Καλλιόπη Παναγιώτου Χριστοφόρου ν. Μαρίνου Αριστείδου, Αρ. Αγωγής: 5167/07, 30/8/11 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A239 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Δρουσιώτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5167/07 Μεταξύ: Καλλιόπη Παναγιώτου Χριστοφόρου, εκ Λεμεσού Ενάγουσα και Μαρίνου Αριστείδου, εκ Λεμεσού Εναγομένου --------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30/8/11 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγουσα: κ. Μ.Β. Ιωάννου (κα Ε. Ιωάννου για να ακούσει απόφαση) Για εναγόμενο: κ. Π. Κωνσταντίνου για Α.Π. Ερωτοκρίτου & Σία (κα Ν. Δημητρίου για να ακούσει απόφαση) Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή η ενάγουσα αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις εναντίον του εναγόμενου συνεπεία δυστυχήματος το οποίο επεσυνέβη στις 22.9.
- Με βάση την έκθεση απαίτησης η ενάγουσα αναφέρει ότι στις 22.9.2005 ενώ ήταν πεζή και βάδιζε στον κύριο δρόμο Χανδριών-Κυπερούντας με ανατολική κατεύθυνση κτυπήθηκε από το όχημα υπ' αρ. εγγραφής KJN916 το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος στον ίδιο δρόμο με κατεύθυνση την Κυπερούντα. Από τη σύγκρουση η ενάγουσα τραυματίστηκε μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κυπερούντας και αργότερα στο νοσοκομείο Λευκωσίας. Είναι η θέση της ότι για το δυστύχημα ευθύνεται εξ ολοκλήρου ο εναγόμενος. Ο εναγόμενος παραδέχεται ότι στις 22.9.2005 ενεπλάκη με την ενάγουσα σε δυστύχημα που έλαβε χώρα στο δρόμο Κυπερούντας-Χανδριών κατά την στιγμή που οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής ΚJN
- Θέση του είναι ότι το δυστύχημα οφειλόταν σε αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια της ενάγουσας. Η ενάγουσα για να αποδείξει την υπόθεση της κατέθεσε η ίδια και κάλεσε ακόμη ένα μάρτυρα. Εκ μέρους της υπεράσπισης δεν προσφέρθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία. Κατατέθηκαν από κοινού και με αποδοχή του περιεχομένου τους τα ιατρικά πιστοποιητικά, Τεκμ. 1 και 2 που αφορούσαν τους τραυματισμούς της ενάγουσας. Επίσης έγινε παραδεκτό γεγονός από τις λεπτομέρειες των ειδικών ζημιών τα ιατρικά έξοδα της ενάγουσας που ανέρχονται στις Λ.Κ.28 και αποσύρθηκαν τα έξοδα που αφορούσαν την αστυνομική έκθεση. Συνεπώς παρέμεινε προς εκδίκαση το θέμα της ευθύνης και το ύψος των γενικών αποζημιώσεων που δικαιούται η ενάγουσα. Πρώτος μάρτυρας κατέθεσε ο Αστυφύλακας 4399 Πέτρος Θρασυβούλου. Κατέθεσε ως τεκμήριο 3 φωτοαντίγραφο πρόχειρου σχεδιαγράμματος της σκηνής του δυστυχήματος και ως τεκμήριο 4 σχεδιάγραμμα της σκηνής του δυστυχήματος που όπως έχει αναφέρει αντικατοπτρίζει τις λεπτομέρειες του δυστυχήματος, είναι συμμετρικό σχέδιο και μετέφερε σ΄ αυτό τα στοιχεία από το πρόχειρο σχεδιάγραμμα που ετοίμασε ο ίδιος. Ο μάρτυρας επεξήγησε το σχεδιάγραμμα της σκηνής του δυστυχήματος αναφέρθηκε στις συνθήκες του δρόμου, το γεγονός ότι ο δρόμος αποτελείτο από δύο λωρίδες πλάτους 3.20 η κάθε μια και το σημείο σύγκρουσης ευρίσκετο σε απόσταση 0.90 από το αριστερό παγκέττο με βάση την πορεία που εκινείτο το όχημα με αρ. εγγραφής KJN
- Το σημείο σύγκρουσης του οχήματος με την πεζή υποδείχθηκε από τον οδηγό του οχήματος και το επιβεβαίωσε και ο ίδιος γιατί στο σημείο βρήκε ίχνη μπογιάς και σπασμένα γυαλιά. Ήταν αρνητικός σε ερώτηση από το δικηγόρο της ενάγουσας ότι μπορούσε το σημείο σύγκρουσης να ήταν πιο κοντά στο παγκέττο. Εξήγησε ότι η κατεύθυνση της ενάγουσας ήταν προς τα Χανδριά ενώ η κατεύθυνση του εναγόμενου ήταν προς Κυπερούντα. Στο σημείο που έγινε η σύγκρουση υπήρχε στροφή και με βάση την πορεία του οδηγού υπήρχε ορατότητα περί τα 15 μέτρα. Επέμεινε επί του θέματος της ορατότητας χωρίς φυσικά να την έχει μετρήσει όμως τόνισε ότι είναι για χρόνια που υπηρετεί στον Αγρό και περιπολεί πολύ συχνά το συγκεκριμένο δρόμο. Ανέφερε ότι στην απέναντι πλευρά υπάρχουν ηλεκτρικοί πάσσαλοι με απόσταση ο ένας από τον άλλο όπως αυτή αναφέρεται στο Τεκμ. 4 και δύο σπίτια. Την στιγμή που επισκέφθηκε τη σκηνή υπήρχε φως της ημέρας αλλά τόσο ο οδηγός στο χώρο του δυστυχήματος όσο και αργότερα η ενάγουσα του ανέφεραν ότι την στιγμή του δυστυχήματος ήταν σκοτάδι. Επίσης ανέφερε ότι στα αριστερά με βάση την πορεία του εναγομένου και έξω από το παγκέττο υπήρχαν μεγάλα δέντρα. Η ενάγουσα κατέθεσε ως ΜΕ2 και η κυρίως εξέταση της αποτελείτο από γραπτό κείμενο στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει ότι στις 22.9.05 ήταν ηλικίας 63 ετών χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας. Βάδιζε στο κύριο δρόμο Χανδριών-Κυπερούντας κατά μήκος της νότιας πλευράς του δρόμου με ανατολική κατεύθυνση προς το χωριό Χανδριά και με αντίθετη κατεύθυνση σύμφωνα με την πορεία του οχήματος που οδηγούσε ο εναγόμενος υπ' αρ. εγγραφής KJN
- Περαιτέρω ανέφερε ότι το όχημα παρόλο που είχε αρκετό χώρο να περάσει την κτύπησε με την μπροστινή αριστερή πλευρά και στην συνέχεια με το καθρεφτάκι την πέταξε στο παγκέττο του δρόμου και κτύπησε πάνω στο κάγκελλο που υπήρχε σ' αυτό. Γνώριζε πολύ καλά το δρόμο περπατούσε στην άκρια της ασφάλτου κοντά στο κάγκελο είχε μαζί της φανάρι αλλά δεν το χρησιμοποίησε γιατί στο σημείο εκείνο υπήρχαν δύο σπίτια από την άλλη πλευρά που είχαν αναμμένα τα φώτα, υπήρχαν ηλεκτρικοί πάσσαλοι και είχε φωτισμό ο δρόμος στο σημείο που έγινε η σύγκρουση. Στην συνέχεια η μάρτυρα περιγράφει τους τραυματισμούς που υπέστη και συγκεκριμένα ότι τραυματίσθηκε σοβαρά στο κεφάλι, στο αριστερό χέρι, αριστερό πόδι, εκδορές σε όλο το σώμα και πολλαπλά τραύματα σε ολόκληρη την αριστερή πλευρά. Παρέμεινε στο νοσοκομείο Λευκωσίας μέχρι 28.9.2005 και συνέχιζε να επισκέπτεται το νοσοκομείο και να βλέπει τον γιατρό ο οποίος τις έδινε φάρμακα και περιποιόταν τις πληγές της. Ένα χρόνο μετά το δυστύχημα συνέχισε να έχει ζαλάδες δεν μπορούσε να δει τηλεόραση ούτε να μείνει πολλή ώρα στον ήλιο όπως πριν το δυστύχημα και μέχρι σήμερα συνεχίζει να έχει πονοκεφάλους και να ζαλίζεται και δεν μπορεί να παρακολουθήσει τηλεόραση όπως προηγουμένως. Στο αριστερό της χέρι της έβαλαν γύψο. Μετά το νοσοκομείο στη Λευκωσία την έστειλαν πίσω στο νοσοκομείο Κυπερούντας όπου παρέμεινε για άλλες 6 μέρες. Το αριστερό της χέρι το έβαλαν τρεις φορές στο γύψο και όταν βρισκόταν στο νοσοκομείο της Κυπερούντας την παρέπεμψαν στο νοσοκομείο της Λεμεσού και πριν από δύο μήνες ο ορθοπεδικός της είπε ότι έχει πρόβλημα και χρειάζεται εγχείρηση. Η μάρτυρας στην αντεξέταση της απέφευγε να απαντήσει ή έδινε απαντήσεις άσχετες με τις ερωτήσεις που τις ετίθεντο. Επαναλάμβανε τα όσα η ίδια επιθυμούσε να πει στο Δικαστήριο. Κατά το στάδιο της αντεξέτασης κατατέθηκε ως Τεκμήριο 7 η κατάθεση που έχει δώσει στην αστυνομία λίγες μέρες μετά το δυστύχημα και συγκεκριμένα στις 2.10.
- Σ' αυτή αναφέρει ότι στις 22.9.2005 και ώρα 5.30 ξεκίνησε από το σπίτι της για περπάτημα, ήταν μόνη και φορούσε μαύρα ρούχα. Περπατούσε στην άκρια του δρόμου κοντά στα σίδερα. Ενώ περπατούσε στην άκρια του δρόμου δεν γνωρίζει τι έγινε σε κάποια στιγμή ξύπνησε και είδε ότι βρισκόταν στο νοσοκομείο Κυπερούντας. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Λευκωσίας και καθ' οδό η νοσοκόμα της είπε ότι κτυπήθηκε από αυτοκίνητο ενώ περπατούσε. Δεν θυμόταν τίποτε για το δυστύχημα. Παρέμεινε στο νοσοκομείο μέχρι 29.9.2005 και από το δυστύχημα κτυπήθηκε στο αριστερό χέρι, στο αριστερό πόδι, στο κεφάλι και στην πλάτη. Στις 2.10.2005 ημερομηνία κατά την οποία της λήφθηκε η κατάθεση βρισκόταν στο νοσοκομείο Κυπερούντας λόγω ζαχάρεως. Υπέγραψε το σχεδιάγραμμα μετά που της το εξήγησε ο αστυνομικός ως ορθό και δεν θέλησε να προσθέσει οτιδήποτε. Δεν θυμόταν τίποτε για το δυστύχημα. Οι αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων έχουν μελετηθεί από το Δικαστήριο. Θα κάμω αναφορά σε αυτές όπου είναι αναγκαίο πιο κάτω. Είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα όλους τους μάρτυρες κατά τη στιγμή που κατέθεταν ενώπιον μου και προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας τους σύμφωνα με τα όσα έχουν καταθέσει, τον τρόπο που απαντούσαν και την όλη αντίδραση τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Θετική εντύπωση έχει αφήσει στο Δικαστήριο ο ΜΕ1 Αστυφ. 4399 Πέτρος Θρασυβούλου εξεταστής του δυστυχήματος. Με επιμέλεια έχει ετοιμάσει το σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος και έχει σημειώσει όλα όσα έχει βρει στο χώρο κατά την επίσκεψη του μετά που ειδοποιήθηκε για το δυστύχημα. Ως εκ τούτου αποδέχομαι στο σύνολο της τη μαρτυρία του. Πέραν τούτου δεν έχει αμφισβητηθεί το σημείο σύγκρουσης του οχήματος με την πεζή, οι μετρήσεις όσον αφορά το πλάτος του δρόμου, οι κατευθύνσεις τόσο του οχήματος όσο και της πεζής το ότι το δυστύχημα επεσυνέβη σε στροφή του δρόμου καθώς και τα υπόλοιπα σημεία που έχει τοποθετήσει στο Τεκμήριο
- Παρά το γεγονός ότι δεν έχει μετρήσει την ορατότητα από το σημείο σύγκρουσης προς την κατεύθυνση του οδηγού του οχήματος όπως έχει εξηγήσει υπηρετεί για χρόνια στον αστυνομικό σταθμό Αγρού, τον συγκεκριμένο δρόμο τον περιπολεί τακτικά και είναι με βάση αυτά που έχει καταλήξει ότι η ορατότητα του οδηγού του οχήματος με βάση το σημείο σύγκρουσης ήταν περί τα 15 μέτρα και όχι πιο λίγο. Συνεπώς αποδέχομαι στο σύνολο την μαρτυρία του. Αντίθετη εντύπωση έχει αφήσει στο Δικαστήριο η μαρτυρία της εναγομένης. Διαπιστώνεται σχεδόν πλήρη αντίθεση της γραπτής κατάθεσης που έδωσε στο Δικαστήριο και η οποία αποτελούσε την κυρίως εξέταση της με την κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία λίγες μέρες μετά το δυστύχημα. Συνεπώς το Δικαστήριο δεν μπορεί να κάνει δεκτή τη θέση της τόσο την αναφορά της σε ποιο σημείο ευρίσκετο κατά την στιγμή που συγκρούστηκε με το όχημα αλλά και τους τραυματισμούς όπως τους περιγράφει στην κατάθεση της οι οποίοι ουσιαστικά είτε έρχονται σε αντίθεση είτε εξογκώνονται σε σχέση με την ιατρική μαρτυρία. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την ενάγουσα τη στιγμή που υπογράφει και αποδέχεται πλήρως τα όσα ο αστυφύλακας έχει θέσει στο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος και από την άλλη τον ισχυρισμό της ότι περπατούσε σχεδόν στο παγκέττο και ακουμπούσε το σίδερο που υπάρχει στο παγκέττο. Μετά την κατάληξη μου επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων διαπιστώνω τα ακόλουθα εκ των οποίων τα πλείστα είναι κοινώς αποδεχτά και συγκεκριμένα ότι στις 22.9.2005 επεσυνέβη τροχαίο δυστύχημα και η ενάγουσα κτυπήθηκε από το όχημα με αρ. εγγραφής KJN916 το οποίο οδηγείτο από τον εναγόμενο στο κύριο δρόμο Κυπερούντας-Χανδριών. Το σημείο σύγκρουσης του οχήματος με την πεζή ευρίσκετο σε απόσταση 0.90 μ. από το αριστερό παγκέττο με βάση την πορεία του οδηγού του οχήματος. Από το δυστύχημα η ενάγουσα τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κυπερούντας και αργότερα με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου παρέμεινε και έτυχε ιατρικής περίθαλψης μέχρι και τις 28.9.
- Η ευθύνη επιμερίζεται κάτω από το πρίσμα της κοινής λογικής και της καθημερινής εμπειρίας. Οι εκατέρωθεν παραλείψεις συνεκτιμούνται όχι μικροσκοπικά αλλά από την πλατιά γωνία του μέσου συνετού πολίτη. Βλέπε Charalambous v. Kassapis
(1988)1 C.L.R. 25, Polycarpou v. Adamou
(1988)1 C.L.R. 727 και Κυριάκος Χριστοδούλου ν. Γρηγόρης Γρηγορίου
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 78. Στην υπόθεση Χριστοδούλου (ανωτέρω) καθορίστηκε ότι: «Ο καταμερισμός της ευθύνης είναι πρωτίστως έργο του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Οι καθοριστικοί παράγοντες για τον καθορισμό της ευθύνης είναι δύο: (α) Η υπαιτιότητα (blameworthiness) που συναρτάται με την εκπλήρωση των καθηκόντων του κάθε οδηγού για την ασφάλεια του άλλου, και (β) Η αιτιώδης συνάφεια (constative potency) μεταξύ της αμέλειας των δύο οδηγών και της ζημιάς που προκλήθηκε και αποτελεί το αντικείμενο της δίκης.» Με βάση το Τεκμήριο 4 που είναι το σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος και συγκεκριμένα στην μαρτυρία του ΜΕ1 σε σχέση με το σημείο σύγκρουσης με το οποίο συμφώνησαν τόσο ο οδηγός του οχήματος υπ' αρ. εγγραφής KJN916 όσο και η πεζή βρίσκετο σε απόσταση 0.90 μ. από το αριστερό παγκέττο και εντός της κατεύθυνσης που οδηγούσε ο οδηγός του οχήματος. Επίσης το σημείο Χ ευρίσκετο εντός της στροφής και η ορατότητα με βάση την κατεύθυνση του εναγόμενου ήταν περί τα 15 μ. Κατά την στιγμή του δυστυχήματος ήταν σκοτάδι και από την αντίθετη πλευρά του δρόμου ο οποίος διαχωρίζεται από δύο λωρίδες υπήρχαν πάσσαλοι της ηλεκτρικής με τους οποίους φωτίζετο ο δρόμος. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο φωτισμός που προέρχετο από τους 3 πάσσαλους ήταν ικανοποιητικός φωτισμός ώστε να φωτίζεται ικανοποιητικά ο δρόμος. Ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι υπήρχαν δύο σπίτια στην αντίθετη κατεύθυνση τα οποία είχαν εξωτερικό φωτισμό έχει παραμείνει απλός ισχυρισμός χωρίς να επιβεβαιωθεί. Η ενάγουσα φορούσε σκούρα χρώματα. Στην υπόθεση Κώστας Ιωάννου ν. Όλγας Παλάζη
(2004)1Α ΑΑΔ 576 στην οποία κάνει αναφορά και ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγομένου κρίθηκε ότι ο πεζός έφερε αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του ατυχήματος. Στην πιο πάνω υπόθεση το δυστύχημα έγινε στον δρόμο Πάφου-Λεμεσού μέσα στο χωριό Πισσούρι ο εφεσείοντας ήταν ηλικίας 10 χρόνων προσπάθησε να διασταυρώσει το δρόμο πίσω από διερχόμενο ψηλό όχημα η εφεσίβλητη εφάρμοσε τα φρένα έστριψε το όχημα της αριστερά χωρίς να αποφύγει την σύγκρουση. Άφησε 16.70 μέτρα ίχνη φρενών. Στην υπόθεση Τασούλα Κωνσταντίνου ν. Χριστόφορου Κατσιάρδη
(2007)1Β ΑΑΔ 1178 έχει τονισθεί ότι ο νόμος και οι νομολογιακές αρχές πρέπει να τηρούνται αναφορικά με τα κριτήρια που κάποιος καθίσταται υπόλογος για αμελή συμπεριφορά στην οδήγηση και τι θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του το Δικαστήριο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο εφεσίβλητος κτύπησε πεζό σε δρόμο που δεν φωτιζόταν και το οπτικό πεδίο εμποδίστηκε από εξ αντιθέτου ερχόμενο αυτοκίνητο. Οι πιο πάνω αποφάσεις αποτελούν τη βάση για την οποία το Δικαστήριο μπορεί να αντλήσει κατεύθυνση ως προς την ευθύνη του οδηγού του υπό εκδίκαση δυστυχήματος. Φυσικά στις πιο πάνω αποφάσεις υπάρχουν ομοιότητες όμως υπάρχουν και ουσιαστικές διαφορές. Και συγκεκριμένα η ομοιότητα που υπάρχει είναι ότι η ενάγουσα βάδιζε στο δρόμο κατά την διάρκεια της νύκτας και φορούσε σκούρα ρούχα. Το δυστύχημα έγινε σε στροφή και σε απόσταση 0.90 μ. από το παγκέττο με βάση την πορεία του οχήματος. Ο οδηγός του οχήματος δεν έχει αφήσει ίχνη τροχοπέδησης και το όχημα του ακινητοποιήθηκε 11.30 μ. από το σημείο σύγκρουσης. Αυτό που θα εξετάσω είναι αν ο εναγόμενος κατά τη συγκεκριμένη στιγμή οδηγούσε το όχημα του χωρίς την δέουσα παρατηρητικότητα. Στην υπόθεση (Παύλου ν. Παπακυπριανού
(2000)1 ΑΑΔ σελ. 974) αναφορικά με το θέμα της δέουσας παρατηρητικότητας (proper lookout) έχουν λεχθεί τα ακόλουθα: «Τέτοια υποχρέωση εγείρεται στην περίπτωση που ο προπορευόμενος οδηγός προτίθεται να προβεί σε οποιοδήποτε ελιγμό π.χ. να σταματήσει (Βλ. Σαββίδης ν. Ηρακλέους
(1992)1 ΑΑΔ 1290, 1291), να ελαττώσει ταχύτητα, να στρίψει δεξιά ή αριστερά (Βλ. Κωνσταντίνου ν. Κατσούρης
(1975)1 ΑΑΔ σελ. 188, 192) ή να αλλάξει λωρίδα κυκλοφορίας (Βλ. Γεωργίου κ.α. ν. Πιερίδης
(19997)1 ΑΑΔ 1194)». Είναι γεγονός ότι το δυστύχημα δεν επεσυνέβη με φυσικό φωτισμό, ήταν νύκτα υπήρχαν πάσσαλοι με φωτισμό ευρίσκονταν όμως από αντίθετη κατεύθυνση και ως εκ τούτου και με βάση τα δέντρα που υπήρχαν εκτός του παγκέττου αριστερά με βάση την πορεία του υπήρχε περιορισμένη δυνατότητα παρατήρησης και ελέγχου του δρόμου και συνεπώς καταλήγω ότι εδημιουργείτο υποχρέωση στον εναγόμενο οδηγό να οδηγά με αυξημένη παρατηρητικότητα και ετοιμότητα και με τέτοια ταχύτητα που να μπορούσε να αντιδράσει άμεσα για να απέφευγε οποιοδήποτε κίνδυνο που μπορούσε να αποκαλύπτετο και συγκεκριμένα όπως την παρούσα περίπτωση που η ενάγουσα περπατούσε εντός του δρόμου της πορείας του σε στροφή και σε απόσταση 0.90 μέτρα από το παγκέττο. Με αυτά τα δεδομένα βρίσκω ότι ο εναγόμενος οδηγός έχει ευθύνη για το δυστύχημα. Θα έπρεπε τουλάχιστον υπό τις περιστάσεις να λάβει οποιοδήποτε μέτρο για αποφυγή του πεζού. Φυσικά η πράξη της ενάγουσας να περπατά εντός του δρόμου και συγκεκριμένα στο σημείο της σύγκρουσης το οποίο βρισκόταν πάνω σε στροφή του δρόμου με σκούρα ρούχα και εν καιρώ νυκτός την καθιστά και αυτή υπεύθυνη για το δυστύχημα. Έχοντας υπόψη μου ολόκληρη τη μαρτυρία και συγκεκριμένα τα πραγματικά γεγονότα όπως αυτά διαπιστώνονται μέσα από το Τεκμήριο 4 καταλήγω ότι η ενάγουσα ευθύνεται για το δυστύχημα σε ποσοστό ευθύνης 60% και ο εναγόμενος σε ποσοστό ευθύνης 40%. Οι ειδικές ζημιές που απαιτεί η ενάγουσα έχουν συμφωνηθεί και έχουν καθοριστεί στο ποσό των €47.84 (Λ.Κ.28) και προχωρώ να εξετάσω τις γενικές αποζημιώσεις που δικαιούται η ενάγουσα με βάση τα ιατρικά πιστοποιητικά Τεκμ. 1 και 2 που έχουν καταθέσει από κοινού οι δικηγόροι των διαδίκων. Η υπάρχουσα ομολογία επί του θέματος των αποζημιώσεων θέτει ότι οι αποζημιώσεις θα πρέπει να συνιστούν εύλογη και δίκαιη αποκατάσταση του ενάγοντα [βλέπε Ioannou & Paraskevaides (Overseas) Ltd and Other v. Christofis
(1982)1 C.L.R. 719] αλλά το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να αποπειράται να επιδικάσει αποζημιώσεις για το πλήρες ποσό ή να προβεί σε τέλεια χρηματική αποκατάσταση [δέστε Paraskevopoulos v. Georghiou
(1970)1 C.L.R. 118 και Xenopoulos and another v. Anastasiou
(1981)1 C.L.R. 521]. Από την άλλη, οι αποζημιώσεις θα πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτές (βλέπε Δ. Κουμπαρή κ.ά. ω. Δ. Χρίστου Φατρή
(2001)1 Α.Α.Δ. 921). Έχει τονιστεί, περαιτέρω, η ανάγκη για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν οι αναπηρίες στα θύματα της αμέλειας [βλέπε Βρυωνίδη ν. Σωφρονίου
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 118]. Στην υπόθεση Νεόφυτος Χαραλάμπους ν. Χαράλαμπου Αβραάμ
(1999)1Β ΑΑΔ σελ. 1441 το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε ποσό γενικών αποζημιώσεων ύψους ΛΚ. 2.500. Ο ενάγοντας ήταν ηλικίας 20 ετών τραυματίστηκε βασικά στο κεφάλι και στον αυχένα, είχε οίδημα στην ηνιακή χώρα, ζάλη και κεφαλαλγία, άλγος στον αυχένα το οποίο προκλήθηκε από διάστρεμμα του αυχένα καθώς και άλγος στην ποδοκνημική περιοχή που προήλθε από την κάκωση. Στην υπόθεση C.P. Transbeton Ltd v. Κώστα Σταύρου, Πολιτική έφεση 181/06, ημερομηνίας 24.03.2009 το Ανώτατο Δικαστήριο θεώρησε ως λογικό το ποσό των ΛΚ2.500 ως γενικές αποζημιώσεις. Ο εφεσίβλητος υπέστηκε «ενοχλήσεις, ταλαιπωρία από ζάλη, κεφαλαλγία, πονοκεφάλους, δυσκαμψία και αιμωδία του δεξιού άνω άκρου και του δεξιού χεριού, του οποίου οι κινήσεις ήταν επώδυνες και περιορισμένες». Στην υπόθεση Α. Νεοκλέους ν. Simon John Worley
(2001)1A AAΔ.652 το Ανώτατο Δικαστήριο αύξησε τις γενικές αποζημιώσεις από ΛΚ2000 σε ΛΚ3.
- Ο εφεσείων είχε υποστεί σωματικές κακώσεις και συγκεκριμένα θλάση των μαλακών μορίων του αυχένος με παροδικές εκδηλώσεις αιμωδίας των χειρών, κάκωση κεφαλής με εκδηλώσεις εγκεφαλικής διάσεισης διαρκείας δύο εβδομάδων. Γεγονός αποτελεί ότι δεν υπάρχει ξεκαθαρισμένο και επακριβές κονδύλι για κάθε τραύμα ξεχωριστά. Αυτό που διαπιστώνεται άμεσα από το ιατρικό πιστοποιητικό που έχει προσκομίσει η Ενάγουσα και δεν έχει αμφισβητηθεί είναι ότι από το δυστύχημα υπέστη θλαστικό τραύμα στο τριχωτό της κεφαλής που ράφτηκε, εκδορές και εκχυμώσεις στην αριστερή κνήμη, παρουσίαζε πρήξιμο και άλγος στην αριστερή πηχεοκαρπική άρθρωση και της τοποθετήθηκε γύψινος επίδεσμος. Ο ακτινολογικός έλεγχος δεν έδειξε κάταγμα. Κρατήθηκε στο χειρουργικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας μέχρι 28.9.05 γιατί παρουσίαζε σημεία εγκεφαλικής διάσεισης. Στις 18.7.06 κατά την επανεξέταση παραπονείτο η ενάγουσα κεφαλαλγία και ζάλη την οποία είναι σημεία μεταδιασεισικού συνδρόμου. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, τον πόνο και την ταλαιπωρία που αντιμετώπισε η ενάγουσα από τον τραυματισμό που υπέστη λόγω του τροχαίου δυστυχήματος καταλήγω ότι δίκαιο και εύλογο ποσό για αποζημίωση της ενάγουσας ως προς τους τραυματισμούς που υπέστη, είναι το ποσό των €6,
- Με βάση την κατάληξή μου, για την ευθύνη εκάστου των διαδίκων και συγκεκριμένα με βάση τον καταμερισμό ευθύνης 60% στην ενάγουσα και 40% στον εναγόμενο εκδίδεται απόφαση ως ακολούθως: 1) Υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου για ειδικές αποζημιώσεις για το ποσό των €19.12 πλέον νόμιμο τόκο από 10.9.2007 μέχρι εξοφλήσεως και για γενικές αποζημιώσεις για το ποσό των €2400, πλέον νόμιμο τόκο από 22.9.2005 μέχρι 9.9.2007, μειωμένο κατά ½ και νόμιμο τόκο από 10.9.2007 μέχρι εξοφλήσεως. Πλέον έξοδα υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα της απόφασης. (Υπ.) ................ Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Final Αναφορά: Πολιτική -Δυστύχημα - Γενικές και ειδικές αποζημιώσεις. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο