Κωνσταντίνου Τζιωνή ν. Niagrius Enterprises Ltd, Αρ. Αγωγής: 649/2011, 12/8/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A229 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 649/2011 Μεταξύ: Κωνσταντίνου Τζιωνή, από τη Λεμεσό Ενάγοντα και Niagrius Enterprises Ltd, από τη Λεμεσό Εναγομένων (Αίτηση ημερ. 30/3/2011) 12/8/2011 Για αιτητές: κ. Κενδέας Σέργης Για καθ'ου η αίτηση: κ. Γρηγορίου για κ. Τσαγκαρίδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 10.2.11, μετά από μονομερή αίτηση του ενάγοντα εκδόθηκε διάταγμα, το οποίο ορίστηκε επιστρεπτέο στις 17.2.
- Την ανωτέρω ημερομηνία λόγω μη εμφάνισης των εναγομένων, και αφού διαπιστώθηκε ότι έγινε επίδοση σε αυτούς του διατάγματος, αυτό κατέστη απόλυτο. Με την κρινόμενη αίτηση επιδιώκεται έκδοση διατάγματος με το οποίο «να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η επίδοση της μονομερούς αίτησης των εναγόντων/καθ'ων η αίτηση ημερ. 9.2.2011 και του συντηρητικού διατάγματος, ημερ. 10.2.11 και κατ' ακολουθία του διατάγματος ημερ. 17.2.2011 με το οποίο το συντηρητικό διάταγμα ημερ. 10.2.11 κατέστη απόλυτο». Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση παρέχονται μέσα από την ένορκη δήλωση του διευθυντή των εναγομένων Μιχάλη Σαπαρίλλα και έχουν ως κάτωθι: Στις 14.2.11 επιδόθηκαν στους αιτητές διάφορα δικαστικά έγγραφα ήτοι το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, το διάταγμα ημερ. 10.2.11 και πιστό αντίγραφο της αίτησης χωρίς ειδοποίηση του Κωνσταντίνου Τζιωνή («καθ'ου η αίτηση) ημερ. 9.2.2011 η οποία συνοδευόταν από ένορκη δήλωση της ίδιας ημερομηνίας και αριθμός τεκμηρίων. Αποτελεί περαιτέρω ισχυρισμό του ενόρκως δηλούντα πως η επίδοση του διατάγματος και της αίτησης, που έγινε στις 14.2.11 είναι παράτυπη, διότι το διάταγμα ήταν επιστρεπτέο στις 17.2.11 και επομένως, έπρεπε να είχε επιδοθεί τουλάχιστον 4 μέρες προηγουμένως. Υποδεικνύει περαιτέρω ότι η επιδοθείσα μονομερής αίτηση φέρεται να ήταν ορισμένη στις 18.2.11 και έτσι δημιούργησε σύγχυση για την ημερομηνία εμφάνισης, γεγονός που τους οδήγησε να μην εμφανισθούν στις 17.2.11 ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο ενάγων καθ'ου ενίσταται στην παρούσα αίτηση και εγείρει με την ειδοποίηση ένστασης διάφορους λόγους, για τους οποίους θεωρεί πως η αίτηση δεν πρέπει να εγκριθεί. Οι κυριώτεροι λόγοι ένστασης συνίστανται στους πιο κάτω: - Το χρονικό περιθώριο των τεσσάρων ημερών για την επίδοση δεν εφαρμόζεται σε επιστρεπτέα διατάγματα αφού το θέμα ρυθμίζεται από το άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου και όχι ως αίτηση δια κλήσεως. - Το Δικαστήριο δεν έδωσε οδηγίες για συγκεκριμένο χρόνο επίδοσης και τεκμαίρεται ως προθεσμία για επίδοση η ημερομηνία που είχε οριστεί το συντηρητικό διάταγμα επιστρεπτέο δηλαδή 17.2.
- - Πουθενά στους θεσμούς δεν υπάρχει πρόνοια για χρόνο επίδοσης ενδιάμεσου διατάγματος που ορίστηκε επιστρεπτέο σε άλλο χρόνο. - Αν το Δικαστήριο πίστευε ότι εφαρμόζεται η Δ.48 θ.3 & 4 ώστε το διάταγμα να οριστεί επιστρεπτέο και να επιδοθεί 4 μέρες πριν την ημερομηνία που ορίστηκε θα έδιδε παράλληλα οδηγίες για καταχώρηση προθέσεως ενστάσεως στην αίτηση για έκδοση συντηρητικού διατάγματος ημερ. 9.2.11 από τους αιτητές τουλάχιστο 2 μέρες πριν την 17.2.
- Η επιχειρηματολογία των αιτητών εναγομένων εδράζεται κυρίως στο χρόνον επίδοσης του διατάγματος. Δεν αμφισβητούν το νομότυπο της επίδοσης σε σχέση με τον τρόπο, αλλά τον χρόνον. Επικουρικά, του λόγου τούτου δικαιολογούν την μη εμφάνιση συνεπεία της σύγχυσης που προέκυψε, λόγω της αναφοράς στην μονομερής αίτηση, της ημερ. 18.2.
- Ο συνήγορος του ενάγοντα - καθ'ου η αίτηση υποδεικνύει πως η επίδοση της μονομερούς αίτησης δεν την κατέστησε δια κλήσεως, ώστε να έχει σημασία η οποιαδήποτε ημερομηνία καταγράφεται σε αυτήν. Υπέδειξε πως ήταν σαφής η ημερομηνία εμφάνισης όπως αυτή αναγραφόταν στο ενδιάμεσο διάταγμα και αυτή ήταν που είχε σημασία. Σε σχέση με το χρόνον επίδοσης είναι η θέση του, πως το διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέον σε διάστημα 7 ημερών και δεν έγινεν κατά την έκδοση του, πρόνοια για το χρόνο επίδοσης. Ότι οι θεσμοί δεν προνοούν για το χρόνον επίδοσης ενδιάμεσων διαταγμάτων και συνεπώς η επίδοση, μπορούσε να επιτευχθεί σε οποιοδήποτε χρόνον, πριν την 17ην Φεβρουαρίου
- Προτού εξετασθεί το ζήτημα της ακύρωσης της απόφασης και διατάγματος ημερ. 17.2.11 θα πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα του Δικαστηρίου να ακυρώσει προηγούμενη δική του απόφαση. Κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να διαφοροποιεί ή να ακυρώνει προηγούμενη δική του απόφαση επί της ουσίας του ζητήματος το οποίο αποφάσισε μετά από επανεκτίμηση των δεδομένων που είχαν τεθεί ενώπιον του. Επιτρέπεται όμως από το ίδιο το δικαστήριο να παραμερίσει προγενέστερη απόφαση του στη βάση του ότι δικονομικές πρόνοιες δεν τηρήθηκαν. Τούτο ισχύει για τελικές αποφάσεις σε αγωγές που εκδόθηκαν όπου, ο εναγόμενος παρέλειψε να καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης (Δ.17, θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας), έκθεση υπεράσπισης (Δ.26, θ.14) ή να εμφανιστεί κατά τη δίκη (Δ.33 θ.5). Η απόφαση μπορεί να είναι και αντικανονική στο πρόσωπο της όταν ο ενάγοντας εξασφάλισε την απόφαση χωρίς να έχει συμμορφωθεί με επιβαλλόμενη δικονομική πρόνοια. Σε τέτοια περίπτωση ο εναγόμενος δικαιούται στον παραμερισμό της εναντίον του απόφασης δικαιωματικά (ex debito justitiae) και όχι ως αποτέλεσμα άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου προς όφελος του. Βλέπε Γιωργαλλίδη ν. Χρίστου
(1997)1 (Α) Α.Α.Δ, Κτηματ6ικές Επιχειρήσεις Μάκης Αυξεντίου Λτδ ν. Κυριακίδη κ.α.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ 601, και Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης; Κύπρου Λτδ ν. Μιχαήλ
(2003)1 (Β) Α.Α.Δ 1044. Η Δ.48 θ.11 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προνοεί πως κάθε διαταγή που εκδόθηκε μετά από αίτηση δυνάμει της Δ.48 δύναται να παραμερισθεί ή να διαφοροποιηθεί με τον ίδιο τρόπο όπως και μια απόφαση. Συνεπώς η διαταγή ημερ. 17.2.11 με την οποία το ενδιάμεσο διάταγμα κατέστη απόλυτο μπορεί να παραμερισθεί κάτω από τις ίδιες προϋποθέσεις που θα μπορούσε να παραμερισθεί και μια απόφαση. Το άρθρο 9
(3)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 προνοεί πως: «κανένα διάταγμα το οποίο εκδόθηκε χωρίς ειδοποίηση δεν θα παραμένει σε ισχύ για χρόνο μεγαλύτερο από τον αναγκαίο για επίδοση ειδοποίησης του σε όλα τα πρόσωπα που επηρεάζονται από αυτό και για παροχή δυνατότητας σε αυτούς να εμφανιστούν ενώπιον του Δικαστηρίου και να ενστούν σε αυτό...». Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση της Τράπεζας Κύπρου Λτδ.
(1999)1 (Β) Α.Α.Δ 1010, 1018: «Το έργο του Δικαστηρίου αναφορικά με τον καθορισμό του χρόνου που είναι αναγκαίος ώστε να δοθεί ο λόγος και στην άλλη πλευρά είναι, όπως σαφώς προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 9
(3), διαπιστωτικό. Το διάταγμα διατηρεί την ισχύ του μόνον εφόσον δεν εκτείνεται χρονικά πέραν του διαπιστωθέντος ως αναγκαίου χρόνου. Η διαπίστωση γίνεται στη βάση των στοιχείων της κάθε περίπτωσης με αναφορά στο πόσο σύντομα μπορεί να γίνει η επίδοση και πόσο σύντομα μπορεί η άλλη πλευρά να εμφανιστεί και να ενστεί. Μια τέτοια διαπίστωση είναι βέβαια το αποτέλεσμα κρίσης. Η οποία ωστόσο εντάσσεται σε στενά όρια αφού έχει ως μόνο κριτήριο το αναγκαίο. Η διάταξη δεν επιτρέπει τον ορισμό του διατάγματος επιστρεπτέου σε ότι το Δικαστήριο θα θεωρούσε ως εύλογο χρόνο οπότε θα επιτρεπόταν να ληφθούν υπόψη και άλλοι παράγοντες, όπως το ενδεχόμενο βαρύ δικαστικό πρόγραμμα σε συνάρτηση με το περιεχόμενο του διατάγματος». Το εξαγόμενο από το λεκτικό του νόμου και τη νομολογία συμπέρασμα είναι ότι το μονομερώς εκδοθέν ενδιάμεσο διάταγμα πρέπει να ορίζεται επιστρεπτέον το ταχύτερον δυνατόν υπό την επιφύλαξη της παροχής του αναγκαίου σε κάθε περίπτωση χρόνου για την επίδοση ειδοποίησης του στην άλλη πλευρά. Εξ'όσων επίσης συνάγεται, η αναγκαιότητα ορισμού του διατάγματος σε σύντομο χρόνο δεν ανατρέπει ούτε εξαλείφει τις υπόλοιπες δικονομικές πρόνοιες σε σχέση με την επίδοση. Η Δ.51 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ο οποίος ενασχολείται με την επίδοση και ειδικότερα ο θεσμός 3 καθορίζει πως κάθε έγγραφο το οποίο καλεί κάποιο πρόσωπο να εμφανιστεί ενώπιον του δικαστηρίου πρέπει εκτός εάν αλλού στους θεσμούς προνοείται διαφορετικά να επιδίδεται σε αυτό τουλάχιστον 4 ημέρες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία καλείται να εμφανιστεί. Πουθενά στους θεσμούς δεν συναντάται πρόνοια για επίδοση ενδιάμεσου διατάγματος που ορίστηκε επιστρεπτέον σε άλλο χρόνο ενώ η πρόνοια για επίδοση αίτησης δια κλήσεως καθορίζει και αυτή επίδοση τουλάχιστον 4 ημέρες πριν από την ημερομηνία που είναι ορισμένη η αίτηση. Σημειώνεται επίσης πως ούτε το άρθρο 9
(3)του Κεφ. 6 περιέχει πρόνοια για τον χρόνον επίδοσης του διατάγματος, αφήνοντας έτσι τη ρύθμιση του ζητήματος τούτου, στις πρόνοιες των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο Θ.4 της Δ.51 παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο όταν το θεωρήσει κατάλληλο να διατάξει την επίδοση οιουδήποτε τέτοιου εγγράφου σε χρόνο μικρότερο των 4 ημερών πριν από την ημερομηνία εμφάνισης. Στις 10.2.11 κατά την ημερομηνία έκδοσης του ενδιάμεσου διατάγματος το δικαστήριο δεν εξέδωσε οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τον χρόνο επίδοσης τους ούτε και σμίκρυνε τον χρόνο των 4 ημερών. Συνεπώς εφαρμόζεται η γενική πρόνοια της Δ.51 Θ.3 και. επομένως η επίδοση της αίτησης και του εκδοθέντος ενδιάμεσου διατάγματος στους καθ'ων η αίτηση δεν έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Εχοντας αποφασίσει το θέμα τούτο όπου η επίδοση κρίνεται αντικανονική σε σχέση με το χρόνο της επίδοσης, ο επηρεασθείς διάδικος εδώ οι καθ'ων η αίτηση, δικαιούνται στον παραμερισμό του εκδοθέντος διατάγματος ημερ. 17.2.2011 χωρίς να απαιτείται να δικαιολογήσουν τη μη εμφάνιση τους στο δικαστήριο ή να αποκαλύψουν λόγους ένστασης επί της ουσίας. Ενόψει της απόφασης επι του κρίσιμου αυτού θέματος παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου λόγου ένστασης. Οι εναγόμενοι καθ'ων η αίτηση δικαιούνται στον παραμερισμό της εκδοθείσης στις 10.2.11 διαταγής. Το διάταγμα ημερ. 17.2.11 δυνάμει του οποίου κατέστη απόλυτο το ενδιάμεσο διάταγμα ημερ. 10.2.11 ακυρώνεται. Το διάταγμα όμως αυτό παραμένει σε ισχύ και ορίζεται επιστρεπτέον (δεδομένης της αργίας του Σαββατοκυρίακου και της εορτής του Δεκαπενταύγουστου) στις 23.8.2011 η ώρα 9.00. Επιδικάζονται έξοδα της αίτησης υπερ των εναγομένων-αιτητών και εναντίον του ενάγοντα - καθ'ου η αίτηση όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ........... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ Πιστον Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Συντηρητικό Διάταγμα - ακύρωση επίδοσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο