Χ ν. Παύλου (Paul) Κυθρεώτη, Αρ. Αγωγής: 5853/2010, 2.6.2011

(4)και 13, στους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης, στην πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Για να δοθεί πλήρως η εικόνα θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο Ενάγοντας προσέφυγε στο Κυπριακό Δικαστήριο αξιώνοντας εναντίον του Εναγομένου με τον οποίον είχε μορφή συνεργασίας και τον συνέδεε επαγγελματικό απόρρητο, όπως μη αποκαλύψει σε οποιονδήποτε και ειδικά στην τράπεζα JSC BTA Bank, δηλαδή τους παρόντες αιτητές στην παρούσα αίτηση οποιεσδήποτε πληροφορίες και στοιχεία που να αποκαλύπτουν (α) την περιουσία του Ενάγοντος που είναι στον έλεγχο, στην ιδιοκτησία ή κατοχή του Εναγομένου ως εμπιστευματοδόχου προς όφελος του Ενάγοντος και (β) στην σύνδεση του Ενάγοντος με την εν λόγω περιουσία και (γ) το όνομα και διεύθυνση του Ενάγοντος και (δ) οποιαδήποτε προσωπικά δεδομένα του Ενάγοντα τα οποία είχε ο Εναγόμενος στα πλαίσια της πιο πάνω σχέσης τους. Το Δικαστήριο, στη βάση της στηρικτικής ένορκης δήλωσης του επί της αίτησης, εξέδωσε παρεμπίπτον διάταγμα ημερομηνίας 6.12.10 με το πιο πάνω περιεχόμενο το οποίο ορίσθηκε επιστρεπτέον. Εκκρεμεί δε για να εκδικασθεί αφού ολοκληρωθεί η εκδίκαση της παρούσας αίτησης, αφού το αποτέλεσμα της σαφώς επηρεάζει την δυνατότητα εκδίκασης. Να σημειωθεί ότι εναντίον του Εναγομένου σε αγγλική αγωγή που η τράπεζα είχε κινήσει εναντίον του (ομού με άλλων), πριν την έκδοση του κυπριακού διατάγματος, είχε εκδοθεί διάταγμα που διέτασσε τον Εναγόμενο, μεταξύ άλλων, να αποκαλύψει στην τράπεζα πληροφορίες σε σχέση με τα περιουσιακά του στοιχεία. Είναι γεγονός ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε σε συνέχεια της Ενδιάμεσης Απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 15.2.2011 επί της αίτησης της Τράπεζας ημερομηνίας 10.1.2011 με την οποία ο Ενάγων διετάχθη να δώσει στους δικηγόρους της Τράπεζας αντίγραφο της μονομερούς του αίτησης ημερομηνίας 30.11.2010 στη βάση της οποίας εκδόθηκε το Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 6.12.2010 καθώς και αντίγραφο της Ένορκης Δηλώσεως που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη αυτής, χωρίς τα συνοδεύοντα την Ένορκη Δήλωση τεκμήρια και με απόκρυψη συγκεκριμένων στοιχείων. Ταυτόχρονα δόθηκαν οδηγίες όπως, σε περίπτωση που η Τράπεζα επιθυμούσε να ασκήσει δικαίωμα παρέμβασης, να το πράξει εντός πέντε ημερών από την λήψη των ως άνω εγγράφων. Ο Ενάγοντας έχει καταχωρήσει ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση, η οποία συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Κωνσταντινίδη, δικηγόρου στα γραφεία των δικηγόρων του Ενάγοντα. Η Αίτηση βασίζεται σε Ένορκη Δήλωση του κ. Νικολαίδη, δικηγόρου στα γραφεία των δικηγόρων των Αιτητών. Οι δύο Ένορκες Δηλώσεις κάνουν αναφορά στο ιστορικό της αγωγής αλλά κυρίως και στη διαδικασία που έλαβε χώρα στην Αγγλία η οποία διαδικασία αποτέλεσε τη βασική αιτία έγερσης της παρούσας αγωγής καθώς και της διαδικασίας που αφορά το συγκεκριμένο διάταγμα. Το ιστορικό όσον αφορά τις διαδικασίες είναι εν πολλοίς κοινό και είναι χρήσιμο να παρατεθεί σε συντομία. Επίσης θα πρέπει να σημειωθεί ότι η πλευρά του Εναγομένου δεν έχει καταχωρήσει ένσταση στην παρούσα αίτηση και με δήλωση της συνηγόρου άφησε το θέμα στο Δικαστήριο. Σύντομο Ιστορικό της αγγλικής αγωγής Η αγγλική αγωγή στρέφεται κατά αριθμού εναγομένων, συμπεριλαμβανομένου του κ. Παύλου (Paul) Κυθρεώτη, ο οποίος είναι ο Εναγόμενος στην παρούσα αγωγή. Στα πλαίσια της αγγλικής αγωγής η τράπεζα ισχυρίζεται ότι μια σειρά από επενδυτικά αξιόγραφα κατηγορίας ΑΑΑ (ΑΑΑ-rated investment bonds) (στο εξής «οι Επενδύσεις ΑΑΑ») με αγοραία αξία γύρω στα δολάρια ΗΠΑ 300.000.000 υπεξαιρέθηκαν με δόλιο τρόπο από αυτήν κατά την περίοδο μεταξύ Ιουνίου 2008 και Ιανουαρίου 2009. Η απάτη που κατ' ισχυρισμόν διαπράχθηκε εναντίον της τράπεζας αφορούσε, μεταξύ άλλων, τον πρώην πρόεδρο του διαχειριστικού συμβουλίου της τράπεζας, κ. Solodchenko που είναι ο εναγόμενος 1 στην αγγλική αγωγή, δύο Βρετανούς υπηκόους που διαμένουν σήμερα στην Κύπρο (ήτοι τον κ. Κυθρεώτη που είναι ο εναγόμενος στην παρούσα αγωγή και ο εναγόμενος 2 στην αγγλική αγωγή και τον κ. Jason Hercules που είναι ο εναγόμενος 3 στην αγγλική αγωγή), αριθμό εταιρειών που συστάθηκαν στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους και οι οποίες έλαβαν τις επενδύσεις ΑΑΑ (Εναγόμενες 4 - 8 στην αγγλική αγωγή), μια σειρά από άλλες εταιρείες που συστάθηκαν στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους και τις Σεϋχέλλες και στις οποίες μεταφέρθηκε το προϊόν πώλησης των Επενδύσεων ΑΑΑ (Εναγόμενες 9 - 12 στην αγγλική αγωγή, στο εξής), την αγγλική εταιρεία Eastbridge (Eναγόμενη 13 στην αγγλική αγωγή), η οποία έδωσε οδηγίες σε σχέση με τις ενέργειες των εναγομένων BVI Defendants και, τουλάχιστον, τους κκ. Shalabayev και Udovenko (εναγόμενους 14 και 15 στην αγγλική αγωγή), οι οποίοι έδιδαν τακτικά οδηγίες εκ μέρους της Eastbridge. Όσον αφορά το εκδοθέν διάταγμα στην αγγλική αγωγή τίθεται αυτούσια η σχετική πρόνοια του. «(

1. a)inform the applicant's solicitors (δηλαδή τους δικηγόρους της τράπεζας) in writing of all of their assets worldwide exceeding in value ₤10,000, whether in its own name or not and whether solely or jointly owned and whether the respondent is interested in them, legally, beneficially or otherwise, giving the value, location and details of all such assets (.) (
2. b)supply to the applicant's solicitors copies of all documents in its control (.) which evidence the matters set out in (
3. a)above». Υπήρξαν στη συνέχεια διαδικασίες που αφορούσαν είτε την ερμηνεία ή την εφαρμογή ή την παράταση του αγγλικού διατάγματος, είτε δι' εφέσεως ή άλλως πως. Εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχει τελικό αποτέλεσμα που να διαφοροποιεί δραστικά τα πράγματα ως προς τις υποχρεώσεις του Εναγόμενου στην Αγγλία. Ήταν πάντως μέρος της θέσης του Εναγόμενου στην αγγλική διαδικασία ότι «βρίσκεται αντιμέτωπος με δύο συγκρουόμενα διατάγματα, το αγγλικό και το παρόν διάταγμα». Στις 14.12.2010 ο Εναγόμενος καταχώρησε στην αγγλική διαδικασία αίτηση τροποποίησης του εν λόγω διατάγματος προβάλλοντας ως κύριο έρεισμα την ύπαρξη της παρούσας αγωγής και του παρόντος διατάγματος. Η Τράπεζα καταχώρησε ένσταση και αναμένεται η εκδίκαση της αίτησης από το αγγλικό Δικαστήριο. Το περιεχόμενο της Αίτησης και ένστασης Οι Αιτητές επιθυμούν να προστεθούν ως Εναγόμενοι στην παρούσα αγωγή για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι το Προσωρινό Διάταγμα το οποίο έχει εκδοθεί στις 6.12.2010 επηρεάζει άμεσα τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τράπεζας. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι θεραπείες που επιζητούνται με την ίδια την αγωγή επίσης επηρεάζουν τα συμφέροντα και δικαιώματα της Τράπεζας, ώστε η επιθυμία των Αιτητών να παρέμβουν δεν αφορά μόνο το Προσωρινό Διάταγμα καθώς είναι επιθυμία της Τράπεζας να μπορέσει να καταχωρήσει υπεράσπιση στην αγωγή και να ακουστεί κατά την ακρόαση. Στην αντίπερα όχθη ο Ενάγοντας-Καθ' ου η αίτηση επιχειρηματολογεί ότι η αγωγή και το διάταγμα δεν επηρεάζουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τράπεζας καθότι οι πληροφορίες που καλύπτονται από το Προσωρινό Διάταγμα σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία που ο Εναγόμενος κατέχει ως εμπιστευματοδόχος για τον Ενάγοντα δεν έχουν σχέση με τα επίδικα θέματα της αγγλικής αγωγής. Η θέση του Ενάγοντα επίσης είναι ότι αν η Τράπεζα προστεθεί ως Εναγόμενη στην αγωγή θα έχει το δικαίωμα να επιθεωρήσει τον φάκελο της υπόθεσης και κατά συνέπεια θα μπορέσει να δει όλες τις πληροφορίες που καλύπτονται από το Προσωρινό Διάταγμα και με αυτό τον τρόπο θα το καταστήσει άνευ αντικειμένου. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών έχουν αγορεύσει στα πλαίσια της πιο πάνω νομικής βάσης ασχολούμενοι ιδιαίτερα με το δικαίωμα παρέμβασης όπως καθορίζεται από την Κυπριακή Νομολογία και έχουν προβεί σε αριθμό χρήσιμων εισηγήσεων προς το Δικαστήριο για τον τρόπο και το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας στα εγερθέντα πιο πάνω θέματα. Η πλευρά των Αιτητών τόνισε ιδιαίτερα το γεγονός ότι έκδηλα η διαδικασία την επηρεάζει και ότι δεν είναι δυνατό να περιοριστούν τα δικαιώματα της όσον αφορά την ελεύθερη πρόσβαση στον φάκελο αφού ιδιαίτερα αντικείμενο της παρούσας αγωγής και στόχος του διατάγματος είναι ακριβώς να εμποδιστεί η παροχή στην Τράπεζα πληροφοριών που ξεκάθαρα καλύπτονται από το διάταγμα του αγγλικού Δικαστηρίου. Κατά τους Αιτητές το Προσωρινό Διάταγμα 6.12.2010 απαγορεύει και εμποδίζει τον Καθ'ου η αίτηση -Εναγόμενο, από του να συμμορφωθεί με το Διάταγμα του αγγλικού Δικαστηρίου το οποίο εξεδόθη κατόπιν αίτησης της Τράπεζας για προστασία των συμφερόντων της σε συνάρτηση με αξίωση που υπερβαίνει τα $300.000.000, αφού το αγγλικό Δικαστήριο έκρινε ότι η παροχή των σχετικών πληροφοριών στην Τράπεζα ήταν αναγκαία. Όπως εύγλωττα αναφέρθηκε από τους δικηγόρους των Αιτητών «στην ουσία η παρούσα αγωγή και το παρόν διάταγμα είναι εναντίον της Τράπεζας που στρέφονται και είναι τα δικαιώματα και συμφέροντα της Τράπεζας που πλήττουν. Τον Εναγόμενο δεν τον βλάπτουν αλλά αντίθετα τον βολεύουν και δεν φαίνεται ότι ο Εναγόμενος θα επιχειρήσει να παραμερίσει το διάταγμα ή να υπερασπιστεί την αγωγή» (βλ. σελ. 13 της αγόρευσης των δικηγόρων Αιτητών). Ο κ. Δράκος σθεναρά κράτησε τη θέση ότι οι Αιτητές δεν πληρούν τα κριτήρια συνένωσης διαδίκων αφού έμμεσος ή απλός ενδεχόμενος επηρεασμός δεν είναι αρκετός για να τους νομιμοποιήσει. Στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα πάντα με τον κ. Δράκο, δεν υπάρχει άμεσος επηρεασμός. Η θέση του βέβαια είναι ότι θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί διαφορετικά η αίτηση εάν οι Αιτητές δέχονταν να δεσμευτούν να τηρήσουν την οποιαδήποτε απόφαση πάρει το Κυπριακό Δικαστήριο. Σύμφωνα με τη σελίδα 3 της αγόρευσης του «σε τέτοια περίπτωση θα υπήρχε άμεσος επηρεασμός και η Κυπριακή απόφαση θα αποφάσιζε τελεσίδικα τα επίδικα θέματα. Εφόσον όμως οι Αιτητές αρνούνται να δώσουν τέτοια δέσμευση, στην πραγματικότητα το μόνο που υπάρχει είναι ενδεχόμενος επηρεασμός». Επ' αυτού οι κ.κ. Σκορδής και Γαβριηλίδης άμεσα αντέτειναν ότι προσφέρεται ανεπιφύλακτα τέτοια δέσμευση και οι Αιτητές αποδεχόμενοι την απόφαση του Κυπριακού Δικαστηρίου, στην Αγγλία θα συγκατατεθούν όπως οι πληροφορίες του Ενάγοντα μη αποκαλυφθούν, εφόσον βέβαια η απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου έφθανε σε τέτοιο αποτέλεσμα. Νομική Βάση και Συμπεράσματα Ο Θεσμός 8

(4)της Διαταγής 48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: «Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» Η Διάταξη υπήρξε αντικείμενο πολλών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου με πρώτη την Heli-Air v. Drescher

(1988)1 ΑΑΔ 234) στην οποία έχουν αναφερθεί τα εξής: «We agree with the learned trial Judge that paragraph 4 of rule 8 of Order 48 does not in general give the right to a third person to apply by summons for the discharge or variation of an interim order issued in proceedings in which such a person is not a party. We do not accept the argument that a reference to "any person" covers a person in the circumstances of this case where no application to be joined as a party was made and where the very ownership and right of possession of the subject property were in issue and were sought to be determined by the Court in the course of determining an application for the discharge or variation of an interim order». Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μηλίτσα Γ. Κουή v. Μιχάλη Χριστοδούλου, Π.Ε. 238/07, ημερ. 22.3.10 το θέμα εξετάστηκε εκ νέου σε σχέση με τη Διάταξη αυτή και αναφέρθηκε: «. δεν παρέχει δικαίωμα, σε τρίτα πρόσωπα (μη διαδίκους), γενικά, υποβολής αίτησης δια κλήσεως με σκοπό την ακύρωση ή την τροποποίηση ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος το οποίο εκδόθηκε σε διαδικασία στην οποία τα τρίτα πρόσωπα δεν είναι διάδικοι. Οι λέξεις «any person» (οποιοδήποτε πρόσωπο) στη Δ.48 θ. 8

(4)δεν καλύπτουν πρόσωπα για τα οποία δεν έχει καταχωρηθεί οποιαδήποτε αίτηση για συνένωση τους ως διαδίκους, σε διαδικασία στην οποία τα επίδικα θέματα είναι ανοικτά». Ακολούθησε η απόφαση στην Π. Αιτ. 118/10 ημερ. 1.11.10 και αφορούσε Αίτηση της BRAINPEDIA HOLDING LTD όπου αναφέρθησαν τα ακόλουθα στη σελ. 8: «Η Αιτήτρια, στην οποία έχει επιδοθεί το Προσωρινό Διάταγμα, δε στερείται θεραπείας, εκ του γεγονότος ότι δεν είναι διάδικος. Από τη στιγμή που έλαβε γνώση και θεωρεί ότι από το Προσωρινό Διάταγμα επηρεάζονται τα συμφέροντα της, έχει τη δυνατότητα να παρέμβει στη διαδικασία, είτε εμφανιζόμενη κατά την ημερομηνία που αυτό ορίστηκε επιστρεπτέο ή κατά άλλο τρόπο και να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, στο οποίο εκκρεμεί το όλο θέμα, όλα όσα θεωρεί ότι έχουν σχέση με την υπόθεση της και προωθεί με την παρούσα. Θεωρώ ότι όλα όσα ισχυρίζεται σε σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μετοχών που απαγορεύθηκε στον εναγόμενο 4 να αποξενώσει, μπορεί και πρέπει να κριθούν στα πλαίσια της διαδικασίας της αγωγής/προσωρινού διατάγματος. Τα αποφασισθέντα στη Μηλίτσα Γ. Κουή v. Μιχάλη Χριστοδούλου (πιο πάνω), δεν καταργούν τη δυνατότητα παρέμβασης στη διαδικασία. Απλά, για την υποβολή αίτησης παραμερισμού διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, τίθεται ως προϋπόθεση η προηγούμενη υποβολή αίτησης συνένωσης του προσώπου που ισχυρίζεται ότι επηρεάζονται τα συμφέροντα του.» Σχετικός είναι επίσης ο Θεσμός 10 της Διαταγής 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ο οποίος προνοεί τα εξής: «No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court of Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs of as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice.» Με βάση την νομολογία, το Δικαστήριο έχει πλατειά διακριτική εξουσία να προβαίνει σε οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με την προσθήκη, τη διαγραφή ή την αντικατάσταση των διαδίκων, έτσι ώστε να καθιστά δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων: (βλ. Mepa Underwriting Management Limited και άλλων ν. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών

(1997)1Β Α.Α.Δ. 772, Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ ν. Μηνά

(2003)1 Α.Α.Δ. 1818 και Perihan Mustafa Korkut 'H Eyiam Perihan ν. Απόστολου Γεωργίου διά του πληρεξούσιου αντιπροσώπου του Χαράλαμπου Χ. Ζόππου (Αρ.1) 2007) 1Β Α.Α.Δ. 1213). Στην υπόθεση Perihan Mustafa Korkut 'H Eyiam Perihan (ανωτέρω), λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: "Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9 θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται". Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε και καταλήγει σε συμπεράσματα, έστω και προκαταρκτικά, ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά θέματα. Στην υπόθεση Mepa, (ανωτέρω), λέχθηκε αναφορικά ότι: "..η διαδικασία προσθήκης εναγόμενου δεν προσφέρεται για καθοριστική επίλυση της τύχης της αγωγής σε σχέση με οποιοδήποτε από τους εναγόμενους. Αυτό που πρωτίστως εξετάζεται από το Δικαστήριο στη διαδικασία προσθήκης εναγόμενου είναι κατά πόσο ο προτεινόμενος εναγόμενος είναι ένας αναγκαίος διάδικος". Στην Dollfus Mieg et Compagnie S.A. v. Bank of England

(1950)2 All E.R. 605, υιοθετήθηκε το εξής κριτήριο: «Αν μπορεί το διάταγμα το οποίο επιδιώκει ο ενάγων να επηρεάσει άμεσα τον παρεμβαίνοντα στην απόλαυση των νομίμων δικαιωμάτων του». Στη δε σελίδα 612 αναφέρονται τα εξής: "To accede to the application I have to be satisfied either that the applicants are persons who ought to have been joined as defendants or that they are persons «.Whose presence before the court may be necessary in order to enable the court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter...» ..". Οι δύο πλευρές βασιζόμενες στην ίδια περίπου νομολογία κάλεσαν το Δικαστήριο να υιοθετήσει τη δική τους ερμηνεία ως προς τη στοιχειοθέτηση ή μη των πιο πάνω αρχών στην κρινόμενη περίπτωση. Αφού έχω μελετήσει όλες τις εισηγήσεις των δύο πλευρών σε συνάρτηση με το πραγματικό υπόβαθρο της παρούσας διαδικασίας κρίνω ότι ο επηρεασμός της θέσης των Αιτητών είναι σχεδόν αυτονόητος. Είναι χαρακτηριστικό ότι και στο ίδιο το περιεχόμενο του επίδικου διατάγματος υπάρχει σαφής αναφορά στην Τράπεζα και σαφώς η διαδικασία στην οποία άμεσα εμπλέκεται η Τράπεζα και ο Εναγόμενος στην Αγγλία υπήρξε το έρεισμα ή η αναγκαιότητα της παρούσης διαδικασίας και της ανάγκης έκδοσης του παρόντος διατάγματος με βάση το μαρτυρικό υλικό που πρόσφερε ο Ενάγων επικαλούμενος την ανάγκη να προστατευθεί ως προς τα προσωπικά ή επαγγελματικά του δεδομένα έναντι τρίτων, μέσω ενεργειών ή ενδεχομένων ενεργειών του Εναγόμενου. Βέβαια, φαίνεται ότι το πρώτο στάδιο αποκάλυψης πληροφοριών, όπως ο Ενάγων διατύπωνε το φόβο του, ήταν προς την Αιτήτρια Τράπεζα. Διερωτάται όμως κάποιος αν είναι αυτό αρκετό να εμποδίσει την Τράπεζα από το να παρέμβει στη διαδικασία ώστε να προσπαθήσει να διαφυλάξει τα δικαιώματα της όπως απορρέουν από τη διαδικασία στην Αγγλία δεχόμενη παράλληλα ότι ο σεβασμός της προς την απόφαση του Δικαστηρίου αφενός για το Προσωρινό Διάταγμα και αφετέρου για την τελική έκβαση της αγωγής θα οδηγούσε άμεσα και σε συγκατάθεση της Αιτήτριας Τράπεζας να πράξει αναλόγως με την απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου και στην Αγγλική διαδικασία. Βέβαια, ο κ. Δράκος στάθηκε ιδιαίτερα στο επιχείρημα ότι με την παρέμβαση των Αιτητών στη διαδικασία και την ιδιότητα τους ως Εναγομένων πλέον θα έχουν την ευκαιρία άμεσης πρόσβασης στο φάκελο της υπόθεσης και στα στοιχεία του Ενάγοντα με αποτέλεσμα το ενδιάμεσο διάταγμα να είναι άνευ αντικειμένου. Προς τούτο δε δεν θεώρησε ως ικανοποιητικές τις δεσμεύσεις που διατύπωσαν γραπτώς και επιβεβαίωσαν προφορικώς ενώπιον μου οι συνήγοροι της Τράπεζας (βλ. την γραπτή τους αγόρευση σελίδα 21). Η θέση ότι δεν στοιχειοθετείται η Αίτηση λόγω του ότι ο Ενάγοντας δεν έχει καμία σχέση με τα επίδικα θέματα μεταξύ της Τράπεζας και του Εναγομένου σίγουρα δεν μπορεί σ' αυτό το στάδιο να κριθεί τελειωτικά και είναι ένα από τα θέματα που θα απασχολήσουν τις επικείμενες διαδικασίες. Με όλο το σεβασμό, παρά το ότι αντιλαμβάνομαι σε κάποιο βαθμό την ανησυχία του κ. Δράκου, δεν μπορεί κάποιος να θωρακίζεται γενικά σε μια διαδικασία εναντίον συγκεκριμένου προσώπου όπως εδώ του Εναγομένου, να εκδίδονται διατάγματα που να αγγίζουν ή να επηρεάζουν άμεσα τρίτα πρόσωπα όπως εδώ την Τράπεζα, και να γίνεται επίκληση της προστασίας των δεδομένων για να μην τεθεί θέση των προσώπων αυτών που φαίνεται να έχουν συμφέρον επί της ισχύος του ενδιάμεσου διατάγματος του Δικαστηρίου, αλλά και των θεραπειών που διατυπώνονται στο κλητήριο ένταλμα που επίσης είναι παρόμοιες στη φύση τους θεραπείες ως οι ενδιάμεσες που ήδη έχουν εκδοθεί. Θεωρώ ότι θα ήταν άδικο να μην δοθεί δυνατότητα φωνής στους Αιτητές επί του ερωτήματος της ισχύος ή μη του διατάγματος αφενός και αφετέρου της στοιχειοθέτησης ή μη των θεραπειών με βάση την αγωγή. Περαιτέρω, κρίνεται δικαιολογημένη η θέση των Αιτητών ότι αφ΄ής στιγμής η Τράπεζα έχει δικαίωμα να λάβει σχετικές πληροφορίες από τον Εναγόμενο στη βάση του αγγλικού διατάγματος, η παρούσα αγωγή και το παρόν διάταγμα με κάποιο τρόπο επηρεάζουν το δικαίωμα αυτό. Δεν με βρίσκει σύμφωνη η θέση του κ. Δράκου ότι ο επηρεασμός των δικαιωμάτων των Αιτητών είναι μόνο ενδεχόμενος καθότι η Αίτηση του Εναγόμενου για τροποποίηση του αγγλικού διατάγματος εξακολουθεί να εκκρεμεί και δεν υπάρχει τελεσίδικη απόφαση κατά πόσο η Τράπεζα δικαιούται τις σχετικές πληροφορίες. Στη βάση των δεδομένων που ισχύουν σήμερα - παρά την προσπάθεια που έγινε να δοθούν αναβολές με τη σύμφωνη γνώμη όλων των εμπλεκομένων προσώπων για να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες στην Αγγλία - δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τόσο το διάταγμα όσο και η αγωγή στοιχειοθετούν άμεση δυνατότητα επηρεασμού της Τράπεζας και ενδεχόμενη επέμβαση νομίμων δικαιωμάτων και συμφερόντων της, η εμβέλεια και το πλήρες περιεχόμενο των οποίων θα καταδειχθεί ακριβώς στη δίκη. Στην υπόθεση Gurtner v. Circuit

(1968)1 All E.R. 328 ο Lord Denning M.R. επέλεξε να δώσει μια ευρεία ερμηνεία στο σχετικό κανόνα όπως είχε δοθεί και από τον Lord Esher M.R. στην Byrne v. Brown

(1889)22 Q.B.D. 657. Έθεσε το θέμα ως εξής στη σελίδα 332: "It seems to me that, when two parties are in dispute in an action at law and the determination of that dispute will directly affect a third person in his legal rights or in his pocket, in that he will be bound to foot the bill, then the court in its discretion may allow him to be added as a party on such terms as it thinks fit. By so doing, the court achieves the object of the rule. It enables all matters in dispute "to be effectually and completely determined and adjudicated upon" between all those directly concerned in the outcome". Και σε μετάφραση: «Μου φαίνεται πως όπου δύο μέρη αντιδικούν σε μια αγωγή και η επίλυση της αντιδικίας θα επηρεάσει άμεσα τα νόμιμα δικαιώματα ή την τσέπη ενός τρίτου προσώπου υπό την έννοια ότι θα υποχρεωθεί να πληρώσει τον λογαριασμό, τότε το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας μπορεί να του επιτρέψει να προστεθεί ως διάδικος υπό τέτοιους όρους ως θεωρεί κατάλληλους. Πράττοντας ούτω το δικαστήριο επιτυγχάνει τους σκοπούς του Κανόνα. Καθιστά δυνατό για όλα τα επίδικα θέματα να "αποφασισθούν αποτελεσματικά και πλήρως" ανάμεσα σε όλους εκείνους που ενδιαφέρονται άμεσα για το αποτέλεσμα. Παρά το ότι ο κ. Δράκος ανάφερε ότι δεν ενίσταται στην παρέμβαση σαν θέμα αρχής, το Δικαστήριο έχει προβληματιστεί ιδιαίτερα αφενός με το εύρος της παρέμβασης και αφετέρου πως αυτή εάν επιτραπεί, θα λειτουργήσει στην πράξη. Μια από τις παραμέτρους άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου είναι το ανεπιθύμητο «να αναγκάζεται» ουσιαστικά ο ενάγων να συμπεριλάβει στην αγωγή του πρόσωπο που δεν ενήγαγε και θα πρέπει ουσιαστικά «να δημιουργήσει» αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του. Γι αυτό έχω κατευθύνει την σκέψη μου σε διάφορες πιθανές λύσεις και ειδικά έχω μελετήσει αυτά που ο κ. Δράκος εισηγείται (ως περιορισμένη παρέμβαση ως η απόφαση Παρπαρίνου, Π.Ε.Δ στη Chivas Holdings (IP) Limited v.

(1)Γενικού Εισαγγελέα και

(2)ALL Freight Services, Αρ. Αγωγής 10842/2010, ημερ. 25.01.2011 και Πογιατζή, Π.Ε.Δ. στη Νικόλας Κουμενίδης ν. Gerrard Cutler, Αγωγή 414/2009 ημερ. 28.5.09, τις οποίες ο κ. Δράκος είχε την ευγενή καλοσύνη να με προμηθεύσει). Στην κρινόμενη περίπτωση δεν έχει καταχωρηθεί ΄Εκθεση Απαίτησης και «οι ράγες των επίδικων θεμάτων» προς το παρόν είναι κυρίως η ένορκη δήλωση που στηρίζει την αίτηση ημερ. 30.11.10 εκ της οποίας σαφώς πηγάζει «η ύπαρξη και η εμπλοκή» των Αιτητών στα επίδικα θέματα με καθοριστικό τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο εναγόμενος προφανώς δεν θα επιχειρούσε οποιαδήποτε αποκάλυψη χωρίς τις ενέργειες των Αιτητών στην Αγγλία. Συνεπώς η επαπειλούμενη αποκάλυψη μπορεί να συναρτησθεί με ενέργειες των Αιτητών. Δεν αγνοώ τις επιπλοκές που μπορεί να επιφέρει στη διαδικασία η παρέμβαση των Αιτητών ως κανονικών διαδίκων στην όλη διαδικασία της αγωγής. Από τη στιγμή όμως που και τα τελικά ζητούμενα διατάγματα έχουν παρόμοιο λεκτικό με τα ενδιάμεσα δεν θα εξυπηρετηθεί σωστά η δικαιοσύνη να δοθεί άδεια στους Αιτητές να παρέμβουν μόνο στο Συντηρητικό Διάταγμα «ως εξαιρετική περίπτωση» και ως τέτοια επιτρεπτή. Παρά λοιπόν τον προβληματισμό μου, βρίσκω ότι είναι ορθότερο η παρέμβαση να είναι πλήρης, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα τεθούν σχετικοί όροι. Συνεπώς είναι η κατάληξη μου ότι η αίτηση στοιχειοθετείται αφού διά της προσθήκης και παρέμβασης των Αιτητών θα τεθούν πλήρως όλα τα θέματα που είναι επίδικα. Περαιτέρω κρίνω άκρως βοηθητική την διατύπωση των σχετικών δεσμεύσεων που οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητών προέβησαν στη προσπάθεια τους να εισηγηθούν το πλέον κατάλληλο τρόπο να αντιμετωπισθεί αυτή η ιδιάζουσα κατάσταση πραγμάτων και να διατηρηθεί η εξισορρόπηση αντικρουομένων συμφερόντων. Οι δεσμεύσεις αυτές εφόσον ακριβώς διατυπώθηκαν ευθέως θα υιοθετηθούν από το Δικαστήριο ως παράλληλοι όροι της έγκρισης των παρόντων αιτημάτων και θα πρέπει να περιορίζουν την ανησυχία του κ. Δράκου για την κοινοποίηση εμπιστευτικών πληροφοριών του πελάτη του ειδικά αφού οι δεσμέυσεις αυτές θα λειτουργούν παράλληλα με την δέσμευση των Αιτητών να πράξουν ανάλογα με την απόφαση του Κυπριακού Δικαστηρίου και στην αγγλική διαδικασία (βλ. πιο πάνω) Συνεπώς, η παρούσα αίτηση εγκρίνεται ως Α και Β. Παράλληλα οι Αιτητές δεσμεύονται ως ακολούθως: (α) οι πληροφορίες και τα έγγραφα που περιέχονται στο φάκελο της υπόθεσης θα κοινοποιηθούν μόνο στους δικηγόρους των Αιτητών στην Κύπρο και στην Αγγλία και όχι στους ίδιους τους Αιτητές (β) οι Αιτητές να μην χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε έγγραφα ή δικογραφία ή πληροφορίες που περιέχονται στο φάκελο της παρούσας υπόθεσης για σκοπούς άλλους από την άσκηση των δικαιωμάτων τους ως διαδίκων στην παρούσα αγωγή, χωρίς την προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου. Τα έξοδα της παρούσης αίτησης, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, κρίνω ότι είναι δίκαιο να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αγωγής. Θα ακολουθηθεί η ίδια πορεία ως προς την μη αναγραφή του ονόματος του ενάγοντος στα αντίγραφα της απόφασης που θα δοθούν. (Υπ.) .............. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../ΜΛ - ΙΜ Subject: Civil/Civil Ruls/προσθήκη, παρέμβαση Δ.9 θ.1, Δ.48, θ.8

(4)των Θεσμών cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο