Νικόλα Ιωσήφ ν. Floarya Skopor, Αρ. Αγωγής: 3807/11, 16.09.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A255 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Δρουσιώτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3807/11 Μεταξύ: Νικόλα Ιωσήφ, από τη Λεμεσό Ενάγοντα και Floarya Skopor, από την Ουκρανία Εναγομένης -------------------- Αίτηση ημερομηνίας 03.08.2010 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 16.09.2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα-αιτητή: κα Γ. Βλαδιμήρου Για καθ΄ ης η αίτηση: κ. Φ. Αποστολίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση ο ενάγοντας-αιτητής ζητά από το Δικαστήριο την έκδοση των πιο κάτω διαταγμάτων: Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την εναγόμενη να παύσει να επεμβαίνει παράνομα και/ή διαμένει εντός αυτής άνευ της συγκαταθέσεως του ενάγοντα και/ή απομακρυνθεί και/ή εγκαταλείψει την κατοικία της οποίας κατοικίας ο ενάγοντας είναι ο αδειούχος επί της οδού 39ος Δρόμος, Άγιος Ιωάννης, 15, Κάτω Πολεμίδια, στη Λεμεσό. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στην εναγόμενη να εισέρχεται και/ή με οποιοδήποτε τρόπο διαμένει και/ή παραμένει και/ή χρησιμοποιεί την κατοικία που αναφέρεται πιο πάνω. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στην εναγόμενη και/ή το οποίο να εμποδίζει την εναγόμενη, είτε προσωπικά, είτε μέσω φίλων, συγγενών, αντιπροσώπων της ή του περίγυρου του ενάγοντα ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, από του να επικοινωνεί, παρενοχλεί, απειλεί, εκφοβίζει ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο επεμβαίνει στην ιδιωτική και κοινωνική ζωή του ενάγοντα, είτε με το να επικοινωνεί ή προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του προφορικά, γραπτώς, τηλεφωνικώς ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, είτε με το να επισκέπτεται ή παρακολουθεί σε οποιοδήποτε ιδιωτικό ή δημόσιο χώρο είτε με τα πόδια είτε με οποιοδήποτε μέσο κυκλοφορίας μέχρι της πλήρους και τελικής εκδίκασης και αποπεράτωσης της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Δ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει και απαγορεύει στην εναγόμενη να πλησιάζει την κατοικία και/ή το χώρο της κατοικίας του ενάγοντα της οποίας κατοικίας είναι ο αδειούχος η οποία ευρίσκεται επί της οδού 39ος Δρόμος, Άγιος Ιωάννης, 15, Κάτω Πολεμίδια στη Λεμεσό και/ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος στο οποίο διαμένει ο ενάγοντας, σε απόσταση 250 μέτρων και/ή σε οποιαδήποτε άλλη απόσταση ήθελε κρίνει εύλογο και δίκαιο το Δικαστήριο να καθορίσει. Η αίτηση βασίζεται στον Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμο 90/72, στα άρθρα 7, 8, 11, 13, 15, 16, 176, 30, 33, 35 και 169.3 του Συντάγματος, στα άρθρα 5, 8 και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών η οποία κυρώθηκε από το Νόμο 39(ΙΙΙ)/1962, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρο 4, 7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, ΘΘ1-4, 8 και 9, επί των Γενικών Αρχών του Νόμου, των Κανόνων της Επιείκειας, της Πρακτικής και της Σύμφυτου Εξουσίας των Δικαστηρίων. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του αιτητή στην οποία στις 40 παραγράφους περιγράφει την συμβίωση που είχε μαζί με την καθ΄ ης η αίτηση. Πολύ περιληπτικά αναφέρω ότι αιτητής και καθ΄ ης η αίτηση στις 22.11.2002 τέλεσαν πολιτικό γάμο στην Κύπρο. Διέμεναν κατ΄ αρχάς σε ενοικιαζόμενη οικία και αργότερα στην οικία επί της οδού 39ου δρόμου αρ. 15 Συνοικισμός Άγιος Ιωάννης Λεμεσός. Ο γάμος τους έχει λυθεί με απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου στις 26.01.
- Θέση του αιτητή είναι ότι η συνύπαρξη των δύο στην ίδια οικία δημιουργεί σοβαρά προβλήματα. Ισχυρίζεται ότι η καθ΄ ης η αίτηση τον απειλεί, εξαφανίζει διάφορα αντικείμενα που βρίσκονται στην οικία καθώς και την αλληλογραφία του. Η καθ΄ ης η αίτηση τον Μάρτιο του 2011 άλλαξε την κλειδαριά του δωματίου της. Τον ίδιο μήνα αυτός άλλαξε την κλειδαριά της εξώπορτας και ως ισχυρίζεται η καθ΄ ης η αίτηση έσπασε το παράθυρο και μπήκε στην οικία και για την επισκευή του πλήρωσε €
- Ισχυρίζεται ότι είναι αυτός που πληρώνει το ρεύμα και το νερό. Η καθ΄ ης η αίτηση συνεχώς προκαλεί έντονους καυγάδες και ένταση με αποτέλεσμα στο τέλος του μήνα Μαΐου 2011 μετά από ένα επεισόδιο να νοσηλευτεί στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού με έμφραγμα του μυοκαρδίου. Είναι η θέση του ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Επισυνάπτει στην ένορκη του δήλωση ως τεκμήριο 1 φωτοαντίγραφο συμφωνίας μεταξύ αυτού και του Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας διά του οποίου παραχωρείται η άδεια χρήσεως της κρατικής οικίας η οποία βρίσκεται στον 39ο δρόμο στον οικισμό Άγιου Ιωάννη στα Κάτω Πολεμίδια. Η καθ΄ ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: - Δεν υπάρχει ορατότητα επιτυχίας στην αγωγή. - Η αγωγή έχει καταχωρηθεί από ανίκανο πρόσωπο να είναι ενάγων, διότι ο ενάγων είναι πρόσωπο το οποίο έχει κηρυχθεί σε πτώχευση και δεν εξασφαλίστηκε η άδεια του Επίσημου Παραλήπτη προηγουμένως. - Ο ενάγων-αιτητής δεν απέδειξε το κατεπείγον της υπόθεσης του. - Ο ενάγων ως πτωχεύσας δεν μπορεί να υπογράψει την «ανάληψη υποχρέωσης πληρωμής αποζημίωσης» σε περίπτωση κατά την οποία εκδοθεί τέτοιο διάταγμα. - Ο ενάγων έχει παραβεί το καθήκον της «υψίστης πίστεως» (uberima fides). - Στο επίπεδο στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) δεν φαίνεται να επιτυγχάνει ο ενάγων. - Ο ενάγων ζητά την παραχώρηση με προσωρινό διάταγμα των ιδίων θεραπειών όπως ζητά με την αγωγή του. - Δεν είναι δίκαιο να εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα. - Η αγωγή του ενάγοντα είναι αβάσιμη. - Ο ενάγων-αιτητής δεν δικαιούται στη θεραπεία που ζητά. - Ο ενάγων-αιτητής δεν θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία η οποία θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, αφού μπορεί να επιδικάσει αποζημιώσεις. - Ο ενάγων ως πτωχεύσας θα πρέπει να καταβάλει «ασφάλεια εξόδων» πράγμα που αδυνατεί υπό τας περιστάσεις. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της καθ΄ ης η αίτησης η οποία είναι πολυσέλιδη και στις 78 παραγράφους περιγράφει τους δικούς της ισχυρισμούς σε σχέση με τη συγκατοίκηση με τον πρώην σύζυγό της. Μεταξύ άλλων θέση της είναι ότι κατέβαλε η ίδια όλες τις οικονομίες της για την ανακαίνιση της συγκεκριμένης οικίας που ανέρχονταν στο ποσό των ΛΚ40.
- Είναι αυτή που εργάζετο και συντηρούσε τόσο τον εαυτό της όσο και τον αιτητή. Αναφέρθηκε και αυτή στις προστριβές που έχει μαζί με τον αιτητή, στις κατηγορίες που έχουν υποβάλει αμφότεροι στην Αστυνομία με αποτέλεσμα αμφότεροι να αντιμετωπίζουν ποινικές υποθέσεις. Ισχυρίζεται ότι ο αιτητής είναι πτωχεύσας και δεν δικαιούται να προχωρήσει από μόνος του στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Αναφέρει ότι το διαζύγιο έχει εκδοθεί εξ υπαιτιότητας του αιτητή καθότι στην αίτηση που υπέβαλε αυτός στο Οικογενειακό Δικαστήριο καταχώρησε Ανταπαίτηση και το Δικαστήριο κήρυξε το γάμο τους λυμένο με βάση την Ανταπαίτηση που υπέβαλε αυτός. Απορρίπτει όλους τους ισχυρισμούς του αιτητή και ζητά απόρριψη της αίτησης. Με τις αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Έχω θέσει ενώπιον μου τις εισηγήσεις τους και θα σταθώ σ΄ αυτές όπου κρίνω αναγκαίο. Τρεις από τους λόγους ένστασης αφορούν το θέμα ότι ο ενάγων είναι πτωχεύσας και ως εκ τούτου η αγωγή θα έπρεπε να καταχωρηθεί αφότου έχει εξασφαλιστεί η άδεια του Επίσημου Παραλήπτη. Στο στάδιο της αγόρευσης ο ευπαίδευτος συνήγορος της καθ΄ ης η αίτηση εισηγήθηκε ότι η απόκρυψη αυτού του γεγονότος κατά το στάδιο της αίτησης για μονομερή έκδοση έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο διαφορετικά θα μπορούσε να μην το έχει εκδώσει. Θέση του είναι ότι δεν εξέθεσε ο αιτητής όλα τα γεγονότα με τρόπο ειλικρινή, πλήρη και δίκαιο και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση. Ο ισχυρισμός του συνηγόρου της καθ΄ ης η αίτηση ότι υπάρχει απόκρυψη στοιχείων δεν εγείρεται άμεσα ως λόγος ένστασης αλλά έμμεσα επειδή όμως γίνεται αναφορά στην αγόρευση και από τους δύο συνηγόρους θα προχωρήσω πρώτα στην εξέταση αυτού του ισχυρισμού. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον Δικαστηρίου στην μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο μπορεί να ακυρώσει τη Διαταγή χωρίς να εξετάσει την ουσία. Στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 στη σελ. 264 μεταξύ άλλων έχουν αναφερθεί ότι «η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώρ4ιζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου». Στην υπό εξέταση υπόθεση ο αιτητής δεν αποκάλυψε στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ότι είναι πτωχεύσας κάτι που το παραδέχεται η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή στην αγόρευση της. Κρίνω ότι το γεγονός αυτό είναι ουσιώδης και θα μπορούσε να ασκήσει επιρροή στη δικαστική κρίση. Όμως οι πιο πάνω αρχές τυγχάνουν αυστηρής εφαρμογής σε αιτήσεις ex-parte ενώ στην περίπτωση αυτή που πρόκειται για αίτηση η οποία με οδηγίες του Δικαστηρίου κατέστη αίτηση διά κλήσεως κρίνω ότι η παράλειψη του αιτητή δεν μπορεί να κριθεί αυστηρά ούτε μπορεί να έχει τις ίδιες συνέπειες. Η παραδοχή της συνηγόρου του αιτητή ότι ο πελάτης της είναι πτωχεύσας δεν οδηγεί και στην ακυρότητα της διαδικασίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μοίρα της αίτησης θα κριθεί με βάση κυρίως τις παραμέτρους του άρθρου 32 του Ν.14/60 όπως η νομολογία το έχει επεξεργασθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο εξετάζει τα πιο κάτω: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (β) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. (Σχετικές είναι οι αποφάσεις Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Acropol Shipping Co Ltd v. Rossis
(1976)1 Α.Α.Δ 38, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, National Bank of Greece v. Motovia
(1987)1 Α.Α.Δ. 303, ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152 και Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd & άλλων ν. Παραλράμα Λτδ
(1990)1 Α.Α.Δ. 1051). Περαιτέρω μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του, το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Έχω διαβάσει με προσοχή τη δικογραφία της αίτησης και της ένστασης και υπό το πρίσμα των αγορεύσεων των πλευρών παρατηρώ τα εξής: Το αγώγιμο δικαίωμα του αιτητή σύμφωνα με την αίτηση είναι η παράνομη παραμονή στην οικία που ως ισχυρίζεται δικαίωμα κατοχής και διαμονής έχει μόνο αυτός και ως εκ τούτου ζητά από το Δικαστήριο να απαγορεύσει στην καθ΄ ης η αίτηση από το να επεμβαίνει, να διαμένει χωρίς την άδεια του αιτητή στην κατοικία επί της οδού 39ος Δρόμος, Άγιος Ιωάννης στα Κάτω Πολεμίδια στη Λεμεσό, και ζητά την άμεση απομάκρυνση της καθ΄ ης η αίτηση από τη συγκεκριμένη οικία, γενικές και εύλογες αποζημιώσεις για ψυχική οδύνη που του προκαλεί η συνεχής παρουσία της καθ΄ ης η αίτηση στην υπό αναφορά οικία, ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές και απώλειες καθώς και παραδειγματικές αποζημιώσεις. Εδώ θα πρέπει να σχολιάσω ότι η συγκεκριμένη κατοικία ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία και είναι ο χώρος διαμονής τόσο του αιτητή όσο και της καθ΄ ης η αίτηση. Με βάση τα τεκμήρια 1 και 2 που επισυνάπτονται στην ένορκη του δήλωση ο αιτητής είναι το πρόσωπο στο οποίο έχει παραχωρηθεί η άδεια χρήσεως της κρατικής οικίας και ο γάμος των διαδίκων έχει διαλυθεί στις 26.01.2011. Με βάση τις νομικές αρχές που διέπουν την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων, στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν επιχειρεί να αποφασίσει επί των αμφισβητούμενων γεγονότων της ουσίας της αγωγής και έχει υποχρέωση να αποφύγει να προχωρήσει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Στη φάση αυτής της διαδικασίας το Δικαστήριο πρέπει να πεισθεί για σοβαρές ενδείξεις ουσιαστικών δικαιωμάτων και δεν είναι ο χρόνος για να κρίνει αν αυτά αποδείχθηκαν ή όχι (βλ. T. A. Micrologic Computer Consultant Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 και Δημοκρατίας της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka A.P.
(1999)1 Α.Α.Δ. 225). Ως προς το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακροαματική διαδικασία. Από το λεκτικό φαίνεται ότι ο ενάγοντας δεν θα πρέπει να αποδείξει την απαίτηση του στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο αλλά αναμένεται να αποκαλύψει κάποια μαρτυρία η οποία πρέπει να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι υπάρχει σοβαρό θέμα για να εκδικαστεί. Η δεύτερη προϋπόθεση είναι ότι ο ενάγοντας θα πρέπει να δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας. Με βάση τη δεύτερη προϋπόθεση ο ενάγοντας θα πρέπει να προσάξει μαρτυρία που να εισηγείται ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας η απαίτηση του. Και η τρίτη προϋπόθεση αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση στην υπόθεση Οδυσσέως (ανωτέρω) αναφέρθηκε ότι η προϋπόθεση αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων κάτω από το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση αποζημιώσεων του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Με βάση τα όσα ανωτέρω έχω αναφέρει και με βάση την ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία κρίνω ότι ο ενάγοντας ικανοποιεί το πιο χαμηλό επίπεδο απόδειξης που φέρει ως προς την καλή βάση αγωγής του και πιθανότητα επιτυχίας. Ως προς την τρίτη προϋπόθεση αν δηλαδή είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο κρίνω ότι σε περίπτωση που ο ενάγοντας επιτύχει στην αγωγή του θα μπορούσε να απονεμηθεί δικαιοσύνη πέραν της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων με την καταβολή αποζημιώσεων εκ μέρους της εναγόμενης. Ένα πρόσθετο σημείο είναι η εξουσία έκδοσης προστακτικών προσωρινών διαταγμάτων που στην ουσία αποτελούν τις βασικές θεραπείες που επιζητούνται στην αγωγή. Πέραν των όσων αναφέρω πιο πάνω κρίνω σκόπιμο να διευκρινίσω ότι η αίτηση αυτή δεν θα μπορούσε να επιτύχει και για τον πρόσθετο λόγο ότι αν εκδίδονταν τα ζητούμενα διατάγματα θα ισοδυναμούσε με την έκδοση των θεραπειών που ο ενάγοντας απαιτεί με τις παραγράφους Α, Β, Γ, Ε και ΣΤ του κλητηρίου εντάλματος που είναι οι κυριότερες θεραπείες που ο ενάγοντας επιζητεί. Όπως είναι καθαρό από το άρθρο 32 και τη νομολογία, ο σκοπός και η έννοια των ενδιάμεσων διαταγμάτων είναι ακριβώς να διατηρήσουν ένα καθεστώς γεγονότων μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Γι΄ αυτό το λόγο τα Δικαστήρια μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις εκδίδουν ενδιάμεσα διατάγματα που ουσιαστικά καλύπτουν την απαίτηση της αγωγής. Η αίτηση αυτή ουσιαστικά καλεί το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό να ικανοποιήσει τον ενάγοντα όσον αφορά τις θεραπείες Α, Β, Γ, Ε και ΣΤ του κλητηρίου ενώ το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει για αυτές τις αιτούμενες θεραπείες όταν το θέμα οδηγηθεί σε ακρόαση με τη συμπλήρωση της διαδικασίας. Το θέμα αυτό εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις υποθέσεις Michael v. Brevinos
(1969)1 Α.Α.Δ. 578, 581-582, Tafco (No.2) v. Ship "Lambros L"
(1977)A.A.D 143 και Shimjigani v. Gregoriou
(1980)1 Α.Α.Δ. 14, 17. Σχετική με το θέμα αυτό είναι και η αγγλική υπόθεση Woodford v. Smith
(1970)1 All E.R. 1091. Οι πιο πάνω αποφάσεις συγκλίνουν στην ακόλουθη ερμηνεία: το Δικαστήριο μπορεί να εκδίδει ενδιάμεσο διάταγμα σε περίπτωση που ένα τέτοιο διάταγμα ουσιαστικά ικανοποιεί την απαίτηση του ενάγοντα, αλλά μπορεί να πράξει αυτό μόνο σε πολύ καθαρές υποθέσεις όπου είναι αναμφίβολο ότι ο ενάγων δικαιούται στην αιτούμενη θεραπεία και στις οποίες το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα δεν θα απαιτείτο να εξεταστεί με μεγάλη προσοχή. Επίσης αυτό θα μπορούσε να γίνει σε ειδικές περιπτώσεις στα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης με τρόπο που να μην θεωρείται ότι το Δικαστήριο στην ουσία αποκλείει τον εναγόμενο από το δικαίωμα του να υπερασπιστεί την υπόθεση. Ερχόμενος στα προηγούμενα σχόλια μου ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και τις πιθανότητες επιτυχίας του ενάγοντα δεν θεωρώ ότι αυτή η υπόθεση εμπίπτει στα πλαίσια των ειδικών περιπτώσεων στις οποίες το Δικαστήριο θα μπορούσε να εκδώσει προστακτικό διάταγμα που να είναι στην ουσία το ίδιο και με τη βασική αιτούμενη αιτία στην αγωγή. Κάτω από αυτές τις συνθήκες το Δικαστήριο δεν θα ήταν διατεθειμένο ακόμα και αν όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 πληρούνταν να εκδώσει τα ζητούμενα διατάγματα. Αμφότεροι οι συνήγοροι εισηγούνται ότι υπάρχει παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων του πελάτη τους και συγκεκριμένα ο αιτητής ότι η συνέχιση παραμονής της καθ΄ ης η αίτησης στην οικία του παραβιάζει το αποκλειστικό δικαίωμα της κατοικίας. Επί του θέματος αυτού επιγραμματικά αναφέρω ότι η αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης σ΄ αυτό το στάδιο είναι αυτή που θα μπορούσε να προκαλέσει παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων των εμπλεκομένων προσώπων. Για τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι ο ενάγοντας-αιτητής δεν δικαιούται στα αιτούμενα διατάγματα. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του ενάγοντα-αιτητή και υπέρ της εναγόμενης-καθ΄ ης η αίτηση ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής. (Υπ.)............ Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other action/Interim Αναφορά: Πολιτική - Προσωρινό διάταγμα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο