ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΒΡΥΩΝΗΣ ν. AFFIGHAGE HOLDINGS SA, Αρ. Αγωγής: 2427/2011, 17/6/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A189 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2427/2011 Μεταξύ: ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΒΡΥΩΝΗΣ, από Αθήνα Ενάγοντα και AFFIGHAGE HOLDINGS S.A., από την Ελβετία Εναγομένων Και όπως έχει τροποποιηθεί με Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 2.6.2011 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Αρ. Αγωγής: 2427/2011 Μεταξύ: ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΒΡΥΩΝΗΣ, από Αθήνα Ενάγοντα και AFFICHAGE HOLDINGS S.A., από την Ελβετία Εναγομένων (Αίτηση και Διάταγμα ημερ. 27.5.2011) 17/6/2011 Για Αιτητή-Ενάγοντα: κα Λ. Πρωτοπαπά Για Καθ' ων η Αίτηση-Εναγόμενους: κα Χ. Αγαπίου με κ. Αγιομαμίτη Για καθ'ου η αίτηση 2: Ουδεμία εμφάνιση ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Αιτητής-Ενάγων προσέφυγε στο Δικαστήριο με καταχώρηση αγωγής και ex parte αίτησης σε σχέση με «πάγωμα» εγγύησης αξίας 2.500.000 ευρώ που οι Εναγόμενοι θα εισέπρατταν από την Universal Bank Public Ltd με βάση εγγυητική επιστολή που εξεδόθη προς όφελος τους ημερομηνίας 9.8.2008 και ημερομηνίας λήξης 15.6.2011, η οποία ορίζει σαν Δικαιούχους τους Εναγομένους για το πιο πάνω ποσό, σε περίπτωση που ο Ενάγοντας δεν θα εκπληρώσει τις «δεσμεύσεις της ρήτρας 1Γ της σύμβασης προσωπικής εγγύησης που υπέγραψε με τους Εναγόμενους στις 30.7.2008». Στις 27.5.2011 εξασφαλίσθηκε με ex parte αίτηση μονομερές διάταγμα με το πιο πάνω περιεχόμενο και εν όψει των χρονοδιαγραμμάτων της εγγύησης αφού καταχωρήθηκε σε σύντομο χρόνο ένσταση και συμπληρωματικές Ένορκες Δηλώσεις, η αίτηση ορίσθηκε για ακρόαση και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ασχολήθηκαν με την νομική και πραγματική πτυχή αυτής. Είναι αναγκαίο να γίνει πρωταρχικά αναφορά στην Ένορκη Δήλωση του στηρίζει την αίτηση. Η Ενόρκως Δηλούσα είναι η Θάλεια Βρυώνη, κόρη του Ενάγοντα η οποία δηλώνει Διευθύνουσα Σύμβουλος της εταιρείας Alma Atermon A.E. και/ή ΑΤΕΡΜΩΝ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ Α.Ε., όπως μετονομάσθηκε (από τώρα και στο εξής «Atermon»). Η Atermon ελέγχεται μετοχικά από τον Ενάγοντα και οι Εναγόμενοι αγόρασαν «την δραστηριότητα της Atermon στην υπαίθρια διαφήμιση». Από προβλήματα υγείας του πατέρα της, αναγκάσθηκε η ίδια να προβεί στην Ένορκη Δήλωση, δηλώνει όμως γνώστης των γεγονότων προσωπικά είτε δια πληροφόρησης της από τον πατέρα της από τον οποίο έχει δέουσα εξουσιοδότηση. Κατά ή περί τις 15 και 16.7.2008 η Atermon στην οποία η Ενόρκως Δηλούσα κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν Διευθύνουσα Σύμβουλος μαζί μ' άλλες εταιρείες του Ενάγοντα καθώς και ο ίδιος ο Ενάγων προσωπικά, «θέλοντας να εγγυηθεί τις υποχρεώσεις των εταιρειών του συνεβλήθηκαν με τους Εναγόμενους μέσω της θυγατρικής τους εταιρείας Affighage Hellas A.E., εταιρεία που δημιούργησαν οι Εναγόμενοι για να αναλάβουν τις δραστηριότητες που περιλαμβάνουν δύο συμφωνίες ημερομηνίας 15 και 16.7.2008» (βλ. Τεκμήριο 1 και 2). Στα πλαίσια των πιο πάνω συμφωνιών ο Ενάγοντας υπόγραψε με τους Εναγόμενους κατά ή περί τις 30.7.2008 επιπλέον σύμβαση προσωπικής εγγύησης (Τεκμήριο 3) για εφαρμογή των προνοιών των συμφωνιών (Τεκμήρια 1 και 2). Ως ενίσχυση αυτής της εγγύησης ο Ενάγοντας ζήτησε από την Τράπεζα του την Universal Bank Public Ltd στη Λεμεσό, την έκδοση της επίδικης εγγυητικής επιστολής με την οποία η Τράπεζα θα πλήρωνε τους Εναγόμενους, «σε περίπτωση που δεν θα τηρούσε μέχρι τις 30.5.2011, τις εγγυήσεις μεταφοράς των Συμβάσεων Μίσθωσης», πράγμα που έγινε. Αντίγραφο της επίδικης εγγυητικής είναι τα Τεκμήρια 4α και 4β, στην οποία αναφέρεται ότι αυτή διέπεται αποκλειστικά από την αρμοδιότητα των Κυπριακών Δικαστηρίων. Είναι η θέση του Ενάγοντα ότι εφόσον δεν ισχύουν πλέον οι λόγοι της έκδοσης της εγγύησης ζήτησε την επιστροφή αυτής με επιστολή 20.5.2011 (βλ. Τεκμήριο 5). Για το θέμα της ισχύος της εγγύησης και άρα της έκδοσης της είναι απαραίτητο να τεθούν αυτούσιες οι σχετικές παραγράφοι από την ένορκη δήλωση της κας Θάλειας Βρυώνη, αφού ακριβώς η τοποθέτηση της αποτέλεσε το κύριο πυρήνα της αντίκρουσης της άλλης πλευράς ειδικά στο ότι δεν υπήρξε πλήρης και αληθινή αποκάλυψη τους και στο ότι ο Αιτητής δεν προσήλθε με καθαρά χέρια στη διαδικασία αυτή. Για τις μεταξύ των διαδίκων συμφωνίες η κα Θ. Βρυώνη λέγει τα ακόλουθα: Α. Ειδικά για τις συμφωνίες Τεκμήρια 1 και 2 «5. Ο Ενάγοντας υπέγραψε και στην παρουσία μου, αφού ήταν μέρος των Συμβάσεων, τα Τεκμήρια 1 και 2 ως Εγγυητής, για να εγγυηθεί την τήρηση από τις εταιρείες του, των όρων των δύο Συμφωνιών οι οποίες μεταξύ άλλων προνοούσαν τα εξής: (α) Η Atermon καθώς και οι άλλες εταιρείες, παρέδωσαν και η θυγατρική εταιρεία των Εναγομένων παρέλαβε όλα τα σημεία ανάρτησης των διαφημιστικών πινακίδων καθώς και όλο τον σχετικό εξοπλισμό, έτοιμα γι' ανάρτηση οποιασδήποτε διαφήμισης. (β) Ο Ενάγοντας σαν εγγυητής των εν λόγω συμφωνιών μαζί με τις συμβαλλόμενες εταιρείες που ελέγχει θα καταβάλλαμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε όσες από τις συμβάσεις μίσθωσης των σημείων ανάρτησης διαφημιστικών πινακίδων είχαμε, να μεταβιβαστούν και/ή υπεκμισθωθούν και/ή μεταφερθούν και/ή με οποιοδήποτε τρόπο να γίνει δυνατή η εκμετάλλευση τους εφόσον αυτό ήταν επιτρεπτό, από τη θυγατρική εταιρεία των Εναγομένων ή σε οποιαδήποτε άλλη σχετιζόμενη με αυτή και/ή του Εναγόμενους εταιρεία. (γ) Με αμετάκλητο πληρεξούσιο και απόφαση Διοικητικού Συμβουλίου των εταιρειών που ελέγχει ο Ενάγοντας τα οποία είχαν ήδη παραδοθεί στην θυγατρική εταιρεία των Εναγομένων πριν ή κατά την υπογραφή των εν λόγω συμφωνιών, παραχωρήθηκε το δικαίωμα σε αξιωματούχους των Εναγομένων να διαπραγματευτούν οποιεσδήποτε αλλαγές στις συμβάσεις μίσθωσης που ήταν στο όνομα της Atermon και των εταιρειών του Ενάγοντα, απευθείας τους εκμισθωτές. (δ) Επειδή, κάποιες από τις συμβάσεις μίσθωσης ανάρτησης των πινακίδων, δεν μπορούσαν να μεταφερθούν απευθείας στο όνομα των θυγατρικών εταιρειών των Εναγομένων, για το λόγο ότι κατακυρώθηκαν στο όνομα των εταιρειών του Ενάγοντα μετά από δημόσιες προσφορές, συμφωνήθηκε ότι οι θυγατρικές εταιρείες των Εναγομένων, θα είχαν το δικαίωμα εκμετάλλευσης των δικαιωμάτων που απέρρεαν από αυτές και μάλιστα οι θυγατρικές εταιρείες των Εναγομένων θα είχαν την υποχρέωση να καταβάλλουν τα δημοτικά τέλη που προέβλεπαν αυτές οι συμφωνίες για λογαριασμό των εταιρειών του Ενάγοντα. (ε) Στις συμφωνίες, τεκμήρια 1 και 2, επισυνάφθηκαν σαν Παράρτημα αναφορά σε όλες οι συμβάσεις μίσθωσης των χώρων ανάρτησης πινακίδων με σύντομη περιγραφή για την κάθε μια, σε ότι αφορά στο δικαίωμα μεταβίβασης τους και/ή την ημερομηνία λήξης τους. Τα παραρτήματα αυτά αναγνωρίστηκαν και υπογράφτηκαν από όλα τα συμβαλλόμενα στις δύο συμφωνίες μέρη. 6. Σαν αντάλλαγμα για τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των συμβάσεων μίσθωσης αναγνωρίστηκε στις πιο πάνω συμφωνίες ότι ο Ενάγοντας και/ή οι εταιρείες του, πληρώθηκαν από τους Εναγόμενους ένα εφάπαξ ποσό.» Β. Ειδικά για την σύμβαση προσωπικής εγγύησης (Τεκμήριο 3) «8. Μεταξύ των εγγυήσεων που παραχώρησε στην σύμβαση προσωπικής εγγύησης, ο Ενάγοντας εγγυήθηκε, μεταξύ άλλων, στην παράγραφο 1(γ) (ήτοι 1(
- c)καθότι η σύμβαση είναι στα αγγλικά), ότι όλα τα εκκρεμούντα συμβόλαια μίσθωσης των σημείων ανάρτησης των διαφημιστικών μηνυμάτων («Billboards») με οποιονδήποτε μισθωτή, ήτοι Δημαρχεία, Κρατικούς Οργανισμούς, άτομα ή εταιρείες και τα οποία εξακολουθούν να υφίστανται με εταιρείες τις οποίες ελέγχει, θα μεταφερθούν και/ή υπεκμισθωθούν και/ή θα δοθούν υπεργολαβικά στις εταιρείες που ελέγχουν οι Εναγόμενοι και συγκεκριμένα στις εταιρείες Affichage Hellas S.A. (την εταιρεία με την οποία υπογράφηκαν οι συμφωνίες Τεκμήρια 2 και 3 στην παρούσα), Domisi S.A. και Clear Media S.A., κατόπιν οδηγιών των Εναγομένων. Επιπλέον, εγγυήθηκε ότι όλες οι συμβάσεις όπως περιγράφονται εδώ, θα μεταφερθούν με τέτοιο τρόπο ώστε όλοι οι Μισθωτές να συμβάλλονται απευθείας, με τους Εναγόμενους και/ή θυγατρικές αυτών εταιρείες μέχρι τις 30.5.2011. Η συγκεκριμένη πρόνοια όμως είχε το νόημα που της αποδόθηκε με τις συμβάσεις τεκμήρια 1 και 2 στις οποίες οι θυγατρικές εταιρείες των Εναγομένων αναγνώριζαν ότι κάποιες από αυτές τις συμβάσεις δεν μπορούσαν να μεταφερθούν και οι Εναγόμενοι και/ή οι θυγατρικές τους θα τις εκμεταλλεύονταν μέσω των εταιρειών των Εναγομένων, στα ονόματα των οποίων ήταν κατακυρωμένες οι συμβάσεις μίσθωσης. 9. Η πιο πάνω συμβατική υποχρέωση του Ενάγοντα ονομάστηκε στη σύμβαση προσωπικής εγγύησης ως «Εγγυήσεις Μεταφοράς των Συμβάσεων Μίσθωσης» («Transfer of the Lease Contracts Guarantees»). Ο Ενάγοντας ανέλαβε να φέρει σε πέρας την συμβατική αυτή εγγύηση μέχρι τις 30.5.2011.» Η ενόρκως δηλούσα προβαίνει στην αναφορά ότι αφού ο ενάγοντας έχει τιμήσει τις υποχρεώσεις του, η προσπάθεια των εναγομένων να πείσουν την τράπεζα ότι τούτο δεν έγινε, συνιστά δόλο. Οι λεπτομέρειες του ισχυριζόμενου δόλου δίδονται στην παράγραφο 19 και συνοψίζονται κυρίως στο ότι ενώ από την ημερομηνία υπογραφής των Τεκμ.1 και 2 όλες οι συμβάσεις μίσθωσης που μπορούσαν να μεταβιβασθούν στο όνομα των θυγατρικών εταιρειών των εναγομένων έχουν μεταβιβασθεί και για όσες δεν ήταν δυνατή η μεταβίβαση, τους δόθηκε το δικαίωμα εκμετάλλευσης των δικαιωμάτων που προέκυπτε από τις συμβάσεις αυτές. Επίσης γίνεται αναφορά στη δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων σε σχέση με την εγγύηση καθώς και για γεγονότα που στήριζαν την τρίτη προϋπόθεση του άρθρ. 32 του Ν.14/60. Η Ένσταση των Εναγομένων Θα προχωρήσω με την καταγραφή των θέσεων της πλευράς των Εναγομένων. Η ένσταση έχει πραγματικό υπόβαθρο, την ένορκη δήλωση του κ. Κωνστιάντου, διευθυντή της Affichage Ελλάς Α.Ι η οποία είναι εταιρεία συμφερόντων των καθ'ων η αίτηση και ιδρύθηκε για υλοποίηση της συμφωνίας 15.2.2007 ανάμεσα στον αιτητή και στους καθ'ων η αίτηση (Τεκμ.Α). Οι καθ'ων η αίτηση είναι ελβετική ανώνυμη εταιρεία, εισηγμένη στο Ελβετικό Χρηματιστήριο (SIX), η οποία, από πολλών ετών, ασκεί τη δραστηριότητα της υπαίθριας διαφήμισης στην Ελβετία και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Οι καθ'ων η αίτηση στα πλαίσια της ανάπτυξης των δραστηριοτήτων τους στην Ελλάδα, ξεκίνησαν το 2006 διαπραγματεύσεις εξαγοράς των δραστηριοτήτων του αιτητή στην υπαίθρια διαφήμιση στην Ελλάδα, η οποία τελεσφόρησε τον Φεβρουάριο του έτους 2007 με την υπογραφή του Τεκμηρίου Α. Η συμφωνία αυτή από το πνεύμα της ένορκης δήλωσης του Κωνστιάντου παρουσιάζεται σημαντική αφού σηματοδότησε την αφετηρία της συνεργασίας των διαδίκων και μάλιστα όλη η διευθυντική ομάδα του αιτητή στην Ελλάδα προσφέρθηκε στους καθ'ων η αίτηση. Οι κύριοι όροι της καταγράφονται στην παρ. 7 με κατάληξη την θέση ότι «το Τεκμ.Α εκτελέσθηκε, λόγω της δομής της επιχειρηματικής δραστηριότητας του αιτητή, με καταμερισμό της όλης επιχείρησης του σε ένθετα πρόσωπα και ενδιάμεσες εταιρείες, μέσω τεσσάρων ομάδων επί μέρους συμφωνιών (Τεκμ. B, Γ, Δ, Ε)». Συνεχίζει δε ο ενόρκως δηλών επί της ένστασης ως εξής: Περί τα μέσα του 2008 ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση μεταφοράς της επιχειρηματικής δραστηριότητας του αιτητή δια των ελεγχομένων υπό αυτού εταιρειών και παρέμενε η ολοκλήρωση της συμφωνίας δια της μεταβιβάσεως επ' ονόματι των εταιρειών που ήλεγχαν οι καθ'ων η αίτηση και των μισθώσεων των χώρων στις οποίες βρίσκονταν οι 10.000 διαφημιστικές θέσεις με ευθύνη του αιτητή. Ως ημερομηνία τελικής ολοκλήρωσης συμφωνήθηκε η 30.5.2011 και ο αιτητής την ίδια περίοδο υπέγραψε τη σύμβαση προσωπικής εγγύησης ημερομηνίας 30.7.2008, Τεκμήριο 3 που αναφέρεται στην Ενορκη Δήλωση της κας Βρυώνη. Η συμφωνία αυτή, μεταξύ άλλων, στην παράγραφο IC, προς τον σκοπό προσδιορισμού των εκκρεμών μισθωτικών συμβάσεων με σαφήνεια, παραπέμπει στο Τεκμήριο 1 και 2 που αναφέρεται στην ένορκη δήλωση της Θ.Βρυώνη όπου, στα Παραρτήματα των συμφωνιών αυτών αναφέρονται λεπτομερώς και προσδιορίζονται επαρκώς οι εγγυητικές δεσμεύσεις του αιτητή. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι μέχρι σήμερα δεν έχουν μεταβιβαστεί, όπως ρητά ήταν υποχρέωση του αιτητή και των υπό αυτού ελεγχόμενων εταιρειών, καμία από τις αναφερόμενες στα Τεκμήρια 1 και 2 που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της κας Βρυώνη 35 μισθώσεις της ΑΤΕΡΜΩΝ με τους δήμους εκτός της υπ' αρ. 10 και ένα μέρος της σύμβασης υπ' αρ. 30 στην οποία μεταβιβάστηκαν μόνο τα 20 Bus Shelters και όχι τα 18 Pisas, Παράρτημα του Τεκμηρίου 1 που αναφέρεται στην ίδια την δήλωση έχουν μεταβιβαστεί μόνον οι συμβάσεις με τους ιδιώτες που αναφέρονται στο Παράρτημα του Τεκμηρίου 1 της ένορκης δήλωσης της κας Βρυώνη. Η ύπαρξη και μεταβίβαση των διαφημιστικών θέσεων απετέλεσε το κυρίαρχο στοιχείο της συμφωνίας. Προς το σκοπό εξαγοράς της δραστηριότητάς του αυτής οι καθ'ων η αίτηση κατέβαλαν στον αιτητή το συνολικό ποσό των €64.750.000. Ο κ. Κωνστιάντος επισημαίνει ακόμη ότι είναι ρητή πρόνοια των Τεκμ.1 και 2 ως πιο πάνω της ένορκης δήλωσης της κας Βρυώνη (ειδικά ο όρος 4.2 ότι το μόνο κόστος το οποίο αναλαμβάνουν οι καθ'ων η αίτηση να καλύψουν και' όλο το μεταβατικό στάδιο μεταβιβάσεως των μισθών περιορίζεται σε α) το μίσθωμα που αποδεδειγμένα, η εκάστοτε μισθώτρια εταιρεία, καταβάλλει για κάθε συγκεκριμένο διαφημιστικό χώρο β) το κόστος κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας για το φωτισμό της ηλεκτρικής πινακίδας γ) τα δημοτικά τέλη τα οποία οφείλονται για την άδεια διαφήμισης όπως ρητά προβλέπεται από το άρθρο 15 του ΒΔ 24 του έτους 1958 όπως αυτό ισχύει. Εκτός από αυτό το κόστος κανένα άλλο κόστος ή πρόστιμο για οποιαδήποτε παρανομία του διαφημιστικού μέσου δεν ανέλαβαν να καταβάλουν οι καθ'ων η αίτηση αφού προϋπόθεση της μεταβίβασης ήταν η νομιμότητα των μεταβιβαζομένων διαφημιστικών θέσεων των οποίων την υποχρέωση όφειλε να διαφυλάξει και εξασφαλίσει ο αιτητής καθ' όλη τη διάρκεια του μεταβατικού σταδίου και μέχρι της ολοκλήρωσης της μεταβίβασης κατά τη συμπεφωνημένη ημερομηνία (30.5.2011). Πρόσθετα είναι η θέση του κανένα πρόσωπο ή αξιωματούχος σύμβουλος της Affichage Ελλάς Α.Ε ή των καθ'ων η αίτηση διαβεβαίωσε τον αιτητή ότι θα του επιστρέφετο η εγγυητική επιστολή διότι δήθεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του. Αυτό προκύπτει και από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 6 που αναφέρεται στην ένορκη δήλωση της κας Βρυώνη, την οποία η τελευταία παρουσιάζει μεν στο Δικαστήριο πλην όμως παραλείπει επιμελώς να αναφερθεί στο πλήρες περιεχόμενο της αναφέροντας απλώς ότι οι καθ'ων η αίτηση και η Affichage Ελλάς Α.Ε. αρνήθηκαν την επιστροφή της εγγυητικής επιστολής. Προκύπτει επίσης και από την απαντητική επιστολή της καθ'ης η αίτηση η οποία προσκομίζεται ως Τεκμήρια Εα. Αποτελεί μέρος της θέσης των καθ'ων η αίτηση στην ίδια ένορκη δήλωση ότι λόγω της δόλιας και προσμελετημένης παράβασης των υποχρεώσεων του αιτητή «κατάθεσαν εναντίον του και της κ. Θ. Βρυώνη και άλλων «εγκληση μήνυση - Μην. Αναφορά» στις 11.10.2010 ενώπιον του Εισαγγελέως Πρωτοδίκων Αθηνών. Σχηματίσθηκε προκαταρκτική δικογραφία η οποία εστάλη στο Σώμα Διώξεων Οικονομικού Εγκλήματος για διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης (Τεκμ. Στ). Οσον αφορά τα αναφερόμενα πρόστιμα ως εμφαίνονται στο Τεκμ. 9 ισχυρίζονται ότι αυτά επεβλήθησαν διότι το διαφημιστικό μέσο είναι παράνομο. Ο αιτητής δεν φρόντισε, όπως όφειλε και συμφώνησε, και παρέδωσε για ενδιάμεση εκμετάλλευση, ώστε οι διαφημιστικές θέσεις που πώλησε στους καθ'ων η αίτηση να είναι σύννομες. Κατάδηλο των προσπαθειών του αιτητή να τους φορτώσει «πρόστιμα» είναι η σχετική αλληλογραφία εξώδικων δηλώσεων (Τεκμ.Ζ, Η, Θ). Νομική Πτυχή Γενικά, με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 είναι γνωστό ότι το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον ο,τιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (β) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει ότι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Όπως είναι εξ ίσου ευρεία νομολογημένο η έννοια της απονομής δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημίας αλλά είναι ευρύτερη και σ'αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των αιτητών, όπως σοφά ετέθη στην υπόθεση Ηighgate Primary School Ltd κ.α. ν. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α. Πολ. Εφεση αρ. 216/2006 ημερ. 24.3.2209. Περαιτέρω, μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του, το δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Ειδικά ως προς το θέμα που αφορά πάγωμα εγγύησης υπάρχει χρήσιμη Νομολογία, η οποία, εν πολλοίς, απασχόλησε τους ευπαίδευτους συνήγορους. Προκύπτει ως γενική αρχή ότι η έκδοση τέτοιων διαταγμάτων και η διατήρηση τους σε ισχύ γίνεται με φειδώ και προσοχή γιατί σίγουρα η αναστολή ή το εμπόδιο στην εκτέλεση εγγυητηρίου εγγράφου επηρεάζει τα μέγιστα τις εμπορικές συναλλαγές. Η εξουσία του Δικαστηρίου με τις δέουσες οριοθετήσεις καταγράφεται με ενδεικτικό τρόπο στην υπόθεση Bolivintez Oil S.A. v. Chase Manhattan Bank and other
(1984)1 All E.R. 351, ειδικά στη σελίδα 352: «Judges... Should ask whether there is any challenge to the validity of the letter, bond or guarantee itself. If there is not or if the challenge is not substantial, prima facie no injunction should be granted and the bank should be left free to honour its contractual obligation, although restrictions may well be imposed on the freedom of the beneficiary to deal with the money after he has received it. The wholly exceptional case where an injunction may be granted is there is proved that the bank knows that any demand for payment already made or which may thereafter be made will clearly be fraudulent. It would certainly not normally be sufficient that this rests of the uncorroborated statement of the customer, for irreparable damage can be done to a bank's credit ion the relatively brief time which must elapse between the granting of such an injunction and an application by the bank to have it discharged.» Στην υπόθεση Edward Owen Engineering Ltd v. Barclays Bank International Ltd
(1978)1 All E.R. 976, τονίστηκε πως ο κανόνας είναι ότι σε περιπτώσεις τέτοιων εγγυητικών οι τράπεζες πρέπει να προβαίνουν σε πληρωμή της εγγύησης σύμφωνα με τους όρους της και να μην τους απασχολεί κατά πόσο οποιοδήποτε μέρος της σύμβασης στη βάση της οποίας δόθηκε η εγγυητική έχει προβεί σε οποιαδήποτε παραβίαση της. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις όπου εμφιλοχώρησε δόλος ο οποίος περιήλθε σε γνώση της τράπεζας. Είναι σημαντικό να προσεχθεί ότι στην υπόθεση αυτή τονίσθηκε ότι σε τέτοιου είδους περιπτώσεις δεν είναι αρκετό κάποιος να επικαλείται δόλο, πρέπει να μπορεί να τον συγκεκριμενοποιεί. Χρήσιμη είναι η και η αναφορά στην υπόθεση RD Harbottle (Merchantile) Ltd v. National Westminster Bank Ltd
(1997)2 All E.R. 862 στην οποία εδόθη έμφαση στο ότι τέτοιες εγγυήσεις είναι «το οξυγόνο των διεθνών συναλλαγών» και γι' αυτό σε πολύ εξαιρετικές περιστάσεις - καθαρού δόλου - τα Δικαστήρια θα εκδίδουν διατάγματα τέτοιας φύσεως. Παρατίθεται το σχετικό απόσπασμα: "They are the life-blood of international commerce. Such obligations are regarded as collateral to the underlying rights and obligations between the merchants at either end of the banking chain. Except possibly in clear cases of fraud of which the banks have notice, the courts will leave the merchants to settle their disputes under the contracts by litigation or arbitration. The courts are not concerned with their difficulties to enforce such claims; these are risks which the merchants take. In this case the plaintiffs took the risk of the unconditional wording of the guarantees. He machinery and commitments of banks are on a different level. They must be allowed to be honoured, free from interference by the courts. Otherwise, trust in international commerce could be irreparably damaged.". Οι πιο πάνω περιπτώσεις αφορούν υποθέσεις όπου εκδόθηκαν απαγορευτικά διατάγματα πληρωμής απευθυνόμενα σε τράπεζα. Στην υπόθεση Themehelp Ltd v. West
(1995)4 All E.R. 215, αναγνωρίστηκε η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στο δικαιούχο την ανάληψη του ποσού της εγγύησης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση αυτή σε περιπτώσεις όπου εγείρεται ισχυρισμός δόλου μεταξύ των μερών στην κυρίως διαδικασία, σε αρχικό στάδιο, προτού τεθεί θέμα εκτέλεσης της εγγυητικής μεταξύ του δικαιούχου και του εγγυητή, το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εκδώσει απαγορευτικό διάταγμα που να απαγορεύει στο δικαιούχο την ανάληψη του ποσού της εγγύησης μέχρι εκδίκασης της υπόθεσης. Το Δικαστήριο προτού εκδώσει τέτοιο διάταγμα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι οι αιτητές έχουν συζητήσιμη υπόθεση και ότι το μόνο συμπέρασμα στο οποίο μπορεί να καταλήξει από τα περιστατικά της υπόθεσης είναι ότι ο εναγόμενος ενήργησε δόλια. Στην ίδια αυτή υπόθεση το Δικαστήριο είχε επίσης ικανοποιηθεί ότι σε περίπτωση κατά την οποία οι ενάγοντες θα πετύχαιναν να αποδείξουν δόλο κατά τη δίκη θα είχαν κίνδυνο να μην μπορέσουν να ανακτήσουν το ποσό της εγγύησης από τους εναγόμενους καθότι οι τελευταίοι δεν θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν τέτοια απόφαση εναντίον τους και από την άλλη σε περίπτωση που οι ενάγοντες δεν κατόρθωναν να αποδείξουν δόλο τα δικαιώματα των εναγομένων θα ήταν πλήρως προστατευόμενα από την εγγύηση την οποία τότε θα μπορούσαν να ανακτήσουν. Στη σελίδα 227 αναφέρεται: «The assumption upon which this argument proceeds is that the autonomy of a performance guarantee is threatened if the beneficiary is placed under a temporary restraint from enforcing it. That is not an assumption, however, which appears to me to have any validity. In a case where fraud is reaised as between the parties to the main transaction at an early stage-before any question of the enforcement of the guarantee (as between the beneficiary and the guarantor) has yet arisen at all-it does not seem to me that the slightest threat is involved to the autonomy of the performance guarantee if the beneficiary is injuncted from enforcing it in proceeding to which the guarantor is not a party» Χρήσιμη κατεύθυνση δίδει και η υπόθεση Group Gosi Re v. Walbrook Insurance Ltd
(1996)1 All E.R. 791 όπου ο Staughton LJ αναφέρει στη σελίδα 801: «However, it is argued by Mr Barlett QC for the reinsurers that the case is altogether different, and the rule which I have been discussing does not apply when an injunction is sought not against the bank but against the beneficiary of a letter of credit. In my opinion that cannot be right. The effect on the lifeblood of commerce will be precisely the same whether the bank if restrained from paying of the beneficiary is restrained from asking for payment.» Η δυνατότητα έκδοσης διατάγματος που να απαγορεύει στο δικαιούχο την ανάληψη του ποσού της εγγύησης σύμφωνα με την Themehelp (πιο πάνω)αναγνωρίστηκε από τα Κυπριακά Δικαστήρια στην υπόθεση Ivan Syvokon v. Veno (Overseas) Inc. κ.ά.
(1998)1(Β) ΑΑΔ 625 η οποία αφορούσε αίτηση προνομιακού διατάγματος certiorari και η οποία αποφασίστηκε μεταγενέστερα στην Group Gosi Re (πιο πάνω). Το καθήκον Αποκάλυψης Σημαντικός πυλώνας στην παρούσα υπόθεση είναι το ερώτημα αν ο Αιτητής απέσεισε το βάρος που είχε να αποκαλύψει στο Δικαστήριο τα ουσιώδη γεγονότα σε αίτηση όπως η παρούσα που χαρακτηρίζεται ως υψίστης πίστεως. Ως εκ της φύσεως του το καθήκον αποκάλυψης πρέπει να εξετάζεται a priori με το δεδομένο όμως ότι το Δικαστήριο γνωρίζει με βάση την υπάρχουσα δικογραφία, αιτήσεις και ενστάσεις, τα προβαλλόμενα ως επίδικα θέματα για να είναι ακριβώς σε θέση να αξιολογήσει την σημασία τυχόν παράλειψης να τεθεί ένα γεγονός. Είναι γνωστό ότι η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει το υπόβαθρο στο οποίο «κτίσθηκε» το διάταγμα και ως εκ τούτο το καθιστά ακυρωτέο. Όπως τονίσθηκε στην Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 597 η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος και μάλιστα ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται με τις εξ αντικειμένου συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί σε κάθε περίπτωση είναι γεγονότα γνωστά στον Αιτητή ή ακόμη και γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφό του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθώς και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας (βλ. M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. THE TIMBERLAND CO
(1997)1 ΑΑΔ 1791 «Ο Δικαστής κρίνει αν το γεγονός που παραλείφθηκε είναι ουσιαστικό, αν δεν ήταν γνωστό στον αιτητή και δεν μπορούσε εύλογα να γίνει γνωστό και αν η παράλειψη έγινε χωρίς σκοπό παραπλάνησης. Αυτά ενέχουν ουσιαστική βαρύτητα, αλλά δεν είναι και οι μόνοι αποφασιστικοί παράγοντες. Τελικά το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια, παρ' όλη την απόδειξη ουσιαστικής μη αποκάλυψης που δικαιολογεί την άμεση ακύρωση του διατάγματος που εκδόθηκε στη μονομερή αίτηση, να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του ή να εκδώσει νέο διάταγμα υπό όρους». (βλ. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Σε πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Dmitry Rybolovlev v. Eλενα Rybolovleva Π..Ε 130/09 ημερ. 29.1.2010 το Εφετείο ανέτρεψε την πρωτόδικη προσέγγιση σε σχέση με την σημασία γεγονότων που δεν αποκαλύφθησαν τονίζοντας ακόμα μια φορά το θεμελιώδες του πιο πάνω αξιώματος. Στο ίδια πλαίσιο καθήκοντος πρέπει να τεθεί και η υποχρέωση ενός αιτητή όχι μόνον να παραθέσει ένα τεκμήριο αλλά ορθά να το εξηγήσει και να το αναφέρει με ακριβοδίκαιο τρόπο ρητά στην ένορκη δήλωση του. Αυτό προκύπτει από την υπόθεση interpartemmental Concern Uralmetrou v. Besuno Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ σελ. 557 και Ντίνος Μιχαηλίδης Λτδ ν. Δρουσιώτη κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ 877). Κατά τους καθ'ων η αίτηση και αυτή την πτυχή του καθήκοντος τους ο αιτητής έχει ωσαύτως παραβιάσει. Ενόψει της σημασίας που εδόθη στην ισχυριζόμενη από τους καθ'ων η αίτηση παράβαση του καθήκοντος εκ μέρους του αιτητή είναι ορθό να παρατεθούν οι επιμέρους προτεινόμενες ως «ατασθαλίες» όπως καταγράφονται στην ένσταση, αναλύονται στην αγόρευση και πως απαντώνται από την κα Πρωτοπαπά. (α) Το θέμα της ιδιότητας της ενόρκως δηλούσας ως διευθύντριας. Γι' αυτό το θέμα αυτό κρίνω ότι δεν πρέπει να δοθεί συνέχεια. Το λάθος που έγινε ως προς την ιδιότητα ως διευθύνουσας συμβούλου κατά το χρόνο υπογραφής της ένορκης δήλωσης της «ΑΤΕΡΜΩΝ» ενώ αυτό δεν ίσχυε δεν θεωρώ ότι έχει τέτοια καταλυτική σημασία αφού η ενόρκως δηλούσα είχε προσωπική γνώση, ήταν παλιά διευθύντρια και είχε δέουσα εξουσιοδότηση και πληροφόρηση από τον ενάγοντα πατέρα της. Κρίνω λοιπόν ότι το αναφερόμενο εν προκειμένω ως μη αποκαλυφθέν ουσιώδες γεγονός δεν είναι τέτοιας σημασίας ώστε να ανακόψουν την περαιτέρω εξέταση της πλήρωσης ή μη των προϋποθέσεων. (β) Η παράλειψη να τεθεί το σύνολο των συμφωνιών των μερών, ειδικά της προβαλλόμενης συμφωνία - Τεκμ. Α. Αφού έλαβα υπόψη τα δεδομένα της υπόθεσης θεωρώ ότι η μη αποκάλυψη κάποιων από τις υπογραφείσες μεταξύ των διαδίκων συμφωνιών, ως η εισήγηση των καθ'ων η αίτηση, δεν αλλοιώνει από μόνη της τα πράγματα. Αποδόθηκαν στην πρωταρχική ένορκη δήλωση της κ. Βρυώνη οι βασικές πτυχές των επιδίκων σχέσεων και δεν προβάλλεται η θέση ότι τα Τεκμ.1, 2 και 3 έπαυσαν να ισχύουν. Αλλωστε η μη κατάθεση του Τεκμ.Α εξηγείται εν μέρει από την προβαλλόμενη ακύρωση της (Τεκμ.Β στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Θ. Βρυώνη). (γ) Σκόπιμη παράλειψη της Θ. Βρυώνη να αναφερθεί στο πλήρες περιεχόμενο του όρου 1C του Τεκμ.
- Αυτό, κατά την κα Αγαπίου, έχει σημασία αφού στο δεύτερο εδάφιο του εν λόγω όρου καταγράφονται οι υποχρεώσεις του αιτητή που δεν έχουν εκπληρωθεί μέχρι σήμερα. Η κα Πρωτοπαπά σθεναρά αρνείται αυτή την θέση. (δ) Παράλειψη αναφοράς στο περιεχόμενο του Τεκμ.
- Κατά την πλευρά των καθ'ων η αίτηση στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης της κας Βρυώνη γίνεται λεπτομερής αναφορά στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 5 το οποίο είναι η επιστολή ημερ. 20.5.2011που έστειλε ο αιτητής στην Affichage Ελλάς Α.Ε με κοινοποίηση στους καθ'ων η αίτηση αλλά τεχνηέντως παραλείπει να αναφερθεί στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 6 που είναι η απάντηση της Affichage Ελλάς Α.Ε στην οποία αναφέρεται ότι ουδέποτε και ουδείς εκπρόσωπος της συνομίλησε μαζί του και ούτε συμφώνησε οτιδήποτε αναφορικά με την εγγυητική επιστολή. Περαιτέρω γίνεται αναφορά σε επανειλημμένες διαμαρτυρίες τους ότι δεν τηρούσε τις υποχρεώσεις του που προέκυπταν από την εγγύηση, Τεκμήριο 3 της ένορκης δήλωσης της κας Βρυώνη και ότι θα έπρεπε ενόψει αυτών να υποστεί τις συνέπειες που προβλέπουν οι μεταξύ τους συμφωνίες και απλά αναφέρει ότι αρνήθηκαν την επιστροφή της εγγυητικής επιστολής. (ε) Το Τεκμήριο 11 και «οι εξώδικες απαντήσεις/δηλώσεις» (Τεκμ.Ζ, Η, Θ). Κατά τους καθ'ων η αίτηση στην παράγραφο 19β της ένορκης δήλωσης της κας Βρυώνη γίνεται επιλεκτική και πάλι αναφορά στο Σημείωμα που κατατέθηκε από την Affichage Ελλάς Α.Ε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών (Τεκμήριο 11). Το πλήρες περιεχόμενο αναφέρεται στην παράγραφο 16β της ένορκης δήλωσης του Κωνστιάντου «από την απλή ανάγνωση του οποίου προκύπτει εντελώς διαφορετικό νόημα από αυτό που παραπλανητικά η κα Βρυώνη παρουσιάζει ενώπιον του Δικαστηρίου». Στην ιδία συλλογιστική κινείται και η παράλειψη του αιτητή να θέσει ως μέρος των πεπραγμένων «τις εξώδικες δηλώσεις» της πλευράς των εναγομένων ως τα Τεκμ. Ζ, Η και Θ επί της ένορκης δήλωσης του κ. Κωνστιάντου. Συμπεράσματα για τη μη αποκάλυψη Εχω προβληματισθεί ιδιαίτερα για τη βαρύτητα που θα πρέπει να έχουν τα πιο πάνω. Είναι ορθό ότι το τι θεωρείται ουσιώδες σε κάθε περίπτωση είναι ο,τιδήποτε άπτεται και μπορεί να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή μη του ζητουμένου διατάγματος (βλ. Resola (Cyprus) Ltd ν. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ 598 ημερ. 31.3.98). Η κα Πρωτοπαπά στα πιο πάνω αντέτεινε ότι η παρούσα αγωγή (και αίτηση) «πραγματεύεται ένα και μοναδικό μέρος της πολυσχιδούς σχέσης των διαδίκων που αφορά την επίδικη εγγύηση και το Δικαστήριο στο σημείο αυτό πρέπει να επικεντρωθεί». Είναι γεγονός ότι στην παρούσα υπόθεση με έχει απασχολήσει ιδιαίτερα αυτή την πτυχή, θέλοντας να είμαι απόλυτα δίκαια ως προς την εξέταση του αν ο αιτητής έχει τιμήσει το καθήκον του. Η έννοια του καθήκοντος αυτού όταν οι επίδικες σχέσεις είναι πολύχρονες και σύνθετες - όπως η κρινόμενη - είναι ακόμη πιο δύσκολο να μορφοποιηθεί ορθά από το Δικαστήριο το οποίο ουσιαστικά καλείται να πλοηγηθεί, σε σύντομο χρόνο, σε μια πλειάδα πράξεων και να τις χωρίσει ανά σπουδαιότητα για να κρίνει ταυτόχρονα και την σημασία ενδεχόμενης μη αναφοράς με καταλυτικό πολλές φορές τρόπο. Κατά την εξέταση αυτή εν προκειμένω, προσπάθησα να μην αντικρύσω «τεχνοκρατικά και μικροσκοπικά» τις παραλείψεις αναφοράς αρκετών δεδομένων που αφορούσαν την πολύπλευρη συμβατική σχέση των διαδίκων και των συνδεδεμένων μ'αυτούς εταιρειών. Παρά την εγνωσμένη μη καταγραφή αρκετών επιδίκων πράξεων (όπως τα Τεκμ. A, Β, Γ, Δ και Ε), δεν θέλησα δια μιας μονογραφής να ανατρέψω την λοιπή παράθεση του αιτητή που επαρκώς έδειχνε την δημιουργία της επίδικης εγγύησης και το σκοπό της. Αυτό από μόνο του - παρά το ότι δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη - θα μπορούσε να κριθεί συγγνωστό, ενόψει και της εξήγησης που δίδεται δια της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Όμως, μετά από περίσκεψη και βάσανο σκέψης, βρίσκω ότι ο συνδυασμός μη αποκάλυψης γεγονότων με την εν μέρει αποκάλυψη τους έχει πλήξει θανάσιμα την δυνατότητα του Δικαστηρίου να καταλήξει ότι ο αιτητής ενήργησε με την ύψιστη πίστη που όφειλε, ερχόμενος μονομερώς και ζητώντας δραστική μονομερή θεραπεία. Και εξηγώ: Υπήρξε αναφορά «για πρόστιμα εκατομμυρίων ευρώ που βάραιναν τον αιτητή από παραλείψεις», κατά την θέση του, από τους καθ'ων η αίτηση και παράλληλα δινόταν η εικόνα στο Δικαστήριο ότι «όλα έβαιναν καλώς με τις υποχρεώσεις του αιτητή». Αυτό όμως φαίνεται να μπορεί να κριθεί ως μια κατάσταση πραγμάτων που ο αιτητής δεν αποκάλυψε πλήρως και με δίκαιο τρόπο. Εκτός του ισχυρισμού για πρόστιμα εκατομμυρίων που οι καθ'ων η αίτηση παρουσιάζονται υπόχρεοι ή υπεύθυνοι στην δημιουργία τους, παράλληλα παρουσιάζετο η πλήρης και τελεία τίμηση όλων των υποχρεώσεων του αιτητή ειδικά της «εξασφάλισης των μεταβιβάσεων των επίδικων μισθώσεων». Μάλιστα το θέμα παρουσιάζετο ως ποτέ κανείς από τις εμπλεκόμενες εταιρείες των εναγομένων να έθετε τέτοιο θέμα. Εκείνο που βρίσκω - όχι αγγίζοντας στην ουσία βέβαια του πράγματος που θα κριθεί σ' άλλο στάδιο - είναι πως αφενός οι εναγόμενοι γνωστοποίησαν τις αντιθέσεις τους περί της τίμησης των υποχρεώσεων του αιτητή σε ανύποπτο χρόνο προς την πλευρά του (βλ. τεκμήρια εξώδικες απαιτήσεις) αλλά και περαιτέρω η όλη πραγματικότητα όπως προκύπτει από σωρεία τεκμηρίων δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα πλήρους και τελείας αποκάλυψης, ειδικά αν έχουμε κατά νουν την σημασία που δίδεται σε τέτοιες αιτήσεις στη κατάδειξη φανερού δόλου. Ξαναθυμίζω την νομολογία και την υπόθεση United Trading Corporation S.A. v. Allied Arab Bank Ltd,
(1985)2 Lloyd's Rep. 554, 17.7.1984. Xωρίς και πάλι η κρίση μου ν' αγγίζει την ουσία - κάτι που δεν είναι δυνατόν στο παρόν στάδιο - η μη ορθή απεικόνιση μέρους της πραγματικότητας των διαδίκων και της παράλειψης συμπερίληψης γεγονότων (ειδικά της εκ των πραγμάτων ισχυράς επίδρασης του θέματος των τελών ή προστίμων ή και της νομιμότητας των θέσεων - μισθώσεων ως προς την αντίληψη των μερών για την πλήρωση των όρων της εγγύησης) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε ουσιώδης αποκάλυψη ή ορθή απεικόνιση όλων των στοιχείων που έπρεπε. Από το ίδιο το σώμα του Τεκμ.11 αλλά και κυρίως την παράθεση των εξώδικων απαντήσεων των εναγομένων προς την πλευρά του αιτητή προκύπτει ότι από ανύποπτο χρόνον υπήρχε ουσιαστική διαφορά ή διαφωνία επί του θέματος της τίμησης των σχετικών υποχρεώσεων που αγγίζουν την επίδικη εγγύηση, ώστε «το σκηνικό των δρώμενων» να μην οδηγεί σε γεγονότα που αντικειμενικά και εκ πρώτης όψης, να μπορούσαν - αν πλήρως αποκαλύπτονταν - να οδηγούσαν σε μόνον συμπέρασμα καθαρού δόλου, ως όφειλαν οι αιτητές να καταδείξουν σε τέτοιου τύπου αιτήσεις. Στην απόφαση Siporex Trade v. Comdel
(1986)Lloyd's L. Vol. 2, σελ. 437, η οποία είναι άμεσα σχετική με την παρούσα, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: "The scope of the duty of disclosure of a party applying ex parte for injunctive relief is, in broad terms, agreed between the parties. Such an applicant must show the utmost good faith and disclose his case fully and fairly. He must, for the protection and information of the defendant, summarize his case and the evidence in support of it by an affidavit or affidavits sworn before or immediately after the application. He must identify the crucial points for and against the application and not rely on general statements and the mere exhibiting of numerous documents. He must investigate the nature of the cause of action asserted and the facts relied on before applying and identify any likely defences. He must disclose all facts which reasonably could or would be taken into account by the Judge in deciding whether to grant the application. It is no excuse for an applicant to say that he was not aware of the importance of matters he has omitted to state". (Bλ. και AK International UK Limited v. Του πλοίου "Names"
(2004)A.A.Δ 1(Γ). Οι πιο πάνω παρατηρήσεις ισχύουν πλήρως και στην προκειμένη περίπτωση. Είναι λοιπόν το συμπέρασμα μου ότι ο αιτητής δεν τήρησε με ακριβοδίκαιο και ορθό τρόπο το πιο πάνω καθήκον του. Θα πρόσθετα, εκ του περισσού, ότι λόγω της ισχυρής ανάγκης να διασφαλισθεί η εμπορική πίστη, στις συναλλαγές από τέτοιου τύπου εγγυήσεις, όπως καταδείχθηκε και στην πιο πάνω νομολογία, θα προχωρούσα να πω ότι με δεδομένο ότι οι εναγόμενοι είναι μια εύρωστη οικονομική μονάδα - γεγονός που δεν αντικρούσθηκε - δεν θα έβρισκα, εν πάση περιπτώσει, ότι πληρείται η τρίτη προϋπόθεση. Σίγουρα δε, θεωρώ ως αδικαιολόγητες τις ανησυχίες της πλευράς του αιτητή για τα προβλήματα που θα είχε ως προς το θέμα της δικαιοδοσίας ή των εκτελεστικών μέτρων ειδικά κάτω από το σύγχρονο πλέγμα του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Για τους λόγους που εξήγησα κρίνω ότι η αίτηση πρέπει να αποτύχει. Συνεπώς η αίτηση απορρίπτεται. Το ενδιάμεσο διάταγμα ακυρώνεται με έξοδα υπέρ καθ'ων η αίτηση 1 - εναγομένων ως θα υπολογισθούν από Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής (Υπ.) .............. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ Πιστον Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - αίτηση για «πάγωμα εγγύησης» ) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο