Π. ΔΑΥΙΔ ΕΙΔΗ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΛΤΔ ν. ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΑΝΩΛΗ ΗΛΙΑ κ.α., Aρ. Αγωγής 1039/11, 9.5.2011

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν αναφέρεται στην αίτηση. Αναφέρεται στην Δημητρίου ν. Γαβριήλ

(2001)1 (Α) Α.Α.Δ. 16, 19 με αναφορά στην P. Georghiou (catering) Ltd κ.α. ν. Δημοκρατίας κ.α.

(1996)3 Α.Α.Δ. 323 ότι η μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς συνιστά θεραπεύσιμη ανάλογα με την περίσταση παρατυπία. Στην Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 255, 257-8, αναφέρεται πως με την τροποποίηση της Δ.64 το 1995 καταργήθηκε η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου ή διαβήματος και εξισώθηκε κάθε μορφής παρέκκλιση από τους θεσμούς με αντικανονικότητα δυνάμενη να θεραπευτεί βάσει των προνοιών της. Εφόσον η παράλειψη συνιστά θεραπεύσιμη παρατυπία θα προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας της αίτησης. Το ουσιαστικό επίδικο ζήτημα θα καθορίσει κατά πόσο οι περιστάσεις δικαιολογούν θεραπεία της παρατυπίας. Η Δ.48 θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (όπως τροποποιήθηκε με τον Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 3) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999, ημερομηνίας 23.12.1999, προνοεί πως: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Αναφέρεται στην Αναφορικά με την Αίτηση του Φιλόκυπρου Ματθαίου κ.α., Αίτηση αρ. 29/2008, ημερ. 21.4.2008 (σελ. 3) πως: «.το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου δικαστηρίου.» Στην Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd v. Του Πλοίου LIPA

(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1976, 1981, αναφέρεται πως όταν προσωρινή προστασία εξασφαλίζεται μονομερώς: «Ο κανόνας, καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο.» Γίνεται παραπομπή στην Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ και άλλης

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453, όπου (στη σελ. 1463) αναφέρεται πως: «Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν το αίτημα». Γίνεται ακόμη αναφορά στην περίληψη (held) της απόφασης Vuitton (πιο πάνω) όπου αναφέρεται πως: «Ενδιάμεση αίτηση - Τα γεγονότα που την θεμελιώνουν πρέπει να αποκαλύπτονται σε ένορκη δήλωση ή ενόρκους δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση - Δεν είναι επιτρεπτή η προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας ή απαντητικής μαρτυρίας εκ μέρους του αιτητή, ή η καταχώρηση πρόσθετων ενόρκων δηλώσεων.» Δεν πρέπει να προκαλεί απορία ή σύγχυση η υιοθέτηση του τελευταίου πιο πάνω αποσπάσματος στην υπόθεση Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd (πιο πάνω), γιατί παρόλο που η απόφαση έχει ημερομηνία 4.12.2000, οι περιστάσεις της υπόθεσης αφορούσαν στον Μάρτιο του 1999, δηλαδή πριν την τροποποίηση της Δ.48 θ.4

(2). Αναφερόταν στην Vuitton (πιο πάνω) σελ. 1465, πως: «Εφόσον αμφισβητούνται τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν την αίτηση, επιβάλλεται η απόδειξή τους από το διάδικο ο οποίος φέρει το βάρος της απόδειξης, όπως ορίζεται στη Δ.48 θ.4. Το αποδεικτικό μέσο, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση που δε γίνεται πρόνοια περί του αντιθέτου, είναι η προφορική μαρτυρία». Η διαδικασία έχει αλλάξει. Αναφέρεται στην Ιacovou Brothers (Constr.) Ltd v. Fashionwise Ltd

(2000)1 (B) Α.Α.Δ. 1377, 1380-81, πως: «Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης». Ο αιτητής που με μονομερή αίτηση εξασφάλισε υπέρ του προσωρινό διάταγμα έχει το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ (βλ. Dolego Estates Ltd κ.α. ν. Φιλίππου κ.α.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1217, 1224). Για να παραμείνει σε ισχύ το διάταγμα πρέπει να ικανοποιούνται δύο παραμέτροι: - Ότι στην βάση των δεδομένων που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τον αιτητή ορθά εκδόθηκε το διάταγμα, και - Ότι στη βάση των δεδομένων κατά την ακρόαση, αφ' ότου ορίστηκε επιστρεπτέο, είναι ορθή η οριστικοποίηση του διατάγματος και συνέχιση της ισχύος του. Τα δεδομένα κατά την ακρόαση περιλαμβάνουν τα επιπλέον στοιχεία που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου από το ενιστάμενο μέρος, τον καθ' ου η αίτηση. Είναι στις πλείστες των περιπτώσεων ανώφελη η καταχώρηση απαντητικής ή και συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, από τον αιτητή στο στάδιο της ακρόασης για να καταδείξει πως το διάταγμα ορθά εκδόθηκε. Ίσως για να εξηγήσει γιατί κάποιο γεγονός που δεν αποκαλύφθηκε με την αίτηση και εγείρεται με την ένσταση ως γεγονός που απεκρύβηκε ήταν αδιάφορο στην κρίση της αίτησης και ορθά δεν είχε αποκαλυφθεί. Παρέχεται όμως περιθώριο να επιτραπεί εκ μέρους του καταχώρηση τέτοιας ένορκης δήλωσης στο στάδιο τούτο για να καταδείξει πως είναι ορθό, το διαπιστωθέν ορθά εκδοθέν διάταγμα, να εξακολουθήσει να ισχύει. Πιο εύκολα ή με λιγότερη δυσκολία σε συνάρτηση με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 των Περί Δικαστηρίων Νόμων και τους κινδύνους να μην μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον εάν το διάταγμα δεν παραμείνει σε ισχύ. Η αναφορά στο θεσμό σε συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις δεν υπαγορεύει τη μορφή και δεν περιορίζει τη θεματολογία της δήλωσης που μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί. Αναμφίβολα μπορεί να αφορά σε ζήτημα που πρωτοεγείρεται με την ένσταση και χρήζει απάντησης. Η ένορκη δήλωση που για καλό λόγο μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί, δεν περιορίζεται ούτε στο να συμπληρώσει την αρχικά καταχωρηθείσα, έννοια μάλλον ενστάσιμη καθ'όσον αφορά την περίπτωση που ενδιάμεσο διάταγμα έχει εξασφαλιστεί στη βάση της αρχικής, ούτε και στο να απαντήσει σε ζήτημα που εγείρεται στην ένσταση. Είναι μια επιπρόσθετη ένορκη δήλωση που αφορά σε κάτι το οποίο είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου. Για παράδειγμα, γεγονότα μεταγενέστερα της έκδοσης του ενδιάμεσου διατάγματος που καθιστούν την διατήρηση του σε ισχύ επιβεβλημένη, ή συνηγορούν προς τούτο. Δεν μπορεί να καθοριστεί εξαντλητικά τι είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί, στην κάθε περίπτωση, υπόψη του Δικαστηρίου και συνεπώς τι συνιστά «καλό λόγο». Πέραν των βασικών αρχών τα επί μέρους κριτήρια είναι αναρίθμητα όσα και η ποικιλία των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης. Επιβάλλεται λοιπόν ξεχωριστή εξέταση του κάθε θέματος για το οποίο η αιτήτρια εξαιτείται την άδεια του Δικαστηρίου για να αναφερθεί, μέσα στα πλαίσια των περιστάσεων της υπόθεσης, τι έχει ήδη τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και πως προέκυψε η ισχυριζόμενη αναγκαιότητα για αναφορά ή περαιτέρω αναφορά σε αυτό. Δεν ισχύει η θέση που συχνά προβάλλεται πως το Δικαστήριο πρέπει να θέτει χαμηλό επίπεδο με την ικανοποίηση του οποίου να επιτρέπει στο μέρος που το επιθυμεί να καταχωρίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Είμαι της άποψης πως είναι άτοπος ο καθορισμός μέτρου. Το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί πως υπάρχει καλός λόγος. Τίποτε λιγότερο. Ότι ζήτημα που επιτρέπεται να εισαχθεί με συμπληρωματική ένορκη δήλωση μπορεί να αγνοηθεί κατά την εκδίκαση της αίτησης δεν είναι λόγος και δεν δικαιολογεί ελαστικότητα στην άδεια για εισαγωγή του. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να επιτρέψει την αναφορά σε επί μέρους θέματα με την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του και ποιο είναι το επίδικο ζήτημα στην αίτηση με το οποίο η διαπίστωση του καλού λόγου συναρτάται. Κατά την εκδίκαση αιτήσεων με τις οποίες χορηγήθηκαν ενδιάμεσα διατάγματα η οριστικοποίηση των οποίων είναι υπό κρίση, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων του άρθρου 32 των Περί Δικαστηρίων Νόμων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263) ή και να το οριστικοποιήσει. Θα αναφερθώ, λοιπόν, στα ισχυριζόμενα γεγονότα για να διαπιστώσω κατά πόσο στη βάση τους μπορεί να επιτραπεί, και για ποια θέματα, η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Το οικόπεδο που αποτελεί το αντικείμενο του ενδιάμεσου διατάγματος είναι αντικείμενο και της αγωγής. Οι ενάγοντες αξιώνουν την επ' ονόματι τους εγγραφή του, διαζευκτικά δε χρηματικές αποζημιώσεις ύψους €656.239,

1. Οι αξιώσεις αυτές στρέφονται κατά του εναγόμενου
2. Φαίνεται πως το οικόπεδο μεταβιβάστηκε στις 9.2.2011 επ' ονόματι της εναγόμενης 2, γι' αυτό και η τελευταία συνενώθηκε ως διάδικος με αξίωση εναντίον της όπως η επ' ονόματι της μεταβίβαση του οικοπέδου κηρυχθεί ως δόλια, ακυρωθεί και το οικόπεδο επαναεγγραφεί στο όνομα του εναγόμενου
3. Προκύπτει από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου κατά την έκδοση του ενδιάμεσου διατάγματος πως οι ενάγοντες με συμφωνία ημερομηνίας 13.3.2002 αγόρασαν το επίδικο οικόπεδο από τον εναγόμενο
4. Ο εναγόμενος 1 ήταν συνιδιοκτήτης στο υπό διαχωρισμό τεμάχιο 270/01 (νέο τεμάχιο 409) και το επίδικο οικόπεδο, όπως τα μέρη το προσδιόρισαν, θα του αναλογούσε. Την 5.11.2007 συνομολογήθηκε νέα συμφωνία μεταξύ των μερών εν όψει του γεγονότος πως το επίδικο οικόπεδο προέκυψε να έχει μεγαλύτερο εμβαδό. Καμιά από τις δύο συμφωνίες δεν κατατέθηκε στο κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Προκύπτει ακόμα πως η έκδοση ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας για το επίδικο οικόπεδο καθυστερούσε και ως μέρος των συνεννοήσεων των μερών ο εναγόμενος 1 υποθήκευσε 373/7358 μερίδια του τεμαχίου 270/1 που αναλογούσαν στην έκταση του επίδικου οικοπέδου προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ για το ποσό των €600.000 πλέον τόκους προς 5,65% από 30.3.2008 (Υ3111/08) ως εγγύηση για την παροχή από την τράπεζα πιστωτικών διευκολύνσεων στους ενάγοντες. Στο έγγραφο υποθήκης που συνοδεύει τη δήλωση υποθήκης, ο εναγόμενος 1 παρουσιάζεται ως ο ενυπόθηκος οφειλέτης. Στις παραγράφους 5, 6, 7, 8 και 12 της ένορκης του δήλωσης ο Α. Γεωργίου αναφέρεται στην Υποθήκη Υ3111/08 και προβάλλει κάποιες θέσεις. Αναφέρει πως η ενάγουσα μέσω του διευθυντή της Π. Δαυϊδ με δόλιο τρόπο και ψευδείς παραστάσεις και διάφορες υποσχέσεις και τεχνάσματα τον ξεγέλασε και τον έπεισε να υπογράψει σχετικό πληρεξούσιο δυνάμει του οποίου συνήφθηκε η ρηθείσα υποθήκη. Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες δηλώθηκε η πιο πάνω υποθήκη δεν ενδιαφέρουν για σκοπούς του ενδιαμέσου διατάγματος, όπου η ισχύς της δεν προσβάλλεται. Η ύπαρξη της υποθήκης είναι ένα δεδομένο για σκοπούς κρίσης της ορθότητας έκδοσης και διατήρησης σε ισχύ του ενδιαμέσου διατάγματος. Επομένως και εφόσον το δικαστήριο δεν θα ασχοληθεί, στο στάδιο τούτο, με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δηλώθηκε η υποθήκη δεν υφίσταται καλός λόγος για να επιτραπεί απάντηση στους ισχυρισμούς που αφορούν το ζήτημα. Ούτε καλός λόγος υπάρχει για να επιτραπεί στους ενάγοντες να απαντήσουν στον ισχυρισμό του Α. Γεωργίου ότι είναι εξασφαλισμένοι από την υποθήκη. Οι ενάγοντες είχαν τα δεδομένα υπόψη τους και την ευχέρεια να εξηγήσουν το κάθε τι σε σχέση με την όποια εξασφάλιση δυνατό να παρέχει σε αυτούς η συγκεκριμένη υποθήκη. Ο γενικός ισχυρισμός του Α. Γεωργίου ότι η απαίτηση τους είναι, λόγω της υποθήκης, πλήρως εξασφαλισμένη δεν δικαιολογεί την παροχή αδείας για περαιτέρω αναφορά στο ζήτημα. Φαίνεται πως τον Αύγουστο του 2010 εκδόθηκαν ξεχωριστοί τίτλοι για τα διάφορα οικόπεδα που προέκυψαν από το διαχωρισμό. Ο τίτλος για το επίδικο οικόπεδο εκδόθηκε στις 9.8.2010 και είναι πλέον το τεμάχιο 569 με αριθμό εγγραφής 0/
5. Είναι η θέση του Α. Γεωργίου πως η υποθήκη Υ3111/08 μεταφέρθηκε σε δύο οικόπεδα του εναγόμενου 1, όπως είχαν προκύψει από το διαχωρισμό. Όχι μόνο στο επίδικο αλλά και στο με αρ. εγγραφής
6. Είναι η θέση του πως είναι άγνωστο προς τους εναγόμενους 1 και 2 ο λόγος για τον οποίο η υποθήκη δεσμεύει και το δεύτερο οικόπεδο που δεν αποτελούσε μέρος των συμφωνιών μεταξύ των εναγόντων και του εναγόμενου
7. Οι ενάγοντες επιθυμούν να προσκομίσουν μαρτυρία για να αποδείξουν ότι η μεταφορά της υποθήκης έγινε κατόπιν συγκατάθεσης του εναγόμενου 1 και ότι οι ενάγοντες καμιά ανάμιξη δεν είχαν. Ούτε η θέση του Α. Γεωργίου, ούτε οποιαδήποτε απάντηση σε αυτή άπτονται των επιδίκων ζητημάτων στην αίτηση ημερομηνίας 8.3.
8. Ο τρόπος με τον οποίο έγινε η μεταφορά και οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν δεν αφορούν το στάδιο τούτο της διαδικασίας. Σημασία έχει το γεγονός της υποθήκης. Με το να καταλογίζει ο Α. Γεωργίου στους ενάγοντες πως δέσμευσαν το δεύτερο οικόπεδο, ότι και αν με αυτή του την έκφραση θέλει να πει, δεν εγείρεται επί του σημείου ζήτημα απόκρυψης γεγονότων από τους ενάγοντες. Παρουσιάστηκε κατά το στάδιο έκδοσης του ενδιάμεσου διατάγματος επιστολή ημερομηνίας 9.2.2011 του δικηγόρου του εναγόμενου 1 προς τους ενάγοντες με την οποία ο πρώτος τερμάτιζε τη συμφωνία ημερομηνίας 13.2.2002 λόγω παράβασης των όρων της από τους ενάγοντες. Είχε προηγηθεί άλλη επιστολή του δικηγόρου ημερομηνίας 1.2.2011 με την οποία καλούνταν οι ενάγοντες να παρουσιαστούν στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού για να δεχθούν μεταβίβαση του επίδικου οικοπέδου. Η θέση που είχε προβληθεί κατά την εξασφάλιση του ενδιάμεσου διατάγματος ήταν πως μετά την επιστολή ημερομηνίας 1.2.2011 υπήρξε προφορική συνεννόηση μεταξύ κάποιας Ναθαναήλ εκ μέρους τους και κάποιου Άριστου, γαμπρού του εναγόμενου 1 (πρόκειται για τον ομνύοντα Α. Γεωργίου), ώστε να μην πραγματοποιηθεί μετάβαση στο Κτηματολόγιο για μεταβίβαση στις 7.2.
9. Ο Α. Γεωργίου αρνείται στην παράγραφο 10 της ένορκης του δήλωσης τέτοια συνεννόηση και οι ενάγοντες επιθυμούν να προσκομίσουν μαρτυρία για να απαντήσουν στη θέση του Α. Γεωργίου ότι δεν είχε οποιαδήποτε επικοινωνία με την ρηθείσα Ναθαναήλ μετά την 1.2.
10. Οι ενάγοντες έχουν ήδη προβάλει τις θέσεις τους για το τι επεσυνέβηκε μετά την 1.2.2011 και αν είχαν κάτι περαιτέρω να προβάλουν όφειλαν να το είχαν θέσει ενώπιον του δικαστηρίου κατά το στάδιο που μονομερώς εξαιτήθηκαν και έλαβαν την ενδιάμεση θεραπεία. Πέραν όμως τούτου η αίτηση για το ενδιάμεσο διάταγμα εκδικάζεται σε επίπεδο ισχυρισμών και δεν πρόκειται το δικαστήριο να αντιπαραβάλει τις αντικρουόμενες επί του προκειμένου θέσεις και να προβεί σε ευρήματα γεγονότων, έργο που αφορά το στάδιο της εκδίκασης της αγωγής. Ούτε επειδή η θέση του Α. Γεωργίου είναι σε αντίθεση με τη δική τους εγείρεται ζήτημα παραπλάνησης του δικαστηρίου που χρήζει εξήγησης. Εάν η προβολή αντίθετων θέσεων από το ενιστάμενο μέρος είχε τέτοια εμβέλεια τότε πάντοτε θα ετίθετο ζήτημα παραπλάνησης που όμως μόνο με ευρήματα επί των ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης θα μπορούσε να επιλυθεί. Επομένως δεν υφίσταται καλός λόγος για να επιτραπεί η προσκόμιση περαιτέρω ή αντικρουστικής των θέσεων του Α. Γεωργίου μαρτυρίας. Στην παράγραφο 9 της ένορκης του δήλωσης ο Α. Γεωργίου διατείνεται ότι η μεταβίβαση του επίδικου οικοπέδου στο όνομα της εναγόμενης 2 ήταν καθ' όλα νόμιμη γιατί κατά την ημερομηνία της μεταβίβασης η συμφωνία μεταξύ των εναγόντων και του εναγόμενου 1 είχε τερματιστεί. Επιθυμούν οι ενάγοντες να απαντήσουν στον ισχυρισμό και να προβάλουν, υποθέτω, αντίθετη άποψη. Δεν είναι το στάδιο της εκδίκασης της αίτησης ημερομηνίας 8.3.2011 το κατάλληλο για να κριθεί το επί μέρους ζήτημα που αφορά αντικείμενο της αγωγής. Εκεί θα κριθεί, εάν απαιτείται, κατά πόσο η μεταβίβαση ήταν νόμιμη ή άκυρη όπως οι ενάγοντες αξιώνουν στην οπισθογράφηση της απαίτησης τους. Εφόσον το ζήτημα δεν μπορεί να κριθεί στα πλαίσια της αίτησης ημερομηνίας 8.3.2011 δεν υπάρχει ούτε καλός λόγος για να επιτραπεί να προβληθούν οι επί του ζητήματος θέσεις των εναγόντων αφού και η θέση του Α. Γεωργίου επί του θέματος είναι άνευ σημασίας. Κατά το στάδιο της ακρόασης της αίτησης ο δικηγόρος των εναγόντων δήλωσε πως δεν επιμένει σε αυτό το μέρος της αίτησης του. Θα πρέπει να σημειωθεί ως γενική παρατήρηση πως οι ενάγοντες εξαιτούνται άδειας του δικαστηρίου να απαντήσουν σε ισχυρισμούς του Α. Γεωργίου χωρίς πουθενά να αναφέρονται εις το τι επακριβώς θέλουν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου. (βλ. παραγρ. 3(α)(γ)(δ) και (ε) της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Ακόμα και στην παραγρ. 3(β) όπου αναφέρουν τι επιδιώκουν να αποδείξουν δεν αναφέρονται στην μαρτυρία που θα προσκόμιζαν αν τους επιτρεπόταν). Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της καθ' ης η αίτηση εναγομένης 2 και εναντίον των αιτητών εναγόντων, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην κλίμακα της αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛ Αναφορά: Aίτηση για συμπληρωματική ένορκη δήλωση Subject: Civil / Other Actions / Ιnterim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο