Σοφία Ερωτοκρίτου ν. Πανίκος Αντρέου, Αγ. Αρ.: 2425/11, 02/06/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A173 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Xρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αγ. Αρ.: 2425/11 Mεταξύ: Σοφία Ερωτοκρίτου από τη Λεμεσό Ενάγουσας και Πανίκος Αντρέου από τη Λεμεσό Εναγομένου ------------------------------------------------------------------------------------------------------- Μονομερής Αίτηση ημερομηνίας 27/05/2011 για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Ημερομηνία: 02/06/
- Eμφανίσεις: Για την ενάγουσα - αιτήτρια: κ. Αδάμου για κ.κ. Νάσος Α. Κυριακίδης & Συνεταίροι ΔΕΠΕ. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα στις 27/05/2011 καταχώρησε την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή με την οποία αξιώνει εναντίον του εναγομένου γενικές αποζημιώσεις για τραυματισμούς που υπέστη συνέπεια επίθεσης που δέχθηκε από τον σκύλο του εναγομένου κατά ή περί την 1η/05/
- Επίσης, αξιώνει εναντίον του εναγομένου και διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει τον εναγόμενο όπως απομακρύνει από την περιοχή στην οποία διαμένει η ενάγουσα τον σκύλο του ράτσας Great Dane. Kατά την ίδια ημερομηνία καταχώρησης της παρούσα αγωγής, η ενάγουσα καταχώρησε και την υπό κρίση αίτηση με την οποία αξιώνει το κάτωθι διάταγμα: A. Παρεμπίπτον Διάταγμα το οποίο να διατάζει τον εναγόμενο και/ή τους υπαλλήλους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους του και/ή άλλως όπως απομακρύνει από την οδό Νάουσας 24 στην Αγία Φύλαξη, 3115 Λεμεσός τον σκύλο μάρκας Great Dane, ιδιοκτησίας του εναγομένου και όπως τον κρατήσει μακριά από τη συγκεκριμένη περιοχή. Η πιο πάνω αίτηση βασίζεται επί των Δικαστηρίων Διαδικαστικούς Κανονισμούς 2/90, άρθρα 2,14,14Α, 14Γ, 14Ε, Μέρος ΙΙΙ, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4,5,7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Θεσμούς, Διάταξη 48, Θεσμοί 1,2,8 και 9 και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση επίσης, υποστηρίζεται από την ένορκη ομολογία της ενάγουσας - αιτήτριας. Η εν λόγω ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι την 1ην Μαϊου 2011, ημέρα Κυριακή και ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της σε απόσταση 10 ποδών από το δρόμο και κρατούσε στα χέρια της το κατοικίδιο σκυλάκι της, ράτσας πεκινουά και ονόματι shanaya το οποίο ήταν ημιπαράλυτο και χρειαζόταν την βοήθεια της για την μεταφορά του, δέχθηκε επίθεση από τον σκύλο ιδιοκτησίας του γείτονα τους και εναγομένου, ράτσας great dane. Συγκεκριμένα αναφέρει, ο ως άνω αναφερόμενος σκύλος του εναγομένου ράτσας great dane, o οποίος βρίσκεται και σε εγκυμονούσα κατάσταση, έκανε περίπατο στην γειτονιά με την συνοδεία του ιδιοκτήτη του και εναγομένου, χωρίς να φορά το απαραίτητο προστατευτικό λουράκι, ούτε και προστατευτικό φίμωτρο για σκύλους. Καθώς περνούσαν έξω από το σπίτι της, ο σκύλος ξέφυγε από τον εναγόμενο εφόσον δεν φορούσε λουράκι, εισήλθε στην αυλή όπου στεκόταν με την shanaya και χωρίς καμία πρόκληση άνοιξε το στόμα του και την άρπαξε από τα χέρια, σπρώχνοντας την ταυτόχρονα με όλη την ορμή του και ρίχνοντας την κάτω με αποτέλεσμα να κτυπήσει στην πλάτη και να σπάσουν τα γυαλιά που φορούσε. Στη συνέχεια ο εν λόγω σκύλος αφού βάναυσα ταρακουνούσε την σκυλίτσα τους κρατώντας την μέσα στο στόμα του, την πέταξε πάνω στο αυτοκίνητο και κατόπιν έσπευσε και την ξανάπιασε με το στόμα του αποτελειώνοντας την, εφόσον την δάγκωνε ακατάπαυστα σε όλα τα ζωτικά της σημεία. Ήταν το πιο σοκαριστικό πράγμα που έχει βιώσει μέχρι σήμερα, αναφέρει. Επισυνάπτει ως τεκμήριο 1 στην ένορκη της δήλωση πιστοποιητικό θανάτου της σκυλίτσας της. Κατά την διάρκεια του ως άνω επεισοδίου, ισχυρίζεται ότι ο εναγόμενος έμεινε απαθής φωνάζοντας απλώς του σκύλου του «κάθισε» ενώ από τις φωνές της εξήλθαν οι γείτονες έξω από τα σπίτια τους και έτρεχαν να μαζέψουν τα παιδιά τους. Πιο κάτω στην ένορκη της ομολογία, αναφέρει ότι ο συγκεκριμένος σκύλος μάρκας great dane είναι αναπτυγμένης σωματικής διάπλασης και ο ιδιοκτήτης του πολύ συχνά τον αφήνει να κυκλοφορεί άλυτος, χωρίς λουρή και ενώ ξέρει ότι κάτι τέτοιο απαγορεύεται από το νόμο εφόσον ο ίδιος τους έχει παρουσιαστεί ως εκπαιδευτής σκύλων. Στον εναγόμενο, συνεχίζει, έγιναν αρκετές φορές παρατηρήσεις τόσο από αυτούς όσο και από άλλους γείτονες να μην αφήνει το σκύλο του να περιφέρεται άλυτος, χωρίς το λουρί. Επίσης, επισυνάπτει στην ένορκη της δήλωση ως τεκμήριο 2, έγγραφο διαμαρτυρίας και δήλωσης όλων των γειτόνων της που βρίσκονται στην οδό Νάουσας, Αγία Φύλα το οποίο έχουν υπογράψει και απαιτούν όπως ο εν λόγω σκύλος απομακρυνθεί από την περιοχή. Όλοι γείτονες, αναφέρει, θεωρούν το σκύλο του εναγομένου επικίνδυνο τόσο προς τα δικά τους κατοικίδια όσο και προς τα παιδιά τους και τους ιδίους. Καταλήγοντας, ισχυρίζεται ότι επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος να προστατευτούν όλοι όσοι κατοικούν στην οδό Νάουσας εφόσον ο εναγόμενος αφήνει το σκύλο του να περιφέρεται άλυτος και ο σκύλος αυτός μπήκε μέσα στην αυλή του σπιτιού της και της επιτέθηκε ήδη μια φορά με τραγικά αποτελέσματα όπως περιγράφονται ανωτέρω είναι ορθό, αναγκαίο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ο συνήγορος της ενάγουσας - αιτήτριας αγορεύοντας προς υποστήριξη της αίτησης, ανέφερε ότι λαμβάνοντας υπόψη την προηγούμενη συμπεριφορά του σκύλου αλλά και την συμπεριφορά του ιδίου του εναγομένου ως ιδιοκτήτη και την αμέλεια την οποία αυτός επέδειξε και συνεχίζει να επιδεικνύει, η άμεση απομάκρυνση του σκύλου από την περιοχή από την οποία διαμένει η ενάγουσα είναι αναγκαία για την προστασία της αλλά και των υπολοίπων κατοίκων της περιοχής. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι η απομάκρυνση του σκύλου από την περιοχή είναι επείγουσας φύσης και τυχόν καθυστέρηση και/ή μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα εξέθετε σε πιθανούς κινδύνους όλους τους κατοίκους της περιοχής αφού τυχόν νέα επίθεση του σκύλου του εναγομένου δεν μπορεί να αποκλεισθεί ως πιθανό ενδεχόμενο. Η γενική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/
- Οι προϋποθέσεις που θέτει το εν λόγω άρθρο για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος είναι οι ακόλουθες:
- To Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση.
- Να υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία.
- Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το πιο πάνω άρθρο έχει ερμηνευθεί και επεξηγηθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd and another
(1982)1 C.L.R. 557, Aνδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννας Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Aλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1Γ A.A.Δ. 2015, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Eκείνο που προκύπτει από την νομολογία είναι ότι το Δικαστήριο, εξετάζοντας τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του αιτητή και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Επίσης, στην Τ.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1802 τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. H πρώτη προϋπόθεση του σχετικού άρθρου ικανοποιείται εφόσον αποκαλυφθεί από τον αιτητή συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, ικανοποιείται αν καταδειχθεί από τον αιτητή ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας, δηλαδή να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. Η διακρίβωση αυτή γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο, δηλαδή κατά πόσο θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Πρέπει να αποδειχθεί ότι ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Άλλη περίπτωση είναι εκείνη στην οποία αν και μπορεί να υπολογιστεί ή αποτιμηθεί η ζημιά του αιτητή σε χρήμα εντούτοις δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί λόγω της οικονομικής αδυναμίας του εναγομένου (βλ. Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited και άλλοι
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1301). Επίσης, ακόμη και εκεί που θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού (βλ Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co
(1997)1 A.A.Δ. 1791). Περαιτέρω, στην
- HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v.
- Στέλιος Φυλακτίδης κ.α., Πολ. Έφεση Αρ. 216/2006, Ημερομηνίας 24/3/2009 λέχθηκε ότι «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους - ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Εφόσον το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το ζήτημα παραμένει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες που βρίσκονται ενώπιον του και να εξετάσει το ισοζύγιο της ευχέρειας μεταξύ των διαδίκων. Σχετική είναι η Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 2015. Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρεια δεν είναι εξαντλητικοί. Έχει νομολογηθεί επίσης, ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της κυρίως αγωγής, ούτως ώστε να αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις (βλ. Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 21, παράγραφος 763, Μichael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και Re X΄΄Κωνσταντή [1998] 1 Α.Α.Δ. 2187). Περαιτέρω, έχει νομολογηθεί ότι στην περίπτωση που η έκδοση προσωρινού διατάγματος ζητείται μονομερώς, ο αιτητής θα πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της αίτησης και να παρακαμφθεί ο κανόνας της φυσικής δικαιοσύνης και το δικαίωμα της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 έχει εφαρμογή, όλως εξαιρετικά, σε περίπτωση επείγουσας ή άλλης ειδικής περίστασης που να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος στερεί το Δικαστήριο από την ανάληψη σχετικής εξουσίας (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Xρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598, Aναφορικά με την αίτηση της Βαλεντίνας Θεοφάνους, Πολ. Αίτηση Αρ. 27/10, Ημερομηνίας 23/12/2010 και Αναφορικά με την αίτηση του Μάριου Τσιάτταλου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 140/2010, Ημερομηνίας 01/03/2011). Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές, θα προχωρήσω να εξετάσω την παρούσα αίτηση και τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/
- Προτού όμως προχωρήσω στην εξέταση των εν λόγω προϋποθέσεων, θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο ικανοποιείται το επείγον της αίτησης, έτσι ώστε το Δικαστήριο να δύναται να εξετάσει την παρούσα αίτηση μονομερώς και κατ' επέκταση να μπορεί να αναλάβει εξουσία. Με βάση τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί ανωτέρω, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι είναι επείγον να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα καθότι ο εναγόμενος αφήνει τον σκύλο του να περιφέρεται άλυτος. Περαιτέρω, προκύπτει ότι πέραν του επεισοδίου που έγινε την 1η Μαϊου 2011, δεν έχει αναφερθεί ανάλογη συμπεριφορά στο παρελθόν. Την συγκεκριμένη ημέρα επίσης, διαφαίνεται ότι ο σκύλος συνοδευόταν από τον εναγόμενο και του ξέφυγε και επιτέθηκε της αιτήτριας. Εκείνο που ουσιαστικά ισχυρίζεται η αιτήτρια είναι ότι επειδή ο σκύλος είναι επικίνδυνος και της επιτέθηκε μια φορά, υπάρχει ο κίνδυνος να επαναλάβει την εν λόγω συμπεριφορά. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί θεωρώ ότι δεν καταδεικνύουν εξαιρετικές περιστάσεις ικανές να δικαιολογήσουν την ανάληψη εξουσίας από το Δικαστήριο κατά παρέκκλιση από τους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης και χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά. Δεν έχουν παρατεθεί γεγονότα που να καταδεικνύουν ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα μονομερώς η αιτήτρια θα συνεχίσει να υφίσταται βλάβη και θα παραβιάζονται τα δικαιώματα της. Αναφέρονται γεγονότα για την συμπεριφορά του εναγομένου και ιδιοκτήτη του σκύλου και κάποιοι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί περί της επικινδυνότητας του εν λόγω σκύλου. Πέραν του συγκεκριμένου επεισοδίου δεν καταδεικνύεται ανάλογη συμπεριφορά ή ανάλογα επεισόδια με τον συγκεκριμένο σκύλο, έτσι ώστε να πρέπει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα για να προστατέψει την αιτήτρια άμεσα και χωρίς πρώτα να ακουστεί η άλλη πλευρά. Να σημειωθεί ότι η πιο πάνω αναφερομένη συμπεριφορά που εκδήλωσε ο εν λόγω σκύλος έγινε την 1η Μαϊου 2011 και η παρούσα αίτηση και αγωγή καταχωρήθηκε στις 27/05/2011 και μέχρι την καταχώρηση της δεν έχει αναφερθεί ανάλογη συμπεριφορά ή οποιοδήποτε άλλο επεισόδιο, κάτι το οποίο θα καθιστούσε επείγουσα πλέον την παρέμβαση του Δικαστηρίου μονομερώς και χωρίς να δοθεί δικαίωμα στην άλλη πλευρά να ακουστεί. Υπό αυτές τις περιστάσεις κρίνω ότι δεν δικαιολογείται το κατεπείγον της αίτησης και το Δικαστήριο δεν δικαιολογείται να αναλάβει εξουσία και να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα στην απουσία της άλλης πλευράς. Γι αυτό και μόνο το λόγο η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης μου όμως και σε περίπτωση που κατέληγα ότι δικαιολογείται το επείγον της αίτησης, θα προχωρήσω να εξετάσω και τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/
- Με βάση τους ισχυρισμούς του κλητηρίου εντάλματος κρίνω ότι η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 ικανοποιείται αφού η ενάγουσα - αιτήτρια έχει καταδείξει αγώγιμο δικαίωμα και συζητήσιμη υπόθεση. Επίσης, με βάση τη μαρτυρία που παρέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, χωρίς να κρίνεται η αξιοπιστία της στο στάδιο αυτό, θεωρώ ότι πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Με τα γεγονότα που περιλαμβάνονται στην ένορκη ομολογία που συνοδεύει την αίτηση, η αιτήτρια έχει ικανοποιήσει το Δικαστήριο για την πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή της. Κατά την 1η Μαϊου 2011, ο σκύλος ιδιοκτησίας του εναγομένου της επιτέθηκε ενώ αυτή βρισκόταν στην αυλή της σκοτώνοντας το σκυλάκι το οποίο κρατούσε στα χέρια της. Με τους ισχυρισμούς που προβάλει για την πιο πάνω συμπεριφορά του σκύλου αλλά και τις παραλείψεις του εναγομένου - να έχει δεμένο το σκύλο του με λουρί και αυτός να φέρει φίμωτρο και γενικά να λαμβάνει όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για την ασφάλεια των τρίτων - κρίνω ότι έχει αποκαλυφθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, στη βάση πάντοτε των ισχυρισμών που προβάλλονται και χωρίς να κρίνεται η αξιοπιστία τους. (βλ. Παντελής Κωνσταντινίδης v.
- Παναγιώτη Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1Β Α.Α.Δ. 1299 και ΠΟΛΥΜΕΤΑΛ ΛΤΔ κ.α. v. Κωνσταντίνου
(1998)1 (Α) Α.Α.Δ. 393 σχετικά με την ευθύνη κατόχου ζώου). Αναφορικά τώρα με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο θα είναι αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η αξίωση της ενάγουσας - αιτήτριας εναντίον του εναγομένου είναι, πέραν του διατάγματος για απομάκρυνση του σκύλου, για γενικές αποζημιώσεις για τραύματα και ζημιές που υπέστη συνέπεια της επίθεσης που δέχθηκε από τον εν λόγω σκύλο κατά την 1η/05/2011. Βασίζει την αξίωση της στο αστικό αδίκημα της αμέλειας και στην παράβαση του καθήκοντος που έχει ο κάτοχος ζώου και αξιώνει αποζημιώσεις. Επομένως, με βάση αυτά οι αποζημιώσεις θα είναι επαρκής θεραπεία σε περίπτωση που επιτύχει στην αγωγή της. Πέραν τούτου όμως, αξιώνει και διάταγμα απομάκρυνσης του σκύλου χωρίς να συγκεκριμενοποιεί πώς θα συνεχίσουν να παραβλάπτονται τα δικαιώματα της. Επί αυτού όμως, παρατηρώ ότι ουσιαστικά η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι λόγω της επικινδυνότητας του σκύλου και ότι πολύ συχνά ο εναγόμενος τον αφήνει άλυτο, υπάρχει ο κίνδυνος να της επιτεθεί ξανά. Η αιτήτρια έχει το βάρος απόδειξης του κινδύνου αυτού με την παράθεση ικανοποιητικής μαρτυρίας που να ικανοποιεί και να αποδεικνύει την επανάληψη της βίαιης συμπεριφοράς του σκύλου. Το γεγονός ότι έτυχε ένα επεισόδιο με το σκύλο του εναγομένου την 1η/05/2011 δεν είναι αρκετό για να καταδείξει ότι στο μέλλον θα επαναληφθεί. Επίσης, οι ισχυρισμοί περί επικινδυνότητας του σκύλου είναι γενικοί και αόριστοι και δεν συνάγεται από τους ισχυρισμούς αυτούς και μόνο ότι θα εκδηλωθεί ανάλογη συμπεριφορά. Η άποψη της αιτήτριας αλλά και η επιθυμία των γειτόνων της για να απομακρυνθεί ο εν λόγω σκύλος, δεν είναι ικανοποιητικά στοιχεία για να καταδείξουν ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη ή ότι θα παραβιαστούν τα δικαιώματα της. Ούτε προκύπτει ότι επειδή ο σκύλος επιτέθηκε στην αιτήτρια μια φορά θα ξανασυμβεί το ίδιο. Θεωρώ ότι η αιτήτρια θα έπρεπε να καταδείξει μια συνεχόμενη συμπεριφορά του σκύλου και να παραθέσει περαιτέρω στοιχεία περί την επικινδυνότητας του, έτσι που να καταδεικνύεται η ροπή του εν λόγω σκύλου και η ορατή πιθανότητα επανάληψης της ίδιας συμπεριφοράς ως αποτέλεσμα της οποίας θα παραβλάπτονταν τα δικαιώματα της αιτήτριας. Στο σύγγραμμα Kerr on Injuctions, Sixth Edition, p.16-17 αναφέρονται τα ακόλουθα: « If the legal right is not disputed, a man who seeks the aid of the Court must be able to show that the act complained of is in fact a violation of the right, or at least an act which if carried into effect, will necessarily result in a violation of the right. The mere prospect or apprehension of injury or the mere belief that the act complained of may or will be done, is not sufficient; but if an intention to do the act complained of can be shown to exist, or if a man insists on his right to do, or begins to do, or threatens to do, or gives notice of his intention to do, an act which must, in the opinion of the Court, if completed, give a ground of action, there is a foundation for the exercise of jurisdiction." (η υπογράμμιση δική μου). Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω κρίνω ότι η αιτήτρια δεν έχει ικανοποιήσει την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και δεν έχει αποδείξει ότι θα είναι αδύνατη η απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Να σημειωθεί εδώ όμως, ότι οι πιο πάνω θέσεις του Δικαστηρίου επί του ζητήματος αυτού έχουν εκφραστεί με βάση την μαρτυρία που έχει προσκομιστεί και πάντοτε στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας και χωρίς να επηρεάζεται με οποιοδήποτε τρόπο το δικαίωμα της αιτήτριας να αξιώσει το εν λόγω διάταγμα κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής. Πέραν των πιο πάνω, το διάταγμα το οποίο ζητείται με την παρούσα αίτηση είναι ταυτόσημο με αυτό που ζητείται με την αγωγή. Δεν αποκλείεται φυσικά η έκδοση προσωρινού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται στην αγωγή (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas [1984] 1 C.L.R. 263). Aυτό όμως, μπορεί να γίνει μόνο όταν υπάρχουν ειδικές περιστάσεις και μόνο σε καθαρές υποθέσεις και όπου το Δικαστήριο αισθάνεται υψηλού βαθμού ασφάλειας ότι στο τέλος θα φανεί ότι ορθά εδόθη ενδιάμεσο διάταγμα (βλ. Locabail International Finance Ltd v. Agroexport and others [1986] 1 ALL ER 901). Επίσης, στην Michael v. Brevinos
(1969)1 C.L.R. 578 διαφαίνεται ότι δε μπορεί να αποδοθεί η κυρίως θεραπεία της αγωγής με την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες περιπτώσεις. Δεν θεωρώ ότι είναι η περίπτωση στην παρούσα υπόθεση. Με τα στοιχεία που έχουν παρατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν καταδεικνύεται με βεβαιότητα η ανάγκη απομάκρυνσης του σκύλου και ότι η έκδοση του εν λόγω διατάγματος στο στάδιο αυτό θα διαφανεί στο τέλος ότι ορθά εκδόθηκε. Η επίθεση που δέχθηκε η αιτήτρια από τον εν λόγω σκύλο την 1η Μαϊου 2011 από μόνη της δεν καταδεικνύει την αναγκαιότητα απομάκρυνση του σκύλου από τη γειτονιά της. Επίσης, οι ισχυρισμοί περί επικινδυνότητας του σκύλου και ότι αυτός πολλές φορές κυκλοφορεί χωρίς λουρί δεν παρέχουν υψηλό βαθμό ασφάλειας στο Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα και ότι αυτό θα φανεί στο τέλος ότι ορθά εδόθη. Επιπρόσθετα, τυχόν έκδοση του εν λόγω διατάγματος θα είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του status quo ante. Ο σκύλος διαμένει στην γειτονιά της αιτήτριας με τον εναγόμενο, ιδιοκτήτη του. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, θα είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή αυτής της κατάστασης πραγμάτων. Σκοπός της έκδοσης προσωρινού διατάγματος είναι η διατήρησης μιας κατάστασης πραγμάτων μέχρι την αποπεράτωση της αγωγής και όχι η ανατροπή της. Δεδομένων αυτών αλλά και των όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω θεωρώ ότι δεν είναι από τις ξεκάθαρες περιπτώσεις που θα πρέπει να αποδοθεί η τελική θεραπεία της αγωγής στο στάδιο αυτό και ανατρέποντας μάλιστα και το status quo. Συνυπολογίζοντας όλα τα ανωτέρω και για τους λόγους τους οποίου ανέφερα, το Δικαστήριο δεν πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και ως εκ τούτου η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.)............. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / interim Αναφορά: Πολιτική/Προσωρινό Διάταγμα/ απομάκρυνση σκύλου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο