Ανδρέα Ιωάννη Γεωργίου κ.α. ν. Andros Tryfonos Co. Ltd, Αρ. Αγωγής: 5193/10, 31.3.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A106 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5193/10 Μεταξύ:
- Ανδρέα Ιωάννη Γεωργίου, από τη Λεμεσό
- Μύριας Νίκου Δημητρίου, από τη Λεμεσό Εναγόντων - και - Andros Tryfonos Co. Ltd, από τη Λεμεσό Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση ημερομηνίας 25.10.2010 για προσωρινά διατάγματα 31.3.2011 Για τους Αιτητές - Ενάγοντες: κα Ανδρονίκου Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση - Εναγόμενους: κα Ευριπίδου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 15.2.2007, δυνάμει συμφωνίας εν μέρει γραπτής και εν μέρει προφορικής, οι Ενάγοντες που είναι σύζυγοι, συμφώνησαν να παραχωρήσουν στους Εναγόμενους δίοδο από το ακίνητο ιδιοκτησίας τους με αριθμό εγγραφής 16625, αριθμός τεμαχίου 677, προς το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 12379, αριθμός τεμαχίου 534, ιδιοκτησίας των Εναγομένων, νοουμένου ότι οι Εναγόμενοι θα κατασκεύαζαν και θα επίστρωναν εντός τριών μηνών το δρόμο, με δικά τους αποκλειστικά έξοδα και σύμφωνα με τους όρους της Πολεοδομικής Άδειας και της Άδειας Οικοδομής (Τεκμήρια 1 και 2 στην Αίτηση). Επειδή μέχρι 3.8.2007, οι Εναγόμενοι έκαναν χρήση του δρόμου για τις εργασίες ανάπτυξης του τεμαχίου τους, χωρίς να συμπληρώνουν τις εργασίες που ανέλαβαν, οι Ενάγοντες τους απέστειλαν επιστολή ημερομηνίας 3.8.2007 (Τεκμήριο 3 στην Αίτηση). Τον Απρίλιο 2009 οι Εναγόμενοι προχώρησαν στην κατασκευή του δρόμου, ο οποίος παρουσίαζε, σύμφωνα με τους Ενάγοντες, εμφανείς κακοτεχνίες και ατέλειες και αποτελούσε διαρκή κίνδυνο για τη δική τους ασφάλεια και των παιδιών τους, ως και για πρόκληση ζημιάς στην περιουσία τους. Οι Ενάγοντες κάλεσαν τους Εναγόμενους με επιστολή ημερομηνίας 16.4.2009 (Τεκμήριο 7 στην Αίτηση) να προβούν άμεσα στις δέουσες επιδιορθώσεις των κακοτεχνιών και ατελειών χωρίς ανταπόκριση, με αποτέλεσμα να τερματίσουν την επίδικη συμφωνία με επιστολή τους ημερομηνίας 16.7.2009 (Τεκμήριο 8 στην Αίτηση). Με άξονα τα πιο πάνω γεγονότα, οι Ενάγοντες καταχώρησαν την παρούσα αγωγή αξιώνοντας εναντίον των Εναγομένων το ποσό των €71.503,45 ως ειδικές αποζημιώσεις ως και διάταγμα του Δικαστηρίου που να τους απαγορεύει να διέρχονται, χρησιμοποιούν ή επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στο δικό τους ακίνητο. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της Αγωγής, οι Ενάγοντες (στο εξής οι Αιτητές) καταχώρησαν μονομερή Αίτηση ημερομηνίας 25.10.2010 - η οποία βασίζεται στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και στη Δ.48 θ.1 και 2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών - με την οποία ζητούν: «(α) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στην Εναγόμενη από του να πωλήσει, υποθηκεύσει, μεταβιβάσει, διαθέσει ή/και αποξενώσει με οποιονδήποτε τρόπο, το ακίνητο της με αριθ. εγγραφής 12379, του Φ/Σχ. LIV/31, αριθμός τεμαχίου 534 που βρίσκεται στο χωριό Παρεκκλησιά της επαρχίας Λεμεσού. (β) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στην Εναγόμενη ή/και στους υπηρέτες ή/και στους αντιπροσώπους της από του να διέρχονται ή/και να χρησιμοποιούν ή/και από του να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στο ακίνητο των Εναγόντων με αριθμό εγγραφής 16625, του Φ/Σχ. LIV/31, αριθμός τεμαχίου 677, το οποίο βρίσκεται στην τοποθεσία Παρόλλας του Χωριού Παρεκκλησιά της επαρχίας Λεμεσού ή/και σε οποιοδήποτε μέρος αυτού, μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου.» Στις 29.10.2010, το Δικαστήριο έκδωσε μονομερώς Προσωρινό Διάταγμα ως η παράγραφος (β) ανωτέρω, ενώ με οδηγίες του Δικαστηρίου η παράγραφος (α) της Αίτησης επιδόθηκε μαζί με το Προσωρινό Διάταγμα στους Εναγόμενους (στο εξής οι Καθ΄ ων η Αίτηση) οι οποίοι καταχώρησαν ένσταση. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 2, ενώ η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Α. Τρύφωνος, διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση. Διατείνεται η Αιτήτρια 2 ότι όλες οι εργασίες που οι Καθ΄ ων η Αίτηση είχαν αναλάβει, θα πρέπει να κατεδαφιστούν και επανακατασκευαστούν, το συνολικό κόστος των οποίων θα είναι €71.503,45 συμπεριλαμβανομένων των εξόδων εκτίμησης και ετοιμασίας της έκθεσης του ΕΤΕΚ για τις επίδικες εργασίες. Ισχυρίζεται ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση εξακολουθούν παράνομα και αυθαίρετα να χρησιμοποιούν το δρόμο για σκοπούς εκτέλεσης οικοδομικών εργασιών μέσα στο ακίνητο τους και χρησιμοποιούν αρκετά και βαριά οχήματα, με αποτέλεσμα να υπάρχει άμεσος κίνδυνος κατάρρευσης του τοίχου αντιστήριξης στο δικό τους ακίνητο, πράγμα που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τη δική τους ασφάλεια και των παιδιών τους, αλλά και της κατοικίας τους. Λόγω των κακοτεχνιών και ατελειών, η αρμόδια αρχή αρνείται να εγκρίνει και εγγράψει το δρόμο σαν δημόσιο δρόμο, αυτός εξακολουθεί να αποτελεί δική τους ιδιοκτησία και κινδυνεύουν να διωχτούν λόγω παράλειψης τους να κατασκευάσουν το δρόμο σύμφωνα με όρους της άδειας οικοδομής. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση τοποθέτησαν στο ακίνητο τους διαφημιστικές πινακίδες για την πώληση του, ο δε διευθυντής τους σε συζήτηση μαζί της και με τον Αιτητή 1 για εξώδικη διευθέτηση, τους εκμυστηρεύθηκε ότι δεν έχει χρήματα για να προχωρήσει στην αξιοποίηση του κτήματος και προτίθεται να το πωλήσει. Τους εκμυστηρεύθηκε επίσης ότι η αξία του ακινήτου είναι περίπου €1.000.000 βεβαρυμμένο με υποθήκες για εξασφάλιση δανείων των οποίων το ύψος είναι ίσο σχεδόν με την αξία του κτήματος. Ισχυρίζεται ότι θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να ικανοποιηθούν σε περίπτωση που οι Καθ΄ ων η Αίτηση πωλήσουν το ακίνητο ή το υποθηκεύσουν ή αυτό επιβαρυνθεί με ΜΕΜΟ. Η ένσταση βασίζεται στους εξής δύο λόγους:
- Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις των άρθρων 4, 5, 7 και 9 του Κεφ. 6 ως και οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
- Οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν και/ή απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα. Συγκεκριμένα: (α) Δεν αποκαλύπτονται γεγονότα που σχετίζονται με το κατεπείγον. (β) Δεν εκθέτουν τα γεγονότα με καλή πίστη. (γ) Δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. (δ) Ήγειραν την παρούσα διαδικασία με σημαντική και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. (ε) Η Αίτηση είναι κακόπιστη και εκδικητική. Ο διευθυντής των Καθ΄ ων η Αίτηση στην ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 21.12.2010, ισχυρίζεται ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση μετά την 15.2.2007 ανέλαβαν αμέσως εργασίες για την υλοποίηση και επίστρωση του δρόμου. Μετά από προφορική συμφωνία οι Καθ΄ ων η Αίτηση ανέλαβαν όπως κατασκευάσουν με δικά τους έξοδα και τον τοίχο αντιστήριξης της οικίας των Αιτητών που εφάπτεται του δημόσιου δρόμου με βάση τους όρους άδειας τους. Ο δρόμος κατασκευάστηκε από τους Καθ΄ ων η Αίτηση και κόστισε γύρω στις €25.
- Ο τοίχος αντιστήριξης αποτελούσε μέρος της υπό ανέγερση κατοικίας των Αιτητών και την επίβλεψη του είχε ο επιβλέπων μηχανικός κ. Βακανάς που διορίστηκε από τους Αιτητές. Επομένως, οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν φέρουν καμία ευθύνη για κακοτεχνίες και σφάλματα που έγιναν σ΄ αυτόν. Οι Αιτητές ήγειραν με την επιστολή τους ημερομηνίας 3.8.2007 θέμα καθυστέρησης, η οποία όμως δεν οφειλόταν στην κατασκευή του δρόμου αλλά του τοίχου αντιστήριξης που έπρεπε να προηγηθεί της κατασκευής του δρόμου. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της κατασκευής του τοίχου αντιστήριξης, ο πολιτικός μηχανικός των Αιτητών ουδέποτε υπέδειξε στους Καθ΄ ων η Αίτηση κακοτεχνίες και ατέλειες κατά την ανέγερση του. Ισχυρίζεται ότι σύμφωνα με την έκθεση του αρχιτέκτονα Χρ. Ανδρέου ημερομηνίας 11.5.2009 (Τεκμήριο 1) ο τοίχος αντιστήριξης δεν παρουσιάζει αλλοιώσεις από την αρχική του κατασκευή. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση συνήψαν δάνειο συνολικού ύψους €800.000 για την ανέγερση 14 ανεξάρτητων κατοικιών στο τεμάχιο των Καθ΄ ων η Αίτηση. Λόγω της έκδοσης του διατάγματος ημερομηνίας 29.10.2009 όλες οι συμφωνίες αγοραπωλησιών των κατοικιών που θα ανεγείροντο ακυρώθηκαν και όλες οι εργασίες παγοποιήθηκαν, με αποτέλεσμα η περιουσία των Καθ΄ ων η Αίτηση να κινδυνεύει να εκποιηθεί σε πλειστηριασμό, αφού αδυνατούν να αποπληρώσουν τις δόσεις του δανείου. Περαιτέρω, οι Καθ΄ ων η Αίτηση αναγκάστηκαν να απολύσουν μεγάλο αριθμό προσωπικού, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να διωχτούν δικαστικά για πληρωμή αποζημιώσεων και αθέτηση συμβολαίων. Λόγω του επίδικου διατάγματος, οι Καθ΄ ων η Αίτηση αδυνατούν να επέμβουν στα υπό ανέγερση κατασκευαστικά έργα αφού δεν υπάρχει άλλη δίοδος και πρόσβαση σ΄ αυτά, και λόγω πρόσφατων καταρρακτωδών βροχών υπέστηκαν σοβαρές οικονομικές ζημιές λόγω κατολισθήσεων. Η απολυτοποίηση του προσωρινού διατάγματος θα επιφέρει ταλαιπωρία και ανεπανόρθωτη ζημιά στους Καθ΄ ων η Αίτηση, εν αντιθέσει με τους Αιτητές που δεν υπέστηκαν καμία ζημιά αφού όλα τα έξοδα ανέγερσης του δρόμου και τοίχου αντιστήριξης τα υπέστηκαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση. Ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές δεν ικανοποίησαν την ύπαρξη του κατεπείγοντος αφού δεν κινήθηκαν δικαστικά από το 2007 αλλά μετά από τρία χρόνια, χωρίς να δίδουν πειστικές εξηγήσεις για την καθυστέρηση αυτή. Επίσης οι Αιτητές ουδέποτε αποτάθηκαν στην αρμόδια αρχή για να εγγράψουν το δημόσιο δρόμο και αρνήθηκαν την πρόταση των Καθ΄ ων η Αίτηση να καταθέσουν εγγύηση στην Επαρχιακή Διοίκηση ώστε να εξασφαλίσουν πιστοποιητικό έγκρισης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέπτυξαν τις θέσεις τους σε εμπεριστατωμένες αγορεύσεις επικαλούμενοι σχετικές αυθεντίες. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, τα επισυναπτόμενα σ΄ αυτές έγγραφα και όσα υποστηρίχθηκαν από τους συνηγόρους των δύο πλευρών. Ειδική αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Α. Το κατεπείγον του αιτήματος:- Είναι νομολογημένο ότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί δικαιοδοτικό όρο και μόνο εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικώς, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία της άλλης πλευράς (βλ. μεταξύ άλλων Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1 A.A.Δ. 1475, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Το πώς προσεγγίζεται από το Δικαστήριο το στοιχείο του κατεπείγοντος σχετικά είναι τα πιο κάτω αποσπάσματα από την υπόθεση Bacardi & Co v. Vinco Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 788:- «Σύμφωνα με το "Passing off Law and Practice" των John Drysdale & Michael Silverleaf, 2α έκδοση, η καθυστέρηση αποτελεί ένα παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη όταν εξετάζεται το ισοζύγιο της ευχέρειας ("balance of convenience"). Παραπέμπουμε στην παρα.6.16: Το προσωρινό διάταγμα αποτελεί δυνητική θεραπεία. Ανεξήγητη καθυστέρηση από τους ενάγοντες πάντοτε αποτελούσε εμπόδιο για την χορήγηση τέτοιας θεραπείας. Αυτό αποτελεί εφαρμογή της αρχής της επιείκειας: vigilanribus, non dormientbus, jura subvenient. Μια πιο σύγχρονη προσέγγιση είναι ότι αυτό τούτο το γεγονός της καθυστέρησης καταδεικνύει ότι ο ενάγων δεν χρειάζεται την άμεση και εξαιρετική θεραπεία που προσφέρεται από το προσωρινό διάταγμα. Επιπλέον εάν με την καθυστέρηση ο ενάγων εν γνώσει του επιτρέπει στον εναγόμενο να δημιουργήσει την επιχείρηση του σε σχέση με την επίδικη δραστηριότητα, θα ήταν άδικο να δοθεί θεραπεία στον ενάγοντα πριν αποδείξει πλήρως την υπόθεση του. Η έκταση της καθυστέρησης η οποία είναι αναγκαία για να αποτρέψει τη χορήγηση θεραπείας σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη υπόθεση εξαρτάται πάνω στα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και δεν μπορούν να διατυπωθούν άκαμπτοι κανόνες. Το δικαστήριο δυνατόν να είναι πρόθυμο να αγνοήσει καθυστέρηση για την οποία δόθηκε ικανοποιητική εξήγηση έστω και αν κατά την διάρκεια εκείνης της περιόδου ο εναγόμενος είχε αυξήσει τις δραστηριότητες του αλλά μπορεί να κρίνει ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας και/ή το status quo έχουν αλλάξει προς ζημιά της υπόθεσης του ενάγοντα. ................................... Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Hoffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.L.R. 670: Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν΄ αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν "εσφαλμένη" με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή.» Οι Καθ΄ ων η Αίτηση εισηγήθηκαν ότι στην προκειμένη περίπτωση, οι Αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει το Δικαστήριο για την ύπαρξη του κατεπείγοντος του αιτήματος. Και τούτο γιατί οι Αιτητές από 3.8.2007 (Τεκμήριο 3 στην Αίτηση) σε κανένα διάβημα προέβηκαν. Καταχώρησαν την παρούσα αγωγή και αίτηση μετά από τρία χρόνια χωρίς να δίδουν πειστικές εξηγήσεις γι΄ αυτή την καθυστέρηση. Η θέση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνη. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 2, οι Αιτητές με επιστολή τους ημερομηνίας 16.4.2009 (Τεκμήριο 7) κάλεσαν τους Καθ΄ ων η Αίτηση να προβούν σε επιδιορθώσεις των κακοτεχνιών και με επιστολή τους ημερομηνίας 16.7.2009 (Τεκμήριο 8) τερμάτισαν την επίδικη συμφωνία. Ανταλλάγηκα επιστολές μεταξύ των διαδίκων ημερομηνίας 14.9.2009 και 15.9.2009 (Τεκμήρια 9 και 10). Εκείνο όμως που καταδεικνύει με τον πιο εμφανή τρόπο το στοιχείο του κατεπείγοντος είναι ο ισχυρισμός των Αιτητών ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση παρόλο που είχαν κληθεί με το Τεκμήριο 8 από τις 16.7.2009 να παύσουν να χρησιμοποιούν το δρόμο, αυτοί εξακολουθούσαν μέχρι την καταχώρηση της αγωγής να τον χρησιμοποιούν παράνομα και αυθαίρετα για σκοπούς εκτέλεσης οικοδομικών εργασιών στο ακίνητο τους και χρησιμοποιούσαν βαριά οχήματα, με άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης του τοίχου αντιστήριξης στο ακίνητό τους, γεγονός που εγκυμονούσε σοβαρούς κινδύνους για την δική τους ασφάλεια και των παιδιών τους, ως και της κατοικίας τους. Πρόκειται για συμπεριφορά και εκδήλωση ενεργειών από μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση που είχαν συνέχεια και διάρκεια, και μόνο με διάταγμα του Δικαστηρίου θα μπορούσαν να παύσουν να εκδηλώνονται, όπως και έγινε με την έκδοση του επίδικου διατάγματος ημερομηνίας 29.10.2010. Τα πιο πάνω στοιχεία τεκμηριώνουν, κατά την κρίση μου, το στοιχείο του κατεπείγοντος και κατά συνέπεια η αντίθετη εισήγηση της συνηγόρου των Καθ΄ ων η Αίτηση δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Β. Απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων:- Σ΄ ότι αφορά το θέμα της απόκρυψης, είναι καλώς γνωστό ότι βάσει διαχρονικής και απαρέκκλιτης νομολογίας ο διάδικος που προσφεύγει στο δικαστήριο μονομερώς έχει καθήκον όχι μόνο να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του δικαστηρίου, αλλά και να τα παρουσιάζει δίκαια και χωρίς παραπλάνηση. Διαφορετικά το δικαστήριο πολύ πιθανό να θέσει τέρμα στην ισχύ του εκδοθέντος διατάγματος χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Παρατίθεται επί του προκειμένου το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση D. Rybolovlev v. E. Rybolovlena, Πολ. Έφ. 130/09 ημερομηνίας 21.1.2010 που επαναλαμβάνει ό,τι προηγούμενες αποφάσεις καθιέρωσαν:- «Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το Δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφαση του στην υπόθεση The Timberland Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd κ.α.
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Σχετικά παραπέμπει στο πιο κάτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση:- ". Στην απόφαση του, το Πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED V. ZIM ISTRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.α. Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90, 30.5.96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED V. ZIM ISTRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.α. (ανωτέρω) (σελ.4)." Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής. Στη M & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. THE TIMBERLAND CO OF U.S.A. (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος η προβολή αντεκδικήσεων τρίτων προς τα δικαιώματα τους, τις οποίες αμφισβητεί. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί, τονίζεται, σε κάθε περίπτωση, είναι:- (σελ.7) ". γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφό του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθώς και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας." Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 598).» Αποτελεί εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν ενώπιον του Δικαστηρίου ουσιώδη γεγονότα και η Αίτηση στηρίχθηκε σε ψευδείς και αναληθείς ισχυρισμούς των Αιτητών. Συγκεκριμενοποίησε στη γραπτή της αγόρευση τα ουσιώδη γεγονότα, που κατ΄ ισχυρισμό της αποκρύφθηκαν, στα ακόλουθα: (α) Ότι η συμφωνία για την κατασκευή του τοίχου αντιστήριξης προέβλεπε ότι θα εγίνετο από τους Καθ΄ ων η Αίτηση με δικά τους έξοδα, όμως την εκτέλεση και απόλυτο έλεγχο είχαν οι Αιτητές και ο πολιτικός μηχανικός τους. (β) Ότι ο Αιτητής 1 κατά τη διάρκεια της κατασκευής του τοίχου αντιστήριξης φωτογράφιζε το πέδιλο και τον τοίχο και ουδέποτε ο ίδιος ή άλλο πρόσωπο για λογαριασμό του, πριν τον τερματισμό, διαμαρτυρήθηκε για κακοτεχνίες. (γ) Ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση υπέδειξαν διαφορετικό τρόπο κατασκευής του τοίχου αντιστήριξης σύμφωνα με τα εγκριμένα σχέδια, για καλύτερη στήριξη και θεμελίωση αλλά οι Αιτητές αρνήθηκαν. (δ) Ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν είχαν καμιά υποχρέωση για την περίφραξη και ανέγερση του τοίχου αντιστήριξης. (ε) Τα γεγονότα που αναφέρονται στις παραγράφους 3 - 13 και 23 της ένορκης δήλωσης του Α. Τρύρωνος. Ούτε και αυτή η εισήγηση δεν με βρίσκει σύμφωνη. Έχω την άποψη ότι όσα επεσήμαναν ανωτέρω οι Καθ΄ ων η Αίτηση ως απόκρυψη γεγονότων και ως παρουσίαση ψευδών και αλλοιωμένων πραγματικών γεγονότων, αποτελούν ουσιαστικά τη δική τους θέση και εκδοχή επί της ουσίας της υπόθεσης. Κατ΄ επανάληψη έχει τονιστεί από τη νομολογία το περιορισμένο έργο του Δικαστηρίου σε αιτήσεις της εξεταζόμενης φύσης. Περιορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται ή όχι οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/60 (βλ. Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 799, 807), χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης (βλ. υπόθεση certiorari 120/90 Φεσσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704) και χωρίς να λησμονείται ότι η διαδικασία αυτή δεν προσφέρεται για εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788, 797). Κατ΄ επέκταση, κρίνω ότι οι Αιτητές δεν είναι ένοχοι απόκρυψης γεγονότων αλλά η κάθε πλευρά παρουσίασε τη δική της εκδοχή επί των αμφισβητούμενων γεγονότων, και αυτό δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για να εξεταστούν και αξιολογηθούν από το Δικαστήριο. Επομένως η εισήγηση αυτή δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται. Γ. Οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60:- Το άρθρο 32 έτυχε νομολογιακής εξέτασης κατ΄ επανάληψη (βλ. Karydas Taxi Co v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R. 231, Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557 και άλλες) και είναι γνωστές οι τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν προκειμένου να επιτύχει ο αιτητής. Θα πρέπει να καταδείξει ότι:
- Εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, κάτι που δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.
- Έχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή του, προϋπόθεση που αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά πολύ λιγότερο από απόδειξη με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, και
- Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτουμένου διατάγματος, προϋπόθεση που φέρνει στο προσκήνιο το θέμα των αποζημιώσεων, δηλαδή αν η θεραπεία των αποζημιώσεων θα ήταν ικανοποιητική υπό τα περιστατικά της υπόθεσης. Τέλος, διευκρινίζεται ότι το δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να οριστοκοποιήσει ένα ενδιάμεσο διάταγμα οποτεδήποτε ο αιτητής εκπληρώνει το καθήκον αποκάλυψης και ικανοποιεί το στοιχείο του κατεπείγοντος ως και τις τρεις προϋποθέσεις του άρθρου
- Σε τελευταία ανάλυση η οριστικοποίηση, ακύρωση ή διαφοροποίηση του ενδιάμεσου διατάγματος ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, στο πλαίσιο της οποίας πρέπει να υιοθετείται εκείνη η πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας και τις όσο το δυνατό λιγότερες επιπτώσεις στα εκατέρωθεν δικαιώματα στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Με βάση το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, έχω τη γνώμη ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 έκδηλα ικανοποιούνται. Προς τούτο είναι αρκετό να επισημάνω ότι προβάλλεται ισχυρισμός από τους Αιτητές ότι ο δρόμος, τον οποίο οι Καθ΄ ων η Αίτηση κατασκεύασαν σύμφωνα με την επίδικη συμφωνία ημερομηνίας 15.2.2007, παρουσιάζει εμφανείς κακοτεχνίες και ατέλειες και αποτελεί διαρκή κίνδυνο για τη δική τους ασφάλεια και των παιδιών τους ως και για πρόκληση ζημιάς στην περιουσία τους. Το κατά πόσο ευσταθεί ή όχι η θέση αυτή δεν είναι του παρόντος σταδίου. Στο παρόν στάδιο είναι αρκετό να λεχθεί ότι, στη βάση των όσων οι Αιτητές αποδίδουν στους Καθ΄ ων η Αίτηση, εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και η προοπτική ότι δικαιούνται εναντίον τους θεραπεία, όπως αξιώνουν με την αγωγή τους, δεν είναι δυσδιάκριτη. Παρέμεινε προς εξέταση η τρίτη προϋπόθεση. Όπως προκύπτει από τις θεραπείες των Αιτητών, στην έκθεση απαίτησης τους, αυτοί ζητούν €71.503,45 ως ειδικές αποζημιώσεις και την έκδοση διατάγματος, ως το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε στις 29.10.
- Σ΄ ότι αφορά το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα, έχω την άποψη ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση. Και τούτο, γιατί χωρίς την έκδοση του θα ήταν και δύσκολο και αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εφόσον εκείνο που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο για την έκδοσή του, είναι η εξασφάλιση της προστασίας και η ασφάλεια των διαδίκων και των παιδιών τους, ως και της κατοικίας τους από τον διαρκή κίνδυνο που εγκυμονούσαν οι κακοτεχνίες και οι ατέλειες που οι Αιτητές καταλογίζουν στους Καθ΄ ων η Αίτηση, σε σχέση με την κατασκευή του επίδικου δρόμου. Παραμένει προς εξέταση το αιτούμενο διάταγμα υπό παράγραφο (α) ανωτέρω, το οποίο δεν εκδόθηκε μονομερώς. Επομένως είναι απαραίτητο να εξεταστεί κατά πόσο οι Αιτητές έχουν καταδείξει ότι ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 σε συσχετισμό με τις απαιτήσεις του άρθρου 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
- Η διαπλοκή των προϋποθέσεων των πιο πάνω άρθρων εξετάστηκε στην υπόθεση Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 που ξεκαθάρισε την (εσφαλμένη μέχρι τότε) αντίληψη για σωρευτική ικανοποίηση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 με το άρθρο 4 ή με το άρθρο 5 του Κεφ. 6. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως ακολούθως: «Οι παρατηρήσεις του Εφετείου στην υπόθεση Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R. 231, ότι ορισμένες από τις περιπτώσεις του Άρθρου 4 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου διαπλέκονται με το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 έτσι ώστε να επιβάλλεται η σωρευτική ικανοποίηση τους, όπως και οι παρατηρήσεις στην υπόθεση Lakatamitis v. Thodorou
(1983)1 C.L.R. 557, περί της δυνατότητας ταυτόχρονης εξέτασης του Άρθρου 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου με το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 1960, δεν προορίζονταν να θέσουν γενική αρχή αλλά να επισημάνουν ανάγκες που προέκυψαν σε εκείνες τις συγκεκριμένες περιπτώσεις και άλλες παρόμοιες.» Το ότι δεν επιβάλλεται η σωρευτική ικανοποίηση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 με τις απαιτήσεις του άρθρου 5 επανατονίσθηκε και στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία «ΛΕΩΝΙΚ» Λίμιτεδ,
(2001)1 Α.Α.Δ. 785 από την οποία και το απόσπασμα που ακολουθεί: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση με έξοδα εναντίον των εφεσειόντων. Όχι, βέβαια, για λόγους που αφορούσαν στην ποιότητα της αξίωσής τους. Σημείωσε το γεγονός ότι η αίτηση βασιζόταν σωρευτικά στα άρθρα 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60)και αναφέρθηκε σε νομολογία αναφορικά με τη διασύνδεσή τους (Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520, Τσιολάκκη και άλλη ν. Στυλιανίδη,
(1992)1 Α.Α.Δ. 782 και Ζεμενίδης ν. Άννας Ζεμενίδου (Αρ.1)
(1992)1 Α.Α.Δ. 54). Ορθά, νομίζουμε, είδε πως η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα «να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του» αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Έκρινε, λοιπόν, πως δεν ικανοποιείτο αυτή η προϋπόθεση. Ο ισχυρισμός των εφεσειόντων για «πληροφορίες από έγκυρους τραπεζικούς κύκλους . σε σχέση με την οικονομική κατάσταση των καθ΄ ων η αίτηση», ήταν αόριστος και δεν είχε αξία. Δεν αποκαλυπτόταν η πηγή των πληροφοριών και περαιτέρω «ούτε τα στοιχεία συνηγορούν ή κατατείνουν το αληθές των πληροφοριών». Όταν, μάλιστα, φάνηκε ότι πρόσφατα είχε δανειοδοτηθεί η εταιρεία χωρίς επιβάρυνση του ακινήτου.» Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, κρίνω ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 έκδηλα ικανοποιούνται. Σημειώνεται ότι είναι νομολογημένο πως στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης, δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός Εναγόμενου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του (βλ. Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 A.A.Δ. 1121). Όπως τονίστηκε στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «ΛΕΩΝΙΚ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785, εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί ή όπως αναφέρεται στην υπόθεση Τσιολάκκης κ.α. ν. Στυλιανίδης
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντα». Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία (βλ. επίσης Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.α. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.α.
(2006)1 Α.Α.Δ. 281). Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση τις τελευταίες ημέρες πριν την καταχώρηση της Αίτησης, τοποθέτησαν στο εν λόγω ακίνητο τους διαφημιστικές πινακίδες για την πώληση του, ενώ παράλληλα ο διευθυντής των Καθ΄ ων η Αίτηση σε συζήτηση του με τους Αιτητές, τους εκμυστηρεύθηκε ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν έχουν χρήματα να προχωρήσουν στην αξιοποίηση του κτήματος και γι΄ αυτό θα το πωλήσει. Είναι επίσης παραδεκτό από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, όπως προκύπτει μέσα από την ένορκη δήλωση του Α. Τρύφωνος, ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και αδυνατούν να αποπληρώνουν τις δόσεις του δανείου τους ύψους €800.
- Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, καθώς επίσης και τη σχετική νομολογία ότι εν πάση περιπτώσει δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης του Εναγόμενου να μεταβιβάσει ή επιβαρύνει την περιουσία του, κρίνω ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση. Ωστόσο, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι το αιτούμενο διάταγμα υπό παράγραφο (α) της Αίτησης δεν μπορεί να εκδοθεί. Και τούτο γιατί, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 2, το ακίνητο των Καθ΄ ων η Αίτηση αξίζει περίπου €1.000.000, ενώ η αξίωση των Αιτητών είναι για €71.503,
- Κρίνω ότι το ποσό της αξίωσης είναι δυσανάλογα μικρό σε σχέση με την αξία του κτήματος και γι΄ αυτό το λόγο δεν μπορεί να εκδοθεί απαγορευτικό διάταγμα της φύσεως του αιτητικού (α). Και τούτο, έχοντας κατά νου τη ρητή πρόνοια του άρθρου 5 του Κεφ. 6 ότι εκδίδεται διάταγμα που παρεμποδίζει τον Εναγόμενο να απαλλοτριώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας εγγεγραμμένης επ΄ ονόματί του, όσον κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του Ενάγοντα και τα έξοδα της αγωγής. Στην παρούσα περίπτωση, δεν είναι πρακτικά δυνατό, στη βάση των πιο πάνω επισημάνσεων, να δεσμευτεί το ανάλογο με την αξίωση μέρος του ακινήτου, αφού τα αναγκαία στοιχεία προς αυτή την κατεύθυνση δεν δόθηκαν από την πλευρά των Αιτητών στο Δικαστήριο. Ό,τι παραμένει προς εξέταση είναι το ισοζύγιο της ευχέρειας. Λαμβάνοντας υπόψη αφενός μεν την ταλαιπωρία και ζημιά που οι Καθ΄ ων η Αίτηση επικαλούνται συνεπεία της έκδοσης του διατάγματος υπό παράγραφο (β) και αφετέρου τους κινδύνους που, σύμφωνα με τους Αιτητές, εγκυμονεί η χρήση του επίδικου δρόμου από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, κρίνω ότι το αναφερθέν ισοζύγιο κλίνει υπέρ των Αιτητών και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο, το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε στις 29.10.2010 καθίσταται απόλυτο. Το αιτούμενο διάταγμα υπό παράγραφο (α) της Αίτησης απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα, θέμα που επίσης ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, κρίνω ότι η κάθε πλευρά να επωμισθεί τα δικά της έξοδα και αυτό για το λόγο ότι η Αίτηση πέτυχε μερικώς. (Υπ.) ................ Στ. Χατζηγιάννη, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Έκδοση προσωρινού διατάγματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο