαννίδης, γαμπρός του ενάγοντα, ο οποίος ουσιαστικά τόσο στην κατάθεση του αναφέρεται στο χαρακτήρα του ενάγοντα το ίδιο όμως και η ΜΕ7 σύζυγος του ενάγοντα. Τα όσα αναφέρουν και οι τρεις μάρτυρες αποτελούν ισχυρισμούς τους και γεγονότα τα οποία δεν έχουν οποιαδήποτε άμεση σχέση με την ουσία της υπόθεσης. Η εντύπωση που μου έχουν αφήσει όλοι είναι ότι έχουν σκεφτεί πολύ καλά τι θα πουν στο Δικαστήριο με αποτέλεσμα ολόκληρη η μαρτυρία τους ως μαρτυρία η οποία το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάμει ήταν να ενισχύσει τη θέση του ενάγοντα καθότι πρόκειται για συγγενικό τους πρόσωπο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και απορρίπτεται στο σύνολο της. Κατέθεσε ως ΜΕ6 η Λουκία Δημητρίου, ψυχολόγος. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης της υιοθέτησε το περιεχόμενο του τεκμηρίου 5 η οποία είναι η έκθεση που έχει ετοιμάσει στις 08.04.2005 και αφορά τον ενάγοντα ως «Έκθεση Ειδικού Ψυχολόγου». Τα όσα αναφέρει η ίδια στις αρχικές σελίδες της έκθεσης για το περιστατικό και οτιδήποτε άλλο που έχει σχέση με το επίδικο περιστατικό είναι ό,τι της ανέφερε ο ενάγοντας. Ως εκ τούτου αυτό που θα εξετάσω είναι μόνο το τι η ίδια έχει διαγνώσει. Η μάρτυρας αναφέρει στην έκθεση της ότι ο ενάγοντας παρουσίαζε κατά τις πρώτες επισκέψεις συμπτώματα έντονου άγχους και διάχυτης αγωνίας και συγκεκριμένα ανωμαλίες στον ύπνο κυρίως αϋπνίες, εφιάλτες κατά τη διάρκεια των λιγοστών ωρών του ύπνου, μετρίου βαθμού απομόνωση και το κοινωνικό περιβάλλον, ήπια μορφή κατάθλιψης, ντροπή και αποτροπιασμό από το επεισόδιο, θυμό, αγανάκτηση και άλλα όπως τα περιγράφει στην έκθεση της. Χαρακτηριστικά η μάρτυρας έχει αναφέρει ότι αυτά είναι που της έχει αναφέρει ο ενάγοντας και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτά τα συμπτώματα παρουσιάζονται πολύ συχνά σε άτομα που υπέστησαν μια άκρως ξαφνική τραυματική εμπειρία. Τέλος, ισχυρίζεται ότι οι παρενοχλήσεις του ενάγοντα του δημιουργούν παρατεταμένο άγχος, φόβο και ιδιαίτερα επιζήμια συμπτώματα τα οποία επηρεάζουν αρνητικά τόσο την σωματική του υγεία, τη ψυχική ηρεμία του ίδιου όσο και της οικογένειας. Είναι γεγονός ότι παρουσιάζεται κάποια υπερβολή στη διάγνωση της μάρτυρας καθότι τα όσα αναφέρει δεν μπορούν να συγκριθούν στο μέγεθος που τα παρουσιάζει με το επεισόδιο που έχει υποστεί ο ενάγοντας. Ο ενάγοντας συνέχισε να βρίσκεται στο χώρο εργασίας του τόσο αμέσως μετά το επεισόδιο όσο και τις επόμενες μέρες. Πέραν από κάποιους ισχυρισμούς δεν έχει διαπιστωθεί ότι έχει αλλάξει η ζωή του. Φυσικά εν όψει του γεγονότος ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη θέση που αφορά τη ψυχολογική κατάσταση του ενάγοντα από το συγκεκριμένο επεισόδιο αποδέχομαι ότι από το διαδραματισθέν επεισόδιο δημιουργήθηκαν στον ενάγοντα κάποιο άγχος, φόβος και αρνητικά συμπτώματα για την ψυχική ηρεμία του ιδίου. Δεν έχει τεθεί οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία η οποία να υποστηρίζει ότι ο ενάγοντας αντιμετώπισε συμπτώματα όπως ταχυκαρδία, εφίδρωση, πόνο στο στομάχι και υπέρταση. Ερχόμενος τώρα στη μαρτυρία που έχει προσφέρει η υπεράσπιση και ειδικά στη μαρτυρία του εναγόμενου 1, Γιάννου Τραπαλίδη, εξετάζοντας την με ιδιαίτερη προσοχή αυτό που καταλήγω είναι ότι και αυτός προσπάθησε με το δικό του τρόπο να πείσει το Δικαστήριο ότι τα όσα συνέβηκαν τη συγκεκριμένη μέρα δεν είναι όπως τα περιγράφει ο ενάγοντας αλλά όπως αυτός. Αυτό που καταλήγω είναι ότι ήταν εμφανής η προσπάθεια του εναγόμενου 1 να ρίξει οποιαδήποτε ευθύνη στον ενάγοντα ή και ακόμη να φανεί ότι ήταν αυτός το «θύμα» και όχι ο «θύτης». Δεν με έχει πείσει καθόλου ως προς την αλήθεια του περιεχομένου της μαρτυρίας του και γι΄ αυτό δεν έχω άλλη επιλογή από το να απορρίψω τη μαρτυρία του στο σύνολο της. Η ΜΥ2 Μαρία Λώρη ήρθε στο Δικαστήριο λόγω της επαγγελματικής σχέσης με τον εναγόμενο
5. Αυτό που έχει διαπιστωθεί και η ίδια το έχει παραδεχθεί είναι ότι ήρθε στο Δικαστήριο να πει ότι της έχουν υποδείξει. Ως εκ τούτου η μαρτυρία της απορρίπτεται στο σύνολο της. Αδιάφορη για το Δικαστήριο είναι η μαρτυρία του ΜΥ3 Ζήνων Γιαζού. Ο μάρτυρας ουσιαστικά δεν έχει ακούσει οτιδήποτε και το μόνο πράγμα που έχει κάμει είναι να επικοινωνήσει με τον εναγόμενο
6. Συνεπώς με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση μαρτυρίας και το μέρος που έχει γίνει αποδεκτό δίδουν στο Δικαστήριο δικαίωμα να καταλήξει ότι ο ενάγοντας στο χώρο εργασίας του στις 21.02.2005 εξυβρίστηκε από τον εναγόμενο 1 με τις λέξεις «πεζεβέγκη, πουστοπεζέβεγκε». Στο χώρο υπήρχαν και άλλα πρόσωπα χωρίς φυσικά να προσδιοριστούν. Περαιτέρω διαπιστώνεται ότι ο ενάγοντας μετά από ένα περίπου μήνα από το επίδικο συμβάν επισκέφθηκε τη ψυχολόγο Λουκία Δημητρίου η οποία στην έκθεση της τεκμήριο 5 καταλήγει ότι λόγω του επεισοδίου όπως της το έχει περιγράψει ο ενάγοντας δημιουργήθηκε σ΄ αυτόν παρατεταμένο άγχος και φόβο τα οποία επηρεάζουν αρνητικά τη ψυχολογική ηρεμία του ιδίου. Ο ενάγοντας έχει καταβάλει στην ψυχολόγο για τις επισκέψεις που έκαμε το ποσό των ΛΚ120 (€205,03). Το ποσό αυτό αποδεικνύεται σύμφωνα με το τεκμήριο
7. Δεν έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία σχετικά με οποιαδήποτε άλλη ειδική ζημιά που υπέστη. Διαπιστώνεται μέσα από την αποδεκτή μαρτυρία και τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου ότι ο ενάγοντας δεν έχει θέσει οποιαδήποτε μαρτυρία πέραν των απλών ισχυρισμών με την οποία να καταδεικνύει υπόθεση έναντι των εναγομένων 2 και
8. Και αυτοί ακόμα οι ισχυρισμοί του ότι οι εναγόμενες 2 και 3 υποκίνησαν τον εναγόμενο 1 να προβεί στις πράξεις που πιο πάνω περιγράφει το Δικαστήριο έχουν παραμείνει απλοί ισχυρισμοί χωρίς να έχουν καν το υπόβαθρο να αποδεικνύουν διάπραξη οποιουδήποτε αδικήματος έναντι του ενάγοντα. Ως εκ τούτου με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία θα εξετάσω αν με βάση τα πιο πάνω συμπεράσματα του Δικαστηρίου δικαιολογείται η εφαρμογή του άρθρου 17 του Κεφ. 148 σε σχέση με τις ύβρεις του εναγόμενου 1 προς τον ενάγοντα. Το άρθρο 17 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 αναφέρει:

(1)Η δυσφήμηση συνίσταται στη δημοσίευση από οποιοδήποτε πρόσωπο με έντυπο, γραπτό, ζωγραφιά, ομοίωμα, χειρονομίες, λόγια ή άλλους ήχους, ή με κάθε άλλο μέσο οποιασδήποτε φύσης, περιλαμβανόμενης και της εκπομπής με ασύρματη τηλεγραφία, δημοσιεύματος το οποίο - (α) αποδίδει σε άλλο πρόσωπο έγκλημα· ή (β) αποδίδει σε άλλο πρόσωπο ανάρμοστη συμπεριφορά σε δημόσια θέση· ή (γ) εκ φύσεως τείνει στο να βλάψει ή να επηρεάσει με δυσμένεια την υπόληψη άλλου προσώπου στο επάγγελμα, επιτήδευμα, την εργασία, απασχόληση ή τη θέση του· ή (δ) ενδέχεται να εκθέσει άλλο πρόσωπο σε γενικό μίσος, περιφρόνηση ή χλεύη· ή (ε) ενδέχεται να προκαλέσει την αποστροφή ή αποφυγή οποιουδήποτε προσώπου από άλλους. Για τους σκοπούς του εδαφίου αυτού «έγκλημα» σημαίνει ποινικό αδίκημα ή άλλη αξιόποινη πράξη βάσει οποιουδήποτε νομοθετήματος που ισχύει στη Δημοκρατία, καθώς και πράξη που τελέστηκε οπουδήποτε η οποία, αν τελείτο στη Δημοκρατία, θα ήταν αξιόποινη σε αυτή.

(2)Η ευθύνη την οποία υπέχει το πρόσωπο για δυσφημιστική δήλωση δεν είναι μικρότερη για μόνο το λόγο ότι - (α) προβαίνει σε αυτή υπό μορφή επανάληψης ή φημολογίας (hearsay)· ή (β) αναφέρει έγκαιρα ή μεταγενέστερα την πηγή στην οποία στηρίζεται η δήλωση που έγινε· ή (γ) τηρουμένων των διατάξεων των άρθρων 19, 20 και 21, πιστεύει τη δήλωση ως αληθινή· ή (δ) δεν σκόπευε στην πραγματικότητα να προβεί σε αυτή ή να δημοσιεύσει αυτή για τον ενάγοντα και ότι αφορούσε αυτόν· ή (ε) τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 22, αγνοούσε την ύπαρξη του ενάγοντα. Νοείται ότι το Δικαστήριο δύναται να λάβει υπόψη αυτές ή παρόμοιες περιστάσεις κατά την επιδίκαση αποζημίωσης.

(3)Χωρίς απόδειξη ειδικής ζημιάς δεν είναι δυνατή η έγερση αγωγής για δυσφήμιση η οποία ενεργήθηκε με χειρονομίες, με λόγια ή άλλους ήχους, με εξαίρεση την εκπομπή με ασύρματη τηλεγραφία, εκτός όταν οι χειρονομίες, τα λόγια ή άλλοι ήχοι - (α) Αποδίδουν έγκλημα που δύναται να επισύρει στον ενάγοντα σωματική ποινή η φυλάκιση σε πρώτη καταδίκη· (β) σκοπεύουν στο να βλάψουν ή να επηρεάσουν με δυσμένεια την υπόληψη του ενάγοντα στο επάγγελμα, επιτήδευμα, εργασία, απασχόληση ή τη θέση του· (γ) αποδίδουν στον ενάγοντα μεταδοτική ή μολυσματική νόσο· (δ) αποδίδουν σε γυναίκα ή κορασίδα μοιχεία ή ασέλγεια.

(4)Δυσφήμηση διαπράττεται και αν ακόμη το δυσφημηστικό της νόημα δεν εκφράζεται ευθέως ή πλήρως· αρκεί αν το νόημα αυτό, και η αναφορά του σε αυτό που φέρεται ότι είναι δυσφημούμενο δύνανται να συναχθούν είτε από αυτή την ίδια τη δυσφημιστική δήλωση είτε από εξωτερικές περιστάσεις, είτε μερικά από το ένα και μερικά από το άλλο». Στο σύγγραμμα Αρτέμης & Ερωτοκρίτου, Τόμος Α στη σελ. 60 αναφέρει κάτω από το κεφάλαιο «Ορισμός και φύση του αδικήματος» τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με το κοινό δίκαιο, η δυσφήμιση συνίσταται σε δημοσίευση ψεύδους δήλωσης η οποία εκθέτει κάποιο σε μίσος, χλεύη (ridicule) ή περιφρόνηση ή προκαλεί την αποστροφή ή την αποφυγή του σε ορθώς σκεπτόμενα μέλη της κοινωνίας γενικά. Τούτο μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους, όπως προκύπτει από το εδάφιο

(1), που αποτελεί κωδικοποίηση του κοινού δικαίου επί του θέματος. Δεν είναι ανάγκη να καταδειχθεί ότι κάποιος πίστεψε το δημοσίευμα ή τη δήλωση και το αδίκημα διαπράττεται έστω και αν το πρόσωπο στο οποίο έγινε η δημοσίευση δεν πίστεψε τη δήλωση ή ακόμη γνώριζε ότι ήταν αναληθής. Ενάγοντες συνήθως είναι φυσικά πρόσωπα και δε μπορεί να είναι συγγενείς τους.». Στο ίδιο σύγγραμμα κάτω από τον τίτλο «κατηγορία σε δυσφήμηση» αναφέρει ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες σε δυσφήμιση η πρώτη είναι ο λίβελος και η δεύτερη προφορική δυσφήμιση η οποία έχει παροδική μορφή και αναφέρει ότι η παροδική μορφή περιλαμβάνει μόνο χειρονομία, λόγια ή άλλους ήχους. Η διάκριση έχει ουσιαστική σημασία γιατί στην περίπτωση προφορικής δυσφήμισης εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις πρέπει να αποδεικνύεται ειδική ζημιά για να επιτύχει. Με βάση τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου και την κατάληξη ότι ο εναγόμενος 1 τη συγκεκριμένη ημερομηνία εξύβρισε τον ενάγοντα σε δημόσιο χώρο, σε χώρο όπου ευρίσκοντο άλλα πρόσωπα με τις φράσεις που αναφέρονται πιο πάνω στα συμπεράσματα του Δικαστηρίου καταλήγω ότι στοιχειοθετούνται τα συστατικά στοιχεία της προφορικής δυσφήμισης χωρίς να είναι αναγκαία η περαιτέρω ανάλυση του θέματος της προφορικής δυσφήμισης. Περαιτέρω καταλήγω ότι ο ενάγοντας από την πράξη του εναγόμενου 1 υπέστη ζημιά κάτι που ο ενάγοντας έχει αποδείξει καθότι αναγκάσθηκε να επισκεφθεί ψυχολόγο. Το ποσό των αποζημιώσεων είναι άμεσα συνυφασμένο με τη φύση και την έκταση της προσβολής της υπόληψης του ανθρώπου (βλ. Αλήθεια Εκδοτική Εταιρεία Λτδ ν. Νικολάου

(1993)1 Α.Α.Δ. 285, Cassell and Co. Ltd v. Broome

(1972)1 All E.R. 801 (HL). Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση ΔΙΑΣ Λτδ κ.α. ν. Ναθαναήλ

(1993)1 Α.Α.Δ. 893: «Η υπόληψη του πολίτη, ως ανεξάρτητη και αυτοτελής ανθρώπινη ύπαρξη, απέκτησε σήμερα, και πολύ ορθά, αυξημένη εκτίμηση, που διασφαλίζεται και στο γραπτό δίκαιο. Τραυματισμός αυτής της υπόληψης επιφέρει την ανάλογη αποκατάσταση της». Στην έκθεση απαίτησης του ο ενάγοντας πέραν των γενικών αποζημιώσεων ζητά παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για τη συμπεριφορά του εναγόμενου 1. Στις περιπτώσεις λιβέλου επαυξημένες αποζημιώσεις δεν πρέπει να επιδικάζονται ως ξεχωριστό κονδύλι καθότι όλα τα στοιχεία προσμετρούν για τον επιδικασμό τέτοιων αποζημιώσεων και όλες είναι παράγοντες που στις αγωγές λιβέλου λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων. Καθοριστική παράμετρος στο ύψος των γενικών αποζημιώσεων είναι η βλάβη στο αίσθημα αξιοπρέπειας του ενάγοντα. Σ΄ αυτήν την υπόθεση φαίνεται ότι ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό το οποίο εξελίχθηκε στο χώρο εργασίας του ενάγοντα στην παρουσία τρίτων προσώπων χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε συνέχεια. Επίσης ο ενάγοντας συνέχισε και συνεχίζει να ευρίσκεται στο χώρο εργασίας, δεν έλειψε καμιά μέρα από το χώρο εργασίας του όπως ο ίδιος έχει παραδεχθεί. Με βάση τα πιο πάνω και εν όψει του γεγονότος ότι η συγκεκριμένη υπόθεση δεν μπορεί να συγκριθεί με την υπάρχουσα νομολογία επί του θέματος των αποζημιώσεων σε υποθέσεις δυσφήμησης χωρίς να παραγνωρίζω τον επηρεασμό δυσμενώς της υπόληψης του ενάγοντα και δη μεταξύ ανθρώπων που τον γνωρίζουν καθώς και της ψυχικής αναστάτωσης που προκάλεσε στον ίδιο καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το ποσό των €500 είναι δίκαιο και εύλογο ως αποζημίωση του ενάγοντα. Ως εκ τούτου εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου 1 για το ποσό των €500 ως γενικές αποζημιώσεις και για το ποσό των €205,03 ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμο τόκο πλέον έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα της απόφασης. Η αγωγή εναντίον των εναγομένων 2 και 3 απορρίπτεται. Εν όψει του γεγονότος ότι τόσο η υπεράσπιση όσο και η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη μέσα στα ίδια πλαίσια με τον εναγόμενο 1 τα έξοδα υπέρ των εναγομένων 2 και 3 και εναντίον του ενάγοντα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο κατά ½ στην κλίμακα της απόφασης. (Υπ.)............ Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other action/Final Αναφορά: Πολιτική - Δημόσια εξύβριση - Γενικές και ειδικές αποζημιώσεις. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο