DIVINE ADVERTISING LTD ν. ANDREAS E ELLINAS SON LIMITED, Αγωγή αρ. 446/11, 5.4.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A110 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ. 446/11 Μεταξύ: DIVINE ADVERTISING LTD, από τη Λεμεσό Εναγόντων - και - ANDREAS E. ELLINAS & SON LIMITED, από τη Λεμεσό Εναγομένων --------------- Αίτηση ημερομηνίας 31.1.11 -------------- 5.4.2011 Για τους αιτητές: κ. Οικονομίδης Για τους καθ'ων η αίτηση: κ. Χ. Πογιατζής ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Μετά από μονομερή αίτηση των εναγόντων εξεδόθη το πιο κάτω διάταγμα: A. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει και/ή να απαγορεύει στους Εναγόμενους/Καθ'ων η Αίτηση και/ή τους αντιπροσώπους τους και/ή τους υπηρέτες και/ή συνεργάτες τους και/ή τους μεταπωλητές τους και/ή οποιουσδήποτε άλλους ενεργούν για λογαριασμό των Εναγομένων και/ή διαφορετικά, από του να χρησιμοποιούν και/ή εκμεταλλεύονται και/ή εκδίδουν και/ή δημοσιοποιούν και/ή εκθέτουν και/ή διαφημίζουν και/ή κυκλοφορούν και/ή προβάλλουν με οποιοδήποτε τρόπο είτε με ανάρτηση σε σημεία πώλησης, είτε με διαφημιστικά μηνύματα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο είτε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είτε με διανομή φυλλαδίων, είτε μέσω της ιστοσελίδας των Εναγομένων, είτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, διαφημιστικά έντυπα και/ή αφίσες και/ή επιγραφές και/ή διαφημιστικά συνθήματα (σλόγκαν) και/ή λογότυπα και/ή διαφημιστικές τηλεοπτικές ταινίες και/ή ηχητικά διαφημιστικά και/ή αντικείμενα που φέρουν τα σχέδια, με χαρακτηριστικές απεικονίσεις (SET-UP), τα οποία αποτελούν πνευματικά δικαιώματα και ιδιοκτησία των Εναγόντων, όπως φαίνονται επισυνημμένα στο παρόν διάταγμα, μέχρι την τελική εκδίκαση της πιο πάνω αγωγής και την πλήρη ικανοποίηση οποιασδήποτε απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ των Αιτητών ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Tα γεγονότα στα οποία βασιζόταν η αίτηση δόθηκαν μέσα από την ένορκη δήλωση του Γιώργου Θεοδώρου, διευθυντή των εναγόντων. Σύμφωνα με αυτή, οι ενάγοντες είναι διαφημιστική εταιρεία η οποία ασχολείται με τη δημιουργία διαφημιστικών μηνυμάτων και οργανώνει τη διαφήμιση και προώθηση προϊόντων και υπηρεσιών πελατών της, παρέχοντας σε αυτούς διάφορες υπηρεσίες και συμβουλές στον τομέα της διαφήμισης και της προώθησης των πωλήσεων εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 10.12.07 (Τεκ.1) οι ενάγοντες ανέλαβαν το σχεδιασμό, την εκπόνηση τη δημιουργία και την ετοιμασία διαφημιστικών σχεδίων ταινιών και ηχητικών μηνυμάτων και γενικά την ετοιμασία ενός ολοκληρωμένου πλάνου διαφήμισης και παρουσίασης σχετικά με την ανάπτυξη και υποστήριξη της επωνυμίας τις σχεδιαστικές παραγωγές και την οργάνωση του media plan της Ηomeworks Ellinas D.I.Y.. Η εν λόγω συμφωνία θα είχε ισχύ για 12 μήνες και με τη λήξη της καταρτίστηκε μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών δεύτερη συμφωνία μέχρι 31.12.09 με τη λήξη της οποίας συνάφθηκε Τρίτη συμφωνία με λήξη 31.12.11 (Τεκ.3). Η τελευταία συμφωνία προέβλεπε ως συνολική αμοιβή των εναγόντων €130.000 πλέον ΦΠΑ, δηλαδή €65.000 για κάθε έτος. Το ποσό αυτό θα πληρωνόταν με 24 μηνιαίες δόσεις των €6.229,
- Δυνάμει των συμφωνιών όλα τα πνευματικά δικαιώματα όλων των σχεδιαστικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών παραγωγών, όπως επίσης και των ιδεών που θα υιοθετούνταν σε οποιαδήποτε διαφημιστική καμπάνια, ή επικοινωνιακή εκστρατεία, θα ανήκουν στους ενάγοντες. Οι ενάγοντες εκτέλεσαν όλες τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και ετοίμασαν σχετικά διαφημιστικά έντυπα, ταινίες, ηχητικά διαφημιστικά μηνύματα, ράφια προώθησης της εταιρείας Ellinas D.I.Y στα σημεία πώλησης και άλλων διαφημιστικών υλικών, (Τεκ.4 και 5), το οποίο δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από τους ενάγοντες και αποτελεί δική τους δημιουργία και δικαιώματα. Ο λόγος για τον οποίο η ιδιοκτησία των δικαιωμάτων αυτών ανήκει στους ενάγοντες, είναι επειδή το κόστος της δημιουργίας τους είναι πολύ υψηλό και υπερβαίνει το ποσό των συμβολαίων, γι' αυτό παραχώρησαν οι ενάγοντες τη χρήση τους στους εναγομένους οι οποίοι με τη λήξη των συμφωνιών δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα χρήσης ή εκμετάλλευσης των δικαιωμάτων αυτών. Οι εναγόμενοι τερμάτισαν τη συμφωνία ημερομηνίας 17.9.09 οπότε και θα έπρεπε να σταματήσουν να χρησιμοποιούν το διαφημιστικό υλικό. Παρά ταύτα συνεχίζουν να χρησιμοποιούν όλο το διαφημιστικό υλικό που ετοιμάστηκε από τους ενάγοντες-αιτητές, γι' αυτό και οι τελευταίοι με μήνυμα τους προς τους εναγομένους μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και με επιστολή των δικηγόρων τους προς αυτούς, ημερομ. 23.12.10 και 13.1.11 αντίστοιχα, κάλεσαν τους εναγόμενους να δηλώσουν την πρόθεση τους σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα των εναγόντων. Οι εναγόμενοι δεν έχουν ξεκαθαρίσει τις προθέσεις τους και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν, να εκμεταλλεύονται και να διαφημίζουν το διαφημιστικό υλικό που ετοιμάστηκε από τους ενάγοντες. Οι εναγόμενοι ενίστανται στην αίτηση και στη συνέχιση της ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος και με την ειδοποίηση ένστασης που έχουν καταχωρίσει, εγείρουν πέντε λόγους ένστασης για τους οποίους κρίνουν ότι η αίτηση είναι απορριπτέα. Πρώτο, δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για την έκδοση και συνέχιση της ισχύος του διατάγματος. Δεύτερο, οι αιτητές δεν προσήλθαν με καθαρά χέρια ενώπιον του Δικαστηρίου αφού απέκρυψαν και δεν αποκάλυψαν ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης. Τρίτο, η αίτηση είναι αόριστη και ασαφής και δεν προσδιορίζει επακριβώς ποια πνευματικά δικαιώματα παραβιάζονται. Συνεπώς πιθανή οριστικοποίηση του διατάγματος θα καταστήσει αδύνατη τη συμμόρφωση των καθ'ων η αίτηση με το διάταγμα και θα τους προκαλέσει σύγχυση και αβεβαιότητα. Τέταρτο, η αίτηση για έκδοση του προσωρινού διατάγματος στηρίζεται σε εντελώς λανθασμένη βάση και υπόβαθρο και δεν θεμελιώνεται ορθά. Πέμπτο, αποδοχή της αίτησης και οριστικοποίηση του προσωρινού διατάγματος θα είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει ανυπολόγιστη, άμεση και ανεπανόρθωτη ζημιά στους καθ' ων η αίτηση η οποία δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί με χρηματικές αποζημιώσεις. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Γιαννάκη Έλληνα, διευθυντή των εναγομένων. Υιοθετεί με αυτή τους λόγους ένστασης και αρνείται σχεδόν στην ολότητα της το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του διευθυντή των αιτητών η οποία στηρίζει την αίτηση. Αναφέρεται σε αυτή ότι οι ενάγοντες έχουν πληρωθεί από τους εναγόμενους για όλες τις παρεχόμενες υπηρεσίες με επιταγές και το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται σε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του διευθυντή των εναγόντων που απέστειλε προς τους εναγόμενους (Τεκ.2). Αρνείται ότι τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στους ενάγοντες και ισχυρίζεται ότι, αντίθετα, οι εναγόμενοι είναι αυτοί που δικαιούνται να χρησιμοποιούν για αποκλειστική δική της χρήση και διαφήμιση όλα τα πνευματικά δικαιώματα όλων των σχεδιαστικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών παραγωγών που ετοίμασε η ενάγουσα εταιρεία και για τα οποία έχει πληρωθεί «αδρά» για το σύνολο των υπηρεσιών αυτών. Αρνείται επιπρόσθετα τον ισχυρισμό ότι το κόστος ετοιμασίας του διαφημιστικού υλικού ήταν ιδιαίτερα ψηλό και χαρακτηρίζει τον ισχυρισμό αυτό όψιμο, ανεδαφικό και μη συμβατό με τις διατάξεις των συμβολαίων που υπέγραψαν. Υπογραμμίζει το γεγονός ότι οι αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και ειδικότερα ότι παρέλειψαν επιμελώς να αναφέρουν ότι στη συμφωνία ημερομηνίας 17.9.09 στην προτελευταία σελίδα προβλέπεται το δικαίωμα στην εταιρεία «Andreas E. Ellinas & Son Ltd" να τερματίσει νομότυπα και νόμιμα την εν λόγω συμφωνία πράγμα που έκανε, με μοναδική συνέπεια την καταβολή προκαθορισμένης αποζημίωσης ύψους €15.000 επιπλέον Φ.Π.Α., που αποτελεί και την οροφή της ζητούμενης αποζημίωσης. Υπογραμμίζει δε ότι σε κανένα άλλο σημείο της εν λόγω συμφωνίας προβλέπεται οποιαδήποτε άλλη κύρωση ή αποζημίωση ούτε προνοείται πουθενά οιαδήποτε καταβολή χρημάτων στους ενάγοντες για τη συνέχιση της χρήσης και εκμετάλλευσης όλων των πνευματικών δημιουργημάτων και των σχεδιαστικών παραγωγών που ετοίμασαν για τους εναγόμενους. Θεωρεί δε την καταχώρηση της παρούσας αίτησης ως εκδικητική διότι οι ενάγοντες αιτητές είχαν ζητήσει από τους εναγόμενους-καθ'ων η αίτηση να τους καταβάλουν προκαθορισμένο ποσό των €15.000 ως penalty και τους είχαν αποστείλει και σχετικό τιμολόγιο, πράγμα το οποίο οι τελευταίοι αρνήθηκαν να πράξουν. Αρνείται ο ενόρκως δηλών τη λήψη της επιστολής που αναφέρεται στην ένορκη δήλωση των αιτητών που υποτίθεται ότι εστάλη από τους ενάγοντες-αιτητές και τη χαρακτηρίζει φτιαχτή η οποία δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για σκοπούς της αίτησης. Εν κατακλείδι είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι πουθενά δεν καταγράφεται στις συμφωνίες που συνήφθηκαν μεταξύ των διαδίκων, αναφορά σε παύση χρησιμοποίησης του διαφημιστικού υλικού που ετοιμάστηκε για τους ενάγοντες σε περίπτωση τερματισμού των συμβάσεων. Αρνείται τους ισχυρισμούς των εναγόντων-αιτητών για πρόκληση οποιασδήποτε ζημιάς σε αυτούς και ισχυρίζεται ότι η οποιαδήποτε ζημιά που δημιουργείται, δημιουργείται εις βάρος των εναγομένων- καθ'ων, η οποία θα αυξάνεται εάν επιτραπεί η συνέχιση της ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος. Νομική πτυχή Νομική βάση της αίτησης είναι το άρθρο 32 του Νόμου 14/
- Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, όπως τονίστηκε στην αίτηση Χάρη Φεσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704, αποτελεί το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις για την έκδοση τους καθορίστηκαν με σαφήνεια και περιεκτικότητα στην Οdysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557) και επαναλήφθηκαν σε σωρεία άλλων αποφάσεων, και είναι:
(1)H ύπαρξης σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και
(3)Εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να σταθμίσει το Δικαστήριο αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το επίδικο διάταγμα. Ένα άλλο στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη αν οι διάφοροι παράγοντες και τα συμφέροντα των διαδίκων ισοζυγίζονται, είναι η διατήρηση της κατάστασης που επικρατούσε πριν ο εναγόμενος αρχίσει τη δραστηριότητα της οποίας επιδιώκεται η παρεμπόδιση (status quo ante). Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, της ύπαρξης δηλαδή σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των εγγράφων προτάσεων. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στον ενάγοντα να δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια της πιθανότητας, περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Όπως αναφέρθηκε στην Odysseos (ανωτέρω σελ. 569) η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Αξίζει να υπομνησθεί ότι στα πλαίσια εκδίκασης ενδιάμεσου διατάγματος, το Δικαστήριο δεν δικαιούται να διαγνώσει την ουσία της αγωγής, όπως ρητά προβλέπεται στο άρθρο 22(η)(β) του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60(δέστε Πούλλου ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1991)1 Α.Α.Δ. 275). Πρέπει, επίσης, να αποφύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής (Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 284). Κρίνεται σκόπιμο ως πρώτο θέμα να εξεταστεί αυτό που εγείρεται από τους καθ'ων η αίτηση, της μη αποκάλυψης εκ μέρους των αιτητών, όλων των ουσιωδών γεγονότων. Είναι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το Δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφαση του στην υπόθεση Timberland Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd v. Άλλων
(1988)1 (Β) Α.Α.Δ. 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο είχε εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Παρατίθεται αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της απόφασης από τη σελίδα 1186: ". Στην απόφαση του, το πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά. Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου αρ. 157/90, 30.5.96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά. (ανωτέρω) σελ. 4. «Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας, για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.» Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1 (Α) Α.Α.Δ. 598). Το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να προβεί στην έκδοση του διατάγματος ανεξάρτητα αν η παράλειψη ήταν αθώα ή σκόπιμη (βλ. Lloyds Bowmaker Ltd v. Britania Arrow Holdings plc
(1988)3 All E.R. 188). TA γεγονότα τα οποία σύμφωνα με την ένορκη δήλωση των καθ'ων η αίτηση και τη αγόρευση του συνηγόρου τους, παραλείφθησαν και δεν αποκαλύφθησαν είναι τα πιο κάτω:
- Παράλειψη αναφοράς του δικαιώματος των εναγομένων να τερματίσουν νομότυπα τη συμφωνία με μοναδική συνέπεια την καταβολή αποζημίωσης ύψους €15.
- Στην ένορκη δήλωση του διευθυντή της εταιρείας των αιτητών στην αίτηση ημερομηνίας 31.1.11 επισυνάφθηκαν διάφορα «τεκμήρια» (αντίγραφα των οποίων επισυνάφθηκαν ως Τεκ.4 και 5), σχεδιαστικά δημιουργήματα τα οποία στην πλειονότητα τους, έγιναν με βάση συμβόλαια μεταξύ των διαδίκων, για τα έτη 2004, 2005, 2006 κα
- Σε αντίθεση με τα συμβόλαια μεταξύ των διαδίκων για τα έτη 2008, 2009 και 2010 -2011 που επισυνάφθηκαν ήδη ως Τεκμήρια 1, 2 και 3 και τα οποία περιλαμβάνουν διάταξη για διατήρηση της ιδιοκτησίας όλων των πνευματικών δικαιωμάτων των ως άνω δημιουργημάτων στην DIVINE ADVERTISING LTD, τα συμβόλαια για τα έτη 2004, 2005, 2006 και 2007, δεν περιλαμβάνουν τέτοια διάταξη για τα I.P rights, ούτε κάποιον περιορισμό τους. Άρα ουσιαστικά επιδίωξαν να παραπλανήσουν το σεβαστό Δικαστήριο, παραθέτοντας ως «Τεκμήρια» κάποια σχεδιαστικά δημιουργήματα, που δεν τυγχάνουν προστασίας με βάση τις διατάξεις των συμβολαίων μεταξύ των διαδίκων για τα έτη 2004, 2005, 2006 και2007 και εσκεμμένα δεν αναφέρονται στα δικόγραφα των Αιτητών, γεγονός απαράδεκτο. Σε απάντηση των ισχυρισμών αυτών οι ενάγοντες-αιτητές υποδεικνύουν ότι οι αιτητές ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι οι εναγόμενοι τερμάτισαν παράνομα την εν λόγω συμφωνία, αφού αυτό καμία σημασία δεν έχει αν η συμφωνία τερματίστηκε ή όχι. Σχετικά με τον ισχυρισμό της καταβολής αποζημίωσης ύψους €15.000,00 και πάλι καμία σημασία δεν έχει στην παρούσα αγωγή αφού ο συγκεκριμένος όρος προέβλεπε μόνο την καταβολή της εν λόγω αποζημίωσης ως αποζημίωση για τερματισμό της συμφωνίας κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους της παροχής υπηρεσιών από τους ενάγοντες και αυτή η αποζημίωση λανθασμένα αβάσιμα και αυθαίρετα ερμηνεύεται από τους εναγόμενους ως ποσό αποζημίωσης και/ή εξαγοράς των πνευματικών δικαιωμάτων των εναγόντων-αιτητών. Έχω μελετήσει με προσοχή τις θέσεις των συνηγόρων. Ο ισχυρισμός των καθ'ων περί κατασκευής της επιστολής Τεκ.7, δεν μπορεί να εξεταστεί στα πλαίσια μη αποκάλυψης στοιχείων - παραπλάνησης του Δικαστηρίου, αφού απόφανση για τούτο το θέμα προϋποθέτει αξιολόγηση μαρτυρίας, έργο που δεν ανήκει και δεν το επιτρέπει η διαδικασία αυτή. Το ισχυριζόμενο από τους εναγόμενους δικαίωμα τους να ακυρώσουν τη συμφωνία κατά το δεύτερο έτος ισχύος της (τεκμήριο 3) δεν αμφισβητείται από τους ενάγοντες. Δεν το έχουν αναφέρει ρητά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και δεν έχουν παραπέμψει το Δικαστήριο σε αυτό. Όμως, η μη αναφορά του, δεν αποτελεί και δεν μπορεί να ενταχθεί στην απόκρυψη στοιχείων παραπλανούντων το Δικαστήριο, αφού η αξίωση των αιτητών δεν βασίζεται σε παράνομο τερματισμό. Επικαλούνται δικαιώματα που τους παρέχονται από τις συμφωνίες, όταν αυτές παύσουν να δεσμεύουν τα μέρη είτε η λήξη είναι συμβατική, είτε προέλθει από ακύρωση της σύμβασης. Έχει γίνει αναφορά στην αγόρευση του συνηγόρου των καθ'ων η αίτηση - όχι στην ένορκη δήλωση - πως το υλικό των Τεκ.4 και 5 που οι ενάγοντες επικαλούνται ως προστατευόμενο από τις συμφωνίες, προήλθε με βάση προγενέστερες, που αφορούσε τα έτη 2004-
- Ότι με βάση εκείνες τις συμφωνίες δεν προβλέπετο προστασία των I.P. Rights. Παρά το γεγονός πως δεν έχουν επισυναφθεί από τους εναγόμενους-καθ'ων, στα πλαίσια της διαδικασίας εκδίκασης του συντηρητικού διατάγματος, οι επικαλούμενες συμφωνίες, όμως, από τη μελέτη του Τεκ.4 και 5 διαφαίνεται ότι εκ πρώτης όψεως δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός αυτός, αφού: Στα φυλλάδια και εικόνες που αποτελούν το Τεκ.4, όλες οι αξίες και τιμές αναγράφονται σε ευρώ, νόμισμα που δεν ίσχυε τα έτη σύναψης των συμφωνιών 2004 -
- Επίσης, σε μερικά φυλλάδια που διαφημίζονται προσφορές και περίοδοι ξεπουλήματος, αναγράφονται ημερομηνίες και περιόδοι για το
- Έχοντας υπόψη τα ανωτέρω και τις αρχές που διέπουν την αρχή αποκάλυψης των ουσιωδών γεγονότων, κρίνεται πως οι αιτητές έχουν συμμορφωθεί με αυτή και έτσι η σχετική ένσταση και εισήγηση των εναγομένων -καθ'ων δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Προϋποθέσεις έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος Έχουν ανωτέρω καταγραφεί οι προϋποθέσεις που σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ν.14/60 πρέπει να πληρούνται ώστε να εκδοθεί, εδώ να οριστικοποιηθεί το ενδιάμεσο διάταγμα. Οι πρώτες δύο προϋποθέσεις, σε αρκετές περιπτώσεις, μπορεί να συνεξετασθούν αφού για πλήρωση τους, εξετάζεται η δύναμη των εγγράφων προτάσεων και η πιθανότητα οι ενάγοντες, με βάση τη δοθείσα μαρτυρία να δικαιούνται σε θεραπεία. Υπενθυμίζεται πως σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται ούτε σε αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά ούτε και προβαίνει σε ευρήματα επί της ουσίας της υπόθεσης. Με τον τέταρτο λόγο ένστασης, οι εναγόμενοι επικαλούνται λανθασμένη βάση αίτησης και λανθασμένη επιλογή του άρθρου 35 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου. Το ρηθέν άρθρο προνοεί και προβλέπει όπως είναι και ο πλαγιότιτλος του για το αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού. Οι πέντε προϋποθέσεις που απαιτούνται για να στοιχειοθετηθεί μια απαίτηση για αθέμιτο συναγωνισμό όπως αυτές καθορίστηκαν στο σύγγραμμα Bullen and Leake "Precedents of Pleadings", 13η έκδοση, σελ. 224 έχουν υιοθετηθεί στην Κύπρο στις υποθέσεις Demades Overseas Ltd v. Studio MA.ST Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 799 και Α/φοί Μυλωνά Α.Ε. κ.ά. ν. Μichalakis Avraamides and Co. Ltd
(1998)1 A.A.D. 1513, είναι:
(1)Ψευδής παράσταση,
(2)Που γίνεται από έμπορο κατά τη διάρκεια διεξαγωγής εμπορικών συναλλαγών,
(3)Σε μελλοντικούς πελάτες,
(4)Που στοχεύουν να επηρεάσουν την επιχείρηση άλλου εμπόρου,
(5)Που προκαλεί πραγματική ζημιά στον έμπορο που εγείρει την αγωγή. (Εvans & Sons Ltd v. Iωάννου κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. 2091) Η αίτηση, το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, η ένορκη δήλωση αλλά και τα επισυνημμένα τεκμήρια, ομιλούν για ύπαρξη πνευματικών δικαιωμάτων των εναγόντων που κατ' ισχυρισμό, χωρίς δικαίωμα χρησιμοποιούνται από τους εναγόμενους. Όχι για ανταγωνισμό και για αθέμιτο ανταγωνισμό. Πρέπει επομένως να εξετασθεί εάν οι ενάγοντες ορθά έκαναν χρήση του άρθρου 35 ή αν έπρεπε να αναφέρουν οποιοδήποτε άρθρο οποιασδήποτε Νομοθεσίας στηρίζει την ουσία της υπόθεσης τους. Η απάντηση δίδεται με την απόφαση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.ά.
(2002)1 (Γ) 2015 σελ. 2037: « 'Εχει νομολογηθεί ότι το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο για τα προσωρινά διατάγματα η δε δικονομία ρυθμίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6 και τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Στη διαδικασία του Προσωρινού Διατάγματος το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 (Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Αναφορά με το δικονομικό δίκαιο η Δ.48 θ.2 προβλέπει ότι η αίτηση πρέπει να κάμνει αναφορά στο συγκεκριμένο άρθρο του νόμου ή στο συγκεκριμένο θεσμό επί του οποίου εδράζεται. Εδώ η αίτηση κάμνει αναφορά στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 το οποίο συνιστά το ουσιαστικό δίκαιο. Είναι το άρθρο το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία να χορηγήσει προσωρινό διάταγμα. Επομένως έχει σημειωθεί συμμόρφωση με το δικονομικό δίκαιο. Όπως έχει υποδειχθεί στο κλητήριο ένταλμα γίνεται αναφορά σε παραβίαση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας των εφεσιβλήτων και στην ένορκη δήλωση τους γίνεται αναφορά σε παραβίαση των δικαιωμάτων των εφεσιβλήτων. Τίθεται το εξής ερώτημα: Αν η αγωγή προχωρήσει σε ακρόαση θα δικαιούνται οι εφεσίβλητοι να αναφερθούν στις νομοθετικές πρόνοιες οι οποίες προστατεύουν τα δικαιώματα τους, τα οποία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους παραβιάζονται; Η απάντηση είναι σαφώς καταφατική γιατί τα δικόγραφα περιλαμβάνουν μόνο γεγονότα (βλ. Δ.19 θ.4). Έχουμε την άποψη πως ο ίδιος κανόνας τυγχάνει εφαρμογής και στην περίπτωση προσωρινών διαταγμάτων. Εφόσον οι εφεσίβλητοι έχουν συμμορφωθεί με τη Δ.48 θ.2 και εφόσον έχουν επικαλεσθεί το ουσιαστικό δίκαιο, δικαιούνται στο στάδιο της τελικής τους αγόρευσης - όπως ήταν εδώ η περίπτωση - να επικαλεσθούν τις νομοθετικές εκείνες διατάξεις οι οποίες είναι προστατευτικές των δικαιωμάτων τους που έχουν κατά τους ισχυρισμούς τους παραβιασθεί.» Άξιο μνείας είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από τη Microsoft Corporation
(2002)1 A.A.D. 1802. «.. Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557 κ.ά. και Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά.» (Βλ. και Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 A.A.Δ. 1653: ". το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. . θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχία»). Συνεπώς οι αιτητές δεν είχαν υποχρέωση να καταγράψουν οιονδήποτε άρθρο πέραν εκείνων που απαιτούνται για την εξέταση και εκδίκαση της διαδικασίας αυτής. Η μελέτη των ενόρκων δηλώσεων αλλά και των σχετικών επισυνημμένων τεκμηρίων, καταδεικνύει πως οι δύο πρώτες προϋποθέσεις ικανοποιούνται. Αυτό γίνεται αποδεκτό και από τους καθ'ων οι οποίοι τόσο με την ένσταση, όσο και με την αγόρευση του συνηγόρου τους, επικαλούνται μη πλήρωση της τρίτης προϋπόθεσης μόνον. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όπως δε τονίσθηκε στην Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60. Αν η υπόθεση ως εκ της φύσεως της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων και ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο, εκτός και αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων αυτών καθ' εαυτών, δεν οδηγεί κατ' ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη (ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Αναφέρει στη γραπτή του αγόρευση ο κ. Χ. Πογιατζής πως «.οι Καθ'ων η Αίτηση θεωρούν ότι δεν ικανοποιείται το τρίτο κριτήριο που θέτει το αρ. 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, που αναφέρει ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Σε κανένα σημείο της Αίτησης των Εναγόντων αλλά και της Ένορκης Δήλωσης του Διευθυντή της εταιρείας των Αιτητών δεν τεκμηριώνεται το γεγονός ότι υφίστανται οι Ενάγοντες άμεση, κατεπείγουσα, τεράστια και ανεπανόρθωτη ζημιά, που δεν μπορεί μια επαρκής χρηματική αποζημίωση να αποτελέσει ικανοποιητική θεραπεία για αυτούς. Το τρίτο αυτό κριτήριο συνήθως ικανοποιείται σε περιπτώσεις όπου οι χρηματικές αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν μπορούν να αποτελέσουν ικανοποιητική και δίκαιη θεραπεία. Με βάση όμως τα δεδομένα και τα γεγονότα της ως άνω υπόθεσης όπως έχουν αποκαλυφθεί μέχρι τώρα, εύλογα διαφαίνεται ότι μια χρηματική αποζημίωση μπορεί να θεωρηθεί ως ικανοποιητική και επαρκής θεραπεία για τους Ενάγοντες-Αιτητές αφού: (
- i)Στο συμβόλαιο μεταξύ των διαδίκων (που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 στην Ένορκη Δήλωση του Διευθυντή των Αιτητών) προβλέπεται ποινική ρήτρα αποζημίωσης ύψους €15.000.= πλέον Φ.Π.Α. σε περίπτωση τερματισμού της ως άνω συμφωνίας, για τη δημιουργία όλων των πνευματικών δημιουργημάτων και σχεδιαστικών παραγωγών προς όφελος της διαφημιστικής καμπάνιας της «ANDREAS E. ELLINAS & SON LTD". (
- ii)Σε ηλεκτρονικό μήνυμα (e-mail) του διευθυντή της εταιρείας των Εναγόντων-Αιτητών προς τον διευθυντή της εταιρείας των Εναγομένων-Καθ'ων η Αίτηση ημερομηνίας 23/12/2010 (που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 6 στην Ένορκη Δήλωση των Αιτητών) αφήνεται να νοηθεί πως η DIVINE ADVERTISING LTD επιθυμεί ουσιαστικά την καταβολή χρημάτων ή/και ενοικίου ή/και οιουδήποτε χρηματικού αντίτιμου, για τη συνέχιση της χρήσης και εκμετάλλευσης όλων των σχεδιαστικών παραγωγών που ετοίμασαν για τους Καθ'ων η Αίτηση.» Ο αντίποδας της ανωτέρω εισήγησης είναι η θέση του κ. Οικονομίδη πως «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός έχει προεκτάσεις μεταξύ των οποίων και ο επηρεασμός της εμπορικής εύνοιας που είναι δύσκολο ν' αποτιμηθούν σε χρήμα ή να εξακριβωθούν με βεβαιότητα.» Παρά το ότι είναι πρόωρο να ερμηνευθούν οι όροι της συμφωνίας, όμως αυτό που μετά βεβαιότητας προκύπτει είναι πως το προβλεπόμενο ποσό των €15.000 πλέον Φ.Π.Α. δεν αποτελεί το ποσό εξαγοράς των πνευματικών δικαιωμάτων που διεφύλαξαν προς όφελος τους οι ενάγοντες. Στη συμφωνία Τεκμήριο 3 αλλά και στις προγενέστερες υπάρχει ο εξής όρος: «Όλες οι σχεδιαστικές παραγωγές θα έχουν την υπογραφή της "Divine Advertising Ltd και τα πνευματικά δικαιώματα (I.P. rights) όλων των σχεδιαστικών, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών παραγωγών όπως επίσης και των ιδεών που θα υιοθετηθούν σε οποιαδήποτε διαφημιστική καμπάνια ή επικοινωνιακή εκστρατεία θα ανήκουν στην ιδιοκτησία της "Divine Advertising Ltd". Το νόημα του είναι σαφές. Δεν επιδέχεται την ερμηνεία που αποδίδει σ' αυτόν ο κ. Πογιατζής, ότι ισχύει μόνον κατά τη διάρκεια ισχύος των συμφωνιών. Το ποσό των €15000 που ορίζεται ως penalty, ισχύει για την περίπτωση που καθορίζεται. Εξ όσων δε φαίνεται, δεν επηρεάζει τους λοιπούς όρους της συμφωνίας. Η περίπτωση χρήσης πνευματικής ιδιοκτησίας χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη αποτελεί την πλέον ξεκάθαρη και από τις «κλασσικές» περιπτώσεις, αδυναμίας υπολογισμού ζημιάς και ως εκ τούτου ανάγκη άμεσης προστασίας. Όπως έχει αναφερθεί στην Parico (ανωτέρω) η οποία επίσης αφορούσε υπόθεση πνευματικής ιδιοκτησίας «σε υποθέσεις αυτής της φύσεως η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγνέστερο στάδιο είναι ιδιαίτερα εμφανής (Timberland Co. v. Evans & Sons Ltd κ.α. (1998( 1 Α.Α.Δ. 1179. Όπως έχει υποδειχθεί στην Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co.
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791, 1799». Η έννοια της δικαιοσύνης δεν πρέπει να περιορίζεται στη στάθμιση της υλικής ζημιάς αλλά μέσα στα πλαίσια της ευρύτερης σημασίας της προστασίας των δικαιωμάτων που αποβλέπει σε θεραπεία και ότι η αποτίμηση του επηρεασμού που μπορεί να προκύψει από παραβίαση της εμπορικής έννοιας είναι δύσκολη. Στην κρινόμενη περίπτωση όμως, διακρίνεται η εξής ιδιομορφία. Τα σχέδια εικόνες, ηχητικά μηνύματα και γενικά όλο το διαφημιστικό υλικό δημιουργήθηκαν ειδικά για τους εναγομένους. Αφορούν τη λειτουργία και διαφήμιση των προϊόντων των τελευταίων. Το Τεκ.4 αποτελείται από φυλλάδια, αφίσες, πινακίδες, όπου σε όλα απεικονίζεται το όνομα και το λογότυπο των εναγομένων. Το ίδιο και το Τεκ.5 παρουσιάζει και διαφημίζει τα προϊόντα των εναγομένων. Με ένα ιδιαίτερο και «ευφάνταστο» θα μπορούσε να λεχθεί τρόπο, όμως δεν πρόκειται για δημιουργήματα και σχέδια τα οποία μπορούν οι ενάγοντες να χρησιμοποιήσουν και διαθέσουν ή ανατυπώσουν για πώληση ως προϊόντα δικά τους, στην αγορά, ώστε να θεωρείται ότι η χρήση τους από τους εναγομένους αντιποιείται τα προϊόντα των εναγόντων. Αντίθετα, κρίνεται ότι οι ενάγοντες έχουν το δικαίωμα και τη δυνατότητα, με κάποιες διαφοροποιήσεις, να συνεργαστούν με άλλους πελάτες διαφημιζόμενους. Εξάλλου, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της συμφωνίας, η αμοιβή και τα έσοδα των εναγόντων δεν εξαρτώντο ούτε ήταν ανάλογα του αριθμού των φυλλαδίων είτε των πινακίδων που κατασκευάζοντο, ούτε των διαφημίσεων που προβάλλοντο. Η αμοιβή τους αφορούσε ενέργειες και πράξεις στις οποίες προέβαιναν για την επίτευξη του στόχου τους που ήταν η προώθηση και διαφήμιση των προϊόντων των εναγομένων. Η χρήση του υλικού του οποίου τα πνευματικά δικαιώματα προστατεύονται αφήνει μεν κέρδος στους εναγομένους, δεν εξηγήθηκε όμως επαρκώς, η αδυναμία υπολογισμού της ζημιάς τους που επιφέρει στους ενάγοντες. Εάν δε ληφθεί υπ' όψη η συμβατική αμοιβή των εναγόντων, τότε ενδεχομένως αυτό αποτελεί μέτρο υπολογισμού τυχόν ζημιάς των εναγόντων. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν καθορίζει με λεπτομέρεια τον τρόπο πρόκλησης των ζημιών στους ενάγοντες. Η αναφορά στην παρ. 13 για κάποιες φωτογραφίες που αγοράσθηκαν από τρίτους, οι οποίοι παραχώρησαν τη χρήση τους στους ενάγοντες, γεγονός που θα θέσει τους τελευταίους σε παράβαση έναντι των τρίτων, είναι γενική και δεν αποκαλύπτει ικανοποιητικά στοιχεία. Συνεπώς κρίνεται ότι δεν έχει πληρωθεί η Τρίτη προϋπόθεση αφού η ζημιά των εναγόντων είναι μετρήσιμη και μπορεί να υπολογιστεί. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται και το εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται. Τα έξοδα θα είναι έξοδα δίκης αλλά σε καμία περίπτωση θα βαρύνουν τους εναγομένους-καθ'ων η αίτηση. (Υπ.) ............ Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής (Subject: Civil/Other actions/Ιnterim) (Aναφορά: Έκδοση προσωρινού διατάγματος) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο