← Κύπρος

Galatex Tourist Enterprises Limited. ν. Κυριάκου Κυριάκου, Αγωγή Αρ. 5613/04, 24 Μαρτίου 2011

Galatex Tourist Enterprises Limited. ν. Κυριάκου Κυριάκου, Αγωγή Αρ. 5613/04, 24 Μαρτίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A91 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 5613/04 Μεταξύ: Galatex Tourist Enterprises Limited., από τη Λεμεσό Εναγόντων και Κυριάκου Κυριάκου, από τη Λεμεσό

  1. Δήμου Κυριάκου, από τη Λεμεσό Εναγομένων -------------------------- 24 Μαρτίου 2011 Για τους εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντες: κ. Χρ. Χριστοφόρου Για τους εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους: κα Ο. Λάμπρου Α Π Ο Φ Α Σ Η Η καταχώριση δυο αγωγών, της 5613/04 και της 4636/05, εκ μέρους των εναγόντων και εναντίον των ιδίων εναγομένων, οι οποίοι με την σειρά τους καταχώρισαν υπεράσπιση και ανταξίωση και στις δυο διαδικασίες, αξιώνοντας διαφορετικές σε κάθε περίπτωση θεραπείες, περιέπλεξε αχρείαστα τα πράγματα. Είναι λοιπόν ανάγκη πριν το Δικαστήριο εξετάσει τις αξιώσεις των διαδίκων να αναφερθεί στα γεγονότα που προηγήθηκαν και στο όλο ιστορικό των σχέσεων των μερών που ανατρέχει σε βάθος χρόνου. Οδηγός στην προσπάθεια του Δικαστηρίου είναι και ο κατάλογος κοινών παραδεκτών γεγονότων που καταχωρίστηκε στις 18.6.2008, τόσο στην 4636/05 όσο και στην 5613/04, με κάποιες μόνο διαφοροποιήσεις, σε συνάρτηση με τα ποσά που έχουν καταβληθεί εκ μέρους των εναγομένων. Στις 18.9.2006, οι ενάγοντες καταχώρισαν αίτηση, επιδιώκοντας διάταγμα συνένωσης των αγωγών στην οποία οι εναγόμενοι έφεραν ένσταση. Στις 9.2.2007 εξεδόθη η απορριπτική απόφαση του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο δε παρέλειψε να σχολιάσει πως η διατήρηση δυο ανταπαιτήσεων, ενώ μια θα μπορούσε να ήταν ικανοποιητική, για να προωθήσει τις θέσεις και αξιώσεις των εναγομένων, συνιστούσαν κατάχρηση των διαδικασιών: παραμορφώνουν την διαδικασία, τείνουν να περιπλέξουν τα επίδικα θέματα, σε σημείο που καθίσταται δύσκολη η διασφάλιση δίκαιης δίκης, δημιουργούν πολλαπλότητα των διαδικασιών, τείνουν να αυξήσουν τα έξοδα και τις δαπάνες και να σπαταλήσουν πολύτιμο δικαστικό χρόνο. Στα πλαίσια της ίδιας απόφασης το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες με σκοπό την έναρξη και συμπλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, παρατηρώντας πως, οι διάδικοι θα έπρεπε να εξετάσουν το ενδεχόμενο η 565613/04 αγωγή και η ανταπαίτηση στην 4635/05 να συνεκδικαστούν, αλλά και να συναινέσουν στην συνεκδίκαση των δυο ανταπαιτήσεων, αν οι εναγόμενοι τελικά επέμεναν να διατηρήσουν και τις δυο. Στις 17.1.2006 οι ενάγοντες αποσύρουν την αξίωση τους και έτσι παρέμεινε προς εκδίκαση και απόφαση η εδώ ανταπαίτηση των εναγομένων για ειδική εκτέλεση της Συμφωνίας Πώλησης ημερομηνίας 8.3.1996 μεταξύ των διαδίκων μερών με την έκδοση δυο ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας και μεταβίβαση και εγγραφή επ' ονόματι των εναγομένων με την ταυτόχρονη καταβολή εκ μέρους των τελευταίων του ποσού των Λ.Κ.76.736,
  2. Ποσό το οποίο οι εναγόμενοι αναγνωρίζουν ως το αληθές οφειλόμενο ποσό δυνάμει της συμφωνίας κατά τον ουσιώδη χρόνο. Πολύ αργότερα, στις 18.4.2007, κατά το στάδιο των οδηγιών, οι δικηγόροι των διαδίκων κατέληξαν σε συμφωνία συνεκδίκασης των ανταπαιτήσεων. Ουσιαστικώς συγκατάνευσαν σε αυτό που είχε παρατηρήσει ήδη ο Ερωτοκρίτου Δ., με την απόφαση του, οπότε και εξεδόθη διάταγμα συνεκδίκασης των δυο ανταπαιτήσεων, με την παρούσα αγωγή να ακολουθεί την πορεία της 4636/
  3. ΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ «
  4. Οι Ενάγοντες που είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με μετοχές, ήταν καθόλους τους ουσιώδεις χρόνους για την παρούσα αγωγή εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του τεμαχίου γης αρ. 250, Φ/Σχ. LIV/52 και όλων των οικοδομημάτων σ' αυτό που βρίσκεται στον Ποταμό της Γερμασόγειας και που καλύπτετο από το Πιστοποιητικό Εγγραφής αρ. 23143 ( που θα αναφέρεται στο εξής ως " το Κτήμα").
  5. Οι Ενάγοντες ανάπτυξαν το Κτήμα με την ανέγερση σ' αυτό του κτιριακού συγκροτήματος γνωστού ως "Galatex Beach Center", αποτελούμενου από αριθμόν καταστημάτων και διαμερισμάτων τα οποία εδιέθεταν και διαθέτουν προς πώληση και/ή ενοικίαση (που θα αναφέρεται ως "το Κτιριακό Συγκρότημα").
  6. Δυνάμει γραπτής συμφωνίας που προσυπογράφτηκε στις 8.3.1996 μεταξύ των Εναγόντων ως Πωλητών και των Εναγομένων ως αγοραστών, οι Ενάγοντες πώλησαν στους Εναγομένους δύο καταστήματα με αρ. 79 και 80Α που ανήγειραν οι Ενάγοντες στο Κτήμα και που αποτελούν μέρος του Κτιριακού Συγκροτήματος (που θα αναφέρεται στο εξής ως "η Συμφωνία Πώλησης" και "τα Καταστήματα" αντίστοιχα).
  7. Το τίμημα πώλησης των Καταστημάτων συμφωνήθηκε στο ποσό των ΛΚ 240.000,00 πληρωτέο ως ακολούθως: (α) ποσό ΛΚ 58.774,00 που κατεβλήθη δυνάμει του ακυρωθέντος πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 8.8.1994, λογισθέν ως καταβληθέν με τη προσυπογραφή της Συμφωνίας Πώλησης. (β) ποσό ΛΚ 12.000,00 με την υπογραφή της Συμφωνίας Πώλησης. (γ) ποσό ΛΚ 3.364,00 στις 31.3.1996 (δ) ποσό ΛΚ 3.364,00 στις 30.4.1996 (ε) ποσό ΛΚ 3.364,00 στις 31.5.1996 (ζ) ποσό ΛΚ 3.364,00 στις 30.6.1996 (η) ποσό ΛΚ 3.364,00 στις 31.7.1996 (θ) ποσό ΛΚ 3.364,00 στις 31.8.1996 (ι) ποσό ΛΚ 149.046,00
  8. Οι Εναγόμενοι στην αγωγή πλήρωσαν σε διάφορες ημερομηνίες διάφορα ποσά, συμποσούμενα σε ΛΚ 166.142,38.» Πέρα από τη μαρτυρία του ιδίου του εναγόμενου 1, Μ.Υ.2 στην 4636/05 κατάθεσε μέσα στα πλαίσια της παρούσας αξίωσης ένας μάρτυρας ο Αντώνης Αναστάση εγκεκριμένος Λογιστής. Οι εναγόμενοι, όπως ο ίδιος ανέφερε, του παρέδωσαν φωτοαντίγραφο της Συμφωνίας, Τεκμ.5 και επιστολή των εναγόντων με επισυναπτόμενη κατάσταση λογαριασμού! (Γεγονός το οποίο αμφισβήτησαν οι εναγόμενοι δεν επισυνάπτετο στην επιστολή των εναγόντων ημερομηνίας 6.9.2004, Τεκμ.13, ήταν η θέση τους.) Πάνω σε αυτή τη βάση προχώρησε ο μάρτυρας και ανέλυσε στο Δικαστήριο τη μέθοδο και τους υπολογισμούς που φαίνεται ότι ακολούθησαν οι ενάγοντες ως προς τις χρεώσεις τόκου. Για να καταλήξει ότι προς εξόφληση του υπολοίπου ποσού των Λ.Κ.149.000 η δόση θα έπρεπε να ανέρχεται στο ποσό των Λ.Κ.1.890.73 και όχι Λ.Κ.2.229 όπως προνοείται στη §1(Α)(ι) του Τεκμ.
  9. Επειδή, είπε, ο μάρτυρας, δεν μπορούσε να αντιληφθεί ποια μέθοδος ακολουθήθηκε για την εξαγωγή του καθορισμού των δόσεων, με ποια μαθηματική πράξη εξάγεται το ποσό, προχώρησε και ετοίμασε στη βάση της δικής του συλλογιστικής και του δικού του συμπεράσματος, περί ύπαρξης «μαθηματικού λάθους», τη δική του Κατάσταση Λογαριασμού, Τεκμ.
  10. Προκύπτει από τη μαρτυρία ότι στο μάρτυρα δόθηκε εντολή διερεύνησης στη βάση του Τεκμ.5 και της επιστολής τερματισμού της Συμφωνίας. Αναπόφευκτα λοιπόν ο μάρτυρας εργάστηκε στη βάση ελλιπών στοιχείων και πληροφοριών για να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Ανάλωσε και ο μάρτυρας αυτός, όπως και ο μάρτυρας Ιωάννης Ιωάννου στην Ανταξίωση της αγωγής 4636/05, σε απογυμνωμένες των όρων των συμφωνηθέντων, μαθηματικές πράξεις που μοιραία οδήγησαν σε λανθασμένα συμπεράσματα. Εδώ αξίζει να σταθώ για λίγο και να παρατηρήσω πως είναι άξιο απορίας, πως οι δύο λογιστές, μάρτυρες για τους εναγόμενους, ενώ προωθούσαν την ίδια θέση, με λογιστικούς υπολογισμούς, κατέληξαν σε διαφορετικό ποσό: ο Μ.Υ.1 Ιωάννης Ιωάννου στην Ανταξίωση στην αγωγή 4636/05 υπολόγισε πως για την πληρωμή του υπολοίπου ποσού των Λ.Κ149.000,00 θα έπρεπε να καταβληθούν δόσεις εκ Λ.Κ1.211,76 η κάθε μια!! Ήδη έχω αξιολογήσει τη μαρτυρία του εναγομένου 2 και του λογιστή Ιωάννη Ιωάννου στην απόφαση μου που έχει δοθεί στην 4636/
  11. Υιοθετώ πλήρως τις παρατηρήσεις μου και τους όποιους σχολιασμούς μου, συμπεράσματα και ευρήματα που προκύπτουν από την μαρτυρία τους, τα οποία άπτονται άμεσα των θέσεων που προωθούνται μέσα στα πλαίσια των δυο ανταξιώσεων και βρίσκω αχρείαστο να τα επαναλάβω. Προσθέτω μόνο για σκοπούς έμφασης, πως η γενικολογία του μάρτυρα, η αδυναμία προώθησης των δικογραφημένων θέσεων και ισχυρισμών, η νεφελώδης και γενικότροπη προβολή θέσεων, δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να στηριχτεί στη μαρτυρία του ή να δεχτεί τους όποιους «ισχυρισμούς» του. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι οι εναγόμενοι ήσαν συνεπείς στην πληρωμή των συμφωνημένων δόσεων και/ή ότι δεν όφειλαν τις δόσεις που αξίωναν οι ενάγοντες με την επιστολή τους. Αυτή καθαυτή η Κατάσταση Λογαριασμού που παρουσίασε ο μάρτυρας, Τεκμ.14, σε συνδυασμό με τις θέσεις του εναγόμενου, ότι δεν ήσαν συνεπείς στις δόσεις τους, φανερώνει ότι οι εναγόμενοι δεν συμμορφώνονταν με τους ουσιώδεις όρους της συμφωνίας, ούτε και ως προς το χρόνο πληρωμής των δόσεων. Οι εναγόμενοι απέτυχαν να αποδείξουν ότι το πραγματικό οφειλόμενο ποσό ανερχόταν κατά τον ουσιώδη χρόνο σε Λ.Κ.76.736,93 όπως προώθησαν με τα δικόγραφα. Η αδιαμαρτύρητη πληρωμή των συμφωνημένων δόσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα από τους ενάγοντες εξ ανταπαιτήσεως, φανερώνει πως οι θέσεις τους περί μαθηματικού λάθους ήταν μια εκ των υστέρων κατασκευασμένη θέση. Ουδέποτε οι ενάγοντες εξ ανταπαιτήσεως έθεσαν, δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία γι' αυτό, στους εναγόμενους εξ ανταπαιτήσεως μια τέτοια θέση. Έχω ήδη προχωρήσει σε παρατηρήσεις γύρω από το ζήτημα στην απόφαση μου στην 4636/05 τις οποίες επίσης επαναλαμβάνω και υιοθετώ. Η επιχειρηματολογία του κ. Χριστοφόρου: ότι καμιά μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε εκ μέρους των εναγόντων-εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων και ότι «επειδή η μαρτυρία των δυο λογιστών δεν διαφέρει, η απαίτηση πρέπει να επιτύχει», κάτι που όπως έχω διαπιστώσει δεν ευσταθεί, αγνοεί και τους βασικούς κανόνες απόδειξης. Οι εναγόμενοι με την ποιότητα της μαρτυρίας που έχουν παρουσιάσει σε καμιά περίπτωση δεν έχουν αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που φέρουν. Οι ενάγοντες εξ ανταπαιτήσεως για να επιτύχουν, θα έπρεπε να αποδείξουν όλους και καθένα ξεχωριστά από τους ισχυρισμούς τους: ότι οι συμφωνημένες δόσεις προέκυπταν ως απόρροια λάθους και όχι ως συμφωνημένο ποσό. Να αποδείξουν ότι οι ίδιοι ήσαν συνεπείς με τους ουσιώδεις όρους πληρωμής χρονικά και τέλος αν καταφέρουν να ξεπεράσουν το ανυπέρβλητο εμπόδιο των ρητών προνοιών της συμφωνίας, να αποδείξουν επακριβώς ότι κατέβαλαν το ποσό που ορθώς οφειλόταν για να αξιώσουν την ειδική εκτέλεση της συμφωνίας. Για το τελευταίο αυτό ζήτημα αναφέρομαι με λεπτομέρεια στη συνέχεια. Ένα πρόσωπο που υπογράφει ένα έγγραφο και αυτό εκφεύγει της κατοχής του, κατά τρόπο που μπορεί να περιέλθει στα χέρια άλλων, στην παρούσα περίπτωση και τα τρία πρωτότυπα συμβόλαια έχουν παραδοθεί στα χέρια των εναγομένων, έχει την ευθύνη του συνηθισμένου σώφρονα ανθρώπου ο οποίος θα πρέπει να δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο τι υπογράφει ώστε, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Gallie v. Lee

(1971)A.C. 1004, αν δεν το πράξει, εμποδίζεται από του να αρνηθεί την ευθύνη του στη βάση του εγγράφου που έχει υπογράψει και σύμφωνα με τις πρόνοιες πουι εμπεριέχονται σ' αυτό. Το βάρος απόδειξης σε μια τέτοια περίπτωση ευρίσκεται στους ώμους του: να αποδείξει ότι ενήργησε επιμελώς και όχι στους ώμους του τρίτου προσώπου για να αποδείξει το αντίθετο. Είναι η κατάληξη μου πως υπήρξε μια καθόλα δεσμευτική συμφωνία (consensus ad idem). Ιωάννου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ
(1999)1 Α.Α.Δ. 1522, Αναστασίου Μιχαηλούδη
(1998)1 Α.Α.Δ. 264, Τουτζικιάν κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρημ.) Λτδ,
(2003)1(Β) 1240. Ένα πρόσωπο που αποδέχεται μια πρόταση η οποία γίνεται γραπτώς, δυνάμει συμβολαίου, το οποίο και προσυπογράφει και παραδίδει στην άλλη πλευρά, δεσμεύεται από όλους τους όρους του συμβολαίου, ακόμα και αν δεν τους έχει διαβάσει. Halsbury´s Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 9
(1), Contract, § 686, σελ.437 κάτω από τον τίτλο Acceptance by signature. Στην περίπτωση μας υπήρχαν όλα τα στοιχεία έγκυρης και νομότυπης σύμβασης με βεβαιότητα όρων και με νόμιμη αντιπαροχή. Αβεβαιότητα ως προς τους ουσιώδης όρους της συμφωνίας την καθιστά άκυρη. Saab and Another v. Holy Monastery Ay. Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499 και Maison Jenny Ltd v. Krashias Footwear Industry Ltd,
(2002)1(Β)
  1. Υιοθετώ και επαναλαμβάνω προς αποφυγή επανάληψης, των όποιων αναφορών μου γίνονται γύρω από το νομικό πλαίσιο που διέπει το ζήτημα της ερμηνείας εγγράφων, στην αγωγή 4636/
  2. Οι ενάγοντες-εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενοι στην παρούσα περίπτωση δεν είχαν να αποδείξουν οτιδήποτε. Επέλεξαν να προωθήσουν τις αξιώσεις τους μέσα στα πλαίσια της 4636/05 μετά τον τερματισμό της συμφωνίας εγκαταλείποντας την απαίτηση τους στην αγωγή στη βάση της παράλειψης πληρωμής δόσεων ως η § 1 της συμφωνίας, Τεκμ.
  3. Σκοπός της αξιολόγησης της μαρτυρίας είναι να μπορέσει το Δικαστήριο να προβεί σε διαπιστώσεις αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα ώστε με δεδομένα τα πραγματικά αυτά στοιχεία να εξετάσει, κατά πόσον ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης, το έχει αποσείσει στον βαθμό που απαιτείται. Η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης. Borry Wynne v. David Costakis Mavronicolas κ.α.
(2009)Α.Α.Δ.
  1. Συνήθως θέμα αξιοπιστίας εγείρεται όταν υπάρχουν διιστάμενες εκδοχές και το Δικαστήριο θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσά τους. Το νομικό ή γενικό βάρος δεν πρέπει όμως να συγχέεται με το αποδεικτικό βάρος απόδειξης. Το πρώτο είναι πάντοτε στους ώμους του ενάγοντα και δεν μεταφέρεται. Το ειδικό βάρος απόδειξης υποδηλώνει το βάρος που έχει ένας διάδικος: «να παρουσιάσει ικανοποιητική μαρτυρία για την υποστήριξη ενός επίδικου θέματος ή ενός θέματος που είναι σχετικό, έτσι ώστε το Δικαστήριο να καλέσει την άλλη πλευρά να απαντήσει». Απόφαση της μειοψηφίας, υπόθεση Ερωτοκρίτου Δ. στην υπόθεση Γιαννάκης Πελεκάνος ως Διαχειριστής της περιουσίας του Χριστόφορου Πελεκάνου κ.α. v. Ανδρέα Πελεκάνου κ.α., Π.Ε. 1/2008, ημερ. 11.11.
  2. Για το θέμα της αξιοπιστίας η οποία συναρτάται άμεσα με την απόσυρση του αποδεικτικού βάρους, σχετική είναι και η υπόθεση Μπούλος Μαρσέλ κ.α. ν Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1858: κριτήριο δεν είναι, αν η θέση ή η εκδοχή του διάδικου που φέρει το βάρος της απόδειξης είναι πιο πιθανή παρά εκείνης του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσον, ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης, ικανοποίησε το δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία ότι η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι. (Is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του στο απαιτούμενο επίπεδο, ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω κι αν η θέση του ή η εκδοχή του είναι "πιο πιθανή παρά η αντίθετη". Αυτή καθαυτή η παραδοχή του εναγομένου 1, ότι δεν ήσαν συνεπής στην πληρωμή των δόσεων τους, δεν αφήνει περιθώρια συζήτησης για περαιτέρω εξέταση της αξίωσης για ειδική εκτέλεση. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό και πάλι με την απουσία μαρτυρίας περί ετοιμότητας των εναγομένων να καταβάλουν το «οφειλόμενο» ποσό κατά τον ουσιώδη χρόνο, καθιστά αχρείαστη οποιαδήποτε άλλη συζήτηση. Παραπέμπω μόνο στην αναφορά του εναγόμενου 1, που τονίζει ακόμα περισσότερο το κατασκευασμένο των δικογραφημένων θέσεων, που προβάλλουν πλέον ως εκ των υστέρων σκέψεις: «ότι οι ενάγοντες δεν τους κάλεσαν για μεταβίβαση και δεν τους ειδοποίησαν για την έκδοση των τίτλων». Καμιά θετική τοποθέτηση εκ μέρους του μάρτυρα για κλήση των εναγομένων να μεταβιβάσουν το ακίνητο με ταυτόχρονη καταβολή των οφειλομένων ποσών σαν να αρκούσε η δικογράφηση του ζητήματος για να ρίξει πέπλο νομιμότητας στην αξίωση τους. Το σπουδαιότερο όμως όλων είναι πως ανταξιώνεται ειδική εκτέλεση της συμφωνίας με το αιτητικό της Ανταπαίτησης χωρίς να υπάρχει στο δικόγραφο οποιαδήποτε θετική αναφορά περί κατάθεσης του εγγράφου στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Το γεγονός αυτό και στην απουσία αξιόπιστης μαρτυρίας είναι αχρείαστη η αναζήτηση εφαρμογής των προϋποθέσεων του Νόμου για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Ο δικηγόρος των εναγομένων τήρησε απόλυτη σιωπή γύρω από το ζήτημα, ενώ αυτό συνιστούσε τη μοναδική θεραπεία, για να καταλήξει με μιάμιση μόνο γραμμή στην γραπτή του αγόρευση ότι οι εναγόμενοι στην αγωγή 5613/04 δικαιούνται απόφαση ως το Παρακλητικό της Ανταπαιτήσεως. Μια συμφωνία πρέπει να φέρει όλα τα χαρακτηριστικά έγγραφης σύμβασης πώλησης ακίνητης περιουσίας, όπως προνοείται από το άρθρο 2(α) του Κεφ. 232 ώστε να είναι δυνατόν να κατατεθεί στο Κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Νεοκλής Χριστοφόρου ν. Αντώνη Παπαδόπουλου
(2003)1 Α.Α.Δ. 883. Σχετικά με το θέμα των προϋποθέσεων κάτω από το άρθρο 2 του Κεφ.232 σχετικές είναι οι υποθέσεις Iordanou v. Aniftos (1959-1960) 24 C.L.R. 97, Avgousti v. Papadamou
(1968)1 C.L.R. 66, Xenopoullos v. Makridi
(1969)1 C.L.R. 488, Tanis Beit v. Papa & Others
(1971)1 C.L.R. 172, Saab and another v. Holy Monastery Ay. Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499, Markidou v. Kiliaris & Others
(1983)1 C.L.R. 392, Καλησπέρας ν. Δρυάδης
(1998)1 Α.Α.Δ. 881, Νεοκλής Χριστοφόρου ν. Αντώνη Παπαδόπουλου,
(2003)1 Α.Α.Δ. 883 και Κατερίνα Γρηγορίου Κλεάνθη κ.α. ν. Μιχαλάκη Σιάνιου υπό την ιδιότητα του ως Διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Κυριάκου Γρηγόρη Μακρή κ.α. Π.Ε. 76/2007, ημερ. 27.2.2009. Στην παντελή απουσία μαρτυρίας αξιόπιστης ή άλλης βρίσκω ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Η απουσία μαρτυρίας εκ μέρους της πλευράς των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων δεν μπορεί να θεραπεύσει τα ανυπέρβλητα κενά που ορθώνει ο ίδιος ο Νόμος και που η ανυπαρξία μαρτυρίας εκ μέρους των εξ ανταπαιτήσεως εναγόντων δεν μπόρεσε να συμπληρώσει. Στη βάση όλων των πιο πάνω η ανταπαίτηση δεν έχει αποδειχτεί και απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των εξ ανταπαιτήσεως εναγόντων, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Final Αναφορά: Πώληση Ακινήτου / Ειδική Εκτέλεση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.