Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. Κατερίνα Ψαρή κ.α., Αρ. Αγωγής: 5334/09, 31 Μαΐου 2011

Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. Κατερίνα Ψαρή κ.α., Αρ. Αγωγής: 5334/09, 31 Μαΐου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A168 Αρ. Αγωγής: 5334/09 Μεταξύ: Marfin Popular Bank Public Co Ltd εκ Λευκωσίας Ενάγουσας και

1. Κατερίνα Ψαρή, εκ Λεμεσού
2. Περικλής Ψαρή, εκ Λεμεσού Εναγομένων Αίτηση ημερ. 10.3.11 υπό ενάγοντος - αιτητή για τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης Ημερομηνία: 31 Μαΐου 2011 Για ενάγοντα - αιτητή: κα Μουζουρίδου Για εναγόμενο 2 - καθ' ου η αίτηση: κα Ιωάννου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η απαίτηση της ενάγουσας εναντίον των εναγομένων ανέρχεται στο ποσό €111.881,85, πλέον τόκους και έξοδα και εδράζεται σε κατ' ισχυρισμό συμφωνίες δανείου με την εναγομένη 1 ως πρωτοφειλέτιδα και την εγγύηση του εναγομένου
3. Ο εναγόμενος 2 κατεχώρησε υπεράσπιση & ανταπαίτηση στην αγωγή. Ακολούθησε αίτημα της ενάγουσας για τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης, το οποίο απορρίφθηκε όμως στις 9.7.10 από συνάδελφο Δικαστή που επιλαμβανόταν τότε της υπόθεσης. Οι λόγοι απόρριψης αναφέρονται με λεπτομέρεια στην ενδιάμεση απόφαση της συναδέλφου και δεν θεωρώ σκόπιμο να τους επαναλάβω στο παρόν στάδιο. Σημειώνω μόνο ότι το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι στην ένορκο δήλωση που συνόδευε την αίτηση, υπήρχαν αβάσιμοι και αντιφατικοί ισχυρισμοί με αποτέλεσμα να στερείται της δυνατότητας να αξιολογήσει κατά πόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις ούτως ώστε να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της αιτούμενης τροποποίησης. Επιπλέον σύμφωνα με την πιο πάνω ενδιάμεση απόφαση, το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να λάβει υπόψη τις παραγράφους 4 & 5 της ένορκης δήλωσης της αίτησης, η οποία έγινε από Δικηγορική υπάλληλο καθότι αυτές είναι αντικανονικές και αντίκεινται στις πρόνοιες της Δ.39.Θ.
4. Ακολούθησε στις 15.10.10 η καταχώρηση νέας αίτησης τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης με την οποία η ενάγουσα ζητούσε τις ίδιες θεραπείες που ζητούσε στην προηγούμενη απορριφθείσα αίτηση της ημ. 11.5.
5. Με ενδιάμεση απόφαση μου ημ. 1.2.11, αποδέχθηκα το αίτημα και διέταξα όπως η Έκθεση Απαίτησης τροποποιηθεί ανάλογα. Οι λόγοι άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος, αναφέρονται στην πιο πάνω απόφαση μου και δεν θεωρώ σκόπιμο να τους επαναλάβω. Θα ανέμενε κανείς ότι το ζήτημα με την τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης θα έληγε με την πιο πάνω ενδιάμεση απόφαση. Δυστυχώς όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Η ενάγουσα επανήλθε στις 10.3.11 με νέα αίτηση τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα αίτηση, η ενάγουσα καταχώρησε τροποποιημένη έκθεση απαίτησης μετά την απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 1.2.
6. Όμως κατά την ετοιμασία της υπεράσπισης στην ανταπαίτηση του εναγόμενου 2, διαπιστώθηκε ότι εκ παραδρομής το περιεχόμενο της τροποποιημένης έκθεσης απαίτησης δεν συνάδει με την απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 1.2.
7. Κατά συνέπεια η έκθεση απαίτησης χρήζει νέας τροποποίησης ούτως ώστε να συνάδει με το εν λόγω διάταγμα. Ο εναγόμενος 2 καταχώρησε ένσταση στο αίτημα. Σε αυτήν αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι δεν ευσταθούν οι ισχυρισμοί ότι η τροποποιηθείσα έκθεση απαίτησης δε συνάδει με την απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 1.2.
8. Στην ουσία με την παρούσα αίτηση, οι ενάγοντες ζητούν αντικατάσταση της παραγράφου 3 πράγμα το οποίο δεν ζητούσαν με την αίτηση τους ημ. 15.10.
9. Γενικά οι τροποποιήσεις που ζητούνται με την παρούσα αίτηση αφορούν εντελώς διαφορετικά θέματα από τις τροποποιήσεις που ζητούντο με την προηγούμενη αίτηση ημερομηνίας 15.10.
10. Επιπλέον, στην ένσταση αναφέρεται ότι με την αιτούμενη τροποποίηση οι ενάγοντες εισάγουν νέα βάση αγωγής και ότι δεν έχει δικαιολογηθεί λεπτομερώς κατά πόσο η αιτούμενη τροποποίηση είναι αναγκαία για σκοπούς εξέτασης των ουσιαστικών διαφορών των διαδίκων. Αγορεύσεις Η συνήγορος για την ενάγουσα αιτήτρια στην αγόρευση της, αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα της αιτούμενης τροποποίησης αφού διαπιστώθηκε ότι κατά στη σύνταξη της τροποποιημένης έκθεσης απαίτησης δεν έχουν συμπεριληφθεί κάποια γεγονότα πάνω στα οποία βασίζονται οι επίδικες αξιώσεις. Υπάρχουν επίσης όπως ισχυρίστηκε, τυπογραφικά λάθη. Στη συνέχεια, η συνήγορος αναφέρθηκε στους λόγους ένστασης, ισχυριζόμενη ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να αποδεχθεί κανένα από αυτούς. Με αναφορά στις βασικές αρχές που διέπουν τις αιτήσεις τροποποίησης, ισχυρίστηκε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φιλελεύθερο τρόπο ούτως ώστε το Δικαστήριο να είναι σε θέση να ακούσει και αποφασίσει τις πραγματικές διαφορές των διαδίκων. Η συνήγορος του εναγομένου 2 στην αγόρευση της, ισχυρίστηκε αρχικά ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν συνάδει με τη Δ.39 Θ.
11. Παραλείπεται συγκεκριμένα το όνομα του προσώπου που έκανε την ένορκη δήλωση, γεγονός που δεν μπορεί κατά τη συνήγορο να θεραπευτεί δυνάμει της Δ.
12. Επιπλέον, η πιο πάνω ένορκη δήλωση περιέχει διαζευκτικούς ισχυρισμούς σε ουσιώδη θέματα και όπως είναι διατυπωμένη, ουσιαστικά στερεί από το Δικαστήριο την εξουσία να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια κατά πόσο θα επιτρέψει ή όχι την αιτούμενη τροποποίηση. Στη συνέχεια, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι υφίσταται δεδικασμένο καθότι οι ενάγοντες καταχώρησαν για τα ίδια ακριβώς θέματα αίτηση τροποποίησης στην οποία το Δικαστήριο απεφάνθη τελεσίδικα. Ακολούθως με παραπομπή στις νομικές αρχές που διέπουν την τροποποίηση δικογράφων, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι οι αιτητές δεν έχουν αποδείξει καμία ουσιαστική προϋπόθεση που να δικαιολογεί το αίτημα τους για τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης σε αυτό το στάδιο. Συμπεράσματα Βασική πτυχή των ισχυρισμών των εναγόντων - αιτητών, είναι ότι οι αιτούμενες τροποποιήσεις είναι αναγκαίες αφού εκ παραδρομής η τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης που καταχωρήθηκε δεν συνάδει με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 1.2.11 με την οποία έγινε αποδεκτό προηγούμενο αίτημα τροποποίησης. Με την απόφαση μου ημερομηνίας 1.2.11, διατασσόταν η αντικατάσταση των παραγράφων 5, 8, 9 & 10 καθώς και του παρακλητικού μέρους της απαίτησης. Με την παρούσα αίτηση, οι ενάγοντες ζητούν την αντικατάσταση των παραγράφων 3, 9 &
13. Προκύπτει ότι η παράγραφος 3 δεν αποτελούσε αντικείμενο της προηγούμενης διαταγής τροποποίησης. Από προσεκτική όμως μελέτη των δικογράφων και των μέχρι σήμερα καταχωρηθέντων αιτήσεων, προκύπτει ότι κατά την καταχώρηση της τροποποιημένης έκθεσης απαίτησης, οι ενάγοντες δεν αρκέστηκαν στην τροποποίηση των παραγράφων 5, 8, 9 & 10 ως ήταν η διαταγή του Δικαστηρίου αλλά προχώρησαν και στην τροποποίηση της παραγράφου 3 με την προσθήκη νέων εδαφίων. Κάποιες διαφορές σε σχέση με το διάταγμα τροποποίησης ημερομηνίας 1.2.11 εντοπίζονται και στις παραγράφους 9 & 10 της τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης. Τα πιο πάνω λάθη επιχειρεί να διορθώσει η παρούσα αίτηση ούτως ώστε οι παράγραφοι 3, 9 & 10 να συνάδουν με την διαταγή του Δικαστηρίου ημερομηνίας 1.2.
14. Αντιθέτως από την πλευρά του καθ' ου η αίτηση - εναγομένου 2, δεν έχει καταδειχθεί κανένας λόγος γιατί να μην ασκηθεί η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου υπέρ της τροποποίησης. Η άποψη για αντικανότητα της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση δεν ευσταθεί. Στο τέλος της ένορκης δήλωσης, αναγράφεται ο χρόνος και ο τόπος στον οποίο λήφθηκε η ένορκη δήλωση καθώς και το όνομα της πρωτοκολλητού η οποία την υπογράφει. Ούτε έχει καταδειχθεί εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση, οιοσδήποτε επηρεασμός των δικαιωμάτων του που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με την επιδίκαση των εξόδων. Υπενθυμίζω ότι η ακρόαση της ουσίας της αγωγής δεν έχει ακόμη ξεκινήσει με αποτέλεσμα να μην τίθεται ζήτημα εκτροχιασμού της Δικαστικής διαδικασίας. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η ενάγουσα - αιτήτρια έχει ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος τροποποίησης. Εκδίδεται ως εκ τούτου διάταγμα για τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης ως οι παράγραφοι Α, Β & Γ της αίτησης. Τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης να καταχωρηθεί εντός 21 ημερών από την σύνταξη του παρόντος διατάγματος. Στην συνέχεια να ισχύσουν οι διατάξεις των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Αναφορικά με τα έξοδα, το κύριο κριτήριο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, είναι η υπαιτιότητα των δύο μερών για την δημιουργία τους (βλ, Phylactou ν. Michael