Χριστόφορου Αναστάση ν. Ιωάννη Ιωάννου, Αρ. Αγωγής: 2114/2010, 20 Μαίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A156 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Γ. Πετάση - Κορφιώτη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 2114/2010 Μεταξύ: Χριστόφορου Αναστάση Ενάγοντα και Ιωάννη Ιωάννου Εναγόμενου Αίτηση ημερομηνίας 7.2.2011 για αποκλεισμό της Ανταπαίτησης Ημερομηνία: 20 Μαίου, 2011 Εμφανίσεις: Για Εναγόντα - Αιτητή: κ. Φ. Αποστολίδης Για Εναγόμενο - Καθ' ου η αίτηση: κ. Κλ. Χριστοφή ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή - Δικογραφημένοι Ισχυρισμοί των δύο πλευρών Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 20.4.2010 με Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα όπου ο Ενάγοντας ισχυρίζεται συνοπτικά τα ακόλουθα: Τόσο ο ίδιος όσο και ο Εναγόμενος είναι ιδιοκτήτες διαμερισμάτων στην πολυκατοικία ELPA COURT στην Οδό 28ης Οκτωβρίου στη Λεμεσό (στο εξής η «Πολυκατοικία») και παραπλεύρως και/ή όπισθεν της Πολυκατοικίας υπάρχει οικόπεδο το οποίο ανήκει σε τρίτα πρόσωπα. Είναι η θέση του Ενάγοντα ότι κατόπιν εξασφάλισης συγκατάθεσης από τους συνιδιοκτήτες και/ή τη συγκεκριμένη συνιδιοκτήτρια και/ή τον αντιπρόσωπο της Ίριδας Ασσιώτου και/ή τον Ανδρέα Προεστό και/ή τους υπόλοιπους συνιδιοκτήτες και/ή άλλως πως του παράπλευρου οικοπέδου, ο Ενάγοντας τοποθέτησε και/ή ανήγειρε και/ή κατασκεύασε προσωρινά ένα λυόμενο παράπηγμα και/ή μια μικρή αποθηκούλα, την οποία περιέφραξε με τέλι αξίας €1,000. Κατά ή περί τον Φεβρουάριο του 2010 ο Εναγόμενος παράνομα, αυθαίρετα και κακόβουλα επενέβηκε και αφαίρεσε και κατέστρεψε την περίφραξη καθώς και τους σιδερένιους λοστούς που τοποθέτησε ο Ενάγοντας, προκαλώντας σε αυτόν ζημιά η οποία ανέρχεται σε €500. Ο Ενάγοντας αξίωσε την πιο πάνω ζημιά δι' επιστολής του δικηγόρου του ημερομηνίας 26.2.2010, πλην όμως στις 15.4.2010 ο Εναγόμενος κακόβουλα, αυθαίρετα και παράνομα προέβηκε στην κατεδάφιση της αποθηκούλας, προκαλώντας στον Ενάγοντα περαιτέρω ζημιά ύψους €500 αναφορικά με την αξία της αποθηκούλας και των αντικειμένων που αποθηκεύονταν εκεί. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τις δικογραφημένες θέσεις του Ενάγοντα, ο Εναγόμενος αυθαίρετα και παράνομα διακόπτει την παροχή νερού που τροφοδοτεί το Σ.Υ.Λ. στο διαμέρισμα του με νερό, με αποτέλεσμα ο Ενάγοντας να αναγκάζεται να κατεβαίνει συνεχώς στο σημείο της παροχής νερού του υδρομετρητή για να ανοίξει την ύδρευση του διαμερίσματος του και του πόσιμου νερού. Στη βάση των πιο πάνω ισχυρισμών, ο Ενάγοντας αξιώνει από τον Εναγόμενο ποσό €1,000 (αξία της περίφραξης και της αποθηκούλλας που καταστράφηκαν) και διάταγμα με το οποίο να εμποδίζεται ο Εναγόμενος να επεμβαίνει στο σύστημα υδροδότησης του διαμερίσματός του και στο παρακείμενο οικόπεδο με σκοπό την καταστροφή της περίφραξης της αποθηκούλας και/ή του παραπήγματος που έχει ανεγείρει. Κατόπιν σχετικής αίτησης δυνάμει της Δ.26 Θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ημερομηνίας 8.9.2010, στις 20.9.2010 ο Εναγόμενος καταχώρησε Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης όπου προβάλλει τους ακόλουθους ισχυρισμούς: Ο Εναγόμενος αρνείται ότι ο Ενάγοντας είναι ιδιοκτήτης του διαμερίσματος που αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης, ενώ ισχυρίζεται ότι ο ίδιος είναι πρόεδρος της Διαχειριστικής Επιτροπής της Πολυκατοικίας και μαζί με την μητέρα του είναι συνιδιοκτήτες διαμερίσματος στην εν λόγω Πολυκατοικία. Αναφορικά με το παρακείμενο οικόπεδο, ο Εναγόμενος αρνείται και απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα σε σχέση με την ισχυριζόμενη συγκατάθεση και ισχυρίζεται ότι ο Ενάγοντας τοποθέτησε σε αυτό παράνομα μια παράγκα και/ή container χωρίς τη σχετική άδεια των αρμοδίων αρχών, την οποία περιέφραξε χρησιμοποιώντας ευτελή υλικά και/ή ρολά τα οποία ανήκουν σε άλλο ένοικο της Πολυκατοικίας, η συνολική αξία των οποίων σε καμία περίπτωση είναι €1,000. Σε σχέση με τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα για καταστροφή της περίφραξης και της παράγκας ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι κατά ή περί την 15.4.2010 ενεργώντας ως Πρόεδρος της Διαχειριστικής Επιτροπής και καθ' υπόδειξη των συνιδιοκτητών του παρακείμενου οικοπέδου, απομάκρυνε μια πρόχειρη κατασκευή, η οποία δεν είχε καμία σχέση με τον Ενάγοντα και είχε τοποθετηθεί στο εν λόγω οικόπεδο από ένα ένοικο της Πολυκατοικίας που στο μεταξύ είχε φύγει. Όταν στις 15.4.2010 ο ίδιος επισκέφθηκε το παρακείμενο οικόπεδο για το σκοπό αυτό, συνάντησε τον Ενάγοντα ο οποίος αντέδρασε και του επιτέθηκε κακόβουλα χτυπώντας τον στο στήθος και προκαλώντας σε αυτόν σωματικές βλάβες και έξοδα, σε σχέση με τα οποία στα πλαίσια της Ανταπαίτησης του αξιώνει γενικές, ειδικές και τιμωρητικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις. Τέλος, ο Εναγόμενος αρνείται τις θέσεις του Ενάγοντα σε σχέση με την παράνομη διακοπή της υδροδότησης του διαμερίσματός του και ισχυρίζεται ότι ο Ενάγοντας υδροδοτούσε και ηλεκτροδοτούσε παράνομα την παράγκα με αποτέλεσμα η ΑΗΚ να διακόψει την παροχή ρεύματος. Στις 6.10.2010 ο Ενάγοντας καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση όπου ουσιαστικά αρνείται τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου που περιέχονται στην Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης και επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς του που περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησης, ενώ ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η συνεκδίκαση της Ανταπαίτησης του Εναγόμενου με την αγωγή του Ενάγοντα δεν είναι πρόσφορη αφού η παραμονή της Ανταπαίτησης θα περιπλέξει και θα καθυστερήσει τη διεξαγωγή της δίκης, επιφυλάσσει δε το δικαίωμά του να αποταθεί στο Δικαστήριο για να ζητήσει τον αποκλεισμό της Ανταπαίτησης από την παρούσα αγωγή (βλέπε παραγράφους 13 και 14). Η παρούσα αίτηση Στις 7.2.2011 ο Ενάγοντας - Αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία ζητά την έκδοση διατάγματος για αποκλεισμό της Ανταπαίτησης. Η αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.21 Θ. 10, Δ.30 ΘΘ. 1, 2(α), 3-6 και Δ.48 ΘΘ. 1, 2, 3 και 9(
- k)και στη σύμφυτη εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου, όπως επίσης στα δικόγραφα που καταχωρήθηκαν στα πλαίσια της αγωγής. Η Ένσταση του Εναγόμενου - Καθ' ου η αίτηση Στις 30.3.2011 ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης, η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.21 Θ. 10, Δ.30 ΘΘ. 1, 2(α), 3-6 και Δ.48 ΘΘ. 1-4 και 9(
- k)και στη σύμφυτη εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης οι οποίοι προβάλλονται από τον Εναγόμενο - Καθ' ου η αίτηση και επεξηγούνται στη συνοδεύουσα την ένσταση Ενορκη Δήλωσή του ημερομηνίας 30.3.2001, συνοψίζονται ως ακολούθως: (α) Καμία δυσχέρεια θα προκληθεί στον Ενάγοντα από την εκδίκαση της ανταπαίτησης συγχρόνως με την αγωγή. (β) Τα επίδικα θέματα έχουν τέτοια συνάφεια μεταξύ τους ώστε συνεκδίκαση της αγωγής και της ανταπαίτησης να είναι πρόσφορη. (γ) Καμία καθυστέρηση και/ή σημαντική καθυστέρηση θα επέλθει στην εκδίκαση της αγωγής έτσι ώστε να μην εγείρεται ζήτημα αποκλεισμού της Ανταπαίτησης. (δ) Ο Ενάγοντας είναι ένοχος αδικαιολόγητης καθυστέρησης στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης. (ε) Δεν συντρέχει κανένας λόγος που να δικαιολογεί τον αποκλεισμό της Ανταπαίτησης. Ακροαματική διαδικασία Κατά την ακροαματική διαδικασία της υπό κρίση αίτησης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο πλευρών αγόρευσαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους και καμία πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Η επιχειρηματολογία των συνηγόρων είναι καταγεγραμμένη στα περιγράμματα αγορεύσεων τα οποία ετοίμασαν προς διευκόλυνση του Δικαστηρίου και γι' αυτό δεν θεωρώ σκόπιμο να την επαναλάβω. Αναφορά, ωστόσο, θα γίνεται όπου κρίνεται αναγκαίο. Νομική Πτυχή Όπως έχω αναφέρει η αίτηση στηρίζεται κατά κύριο λόγο στις πρόνοιες της Δ.21 Θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που έχουν ως εξής: «10. Where a defendant sets up a counterclaim, if the plaintiff, or any other person made a party to it, contends that the claim thereby raised ought not to be disposed of by way of counterclaim, but in an independent action, the Court or a Judge may at any time order that such counterclaim be excluded." Οι πρόνοιες της Δ.21 Θ. 10 είναι πανομοιότυπες με τις πρόνοιες του Ο. 21 r. 15 των αγγλικών θεσμών, σε σχέση με τις οποίες αναφέρονται τα εξής στο Τhe Annual Practice
(1958)στη σελίδα 507: «Scope of Rule.- The fact that the defendant cannot bring an independent action is not a sufficient ground for refusing to strike out a counterclaim (South African Republic v. La Compagnie, etc. [1897] 2 Ch.
- In fact, the defendant "has no business to put in a counterclaim except where an action can be brought" (per Jessel, M.R., in Birmingham Estates Co. v. Smith, 13 Ch. D. p. 509). A motion by defendant to exclude a counterclaim served on him by his co-defendant was allowed in McLay v. Sharp, [1877] W. N. 216, and in Padwick v. Scott, 2 Ch. D. 736; but a similar motion by a third person made co-defendant was refused in Dear v. Sworder, 4 Ch. D.
- In Compton v. Preston, 21 Ch. D. 138, a counterclaim which joined a claim for the recovery of land with another claim without leave was excluded as violating O. 18, r.
- In an action for losses and balance of account under an agreement of re-insurance, leave to amend the counterclaim by adding a claim for damages for libel was refused in Factories Insurance Co. v. Anglo-Scottish General Commercial Insurance Co.,
(1913)29 T.L. R. 312. See also Rotherham v. Priest
(1879), 49 L.J.C.P. 104. In Gray v. Webb, 21 Ch. D. 802, a counterclaim was excluded on the ground that it would unduly delay the action; and in Fendall v. O'Connell, 52 L.T.538, as being embarrassing. But the mere fact that a counterclaim in personam is pleaded to a claim in rem will not render the former embarrassing (The Cheapside, [1904] P. 339). There is no jurisdiction to exclude a counterclaim merely on the ground that in the circumstances security cannot be ordered to be given by defendants, though it has been ordered against plaintiffs (The Neptune, [1919] P.17).» Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Χριστόδουλος Πελετιές ν. Fayek Ataya
(1990)1 AAΔ 535, με βάση τις πρόνοιες της Δ.21 Θ. 10 το Δικαστήριο έχει εξουσία μόνο για αποκλεισμό της ανταπαίτησης και όχι για διαγραφή της, ενώ παράλληλα επισημαίνεται ότι τέτοια αίτηση θα πρέπει να καταχωρείται αμέσως μετά που διαπιστώνεται από τον ενάγοντα ότι η εκδίκαση της αγωγής θα καθυστερήσει αδικαιολόγητα λόγω των θεμάτων που εγείρονται από τον εναγόμενο στην ανταπαίτησή του. Στην υπόθεση Νίκος Σ. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1992)1 AAΔ 710, αφού έγινε αναφορά στην Δ.21 Θ. 10 αναλύθηκαν οι αρχές που εφαρμόζονται στα πλαίσια εξέτασης αίτησης για αποκλεισμό ανταπαίτησης. Παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από τις σελίδες 714 και 715: «Προκύπτει από το κείμενο της Δ.21 θ. 10 ότι παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει τη συνεκδίκαση της ανταπαίτησης με την αγωγή εφόσον τούτο κρίνεται πρέπον. Η υπό εξέταση δικονομική διάταξη δεν καθορίζει τα κριτήρια τα οποία διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου. Εξυπακούεται από τη φύση του κανόνα και του σκοπού που αποβλέπει να εξυπηρετήσει ότι η εξουσία του δικαστηρίου είναι συνυφασμένη με την καλή απονομή της δικαιοσύνης που στην προκείμενη περίπτωση συναρτάται άμεσα με την απρόσκοπτη κατά το δυνατό διεκπεραίωση της δίκης. Η αγγλική νομολογία, ερμηνευτική των αντίστοιχων αγγλικών δικονομικών προνοιών στις οποίες η Δ.21 θ. 10 είναι προσαρμοσμένη, αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει ανταπαίτηση οποτεδήποτε κρίνεται ότι η συνεκδίκαση της με την αγωγή δεν είναι πρόσφορος (expedient) ή θα προκαλέσει δυσχέρεια (incovenience) στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του ενάγοντος. Ενδεχόμενο πρόκλησης σημαντικής καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής συνιστά δυσχέρεια που παρέχει έρεισμα για τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης. (Gray ν. Webb [1882] 21 Ch.D., 802). Ανάλογες θέσεις υιοθετήθηκαν και από το Ανώτατο Δικαστήριο αναφορικά με την ερμηνεία και εφαρμογή της Δ.21 θ. 10 στην Said Galip v. Umit Suleyman
(1963)2 C.L.R., 129. Στην υπόθεση εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης σε αγωγή για την οφειλή χρέους βάσει ομολόγου παρά την συγγενικότητα του θέματος της ανταπαίτησης με την απαίτηση, που επίσης συνίστατο στη διεκδίκηση οφειλής βάσει ομολόγου για ισάξιο ποσό, ενόψει της καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής που θα επροκαλείτο από τον χρόνο που θα απαιτείτο για την επίλυση νομικών θεμάτων που εγείρονταν από την ανταπαίτηση. (Συνταγματικότητα νόμου και ενδεχόμενο παραπομπής του θέματος στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο για επίλυση βάσει του άρθρου 144). Διαφαίνεται από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας συνεκτιμούνται όλα τα σχετικά γεγονότα τα οποία τείνουν να διαμορφώσουν και προδιαγράφουν το πλαίσιο της δίκης σε συνάρτιση με τα χρονικά όρια για την επίλυση τους. Καθοδηγητική επίσης είναι η απόφαση του Εφετείου στην Pilavachi & Co. Ltd. v. International Chemical Company Ltd.
(1965)1 C.L.R. 97, ιδιαίτερα σε σχέση με την ευχέρεια αποκλεισμού ανταπαίτησης η οποία βασίζεται σε αστικό αδίκημα το οποίο διαπράχθηκε στο εξωτερικό.» Όπως επίσης αναφέρεται στη σελίδα 719 της πιο πάνω απόφασης, η διαπίστωση λόγων που δικαιολογούν τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης επαφίεται στο πρωτόδικο δικαστήριο και κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα πρέπει να είναι το πρόσφορο της εκδίκασης της ανταπαίτησης συγχρόνως με την αγωγή και η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα από αυτό το ενδεχόμενο. Υποδεικνύεται περαιτέρω ότι παρόλο που η συνάφεια των επίδικων θεμάτων της ανταπαίτησης με εκείνα της αγωγής δεν αποτελεί προϋπόθεση για την έγερση ανταπαίτησης, η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα από τη συνεκδίκαση της ανταπαίτησης, λόγω της ασυνάφειας των επίδικων θεμάτων και ιδίως το ενδεχόμενο σημαντικής καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής, συνιστά λόγο για τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης. (Βλέπε επίσης Aristo Developers Ltd ν. Ανδρέα Σπύρου
(2001)1 ΑΑΔ 1379 και G.D.L. Trading Ltd v. Αδάμος Φαρμόνας κ.ά., Πολιτική Έφεση αρ. 47/2008, απόφαση ημερομηνίας 26.1.2010) Αξιολόγηση Εκατέρωθεν Θέσεων Εξετάζοντας την ουσία της αίτησης παρατηρώ τα εξής: Έχοντας μελετήσει τις θέσεις των δύο πλευρών όπως προκύπτουν από τα καταχωρημένα δικόγραφα, και οι οποίες συνοψίζονται πιο πάνω, το πρώτο πράγμα το οποίο διαπιστώνεται είναι ότι αφενός η αγωγή αφορά ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση και πρόκληση ζημιάς αξίας €1,000 σε περιουσία. Πιο συγκεκριμένα, η αγωγή αφορά τα περιστατικά που έλαβαν χώρα τον Φεβρουάριο του 2010 και στις 15.4.2010, όπως επίσης την συνεχόμενη παράνομη διακοπή της υδροδότησης του διαμερίσματος του Ενάγοντα. Ταυτόχρονα, με την Ανταπαίτηση αξιώνονται αποζημιώσεις για ισχυριζόμενη επίθεση του Ενάγοντα προς τον Εναγόμενο που επίσης έλαβε χώρα στις 15.4.2010, προκαλούσα σε αυτόν σωματικές βλάβες και άλλες ζημιές και έξοδα. Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο ότι τα εγειρόμενα ζητήματα δεν έχουν συνάφεια από πλευράς γεγονότων, με την διευκρίνιση ότι η ισχυριζόμενη επίθεση έλαβε χώρα στις 15.4.2010, ημερομηνία κατά την οποία σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα, ο Εναγόμενος προέβηκε στην κατεδάφιση της αποθηκούλας. Ουδεμία σύνδεση υπάρχει, όμως, μεταξύ της επίθεσης και της καταστροφής της περίφραξης τον Φεβρουάριο του 2010 ή της κατά καιρούς παράνομης και αυθαίρετης διακοπής της παροχής νερού στο διαμέρισμα του Ενάγοντα. Επομένως, με όλο τον σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο του Εναγόμενου, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω με την εισήγησή του ότι η αγωγή και η ανταπαίτηση βασίζονται στα ίδια γεγονότα. Περαιτέρω, όπως έχω ήδη αναφέρει η ανταπαίτηση αφορά ισχυριζόμενη επίθεση και προϋποθέτει την εξέταση ζητημάτων σε ευρύτερα και διαφορετικά πραγματικά και νομικά πλαίσια, όπως μεταξύ άλλων το θέμα των αποζημιώσεων και το ύψος αυτών, γεγονός που θα διεύρυνε την υπόθεση και θα προκαλούσε καθυστέρηση και άρα δυσχέρεια στον Ενάγοντα ο οποίος έσπευσε να καταχωρήσει την αγωγή του αμέσως μετά που έλαβαν χώρα τα επίδικα περιστατικά. Υποδεικνύεται, επίσης, ότι ούτε η θέση του κ. Χριστοφή ότι η πλευρά του Ενάγοντα - Αιτητή δεν τεκμηρίωσε την αίτησή της λόγω του ότι δεν γίνεται αναφορά και εξειδίκευση στα δικόγραφά του σε σχέση με τη δυσχέρεια που θα προκληθεί από τη συνεκδίκαση της αγωγής και της ανταπαίτησης με βρίσκει σύμφωνη αφού η δυσχέρεια αυτή προσδιορίζεται στη βάση των επιδίκων θεμάτων και της συνάφειας αυτών, όπως προκύπτουν από τις δικογραφημένες θέσεις των δύο πλευρών. Επομένως, στη βάση των πιο πάνω κρίνεται ότι επί της ουσίας η αίτηση θα μπορούσε να επιτύχει νοουμένου ότι ο Ενάγοντας δεν θα κριθεί ένοχος αδικαιολόγητης καθυστέρησης σε σχέση με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Για τους σκοπούς εξέτασης του ζητήματος αυτού θεωρώ σκόπιμο να κάνω αναφορά στο ιστορικό της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή όπως αυτό προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης για το διάστημα μεταξύ της ημερομηνίας καταχώρησης της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης και της ημερομηνίας καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης. - Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση καταχωρήθηκε στις 20.9.2010 και η Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση στις 6.10.
- - Η αίτηση ημερομηνίας 8.9.2010 αποσύρθηκε στις 12.10.2010 και στις 13.10.2010 ο Ενάγοντας καταχώρησε αίτηση ορισμού δικασίμου δυνάμει της Δ.31 Θ. 1[1], και όχι αίτηση για Οδηγίες δυνάμει της Δ.
- - Η αγωγή ορίστηκε για Μνεία στις 25.11.2010, οπότε και οι συνήγοροι των δυο πλευρών ζήτησαν οδηγίες του Δικαστηρίου για ένορκη αποκάλυψη εγγράφων και ο συνήγορος του Ενάγοντα δήλωσε ότι επιφυλάσσει το δικαίωμα του να καταχωρήσει αίτηση για αποκλεισμό της Ανταπαίτησης. - Το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση για Μνεία στις 4.2.2011, δίδοντας οδηγίες όπως και οι δύο πλευρές αποκαλύψουν ενόρκως τα έγγραφα που έχουν ή είχαν στην κατοχή τους και πρόκειται να χρησιμοποιήσουν στη δίκη εντός 45 ημερών. - Ο Εναγόμενος καταχώρησε Ένορκη Δήλωση Αποκάλυψης Εγγράφων στις 22.12.
- - Στις 4.2.2011 ο συνήγορος του Ενάγοντα ζήτησε περαιτέρω χρόνο για καταχώρηση ένορκης αποκάλυψης εγγράφων και η υπόθεση ορίστηκε ξανά για Μνεία στις 8.4.2011 με οδηγίες όπως η αποκάλυψη εγγράφων από τον Ενάγοντα γίνει εντός περαιτέρω 45 ημερών. - Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 7.2.2011 και η Ένορκη Δήλωση Αποκάλυψης Εγγράφων από τον Ενάγοντα καταχωρήθηκε στις 11.2.
- Στην υπόθεση Χριστόδουλος Πελετιές ν. Fayek Ataya (πιο πάνω), ο ενάγοντας - εφεσίβλητος υπέβαλε αίτηση για αποκλεισμό και διαγραφή των ανταπαιτήσεων του εφεσείοντα στην κάθε μια από τις 4 εκκρεμούσες αγωγές. Η αίτηση υποβλήθηκε 6 περίπου μήνες μετά την συμπλήρωση των δικογράφων, και αφού ο ενάγοντας - εφεσίβλητος είχε καταχωρήσει υπερασπίσεις στις ανταπαιτήσεις και οι αγωγές διήλθαν από το στάδιο της πρώτης μνείας. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέχθηκε τις αιτήσεις και απέκλεισε και διέγραψε τις ανταπαιτήσεις. Παρόλο που πρωτόδικα εγέρθηκε το θέμα κατά πόσον ο ενάγοντας καθυστέρησε αδικαιολόγητα στην υποβολή των αιτήσεων του, το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν προχώρησε σε σχετικό εύρημα κατά πόσον όντως υπήρξε καθυστέρηση. Στα πλαίσια εξέτασης της έφεσης το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο εφεσίβλητος είχε όντως καθυστερήσει αδικαιολόγητα να υποβάλει τις αιτήσεις αποκλεισμού των ανταπαιτήσεων και για το λόγο αυτό θα έπρεπε να απορριφθούν. Έχοντας υπόψη το ιστορικό της παρούσας υπόθεσης ως αυτό παρατίθεται πιο πάνω και χωρίς να διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι τόσο στην Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση όσο και προφορικά στις 25.11.2010 ο Ενάγοντας επιφύλαξε το δικαίωμά του για καταχώρηση της παρούσας αίτησης, κρίνω ότι στη βάση των γεγονότων και των αρχών που διατυπώθηκαν στην υπόθεση Χριστόδουλος Πελετιές ν. Fayek Ataya (πιο πάνω), ο Ενάγοντας είναι ένοχος αδικαιολόγητης καθυστέρησης αναφορικά με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, αφού ενώ γνώριζε τα γεγονότα που επικαλείται η πλευρά του Εναγόμενου σε σχέση με την Ανταπαίτησή του από την καταχώρηση αυτής, ήτοι στις 20.9.2010, και προχώρησε στην καταχώρηση της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση στις 6.10.2010, εντούτοις καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση στις 7.2.2011 χωρίς να δοθεί καμία δικαιολογία για την καθυστέρηση αυτή, και ενώ παρεμβλήθηκε η αίτηση του Ενάγοντα για ορισμό δικασίμου ακρόασης και μεσολάβησαν δύο εμφανίσεις στο Δικαστήριο για Μνεία όπου προωθήθηκε αίτημα για οδηγίες του Δικαστηρίου για εκατέρωθεν αποκαλύψεις εγγράφων. Υπό τα δεδομένα αυτά λοιπόν και ενόψει των ενεργειών στις οποίες προέβηκε ο Ενάγοντας, θεωρώ ότι το γεγονός της επιφύλαξης των δικαιωμάτων του σε σχέση με την προώθηση της παρούσας διαδικασίας δεν θεραπεύει την καθυστέρηση η οποία διαπιστώνεται. Στη βάση των πιο πάνω και παρά την κατάληξή μου σε σχέση με την ουσία του αιτήματος, κρίνω ότι ενόψει της καθυστέρησης που παρατηρήθηκε στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης, αυτή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Επομένως, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα- Αιτητή και εναντίον του Εναγόμενου - Καθ' ου η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Γ. Πετάση - Κορφιώτη, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον: Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/ Interim Αναφορά: Αίτηση αποκλεισμού ανταπαίτησης [1] Δ. 31 Θ. 1: "Τhe plaintiff, or the person standing in the position of plaintiff, may, at any time after the close of pleadings, apply to the Registrar to fix a day for trial" (υπογράμμιση δική μου). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο