Λόρδος Φλωρεντιάδης Λτδ κ.α. ν. Ηβη Μ. Χρυσάνθου, Αρ. Αγωγής: 4158/92, 20/04/2011.

(6)ετών από της ημερομηνίας που εκδόθηκε. Η αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς και κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου επιδόθηκε στην καθ' ής η αίτηση τελικά στις 05/01/2011. Η εν λόγω αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.40, Θ.8 και στη Δ.48, Θ.8

(1)(κκ) και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας Έλενας Ιωάννου, δικηγόρου στο γραφείο του δικηγόρου των εναγόντων. Σε αυτή αναφέρει ότι η εναγομένη από την ημερομηνία έκδοσης της εν λόγω απόφασης άλλαζε συνεχώς διευθύνσεις και παρά τις προσπάθειες των εναγόντων να την εντοπίσουν και να προβούν σε εκτέλεση της δεν είχαν επιτυχίες οι προσπάθειες αυτές διότι η εναγόμενη επιμελώς κρυβόταν και δεν μπορούσε να εντοπιστεί. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι η εναγομένη εξακολουθεί να οφείλει στους ενάγοντες τα πιο πάνω ποσά και μετά από έρευνα την οποία, η ίδια η ενόρκως δηλούσα έκανε προσωπικά, όπως αναφέρει, η εναγομένη διαμένει στην οδό Έβρου 10, Διαμ. 41, 4ος όροφος, Στρόβολος, Λευκωσία και είναι υπό τις περιστάσεις δίκαιο το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα για να μπορέσουν οι ενάγοντες να εκτελέσουν την απόφαση. Η καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην πιο πάνω αίτηση των αιτητών, στην οποία παραθέτει δώδεκα λόγους για τους οποίους η αίτηση δεν θα πρέπει να εγκριθεί, όπως εμφαίνονται σε αυτή. Θα γίνει αναφορά σε αυτούς πιο κάτω κατά την εξέταση της αίτησης και εκεί όπου κρίνεται σκόπιμο. Η ένσταση στηρίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.40, Θ.8, Δ.39, Θ.1-21, Δ.48, στον Περί Τόκου Νόμο του 1977, άρθρα 1-7, στο Κυπριακό Σύνταγμα, άρθρο 30.2, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην γενική πρακτική και δικονομία του Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται επίσης, από την ένορκη ομολογία της ίδιας της εναγομένης η οποία ισχυρίζεται ότι η αίτηση δεν στηρίζεται σε οποιοδήποτε πραγματικό υπόβαθρο και ότι οι ισχυρισμοί που περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι αναληθείς. Ισχυρίζεται ότι από το 1982 ο τόπος διαμονής της είναι σταθερός και διαμένει μέχρι και σήμερα στην οδό Έβρου 10, Διαμέρισμα 41, 4ος όροφος στον Στρόβολο. Η εν λόγω διεύθυνση διαμονής της ήταν γνωστή αναφέρει στους ενάγοντες και ότι αν προέβαιναν σε οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης της απόφασης αυτό θα πραγματοποιείτο χωρίς καμία δυσκολία. Προς υποστήριξη των όσων αναφέρει επισυνάπτει στην ένορκη της δήλωση δέσμη εγγράφων ως «τεκμήριο Α», η οποία περιλαμβάνει λογαριασμούς αποκομιδής σκυβάλων για τα έτη 2004,2003,2002 και 2000, τέλος δημοτικού κοιμητηρίου έτους 2001, απόκομμα κατάθεσης στην Τράπεζα Κύπρου κατά το έτος 1994, ένταλμα Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αρ. 181/92 και σχετική απόδειξη είσπραξης φόρων του έτους 1992. Περαιτέρω, αναφέρει ότι σήμερα είναι ηλικιωμένη, ηλικίας 81 ετών και αντιμετωπίζει διάφορα κινητικά προβλήματα, είναι σχεδόν ανίκανη για εργασία και είναι ανήμπορη για οποιεσδήποτε μετακινήσεις και σπάνια εγκαταλείπει το σπίτι της. Ισχυρίζεται επίσης, ότι είναι άξιον απορίας γιατί οι ενάγοντες τόσα χρόνια δεν προέβηκαν στην εκτέλεση της απόφασης και περαιτέρω αναφέρει ότι στην αίτηση δεν συγκεκριμενοποιείται το ποσό το οποίο οφείλεται σήμερα από αυτήν. Είναι η θέση της ότι δεν δικαιολογείται το αίτημα των αιτητών καθότι υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση και χωρίς να δίνεται οποιαδήποτε βάσιμη δικαιολογία. Τυχόν έγκριση του αιτήματος αναφέρει, πλήττει άμεσα το δημόσιο συμφέρον, την θέτει σε δυσμενή θέση και δεν συμβάλει στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων αφού κανένας από τους διαδίκους δεν ζήτησε την αντεξέταση των πιο πάνω ενόρκως δηλούντων. Η συνήγορος των αιτητών, στην γραπτή της αγόρευση αναφέρει ότι η αίτηση θα πρέπει να εγκριθεί καθότι οι αιτητές δεν απεμπόλισαν το δικαίωμα τους ούτε επέδειξαν αδράνεια ή αδιαφορία ούτε καταφρόνησαν τη δικαστική διαδικασία και είναι η εναγόμενη που έπρεπε να γνωρίζει ότι είχε οφειλή στους ενάγοντες την οποία θα έπρεπε να πληρώσει πλην όμως εκρύβετο. Από την άλλη οι συνήγοροι της καθ' ής η αίτηση, ισχυρίστηκαν ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να χορηγήσει την αιτούμενη άδεια, καθότι δεν υπάρχει το πραγματικό υπόβαθρο που να του επιτρέπει να το πράξει. Οι ισχυρισμοί των αιτητών ότι η καθ' ής η αίτηση κρυβόταν είναι ανυπόστατοι και αναληθείς. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι δεν δίνεται καμία δικαιολογία για την αδράνεια των αιτητών των προβούν στην εκτέλεση της απόφαση 17 και πλέον χρόνια από την έκδοση της. Παραπέμποντας σε σχετικές επί του θέματος αποφάσεις Επαρχιακών Δικαστηρίων, ισχυρίστηκαν ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της αίτησης και ότι σε περίπτωση έγκριση της αίτησης θα είχε ως αποτέλεσμα να πλήξει το συνταγματικό δικαίωμα της καθ' ής η αίτηση για διάγνωση των αστικών της δικαιωμάτων εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Η Διαταγή 40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρεται γενικά στην εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης και ρυθμίζει τη διαδικασία. Οι μετέπειτα Διαταγές ρυθμίζουν διαδικαστικά ζητήματα αναφορικά με κάθε μέτρο εκτέλεσης που λαμβάνεται. Η λέξη «εκτέλεση» με την ευρύτερη της έννοια υποδηλεί την εφαρμογή ή την υλοποίηση των αποφάσεων ή διαταγμάτων του Δικαστηρίου (βλ. Halsbury's Laws of England, Third Edition, Vol. 16, para. 1.). Στην W.T. Lamb & Sons v. Rider Same v. Same [1948] ALL ER, 402 επίσης, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Execution is essentially a matter of procedure - machinery which the court can, subject to the rules from time to time in force, operate for the purpose of enforcing its judgments or orders. The Common Law Procedure Act and R.S.C., Ord. 42, were concerned, and concerned alone with procedural machinery for enforcing a judgment when attained.» O συγκεκριμένος θεσμός που προνοεί για την παραχώρηση άδειας από το Δικαστήριο για εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης λόγω παρέλευσης έξι ετών από την έκδοση της, είναι ο θεσμός 8 της Διαταγής 40 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, ο οποίος έχει ως ακολούθως: «Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the Court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such Court or Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in an action may be tried.» Η πιο πάνω διάταξη είναι η ίδια με την παλαιά Αγγλική Διάταξη 42, Θ.23 γι αυτό καθοδήγηση αναφορικά με τον τρόπο εφαρμογής της μπορεί να αντληθεί από Αγγλικές αποφάσεις. Εκείνο που διαφαίνεται από την Δ.40, Θ.8 είναι ότι η εκτέλεση μιας απόφασης μετά την παρέλευση έξι ετών από την έκδοση της υπόκειται στην άδεια του Δικαστηρίου. Η εκτέλεση της δηλαδή ελέγχεται από το Δικαστήριο και το ζήτημα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στο Halsbury's Laws of England, Third Edition, Vol. 16, para. 9, αναφέρεται ότι «Τhe granting of leave is a matter of discretion, and the Court may refuse leave, or postpone it, or impose terms, or direct any necessary question to be tried first.». Aναφορικά με τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και τους παράγοντες που πρέπει να λαμβάνει υπόψη του, στο The Annual Practice 1958, p. 1020 αναφέρονται τα ακόλουθα: « ..application for leave to issue execution on a judgment more than six years old should be made to a Master in Chambers ex parte, on an affidavit of facts by the party applying, or his solicitor, stating

(1)the date of the judgment, amount of original judgment debt, and amount still remaining due;

(2)showing that the applicant is entitled to execution, i.,e. that there has been no change of parties, or devolution of interest, or, if any such, the precise nature of it, and

(3)showing causes of delay. The Master will, however, generally direct a summons to issue.» Περαιτέρω, στην Duer v. Frazer [2001] 1 ALL ER 249 αποφασίστηκε ότι το Δικαστήριο, πέραν των πιο πάνω παραγόντων και της εξήγησης που θα πρέπει να δώσει ο αιτητής για την μη εκτέλεση της απόφασης εντός της περιόδου των έξι ετών, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του και οποιαδήποτε αλλαγή έχει επέλθει στην κατάσταση του εξ' αποφάσεως oφειλέτη από την καθυστέρηση και γενικά οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό υπέστη. Επίσης, να αναφερθεί ότι η εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης μετά την πάροδο των έξι χρόνων δεν αποτελεί δικαίωμα του εξ' αποφάσεως πιστωτή αλλά υπόκειται στην άδεια του Δικαστηρίου και αφού ικανοποιήσει το Δικαστήριο με επαρκής μαρτυρία και εξηγήσει τους λόγους καθυστέρησης στην εκτέλεση της (βλ. Lamb ανωτέρω). Ερχόμενος στην παρούσα υπόθεση εκείνο που προκύπτει είναι ότι από τις 17/03/1993 που εκδόθηκε η απόφαση, οι αιτητές δεν έλαβαν οποιοδήποτε μέτρο για εκτέλεση της. Ο λόγος που προβάλλεται είναι ότι η εναγομένη άλλαζε συνεχώς διευθύνσεις και ότι κρυβόταν. Οι ισχυρισμοί αυτοί από μόνοι τους είναι γενικοί και δεν παρατίθενται οποιαδήποτε άλλα στοιχεία που να τους τεκμηριώνουν. Ισχυρίζονται οι αιτητές ότι παρά τις προσπάθειες τους δεν μπορούσαν να εντοπίσουν την εναγομένη και να προχωρήσουν με την εκτέλεση της απόφασης. Δεν αναφέρεται όμως τί προσπάθειες έκαναν για να την εντοπίσουν και πότε. Ούτε αναφέρουν πού αρχικά διέμενε και ποιές ήταν αυτές οι διευθύνσεις που η εναγομένη άλλαξε. Ποιες ήταν γενικά αυτές οι προσπάθειες που ισχυρίζονται ότι έκαναν τα τελευταία 17 περίπου χρόνια από την έκδοση της απόφασης και δεν μπορούσαν να εντοπίσουν την εναγομένη για να προχωρήσουν με μέτρα εκτέλεσης εναντίον της. Επίσης, η εναγόμενη με την ένορκη της ομολογία ισχυρίζεται ότι από το 1993 τουλάχιστον που εκδόθηκε η εν λόγω απόφαση διέμενε και διαμένει στη διεύθυνση οδός Έβρου 10, Διαμ. 41, 4ος όροφος, Στρόβολος, Λευκωσία και προς τούτο παραθέτει και σχετικά τεκμήρια. Οι αιτητές, που έχουν και το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών τους δεν προέβηκαν σε οποιοδήποτε διάβημα αμφισβήτησης ή αντίκρουσης των εν λόγω ισχυρισμών, είτε αντεξετάζοντας της είτε καταχωρώντας συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Θεωρώ, ότι οι αιτητές δεν έχουν αποδείξει στο Δικαστήριο το λόγο τον οποίο επικαλούνται για την μη εκτέλεση της απόφασης για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα από την έκδοση της. Ούτε παραθέτουν οποιαδήποτε άλλη εξήγηση για τη μη εκτέλεση της απόφασης μέχρι σήμερα. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του, ουσιαστικά οποιαδήποτε εξήγηση για τη μη εκτέλεση της απόφασης και οποιαδήποτε δικαιολογία για την αδράνεια των αιτητών για 17 περίπου χρόνια από την έκδοση της. Ουσιαστικά η ανάγκη για άδεια εκτέλεσης της απόφασης πέραν των έξι χρόνων από την έκδοση της προκύπτει από αυτή την αδράνεια των αιτητών να προβούν σε οποιοδήποτε διάβημα ή να λάβουν μέτρα εκτέλεσης της απόφασης, χωρίς να δίνεται οποιαδήποτε δικαιολογία. Πέραν τούτου όμως, δεν αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ποιό είναι το ακριβές υπόλοιπο που η εναγόμενη οφείλει σήμερα. Η αναφορά ότι οφείλεται ολόκληρο το ποσό της απόφασης δεν κρίνεται ικανοποιητική. Θα πρέπει να αναφέρεται με σαφήνεια το ακριβές ποσό που οφείλεται και οι τόκοι και ο τρόπος υπολογισμού τους. Ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης θα πρέπει να γνωρίζει το ακριβές υπόλοιπο που οφείλει ώστε να είναι σε θέση να αμφισβητήσει αυτό ή να εκτιμήσει και θέσει υπόψη του Δικαστηρίου τις τυχόν δυσμενείς συνέπειες στον ίδιο από τα μέτρα εκτέλεσης που επίκεινται να ακολουθήσουν (βλ. Lowsley and Another v. Forbes (t/a L E Design Services) [1998] 3 ALL ER 897 και Duer v. Frazer (ανωτέρω)). Περαιτέρω, δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά σε σχέση με το κατά πόσο έχει επέλθει οποιαδήποτε αλλαγή στους διαδίκους ή μεταβίβαση συμφέροντος. Το Δικαστήριο θα πρέπει να γνωρίζει ότι το πρόσωπο που ζητά άδεια για εκτέλεση της απόφασης είναι το πρόσωπο που δικαιούται να εισπράξει το εξ' αποφάσεως χρέος ή κατά πόσο αυτό έχει αποβιώσει ή πτωχεύσει. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η οποιαδήποτε αλλαγή επήλθε στην εναγομένη από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Ουδεμία αναφορά γίνεται στην ένορκη ομολογία των αιτητών επί αυτού. Η ίδια όμως, στην ένορκη της ομολογία αναφέρει την κατάσταση της σήμερα. Συγκεκριμένα, σήμερα είναι ηλικίας 81 ετών, αντιμετωπίζει διάφορα κινητικά προβλήματα και είναι σχεδόν ανήμπορη για εργασία. Επίσης, είναι ανήμπορη για οποιεσδήποτε μετακινήσεις και σπάνια εγκαταλείπει το σπίτι της, δεν είναι ούτε κάτοχος άδειας οδήγησης και οι μοναδικές φορές που συμβαίνει είναι έπειτα από πολλή πίεση και παρότρυνση του γιου της ο οποίος την βγάζει έξω για καμιά βόλτα. Κρίνω ότι η παρέλευση τόσου μεγάλου χρονικού διαστήματος από την έκδοση της απόφασης έχει επιφέρει και αλλαγή στην κατάσταση της εναγομένης η οποία σήμερα βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση από ότι ήταν κατά την έκδοση της εν λόγω απόφασης και εντός των έξι αμέσως επόμενων χρόνων. Η κατάσχεση της περιουσίας της εναγομένης ή η λήψη οποιονδήποτε μέτρων εκτέλεσης εναντίον της στο παρόν στάδιο την θέτει σε δυσμενή και δύσκολη θέση λόγω της αλλαγής των συνθηκών της και θα ήταν άδικο να επιτραπεί κάτι τέτοιο. Πέραν των πιο πάνω, οι αιτητές δεν αναφέρουν ποιό συγκεκριμένο μέτρο εκτέλεσης θα λάβουν για την εκτέλεση της απόφασης και κατά πόσο υπάρχει οποιαδήποτε αλλαγή στην οικονομική κατάσταση της εναγομένης. Σίγουρα η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων άπτεται του κύρους και της αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης. Υπόκειται στον έλεγχο του Δικαστηρίου όμως και θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και ο χρόνος που θα πρέπει να εκτελείται μια δικαστική απόφαση. Η διάγνωση των αστικών δικαιωμάτων των διαδίκων θα πρέπει να γίνεται εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος σύμφωνα με το άρθρο 30.2 του Συντάγματος και αυτό εφαρμόζεται και στο στάδιο της εκτέλεσης μιας απόφασης. Δεν πρέπει να εμποδίζεται ο εξ' αποφάσεως πιστωτής να εκτελέσει μια απόφαση που έχει εκδοθεί υπέρ του αλλά ούτε και θα πρέπει να επιτρέπεται στον εξ' αποφάσεως πιστωτή να προβαίνει σε εκτέλεση της κατ΄ επιλογή χρόνου και όποτε ο ίδιος το αποφασίσει. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω, κρίνω ότι οι αιτητές δεν έχουν αποδείξει με ικανοποιητική μαρτυρία ότι θα ήταν ορθό και δίκαιο να τους επιτραπεί να προχωρήσουν με την εκτέλεση μιας απόφασης που έχουν λάβει το 1993 και για την οποία κανένα μέτρο εκτέλεσης έχουν λάβει μέχρι σήμερα. Η παράλειψη και η αδράνεια τους αυτή δεν δικαιολογείται και τυχόν έγκριση του αιτήματος τους θα έχει ως αποτέλεσμα να θέσει την εναγόμενη σε δυσμενή θέση λόγω και της αλλαγής της κατάστασης της. Ως εκ τούτου η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Υπό τις περιστάσεις και έχοντας υπόψη τη φύση του αιτήματος, δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.)............. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Action/ Interim Aναφορά: aitisi gia adeia ektelesis. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο