Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Κώστα Πέτρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2493/2000, 3 Ιουνίου, 2011

(10)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης του διατάγματος ώστε να πωληθεί δια πλειστηριασμού και το προϊόν της πώλησης αυτής λογιστεί έναντι και/ή προς εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους και εξόδων και εάν υπάρξει περίσσευμα να επιστραφεί στους Εναγόμενους. Στις 27.1.2011 η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (στο εξής οι «Αιτητές») καταχώρησε μονομερή αίτηση με την οποία επιζητείται η έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: «Α. Άδεια του Δικαστηρίου για ανανέωση και εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 22.5.2000 εναντίον των Εναγομένων στην υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή λόγω παρελεύσεως έξι

(6)ετών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παρέχεται η άδεια του Δικαστηρίου για εκτέλεση της απόφασης στην υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή που εκδόθηκε στις 22.5.2000 στην ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ στην οποία έχουν μεταβιβαστεί και/ή εκχωρηθεί και/ή ανατεθεί ολόκληρη η επιχείρηση και/ή ιδιοκτησία και/ή δικαιώματα και/ή απαιτήσεις του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ έναντι τρίτων δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.12.2005.» Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 Θ. 8 και Δ.48 ΘΘ. 1-3, 7, 8 και 9 και συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του εξουσιοδοτημένου υπαλλήλου των Αιτητών κ. Βάσου Βασιλείου ημερομηνίας 27.1.2011. Στην Ένορκή Δήλωσή του ημερομηνίας 27.1.2011 ο κ. Bασιλείου κάνει αναφορά, μεταξύ άλλων, στην έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 22.5.2000, στα μέτρα που κατά καιρούς λήφθηκαν από τους Ενάγοντες για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης, στο σημερινό οφειλόμενο ποσό και στο γεγονός της ανάληψης από τους Αιτητές όλων ανεξαιρέτως των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού και του συνόλου της επιχείρησης που διεξαγόταν από τους Ενάγοντες (λεπτομερής αναφορά θα γίνει πιο κάτω). Η αίτηση επιδόθηκε στους Εναγόμενους 3 και 4 σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.48 Θ. 8

(1)(κκ) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ενώ στις 16.3.2011 ο συνήγορος των Αιτητών ανέφερε ότι η αίτηση δεν προωθείται σε σχέση με τους Εναγόμενους 1 και 2 καθότι ο μέν πρώτος έχει αποβιώσει ο δε δεύτερος ζεί μόνιμα στο εξωτερικό. Στις 23.5.2011 ο Εναγόμενος 3 - Καθ' ου η αίτηση (στο εξής ο «Καθ' ου η αίτηση») καταχώρισε Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης, η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 ΘΘ. 1-9, Δ.39, Δ.40 και Δ.64, στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στα άρθρα 4, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, όπως επίσης στις συμφυείς εξουσίες και τη γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης οι οποίοι προβάλλονται από τον Καθ' ου η αίτηση και επεξηγούνται στη συνοδεύουσα την ένσταση Ένορκη Δήλωσή του επίσης ημερομηνίας 23.5.2011, συνοψίζονται ως ακολούθως: - Η αίτηση καταχωρείται με αδικαιολόγητη καθυστέρηση και επομένως οι Αιτητές δεν δικαιολογούνται στην καταχώρησή της. - Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. - Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.40 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. - Οι Αιτητές επέδειξαν αδικαιολόγητη αδράνεια από την έκδοση της απόφασης μέχρι σήμερα σε σχέση με τον Καθ' ου η αίτηση. - Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένα γεγονότα. - Ο Καθ' ου η αίτηση δεν πληροφορήθηκε ποτέ για τα μέτρα εκτέλεσης που λήφθηκαν εναντίον του Εναγόμενου 1. - Εναντίον του Εναγομένου 1 έχει εκδοθεί ένταλμα είσπραξης και στη συνέχεια αυτός απεβίωσε με τρόπο ώστε οι Αιτητές να μη δικαιούνται σε μέτρα εναντίον του Εναγομένου 3 για το ποσό αυτό. Η ακροαματική διαδικασία περιορίστηκε στις αγορεύσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών. Οι θέσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους είναι καταγεγραμμένες και γι' αυτό δεν θεωρώ σκόπιμο να τις επαναλάβω. Αναφορά, ωστόσο, θα γίνεται όπου κρίνεται αναγκαίο. Σημειώνεται επίσης ότι στα πλαίσια των αγορεύσεων ο κ. Κωνσταντίνου κατέθεσε στο Δικαστήριο με τη σύμφωνη γνώμη της κας. Πιερούδη φωτοαντίγραφο του Εντάλματος Φυλάκισης για την Είσπραξη Χρηματικής Ποινής που εκδόθηκε στις 6.2.2002 εναντίον του Εναγομένου 1 στην παρούσα αγωγή (Αρ. Εντάλματος 5781/2002) για το ποσό ₤1.268,50. Όπως τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Panaou v. Hadjichristofi

(1963)2 C.L.R. 19, η εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης είναι ζήτημα το οποίο εμπίπτει στον έλεγχο και την επιτήρηση του Δικαστηρίου. Η παραχώρηση άδειας από το Δικαστήριο για εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης λόγω παρέλευσης έξι ετών από την έκδοση της, προβλέπεται από τη Διαταγή 40, Θεσμός 8, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος έχει ως ακολούθως: «

1. Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the Court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such Court or Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in an action may be tried. And in either case the Court or Judge may impose such terms as to costs or otherwise as shall be just.» Από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης προκύπτει ότι η αίτηση καταχωρείται από το πρόσωπο το οποίο ισχυρίζεται ότι έχει δικαίωμα σε εκτέλεση της απόφασης. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως φαίνεται και από το αιτητικό, ζητείται αφενός άδεια εκτέλεσης της απόφασης λόγω παρέλευσης έξι ετών από την ημερομηνία έκδοσής της απόφασης ημερομηνίας 22.5.2000, όπως επίσης άδεια του Δικαστηρίου για εκτέλεση της απόφασης από τους Αιτητές, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, στους οποίους έχει μεταβιβαστεί και/ή εκχωρηθεί και/ή ανατεθεί ολόκληρη η επιχείρηση και/ή ιδιοκτησία και/ή τα δικαιώματα και/ή οι απαιτήσεις των Εναγόντων, Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ, έναντι τρίτων δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.12.
2. Αναφορικά με το δεύτερο σκέλος του αιτήματος, ο κ. Βάσος Βασιλείου αναφέρει στην Ένορκή του Δήλωση ημερομηνίας 27.1.2011, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: - Κατόπιν Ειδικού Ψηφίσματος ημερομηνίας 30.11.2005 οι Ενάγοντες μετονομάστηκαν σε Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λιμιτεδ. - Με Διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 13.12.2005 στην Αίτηση Εταιρείας 531/2005 η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ανέλαβε όλα ανέξαιρετα τα στοιχεία ενεργητικού και παθητικού και το σύνολο της επιχείρησης που δειξαγόταν από τον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ (φωτοαντίγραφο του σχετικού διατάγματος επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α). - Με βάση τις πρόνοιες του εν λόγω διατάγματος ο Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου διαλυόταν χωρίς εκκαθάριση, σύμφωνα και με το σχέδιο αναδιάρθρωσης και συγχώνευσης όπως υιοθετήθηκε με ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των μετόχων του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ στις 30.11.
3. Από τα πιο πάνω αναφερόμενα στην Ένορκη Δήλωση του κ. Βάσου Βασιλείου και από το περιεχόμενο του διατάγματος ημερομηνίας 13.12.2005, προκύπτει ότι κατά τον χρόνο καταχώρησης της παρούσας αίτησης, δικαίωμα εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 22.5.2000 είχαν οι Αιτητές, επομένως η αίτηση ορθά και έχει καταχωρηθεί από αυτούς. Ερχόμενη, τώρα, στο αίτημα των Αιτητών για άδεια εκτέλεσης τρης απόφασης ημερομηνίας 22.5.2000 λόγω παρέλευσης έξι ετών από την έκδοσή της παρατηρώ τα ακόλουθα: Όπως προκύπτει από τη Δ.40 Θ. 8 η οποία παρατίθεται πιο πάνω, η εκτέλεση μιας απόφασης μετά την παρέλευση έξι ετών από την έκδοσή της υπόκειται στην άδεια του Δικαστηρίου και ανάγεται στη διακριτική του ευχέρεια. Όπως υποδεικνύεται και στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, (3η έκδοση, Τόμος 16), στην Παράγραφο 9, «the granting of leave is a matter of discretion, and the Court may refuse leave, or postpone it, or impose terms, or direct any necessary question to be tried first.». Η Δ.40 Θ. 8 διαλαμβάνει ρυθμίσεις παρόμοιες με αυτές της παλιάς αγγλικής διάταξης Ο. 42 r. 23 και επομένως το Δικαστήριο μπορεί να αντλήσει καθοδήγηση αναφορικά με τον τρόπο εφαρμογής της διάταξης από αγγλικές αποφάσεις και συγγράμματα. Στο σύγγραμμα The Annual Practice

(1958)αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 1020 σε σχέση με τα στοιχεία που πρέπει να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια εξέτασης αίτησης για άδεια εκτέλεσης της απόφασης λόγω παρέλευσης έξι ετών από την έκδοσή της: «. application for leave to issue execution on a judgment more than six years old should be made to a Master in chambers ex parte, on an affidavit of facts by the party applying, or his solicitor, starting

(1)the date of the judgment, amount or original judgment debt, and amount still remaining due;

(2)showing that the applicant is entitled to execution, i.e. that there has been no change of parties, or devolution of interest, or, if any such, the precise nature of it, and

(3)showing causes of delay. The Master will, however, generally direct a summons to issue». (Βλ. επίσης Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, σελίδες 241 και 242 και Atkin's Court Forms, 2η έκδοση, Τόμος 19, σελίδες 25-27) Στην Duer v. Frazer

(2001)1 All ER 249, λέχθηκε ότι κάθε αίτηση για άδεια εκτέλεσης απόφασης πρέπει να κρίνεται στη βάση των δικών της περιστατικών, αλλά, το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη την εξήγηση που δίδεται από τον εξ αποφάσεως πιστωτή γιατί δεν προέβηκε σε μέτρα εκτέλεσης εντός της αρχικής περιόδου των έξι ετών ή εντός οποιασδήποτε περαιτέρω περιόδου, ή το λόγο της καθυστέρησης, μετά τη λήξη της πιο πάνω περιόδου, στην καταχώρηση αίτησης για παράταση του χρόνου, καθώς και οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό υπέστη ο εξ αποφάσεως πιστωτής από την καθυστέρηση, συμπεριλαμβανομένης, ιδιαίτερα, οποιασδήποτε αλλαγής έχει επέλθει στην κατάστασή του από την καθυστέρηση αυτή. Επίσης, στην υπόθεση W. T. Lamb & Sons v. Rider

(1984)2 All ER 402 τονίσθηκε ότι ο ενάγοντας οφείλει να δώσει στο Δικαστήριο μια ικανοποιητική εξήγηση για την αδράνεια του να προβεί σε μέτρα εκτέλεσης εντός της περιόδου των έξι ετών. Εξετάζοντας τα μέτρα που έλαβαν οι Εναγόντες από την έκδοση της απόφασης μέχρι την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης από το φάκελο του Δικαστηρίου εντοπίζονται τα ακόλουθα: - Στις 19.7.2000 οι Ενάγοντες καταχώρησαν ένταλμα για την εκποίηση της κινητής περιουσίας των Εναγομένων 1-4 και στις 20.7.2000 εκδόθηκε το σχετικό ένταλμα και δόθηκε αριθμός εντάλματος 3182/

1. - Με Ειδοποίησή του ημερομηνίας 5.12.2000 ο Δικαστικός Επιδότης ενημέρωσε τον συνήγορο των Εναγόντων ότι η εκτέλεση του εντάλματος με αριθμό 3182/2000 δεν κατέστη δυνατή λόγω του ότι οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 στερούνται κινητής περιουσίας προς κατάσχεση στη διεύθυνση που δόθηκε και τον καλούσε όπως εντός δεκαπέντε ημερών υποδείξει άλλη κινητή περιουσία ή δώσει περαιτέρω πληροφορίες για τη νέα διεύθυνσή τους. - Στις 5.12.2000 ο Δικαστικός Επιδότης κ. Καρεκλάς καταχώρησε στο φάκελο του Δικαστηρίου Ένορκη Δήλωση στην οποία αναφέρει ότι στις 5.12.2000 επισκέφθηκε τα υποστατικά των Εναγομένων 1, 2 και 3 όπου υπήρχαν κάποια παλιά έπιπλα χωρίς αξία και η βάρκα/αντικείμενο της συμφωνίας ενοικιαγοράς η οποία παραδόθηκε στους Ενάγοντες στις 4.12.
2. - Με Ειδοποίησή του ημερομηνίας 31.1.2001 ο Δικαστικός Επιδότης ενημέρωσε τον συνήγορο των Εναγόντων ότι η εκτέλεση του εντάλματος με αριθμό 3182/2000 δεν κατέστη δυνατή σε σχέση με τον Εναγόμενο 4 λόγω του ότι αυτός στερείται κινητής περιουσίας προς κατάσχεση στη διεύθυνση που δόθηκε και τον καλούσε όπως εντός δεκαπέντε ημερών υποδείξει άλλη κινητή περιουσία ή δώσει περαιτέρω πληροφορίες για τη νέα διεύθυνσή του. - Στις 28.2.2001 ο Δικαστικός Επιδότης κ. Σ. Κωνσταντίνου καταχώρησε στο φάκελο του Δικαστηρίου Ένορκη Δήλωση στην οποία αναφέρει ότι στις 12.1.2001 επισκέφθηκε τα υποστατικά του Εναγομένου 4 όπου εντόπισε κάποια έπιπλα χωρίς αγοραστική αξία και ένα αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΕΧΡ 82 το οποίο ανήκει στην Λαική Χρηματοδοτήσεις δυνάμει συμφωνίας ενοικιαγοράς. - Στις 26.4.2001 οι Ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση έρευνας εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3, στα πλαίσια της οποίας στις 8.6.2001 εκδόθηκε διάταγμα εναντίον του Εναγομένου 1 όπως πληρώνει ₤300,00 μηνιαίως από 1.7.2001 μέχρι εξοφλήσεως του εξ αποφάσεως χρέους και εξόδων. Την ίδια ημέρα η αίτηση αποσύρθηκε σε σχέση με τους Εναγομένους 2 και 3 άνευ βλάβης του δικαιώματος καταχώρησης νέας αίτησης. - Την 1.11.2001 οι Ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση για είσπραξη του ποσού των ₤1,2000 (καθυστερημένες δόσεις 1.7.2001 - 1.10.2001) ως χρηματική ποινή που επιβλήθηκε σε ποινική υπόθεση και στις 23.1.2002 εκδόθηκε το σχετικό διάταγμα, στη βάση του οποίου εκδόθηκε ακολούθως το ένταλμα με αριθμό 5781/
3. Επίσης, στην Ένορκη Δήλωσή του ο κ. Βάσος Βασιλείου αναφέρει ότι στις 12.2.2001 η βάρκα / το αντικείμενο ενοικιαγοράς πωλήθηκε σε δημόσιο πλειστηριασμό και εισπράχθηκε το ποσό των ₤1.010,00 το οποίο αφαιρέθηκε από το οφειλόμενο ποσό της απόφασης. Εφαρμόζοντας τις νομικές αρχές που παρέθεσα πιο πάνω στα γεγονότα της υπό κρίση αίτησης παρατηρώ τα εξής: Καταρχήν θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην Ένορκη Δήλωση του κ. Βάσου Βασιλείου γίνεται αναφορά στο γεγονός της έκδοσης απόφασης στις 22.5.2000, στα ποσά που αφορούσε η απόφαση, όπως επίσης στο σημερινό οφειλόμενο ποσό, γεγονότα και τα οποία δεν αμφισβητούνται από τον Καθ' ου η αίτηση. Όπως έχω προαναφέρει, στην Ένορκη Δήλωση του κ. Βάσου Βασιλείου γίνεται πλήρης αναφορά και προσκόμιση των σχετικών εγγράφων αναφορικά με την αλλαγή που επήλθε με την διάλυση των Εναγόντων και την ανάληψη των εργασιών τους από τους Αιτητές, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Επίσης, στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση οι Αιτητές παραθέτουν τα διάφορα μέτρα που έλαβαν οι Ενάγοντες για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 22.5.2000 από την ημέρα έκδοσης της απόφασης μέχρι την ημερομηνία καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Απομένει, λοιπόν, να εξεταστεί κατά πόσον οι Ενάγοντες ολιγώρησαν και/ή αδράνησαν σε σχέση με τη λήψη μέτρων προς το σκοπό ικανοποίησης της απόφασης ημερομηνίας 22.5.2000 εντός της περιόδου των 6 ετών κατά τα οποία η απόφαση βρισκόταν σε ισχύ. Θεωρώ ότι για τους λόγους που επεξηγούνται πιο κάτω η απάντηση στο ερώτημα είναι θετική. Και εξηγώ: Εν πρώτοις, από την Ένορκη Δήλωση του κ. Βάσου Βασιλείου που συνοδεύει την αίτηση ελλείπει, οποιαδήποτε αναφορά ή εξήγηση από τους Αιτητές ως προς την αδράνεια που επέδειξαν οι Ενάγοντες στη μη λήψη οποιουδήποτε μέτρου εκτέλεσης της απόφασης από την 1.11.2001, οπότε και καταχώρησαν την αίτηση για είσπραξη του ποσού των ₤1,200 υπό μορφή χρηματικής ποινής. Περαιτέρω, τόσο στην Ένορκη Δήλωση του κ. Βάσου Βασιλείου όσο και στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.6.2001 δεν εμφαίνονται οι λόγοι που οδήγησαν τους Ενάγοντες στην απόσυρση της αίτησης έρευνας ημερομηνίας 26.4.2001 εναντίον των Εναγομένων 2 και
4. Υποδεικνύεται στο σημείο αυτό ότι η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητών στη γραπτή του αγόρευση ως προς την αδυναμία των Εναγομένων 2 και 3 να πληρώνουν οποιοδήποτε ποσό με δόσεις και τους λόγους απόσυρσης της αίτησης σε σχέση με αυτούς δεν θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη καθότι δεν αποτελεί αποδεκτή προς τούτο μαρτυρία. Επιπρόσθετα, ο κ. Βάσος Βασιλείου δεν παραθέτει οποιοδήποτε στοιχείο σε σχέση με τη συμμόρφωση του Εναγόμενου 1 με το διάταγμα ημερομηνίας 8.6.2001 στην πληρωμή των δόσεων από την 1.11.2001[1] και έπειτα, ώστε να ελεγχθεί από το Δικαστήριο κατά πόσον οι Ενάγοντες εξάντλησαν την ευχέρεια που τους παρείχε ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ. 6, μέχρι και την 15.6.2005, για να εισπράξουν τις καθυστερημένες δόσεις δια της έκδοσης ενταλμάτων φυλάκισης. Πολύ δε περισσότερο, ουδεμία αναφορά γίνεται στην Ένορκη Δήλωσή του κατά πόσον εισπράχθηκε οποιοδήποτε ποσό από το Ένταλμα Φυλάκισης 5781/2002, φωτοαντίγραφο του οποίου κατατέθηκε στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας της παρούσας αίτησης. Γενικότερα, μπορεί να λεχθεί ότι στην Ένορκη Δήλωση του κ. Βάσου Βασιλείου οι Αιτητές δεν παραθέτουν οποιαδήποτε στοιχεία ή γεγονότα στη βάση των οποίων το Δικαστήριο θα μπορούσε να ικανοποιηθεί ότι οι Ενάγοντες στο διάστημα των 11 ετών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης μέχρι σήμερα έπραξαν τα δέοντα σε σχέση με την λήψη μέτρων για ικανοποίηση του εκ δικαστικής απόφασης χρέους και εξόδων. Χωρίς το Δικαστήριο να παραγνωρίζει την αρχή που διατυπώθηκε στην υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Κωνσταντίνου

(2000)1 ΑΑΔ 1034 και η οποία επαναλήφθηκε στην υπόθεση Αδελφοί Θράσου και Συνεργάτες (Ομόρρυθμη Εταιρεία) ν. Άβιβου Βασιλαρά κ.ά.

(2008)1 ΑΑΔ 830, ήτοι ότι η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων είναι στοιχείο που συναρτάται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας και ότι η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται άμεσα και από την αποτελεσματικότητά της, όπως επίσης ότι με βάση τη δήλωση του κ. Κωνσταντίνου ο Εναγόμενος 1 έχει αποβιώσει και ο Εναγόμενος 2 ζεί μόνιμα στο εξωτερικό, χωρίς ωστόσο να δίδονται οποιεσδήποτε λεπτομέρειες ως προς το πότε επεσυνέβησαν τα γεγονότα αυτά ώστε τα δεδομένα αυτά να αξιολογηθούν κατάλληλα, κρίνω ότι από τα ενώπιον μου στοιχεία και ιδιαίτερα το γεγονός της μη λήψης οποιουδήποτε μέτρου εκτέλεσης της απόφασης για σχεδόν δέκα χρόνια, οι Αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι είναι ορθό και δίκαιο να παραχωρηθεί σε αυτούς η απαιτούμενη άδεια. Η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Αιτητών ότι από παγκύπρια έρευνα ακίνητης περιουσίας που έκαναν οι Ενάγοντες τον Νοέμβριο του 2010 διαπιστώθηκε ότι ο Εναγόμενος 3 είναι ιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας εκτός της ενορίας της κατοικίας του και πάλι δεν αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου και σε κάθε περίπτωση δεν προβάλλεται οποιαδήποτε θέση γιατί αυτή η παγκύπρια έρευνα έπρεπε να γίνει 10 χρόνια μετά την έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 22.5.

1. Κρίνεται, λοιπόν, ότι με βάση τα γεγονότα και στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου δεν θα ήμουν σε θέση να εξασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της αίτησης, και αυτό αφορά και τον Εναγόμενο 4 ο οποίος δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία παρόλο ότι η αίτηση του είχε επιδοθεί. Επομένως, η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Ερχόμενη στο θέμα των εξόδων, έχω την άποψη ότι σε τέτοιου είδους διαδικασίες δεν ισχύει ο γενικός κανόνας ότι τα έξοδα της αίτησης ακολουθούν το αποτέλεσμα. Κατά την εξέταση αίτησης για άδεια εκτέλεσης απόφασης μετά την πάροδο έξι ετών από την έκδοσή της δεν τίθεται, κατά την άποψή μου, θέμα επιτυχούς ή ανεπιτυχούς διαδίκου. Επομένως, με δεδομένη τη φύση της διαδικασίας και τις πρόνοιες της Δ.40 Θ. 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, κρίνω ότι είναι ορθό όπως μην εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή έξοδα. (Υπ.) ............... Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/αίτηση για άδεια εκτέλεσης απόφασης [1] Υπενθυμίζεται ότι για τις δόσεις 1.7.2001 - 1.10.2001 είχε καταχωρηθεί η αίτηση ημερομηνίας 1.11.
2. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο