Eυδοκίας Θεοφάνους ν. ROLICO HOTELS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 5398/06, 29 Mαρτίου 2011

Eυδοκίας Θεοφάνους ν. ROLICO HOTELS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 5398/06, 29 Mαρτίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A96 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5398/06 Mεταξύ: Eυδοκίας Θεοφάνους και ROLICO HOTELS LIMITED Ημερομηνία: 29 Mαρτίου 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Η Ενάγουσα εμφανίζεται προσωπικά. Για τους Εναγόμενους: κα. Χρ. Ερωτοκρίτου για κκ Αντρέας Π. Ερωτοκρίτου & Σία Α Π Ο Φ Α Σ Η (Ex-Tempore) Η Ενάγουσα με την παρούσα αγωγή αξιώνει εναντίον των εναγομένων, το ποσό των £16,496,56 ως ειδικές αποζημιώσεις, πλέον γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και για απώλεια μελλοντικών απολαβών, πλέον τόκους και έξοδα, συνέπεια εργατικού ατυχήματος το οποίο υπέστη ενώ εργαζόταν στο ξενοδοχείο με την ονομασία Atlantica Bay στη Λεμεσό, το οποίο διαχειρίζονταν οι Εναγόμενοι. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης της, κατά ή περί τις 11/7/2005, η Ενάγουσα εργαζόταν ως καμαριέρα στο πιο πάνω ξενοδοχείο και ασχολείτο με τα συνήθη καθήκοντα της και/ή με αυτά που της ανατέθηκαν και συγκεκριμένα, ενώ έσπρωχνε σε κάποιο διάδρομο του ξενοδοχείου, στον πρώτο όροφο ένα μεγάλο μεταφορέα κλινοσκεπασμάτων, ο οποίος εκείνη τη στιγμή ήταν φορτωμένος με διάφορα κλινοσκεπάσματα και άλλα αντικείμενα και ενώ έφτασε σε κάποιο ανηφορικό σημείο της διαδρομής της, ο εν λόγω μεταφορέας λόγω του μεγάλου βάρους του υποχώρησε προς τα πίσω με αποτέλεσμα να τραυματίσει την Ενάγουσα στο δεξί της χέρι και στο δεξιό ώμο. Το πιο πάνω ατύχημα ισχυρίζεται ότι οφείλεται αποκλειστικά στην αμέλεια των εναγομένων και παραθέτει λεπτομέρειες αυτής. Οι Εναγόμενοι με την Έκθεση Υπεράσπισης τους, αρνούνται ότι στις 11/7/2005 έλαβε χώρα το πιο πάνω περιστατικό που ισχυρίζεται η Ενάγουσα. Ισχυρίζονται επίσης, ότι στο πλαίσιο των καθηκόντων της, η ενάγουσα χρησιμοποίησε το ειδικά κατασκευασμένο τρόλεϊ για την μεταφορά κλινοσκεπασμάτων, εργασία την οποία συστηματικά διεκπεραίωνε και ουδένα κίνδυνο δημιουργούσε. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι υιοθέτησαν το σύστημα μεταφοράς με τρόλεϊ που είναι σύστημα γενικά καθιερωμένα και ασφαλές για την μεταφορά κλινοσκεπασμάτων. Διαζευκτικά και σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι η ενάγουσα ενεπλάκη στο περιστατικό που αναφέρει, οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι αυτό οφειλόταν στην αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια της παραθέτοντας λεπτομέρειες αυτής. Επίσης, αρνούνται τους τραυματισμούς της Ενάγουσας και όλες τις ειδικές αποζημιώσεις που αξιώνει. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της Ενάγουσας, κατέθεσαν στο Δικαστήριο η κα. Ειρήνη Ζαχαριάδου (ΜΕ1) και η ίδια η Ενάγουσα (ΜΕ2). Για λογαριασμό της υπεράσπισης δεν προσφέρθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία. Επίσης, κατά τη δίκη κατατέθηκαν συνολικά τρία τεκμήρια στα οποία θα γίνει αναφορά κατωτέρω και εκεί όπου κρίνεται σκόπιμο. Επίσης, σε κάποιο στάδιο δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα τα ιατρικά έξοδα και έξοδα νοσηλείας που αναφέρονται στην παράγραφο 6(α) της Έκθεσης Απαίτησης υπό τον τίτλο «Λεπτομέρειες Ειδικών Ζημιών της Ενάγουσας» τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €3445 και τα έξοδα φυσιοθεραπείας τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €

1. Τα πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα έγιναν με την επιφύλαξη κατά πόσο αυτά προέκυψαν συνέπεια του επίδικου ατυχήματος κάτι το οποίο θα αποφασιστεί από το Δικαστήριο. Περαιτέρω έγινε παραδεκτό γεγονός ότι ο μηνιαίος μισθός της Ενάγουσας ήταν €990 και ότι λάμβανε και 13ον μισθό. Τέλος, εκ συμφώνου κατατέθηκε ως τεκμήριο 1 αίτηση για επίδομα σωματικής βλάβης ημερομηνίας 22/7/
2. Όλο το μαρτυρικό υλικό έχει καταγραφεί στα πρακτικά του Δικαστηρίου και δεν κρίνεται απαραίτητο να αναφερθώ σε αυτό αυτολεξεί. Θα αναφερθώ περιληπτικά όμως, στην μαρτυρία των μαρτύρων που κατέθεσαν με σκοπό να διαφανούν οι βασικοί ισχυρισμοί τους. Προτού προχωρήσω με την πιο πάνω μαρτυρία όμως, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η ενάγουσα εκπροσωπείτο από δικηγόρο μέχρι και τις 23/02/2011 που αποσύρθηκε. Έκτοτε και μέχρι σήμερα η παρούσα υπόθεση είχε αναβληθεί ακόμη δύο φορές κατόπιν αιτήματος της ενάγουσας για να παραλάβει το φάκελο της από τον προηγούμενο δικηγόρο της και να διορίσει νέο. Παρόλο που δόθηκε αρκετός χρόνος στην ενάγουσα εντούτοις δεν το έπραξε και σήμερα υπέβαλε καινούργιο αίτημα για το ίδιο λόγο. Το αίτημα της αυτό απορρίφθηκε με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου στην οποία εμφαίνονται οι λόγοι. Κατόπιν τούτου το Δικαστήριο προχώρησε στην συνέχιση και ολοκλήρωση της υπόθεσης. Ερχόμενος τώρα στην μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, η ΜΕ1 ανέφερε ότι κατά τα έτη 2000-2006 εργαζόταν ως liner keeper και house keeper στο ξενοδοχείο Atlantica Βay στη Λεμεσό. Kατά τον ουσιώδη χρόνο ανέφερε, ήταν υπεύθυνη της λινοθήκης του εν λόγω ξενοδοχείου και γνωρίζει την Ενάγουσα καθότι η τελευταία εργαζόταν ως καμαριέρα στο πιο πάνω ξενοδοχείο. Αναφορικά με το επίδικο ατύχημα ανέφερε ότι αυτό έγινε αρχές του Ιούνη-Ιούλη του
3. Ήταν πρωί, μέτρησαν τα λερωμένα ρούχα, τα έβαλαν σε κάτι τρόλεϊ πολύ μεγάλα και αφού τέλειωσαν ήρθε το αυτοκίνητο του πλυντηρίου για να τα πάρει. Οι πόρτες του υπογείου, όπου βρισκόταν η λινοθήκη και από εκεί έβγαιναν τα τρόλεϊ για να μεταφέρουν τα άπλυτα ρούχα στο αυτοκίνητο του πλυντηρίου, δυστυχώς ήταν κλειστές. Έτσι, αναγκάστηκαν να φωνάξουν τις καμαριέρες να τους βοηθήσουν να μεταφέρουν τα τεράστια τρόλεϊ στον πρώτο όροφο. Εκεί στον πρώτο όροφο είχε ένα ανήφορο που προσπάθησαν οι κοπέλες με δυσκολία να βγάλουν τα τρόλεϊ διότι ήταν τόσο βαριά και η έλλειψη προσωπικού δεν τους επέτρεπε να τους βοηθήσουν κάποιοι άντρες οι οποίοι αυτοί συνήθως έπαιρναν τα τρόλεϊ. Η ίδια ανέφερε ήταν μαζί με την Ενάγουσα όταν η τελευταία έσπρωχνε το βαρύ τρόλεϊ και όπως το έβγαζε στο ανήφορο της έφυγε γιατί ήταν πολύ βαρύ και ήρθε προς τα πίσω πάνω στο χέρι της. Η ίδια δεν μπορούσε να την βοηθήσει καθότι ήταν εγχειρισμένη και η Ενάγουσα άρχισε να φωνάζει ότι πονούσε το χέρι της. Στη συνέχεια περιέγραψε το εν λόγω τρόλεϊ και ανέφερε ότι μετά το ατύχημα επισκέφθηκαν την υπεύθυνη τους, κάποια κα. Σωτηρούλα και της ανέφεραν το συμβάν. Η Ενάγουσα της ζήτησε να επισκεφθεί τον ιατρό καθότι πονούσε κάτι το οποίο δεν της επέτρεψε να κάνει. Περιγράφοντας το χώρο όπου έγινε το εν λόγω ατύχημα ανέφερε ότι έπρεπε να βγουν στον πρώτο όροφο καθότι δεν υπήρχε άλλη έξοδος, να διασχίσουν το lobby του ξενοδοχείου και μετά να βγουν προς τα έξω, από μια μικρή πόρτα όπου μπαίνουν οι βαλίτσες των πελατών τους ξενοδοχείου. Έξω από εκεί, προς στο δρόμο υπήρχε μια ανηφορική ράμπα όπου έγινε και το εν λόγω ατύχημα. Η Ενάγουσα (ΜΕ2) κατέθεσε γραπτή δήλωση της στην οποία αναφέρει ότι στις 11/7/2005 η κα. Ειρήνη της φώναξε και πήγαν στην λινοθήκη στο υπόγειο μαζί με άλλες 3-4 καμαριέρες και πήραν ένα μεγάλο μεταφορέα τρόλεϊ και τους είπε να την ακολουθήσουν στην έξοδο. Ανέβηκαν με το ασανσέρ από το υπόγειο στο πρώτο πάτωμα και από εκεί σε μια έξοδο για να μεταφέρουν τα ρούχα στο βαν που θα τα έπαιρνε για πλύσιμο στο πλυντήριο. Εκεί στην έξοδο είπε για το βαν ο διάδρομος που ήταν κάτι σαν ράμπα ήταν ανηφορικός και είχε μέχρι το βαν μια απόσταση 5-6 μέτρα. Όταν προχώρησε λίγα μέτρα στον εν λόγω ανηφορικό διάδρομο σπρώχνοντας από πίσω το τρόλεϊ, αυτό υποχώρησε με πολλή δύναμη προς τα πίσω. Προσπάθησε να το συγκρατήσει αλλά δεν μπόρεσε. Η ορμή του λόγω του βάρους του και της κατηφόρας ήταν πολύ μεγάλη και παρέσυρε προς τα πίσω με πολλή δύναμη το δεξί της χέρι και εκείνη τη στιγμή ένοιωσε ένα πολύ μεγάλο και οξύ πόνο στην περιοχή του ώμου και της μασχάλης της. Είπε επίσης, ότι ήταν η πρώτη φορά που την έβαλαν να μεταφέρει τρόλεϊ από εκείνο το σημείο. Πήγε στην κα. Σωτηρούλα μετά και της ζήτησε να φύγει να πάει στο ιατρό αλλά δεν την άφησε επειδή είχε πολλή δουλειά, όπως της ανέφερε. Η ημέρα εκείνη ήταν Σάββατο και σχόλασε στις 4 το απόγευμα. Όλη μέρα και όλο το βράδυ πονούσε αλλά οι ιατροί είχαν ήδη κλείσει. Την άλλη μέρα που ήταν Κυριακή πήγε δουλειά επειδή την έβαλαν στο πρόγραμμα. Την είδε τότε η κα. Σωτηρούλα, η προϊστάμενη της, που ήταν πολύ πρησμένη στον ώμο και της είπε να σχολάσει και να πάει στο ιατρό. Επειδή οι ιατροί ήταν κλειστοί την πήρε η κόρη της στο Νοσοκομείο αλλά εκεί δεν της έδωσαν σημασία και αφού περίμενε πολλές ώρες έφυγε και πήγε το πρωί της άλλης μέρας στον Δρ. Φίλιππο Σιμιλλίδη. Ακολούθως, της έκανε θεραπεία με φάρμακα, την χειρούργησε στις 6/9/2005 και της έδωσε αναρρωτική άδεια μέχρι στις 30/6/2006, ενώ την συμβούλεψε να μην επιστρέψει στην δουλειά της καμαριέρας αλλά να κάνει ελαφριά εργασία. Μετά από αυτό και συγκεκριμένα στις 29/11/2006 έκανε αίτηση στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και την ενέκριναν για παραχώρηση σύνταξης ανικανότητας λόγω της αναπηρίας που της προκάλεσε ο εν λόγω τραυματισμός και κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 2 σχετική απόφαση του Γραφείου Εργασίας ημερομηνίας 23/3/
4. Μέχρι σήμερα είπε εξακολουθεί να παίρνει σύνταξη για το ποσό των €434,03 το μήνα. Ο εργοδότης της ανέφερε, τους πρώτους έξι μήνες μετά τον τραυματισμό της και ενώ ήταν ακόμα με αναρρωτική άδεια της πλήρωνε κανονικά τους μισθούς της και κατακρατούσε το σχετικό βοήθημα που της έστελλαν οι Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Το συνολικό ποσό που της κατακράτησε ο εργοδότης της είναι €5734,44 και κατάθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 3 δέσμη από δέκα αντίγραφα των δελτίων είσπραξης του σχετικού επιδόματος. Έχω παρακολουθήσει με πολλή προσοχή τους πιο πάνω μάρτυρες κατά τη διάρκεια που κατέθεταν ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχω παρακολουθήσει τον τρόπο που μαρτυρούσαν και απαντούσαν τις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν και γενικά όλες τις αντιδράσεις τους από το εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους. Επίσης, κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο αυτής και όλα τα σχετικά τεκμήρια που έχουν κατατεθεί. Έχω επίσης κατά νου όλες τις αρχές που έχει καθιερώσει η νομολογία αναφορικά με την κρίση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα. Η ΜΕ1 κατέθεσε στο Δικαστήριο με σκοπό να περιγράψει πώς έγινε το επίδικο δυστύχημα κατά τον ουσιώδη χρόνο. Μελετώντας την μαρτυρία της και την όλη στάση της από το εδώλιο του μάρτυρα, διαπιστώνω ότι ο σκοπός της δεν ήταν να παρουσιάσει στο Δικαστήριο τα πραγματικά γεγονότα αλλά να βοηθήσει την εκδοχή της Ενάγουσας. Ενώ στην κυρίως της εξέταση ανέφερε ότι το ατύχημα έγινε στον πρώτο όροφο του ξενοδοχείου όπου υπήρχε ένας ανηφορικός διάδρομος κατά την αντεξέταση της προσπαθώντας να απαντήσει σε σχετικές λεπτομέρειες αναφορικά με το εν λόγω ατύχημα ανέφερε ότι αυτό έγινε έξω από το ξενοδοχείο. Επίσης, διαπιστώνω ότι προσπάθησε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο μια εκδοχή αναφορικά με το εν λόγω ατύχημα σε μια προσπάθεια της να καταστήσει τους εναγομένους υπεύθυνους γι αυτό. Ανέφερε ότι το τρόλεϊ που έσπρωχνε η ενάγουσα ήταν τεράστιο, ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιούσαν τον τρόπο αυτό και ότι το ξενοδοχείο δεν είχε προσωπικό για να βοηθήσει. Πέραν των πιο πάνω όμως, από την μαρτυρία της προκύπτει ότι υπήρχαν ζητήματα για τα οποία δεν μπορούσε να θυμηθεί ενώ αναφορικά με τον τρόπο που έγινε το ατύχημα προσπαθούσε να ήταν συγκεκριμένη. Ενώ στην κυρίως εξέταση της ανέφερε ότι φώναξαν τέσσερεις καμαριέρες από τους ορόφους για να τους βοηθήσουν κατά την αντεξέταση της διαφάνηκε ότι δεν θυμόταν πόσες καμαριέρες ήταν μέσα εκείνη τη στιγμή, για ποιούς ορόφους ήταν υπεύθυνη και πόσες τελικά κάλεσε για να την βοηθήσουν αφού όπως ανέφερε όλες βρίσκονταν στους κοινόχρηστους χώρους και δεν είχαν ανεβεί στα δωμάτια ακόμη καθότι ήταν πρωί. Ενώ ισχυρίστηκε ότι ο τρόπος που συνήθως φορτώνονται τα άπλυτα ρούχα στο αυτοκίνητο του πλυντηρίου είναι να τα βγάζουν από το υπόγειο που βρίσκεται η λινοθήκη και να τα μεταφέρουν με το τρόλεϊ για μια απόσταση 30-40 μέτρων στο αυτοκίνητο, εκείνη την ημέρα οι πόρτες του υπογείου ήταν κλειδωμένες. Παραδέχτηκε ότι συνήθως οι πόρτες αυτές ανοίγουν 6-7 το πρωί αλλά εκείνη την ημέρα ήταν κλειδωμένες, κάτι το οποίο έτυχε και άλλες φορές. Στη συνέχεια όμως, δεν γνώριζε ποιος ήταν ο υπεύθυνος για το άνοιγμα των πορτών και είπε ότι νομίζει ότι ήταν ο υπεύθυνος της κουζίνας. Ακολούθως, ανέφερε ότι έψαξαν να βρουν κάποιο για να τους ανοίξει χωρίς αποτέλεσμα. Ερωτούμενη ξανά ποιός ήταν ο υπεύθυνος αυτός που έψαξαν, ανέφερε ότι ήταν ο υπεύθυνος της αποθήκης και εκείνη την ημέρα νομίζει ήταν με άδεια και τα κλειδιά ήταν μέσα στην αποθήκη και δεν μπορούσαν να μπουν μέσα. Από τα πιο πάνω διαφαίνεται ότι η μάρτυρας προσπαθούσε να πείσει για τη θέση της ότι δεν ακολουθήθηκε η ενδεδειγμένη διαδικασία μεταφοράς των ρούχων στο αυτοκίνητο του πλυντηρίου λόγω του ότι οι πόρτες ήταν κλειστές και προσπαθώντας να εξηγήσει τι έκαναν σε μια προσπάθεια τους να βρουν τα κλειδιά και να τις ανοίξουν, διαφάνηκε ότι δεν ήταν σε θέση να δώσει εξηγήσεις ούτε θυμόταν. Ακολούθως, ανέφερε ότι ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε αυτός ο τρόπος μεταφοράς των ρούχων καθότι οι πόρτες πάντα ήταν ανοιχτές σε αντίθεση με ό,τι ανέφερε πιο πάνω ότι κάποτε ετύχαινε οι πόρτες να είναι κλειστές. Περαιτέρω, αντεξεταζόμενη κατά πόσο υπήρχαν άτομα της διεύθυνσης μέσα, ανέφερε ότι υπήρχαν και αποτάθηκε σε 1-2 άτομα για να βρουν τα κλειδιά να τους ανοίξουν την πόρτα εντούτοις όμως δεν ήταν σε θέση να κατ' ονομάσει τα άτομα αυτά αναφέροντας πάλι νομίζω ήταν ο κ. Δημήτρης βοηθός του διευθυντή και είπε επίσης, ότι πήγε και η κα. Σωτηρούλα. Στη συνέχεια είπε ότι αφού έψαξαν τα πιο πάνω άτομα και δεν βρήκαν τα κλειδιά, πήρε εντολή από την κα. Σωτηρούλα να ανεβάσουν τα τρόλεϊ με το ασανσέρ στον πρώτο όροφο και ακολούθως από το lobby να τα βγάλουν προς τα έξω. Να σημειωθεί ότι στην κυρίως της εξέταση δεν ανέφερε ότι για τον πιο πάνω τρόπο μεταφοράς των τρόλεϊ πήρε εντολή από την κα. Σωτηρούλα αλλά ανέφερε ότι φώναξε η ίδια τέσσερεις καμαριέρες για να τα βγάλουν από εκεί. Πέραν τούτου, ενώ ανέφερε ότι κατά την ώρα του ατυχήματος η ίδια βρισκόταν εκεί έξω στο χώρο κοντά στο αυτοκίνητο που θα φορτώνονταν τα άπλυτα ρούχα, δεν ήταν σε θέση να πει κατά πόσο το τρόλεϊ που έσπρωχνε η Ενάγουσα ήταν το πρώτο που έβγαλαν έξω ή προηγήθηκαν και άλλα. Γενικά η μάρτυρας αυτή μου έδωσε την εντύπωση ότι είχε σκοπό να βοηθήσει την Ενάγουσα στην υπόθεση της. Υπήρχαν ουσιώδη ζητήματα αναφορικά με το λόγο που τελικά ακολουθήθηκε αυτός ο τρόπος μεταφοράς του τρόλεϊ προς το αυτοκίνητο και την πορεία που διάνυσε και τελικά ο τρόπος και χώρος που έγινε το ατύχημα, για τα οποία δεν μπορούσε να δώσει σαφείς και πειστικές απαντήσεις. Θεωρώ ότι δεν μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία της εν λόγω μάρτυρα και να προβώ σε ασφαλή ευρήματα γεγονότων γι' αυτό την απορρίπτω. Η ΜΕ2 η Ενάγουσα, η οποία ήταν και η άμεσα εμπλεκόμενη δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Δεν μπορούσε να δώσει μια σαφή και ξεκάθαρη εικόνα για το πώς έγινε το εν λόγω ατύχημα το οποίο ισχυρίστηκε. Αργούσε να απαντά τις ερωτήσεις που της υποβάλλονταν και κάποτε αναιρούσε και προηγούμενες θέσεις της. Ενώ ισχυρίστηκε αρχικά ότι το τρόλεϊ θα το έβγαζαν από εκεί στο lobby που ήταν ο πρώτος όροφος που ανέφερε, εντούτοις στη συνέχεια ανέφερε ότι το ατύχημα έγινε στον πρώτο όροφο του ξενοδοχείου και όχι στο lobby. H ράμπα ανέφερε ήταν μέσα στον πρώτο όροφο και όχι στο lobby. Στη συνέχεια ανέφερε ότι η ίδια ποτέ της δεν βγήκε έξω από το χώρο του ξενοδοχείου αλλά το ατύχημα έγινε μέσα στο ξενοδοχείο. Να σημειωθεί ότι η ίδια η μάρτυρας ανέφερε ότι την ώρα του ατυχήματος μαζί της ήταν η κα. Ειρήνη (ΜΕ1) και αντεξεταζόμενη ότι η εν λόγω μάρτυρας είπε ότι το ατύχημα έγινε έξω από το ξενοδοχείο, επέμεινε ότι αυτό έγινε μέσα. Περαιτέρω, να αναφερθεί ότι η μάρτυρας σε πολλά σημεία της μαρτυρίας της απέφευγε να απαντά τις ερωτήσεις που της υποβάλλονταν, επαναλαμβάνοντας τη θέση ότι σπρώχνοντας το τρόλεϊ της έφυγε και της κτύπησε στο χέρι. Δεν μπορούσε να δώσει λεπτομέρειες και να εξηγήσει με ποιό ακριβώς τρόπο επήλθε το εν λόγω ατύχημα που ισχυρίζεται. Ερωτούμενη σε ποιό σημείο επήλθε το ατύχημα ανέφερε έξω από το ασανσέρ, στον πρώτο όροφο αναιρώντας την αρχική της θέση ότι διάσχισε το lobby του ξενοδοχείου πριν το ατύχημα. Η Ενάγουσα γενικά δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και ενώ επέμενε ότι τραυματίστηκε από το τρόλεϊ που έσπρωχνε εντούτοις δεν μπορούσε να δώσει εξηγήσεις για τον τρόπο και τον χώρο που επήλθε ο εν λόγω τραυματισμός της. Επίσης σε πολλά σημεία, η μαρτυρία της αναφορικά με τα γεγονότα που περιβάλλουν το επίδικο ατύχημα ήταν αντιφατική. Πέραν τούτου, ενώ ανέφερε ότι μετά το ατύχημα προσπάθησε να βρει πιο ελαφριά εργασία διότι από τον τραυματισμό της δεν μπορούσε να εργαστεί ως καμαριέρα, αντεξεταζόμενη για τις ενέργειες που έκανε προς αυτή την κατεύθυνση δεν ήταν σε θέση να δώσει οποιαδήποτε απάντηση αναφέροντας γενικά ότι προσπάθησε. Ενόψει όλων των πιο πάνω κρίνω ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποδεχτεί τη μαρτυρία της Ενάγουσας και ούτε μπορεί με αυτή να καταλήξει σε ασφαλή ευρήματα αλλά και γενικά σε ευρήματα αναφορικά με τον τρόπο που έγινε το επίδικο ατύχημα. Ενόψει αυτού δεν μπορούν να συνδεθούν και οι οποιεσδήποτε ζημιές και/ή έξοδα υπέστη η Ενάγουσα με το κατ' ισχυρισμό ατύχημα. Η αξίωση της Ενάγουσας βασίζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας και στην υποχρέωση που υπέχει ο εργοδότη έναντι των εργοδοτουμένων του. Η ευθύνη του εργοδότη είναι να ασκεί λογική επιμέλεια για την ασφάλεια του εργοδοτούμενου. Μπορεί να συνοψιστεί ότι η ευθύνη αυτή είναι τριπλή α) να παρέχει ικανό προσωπικό β) αρκετό και κατάλληλο εξοπλισμό και γ) ασφαλές σύστημα εργασίας και επιτήρησης (Βλέπε Fysco Constracting Ltd v. Χριστάκη Γεωργίου