← Κύπρος

Καλλιόπης Χρίστου Αναστάση ν. Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Γενικού Εισαγγελέως της Δημοκρατίας, Αγωγή Αρ. 1286/11, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Καλλιόπης Χρίστου Αναστάση ν. Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Γενικού Εισαγγελέως της Δημοκρατίας, Αγωγή Αρ. 1286/11, 28 Σεπτεμβρίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A265 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 1286/11 Μεταξύ: Καλλιόπης Χρίστου Αναστάση, από την Παρεκκλησιά Ενάγουσας - και - Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Γενικού Εισαγγελέως της Δημοκρατίας Εναγομένου ----------------------------------- Αίτηση ημερ. 21.3.2011 - Συντηρητικό Διάταγμα 28 Σεπτεμβρίου 2011 Για ενάγουσα-αιτήτρια: κ. Χρ. Χατζηστερκώτης με την κα Α. Προδρόμου Για τον εναγόμενο-καθ' ου η αίτηση: κα Μ. Αναστασίου Α Π Ο Φ Α Σ Η Η ενάγουσα που με την Έκθεση Απαιτήσεως, φέρεται σήμερα να είναι ηλικίας 86 χρόνων, αξιώνει μια σειρά από διατάγματα και/ή δηλώσεις του Δικαστηρίου, καθώς και άλλες θεραπείες, όπως με λεπτομέρεια φαίνονται στην Έκθεση Απαιτήσεως. Θεμελιώνει το αγώγιμο δικαίωμα της στη χρησικτησία του επιδίκου ακινήτου και/ή εχθρική κατοχή, ενώ παραλλήλως προωθεί ταυτόσημη θεραπεία αξιώνοντας την εγγραφή του πιο πάνω ακινήτου επ' ονόματι της, δυνάμει κληρονομικού δικαιώματος. Καταχωρίζεται ταυτοχρόνως με την αγωγή, μονομερής αίτηση, με την οποία επιδιώκεται η παρεμπόδιση της αποξένωσης και ή επιβάρυνσης του επιδίκου τεμαχίου, μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής. Το Δικαστήριο στη βάση της ένορκης δήλωσης και των επισυναπτομένων τεκμηρίων, κρίνοντας ότι η αιτήτρια δεν ικανοποίησε το επείγον, διατάσσει την επίδοση της αίτησης στην άλλη πλευρά για να λάβει γνώση του περιεχομένου της, καθιστώντας την ουσιαστικώς αίτηση διά κλήσεως. Η άλλη πλευρά θέτει με την ένσταση της σωρεία λόγων που άπτονται του δικαιώματος της εναγούσης. Επικεντρώνομαι και συνοψίζω τους ουσιαστικότερους: η αιτήτρια δεν δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια του επιδίκου ακινήτου 1. Το τεμάχιο 408 και ειδικότερα το μέρος αυτού με αριθμό τεμαχίου 408

(1)ανέκαθεν ήταν χαλίτικο Αραζί Μεβάτ και ουδέποτε ήταν στην κατηγορία Αραζί Μιριέ. Μετά το 1904 δεν ήταν δυνατόν να αποκτηθούν δικαιώματα από ιδιώτες για μετατροπή χαλιτικής γης σε Αραζί Μιριέ κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
  1. Με την προηγούμενη και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά της που ανατρέχει σε βάθος χρόνου, διάφορες αιτήσεις που καταχώρισε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού, με τις οποίες διεκδίκησε παραχώρηση του επίδικου τεμαχίου, η αιτήτρια αναγνώρισε κατ' επανάληψη ότι η διεκδικούμενη περιουσία ήταν κρατική και ότι μόνο με παραχώρηση της από την Κυπριακή Δημοκρατία θα μπορούσε να αποκτηθεί.
  2. Η διεκδίκηση του κτήματος από την ενάγουσα-αιτήτρια δυνάμει κληρονομικού δικαιώματος δεν μπορεί να επιτύχει, δεν είχε εκδοθεί τίτλος ιδιοκτησίας των προγόνων της ενάγουσας και άλλωστε η ίδια προώθησε την αξίωση του δικαιώματος της στηριζόμενη στην ισχυριζόμενη δωρεά από τον πατέρα της.
  3. Πάνω σε αυτή τη διαπίστωση, και με σειρά τεκμηρίων που επισυνάπτονται στην ένσταση, ο καθ' ου η αίτηση διαπιστώνει απόκρυψη στοιχείων και συγκεκριμένα, των διαφόρων αιτήσεων τις οποίες η ίδια η αιτήτρια υπέβαλε στο τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, τις οποίες και όφειλε να αποκαλύψει λεπτομερώς στο σώμα της ένορκης της δήλωσης και όχι να αρκεστεί στην απλή επισύναψη του Τεκμ.1, Επιστολή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ημερομηνίας 7.2.
  5. Πέρα από τις πιο πάνω αντιρρήσεις, η Δημοκρατία επικαλείται, πως η επίδικη γη που συνιστά μέρος κρατικής γης έχει επιλεγεί από το τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως για σκοπούς αξιοποίησης της με διαχωρισμό οικοπέδων. Έκδοση του αιτουμένου διατάγματος, θα καθυστερήσει την υλοποίηση του αναπτυξιακού σχεδίου με δυσμενείς αρνητικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Η αιτήτρια τόσο με την Έκθεση Απαιτήσεως της, όσο και με την ένορκη της δήλωση, ισχυρίζεται ότι οι πρόγονοι της από το 1904 κατείχαν το ως άνω κτήμα με εχθρική, αδιαφιλονίκητη και αδιάλειπτη κατοχή μέχρι σήμερα. Υπάρχει ισχυρισμός ότι η καταχώριση του τεμαχίου 406, 408 ή του νέου 867 ως χαλίτικου, είναι άκυρη και προϊόν λάθους. Πουθενά όμως δεν υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά σε προηγούμενες ενέργειες της ίδιας της αιτήτριας όπως αυτές περιγράφονται στις παραγράφους 4, 5, 6, 7, 8 της ένορκης δήλωσης του Ανδρέα Συμεού που υποστηρίζει την ένσταση ή ενέργειες της μετά τις 7.2.
  6. Παρόλο που η αίτηση κατέστη μετά τη διαταγή του Δικαστηρίου δια κλήσεως, δεν μπορεί να αγνοηθεί πως από εξέταση των στοιχείων που έχει θέσει η πλευρά του καθ' ου η αίτηση και που δεν αμφισβητήθηκαν είτε με αντεξέταση, είτε άλλως πως, η αιτήτρια δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα γεγονότα. Το πώς αξιολογείται η πιο πάνω παρατήρηση θα κριθεί στο κατάλληλο στάδιο. Το άρθρο 4
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις εκείνες όπου η περιουσία της οποίας επιζητείται η δέσμευση, συνιστά το αντικείμενο της αγωγής. Προσωρινό διάταγμα που αφορά σε περιουσία η οποία συνιστά το αντικείμενο της αγωγής, μπορεί να εκδοθεί κατ' εφαρμογή του άρθρου 4 . Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Κτηματικές Επιχειρήσεις Ανδρέα Ευριπίδη Διογένους Λτδ ν. Ευθύμιου Κώστα Αρίστης κ.α. 176/07, 13.3.09. Έχει αποφασιστεί, ΑΒP Holdings Ltd κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694 και Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, ότι τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ.6, προβαίνουν σε ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται, αλλά δεν επηρεάζουν τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, το οποίο προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Είναι ξεκάθαρο από τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον μου, σε αναφορά με τις ζητούμενες θεραπείες, πως το κτήμα συνιστά αντικείμενο της αγωγής, έτσι ώστε να καθιστά την περίπτωση κατάλληλη για εφαρμογή του άρθρου 4
(1). Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια θα πρέπει να καθοδηγηθεί από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, το οποίο και έχει ενσωματώσει τις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α,
(2001)1 Α.Α.Δ. 396. Κατά την εξέταση της ουσίας της αίτησης το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του τις θέσεις των διαδίκων έχοντας πάντα κατά νου ότι στο στάδιο αυτό και ως εκ της φύσης της υπόθεσης, δεν εξετάζεται σε βάθος η μαρτυρία, αλλά ούτε και γίνεται ή επιτρέπεται να γίνεται τελεσίδικη αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ή τελικά ευρήματα επί γεγονότων. Αντικείμενο της διαδικασίας είναι να διαπιστωθεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος και όχι η εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R 663 και Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beorgradska Banka DD
(1999)1 Α.Α.Δ
  1. Αμφισβητούμενα γεγονότα και δύσκολα νομικά σημεία, αφήνονται να αποφασισθούν με την ουσία της αγωγής. Απαιτείται κρίση μόνο σε ότι αφορά την ικανοποίηση των προϋποθέσεων του ΄Αρθρου
  2. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita
(2002)1 A.A.Δ 2015 και Ντάγκλας ν. Ντάγκλας
(2004)1(A) Α.Α.Δ 629. Η υπόθεση Odysseos ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 Α.Α.Δ 557 έχει προδιαγράψει τα κριτήρια που θα πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά ώστε το Δικαστήριο να προχωρήσει να συνεκτιμήσει, μαζί με όλους τους άλλους σχετικούς παράγοντες, στο τελικό στάδιο, το ισοζύγιο της ευχέρειας. Το πρώτο κριτήριο ικανοποιείται με την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης σε αναφορά και συνάρτηση με τα καταχωρισμένα δικόγραφα. Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Parico (πιο πάνω). Το δεύτερο κριτήριο σχετίζεται με την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και συναρτάται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα. Η προσφερόμενη μαρτυρία όπως προκύπτει και εδώ, μόνο από τις ενόρκους δηλώσεις και τα τεκμήρια που επισυνάπτονται, εφόσον δεν έχει ζητηθεί ή εκδοθεί διάταγμα αντεξέτασης από τα διάδικα μέρη, έρχεται να θεμελιώσει την αξίωση στη πραγματική της διάσταση και επί των γεγονότων. Σε αυτό το στάδιο είναι ικανοποιητικό να καταδειχθεί κάτι πέρα από απλή πιθανολόγηση και κάτι πιο ελάχιστο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Το τρίτο κριτήριο, σύμφωνα με τη νομολογία πάντοτε, ικανοποιείται εκεί όπου οι αποζημιώσεις κρίνονται ως μη ικανοποιητική θεραπεία κάτω από τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Εκεί όπου η αποτίμηση σε χρήμα εύλογα μπορεί να γίνει, η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του αποκλείεται. Ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση της ζημίας δεν παρέχει κατ' ανάγκη έρεισμα για την έκδοση του διατάγματος. Κ.Ο.Τ ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 152, Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 A.A.Δ 1121. Η ποιότητα της μαρτυρίας θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ως προς την πλήρωση των τριών προϋποθέσεων και σχετίζεται με τη γενική αξιολόγηση της υπόθεσης των αιτητών και της αποδεικτικής της αξίας. Μετά τη καταχώρηση της ένστασης ουσιαστικά επανεξετάζονται υπό το φως των αντιπαραβαλλόμενων κατ' ισχυρισμό γεγονότων τα τρία κριτήρια του άρθρου 32 ή αναλόγως τα άλλα κριτήρια που θέτουν τα άρθρα 4 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, υπό το φως πλέον των αντίθετων ισχυρισμών. Στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, αν προκύψει, είτε από γεγονότα που γίνονται αποδεκτά, είτε από γεγονότα που παραμένουν αναντίλεκτα, αίρεται ή κλονίζεται το πραγματικό υπόβαθρο της ουσιαστικής βάσης της αγωγής ή αν τα νομικά επιχειρήματα που εισάγει η άλλη πλευρά εξασθενούν ουσιαστικά τις αξιώσεις των εναγόντων, τότε το διάταγμα, αν έχει εκδοθεί, θα πρέπει να ακυρωθεί. Οι αιτητές σε κάθε περίπτωση έχουν το βάρος να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ικανοποιητική μαρτυρία για να καταδείξουν είτε ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ, είτε αναλόγως της περίπτωσης, να εκδοθεί. Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ 1453, Dolego Estates Ltd κ.α. ν. Θεόδωρος Φιλίππου κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ 1217, Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ 1858. Η τρίτη προϋπόθεση που τάσσει το άρθρο 32: δυσκολία ή η αδυναμία για πλήρη απονομή δικαιοσύνης περιλαμβάνει πέρα από την ανεπανόρθωτη ζημιά και άλλα κριτήρια μεταβλητά αναλόγως της φύσης της κάθε περίπτωσης. Παπαστράτης ν. Πετρίδης
(1979)1 Α.Α.Δ 231, Papapetros Bros v. Παπαπέτρου
(2003)1 Α.Α.Δ 741, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ 248, M & CH. Mitsingas Tr. Ltd v. Timberland Co.
(1977)1 (Γ) Α.Α.Δ 1791. Απομένει να εξεταστεί ο τελευταίος παράγοντας: ισοζύγιο της ευχέρειας. Κατά την αξιολόγηση του πιο πάνω ζητήματος μια σημαντική παράμετρος είναι «η έκταση κατά την οποία τα μειονεκτήματα του κάθε μέρους θα είναι αδύνατο να αποζημιωθούν με αποζημιώσεις». American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd
(1975)A.C. 396. Αν δε το Δικαστήριο βρίσκεται σε αμφιβολία ως προς την επάρκεια των αντίστοιχων θεραπειών σε αποζημιώσεις, που προσφέρονται είτε στον ενάγοντα είτε στον εναγόμενο, τότε εγείρεται το θέμα ισοζυγίου της ευχέρειας. Parico (πιο πάνω). Αναγνωρίζεται ότι ο κάτοχος ακινήτου του οποίου το δικαίωμα δεν αμφισβητείται, νομιμοποιείται prima facie σε διάταγμα προστασίας της κατοχής του, ανεξαρτήτως από το αν υφίσταται οικονομική ζημία ή όχι. Σε τέτοια περίπτωση όπως εξηγείται στην Κοσμά ν. Χατζηκυπρή
(2000)1 Α.Α.Δ. 169, το θέμα δεν είναι η οικονομική δυνατότητα του εναγόμενου να ικανοποιήσει ενδεχόμενη επιτυχή αξίωση του ενάγοντα για αποζημιώσεις, αλλά το κατά πόσο, η μη άμεση παράδοση κατοχής στον ενάγοντα θα καθιστούσε δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο: «Όπως όμως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael v. Brevinos
(1969)1 CLR 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή.» Για να πετύχει η αιτήτρια στις αξιώσεις της θα πρέπει να αποδείξει ότι το κτήμα που διεκδικεί, ενώ ήταν αρχικά χαλίτικο, μετατράπηκε σε Arazi Mirie, οπότε με την απαιτούμενη συμπλήρωση του χρόνου παραγραφής, επίσης αν αποδειχθεί, δικαιούται στην επ' ονόματι της εγγραφή. Στην Χρίστος Βασιλείου Ιωακείμ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, διά του Γενικού Εισαγγελέως της Δημοκρατίας, Π.Ε. 230/07, 16.7.2010., ο Ναθαναήλ, Δ. εξετάζοντας ταυτόσημο επίδικο ζήτημα, ανέφερε και τα εξής σε σχέση με τη θεμελίωση του αγώγιμου δικαιώματος του εφεσείοντος: «Ο εφεσείων επομένως έπρεπε να αποδείξει εχθρική κατοχή με βάση τον Οθωμανικό Κώδικα που ίσχυε πριν το 1946, εφόσον, κατά τη δικογράφηση του, οι πρόγονοι του κατείχαν τα κτήματα από το
  1. Σύμφωνα με το άρθρο 20 του Οθωμανικού περί Γαιών Κώδικα, η απαιτούμενη περίοδος ήταν δέκα έτη. Για να το πράξει όμως αυτό έπρεπε να αποδείξει ότι τα κτήματα εντάσσονταν ή εντάχθηκαν σε κάποιο χρόνο στην κατηγορία Arazi Mirie, δηλαδή, κτήματα που παρά το ότι ήταν της κατηγορίας Arazi Mevat, δηλαδή γενικώς κυβερνητική γη, είχαν μετατραπεί σε Arazi Mirie λόγω καλλιέργειας τους από ιδιώτη μετά από συγκατάθεση αρμοδίου δημοσίου υπαλλήλου. Στη Savva Hadjikyriako v. Principal Forest Officer III C.L.R. 87, υποδείχθηκε ότι το απλό γεγονός ότι γη καλλιεργείται δεν αποτελεί εμπόδιο στην ταξινόμηση της ως δασικής γης. Αυτή η δυνατότητα προσφερόταν μόνο μέχρι το 1904, εφόσον μετά τη χρονολογία αυτή, η αποικιοκρατική Βρετανική κυβέρνηση απαγόρευσε τη μετατροπή της κατηγορίας Arazi Mirie, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες με το Notice No. 7038, ημερ. 23.2.1904, δημοσιευθέν στην Gazette στις 26.2.
  2. ............................... Η Socratous v. The Attorney-General 19 C.L.R. 133, αποτελεί αυθεντία για το βάρος απόδειξης ότι η γη ήταν Arazi Mirie και ότι είχε ληφθεί τέτοια συγκατάθεση, στην απουσία της οποίας, η αποκοπή ξυλείας από το διεκδικούμενο τεμάχιο γης, ακόμη και η λανθασμένη φορολογία για μέρος του τεμαχίου, δεν τεκμηρίωναν εχθρική κατοχή.» Τα ίδια θέματα με το υπό κρίση απεφάσισε το Ανώτατο Δικαστήριο και στην Ευαγγέλου κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.α.
(2001)1(Γ) 406, όπου έδωσε την εικόνα για το τι επικρατούσε στην Κύπρο όσον αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς γης πριν την εισαγωγή του Κεφ.224, 1.9.
  1. Η απαιτούμενη εχθρική κατοχή για κτήματα της κατηγορίας Aραζι Μιριέ ήταν, όπως προβλέπεται στο άρθρο 20 του Οθωμανικού Κώδικα περί Γαιών, δέκα χρόνια. Η χρησικτησία δεν συνιστά μόνο υπεράσπιση προσώπου που κατείχε τη γη σε περίπτωση αγωγής που εγείρεται εναντίον του, αλλά συνιστά επίσης ίδιο αγώγιμο δικαίωμα και βάση για αξίωση εγγραφής της επίδικης περιουσίας στο όνομα του. Molla Mustafa Haji v. Abdul - Kadic Hassan and Another, VII C.L.R.
  2. Στην υπόθεση Φεβρωνία (Φρόσω) Αυγουστή Νικόλα ν. (Α) Παρασκευούλλας Αντώνη Κοννάρη, (Β) Μαρούλας Αντώνη Κονναρή, ως κληρονόμων της περιουσίας της αποβιωσάσης Αγγελούς Χριστοφή Χαραλάμπους, κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 1785 ερμηνεύθηκε ξανά ο όρος «εχθρική κατοχή» του άρθρου 2 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή, και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ.224 όπως τροποποιήθηκε, καθώς και τι προϋποθέτει ο όρος κατοχή. Αποφασίστηκε πως οι περίοδοι κατοχής της επίδικης ιδιοκτησίας από τους προκατόχους του ενάγοντα που διεκδικεί δικαίωμα δυνάμει εχθρικής κατοχής μπορούν όπου αυτό απαιτείται, να συνυπολογίζονται. Ο όρος «κατοχή» προϋποθέτει κάποιες πράξεις ιδιοκτησίας που έγιναν από το πρόσωπο που διεκδικεί τέτοιο δικαίωμα. Η μαρτυρία επί του προκειμένου πρέπει να είναι θετική και, ανάλογα με τη φύση της υπόθεσης, να οδηγεί στην εξαγωγή τέτοιου συμπεράσματος. Πρέπει να αποδεικνύεται πραγματική κατοχή η οποία, ως εκ της φύσεως της, να αποκλείει οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα κατοχής του συγκεκριμένου ακινήτου από τρίτους. Socratous v. Mezou
(1975)1 C.L.R. 62 και Theodorou v. Hadji Antoni
(1961)1 C.L.R. 203. Ο ενάγων για να στοιχειοθετήσει κατοχή η οποία να εξοστρακίζει δικαιώματα άλλων προσώπων επί του ιδίου ακινήτου, έχει καθήκον να αποδείξει αδιαφιλονίκητη πραγματική κατοχή και ουσιαστική χρήση του κτήματος ασκούμενη συνεχώς και αδιαλείπτως μέχρι τη συμπλήρωση της προβλεπόμενης από το νόμο περιόδου χρησικτησίας αναλόγως της περίπτωσης. Rodothea Papageorghiou v. Antonis Komodromou
(1963)2 C.L.R. 221. Ο ενάγων πρέπει επομένως να στηρίζεται στη δύναμη της δικής του υπόθεσης και όχι στην αδυναμία της υπόθεσης της άλλης πλευράς. Anna Sotiriou v. The Heirs of Despina K. HjiPaschali
(1962)C.L.R. 280, Andrea & Others v. Dourmoush
(1962)C.L.R. 7, Charalambous etc v. Ioannides
(1969)1 C.L.R 72, Aradipioti v. Kyriakou and Others
(1971)1 C.L.R. 381 και HjiPetrou v. Petsoloukas
(1985)1 C.L.R. 83. Στο σημείο αυτό αξίζει να γίνει μνεία στις διαζευκτικές βάσεις αγωγής όπως προωθούνται από την αιτήτρια: Απόκτηση του κτήματος λόγω κληρονομικού δικαιώματος (δωρεάς) αφενός και χρησικτισίας αφετέρου. Το ίδιο ζήτημα εξετάστηκε στην Ανδρέας Φιλίππου Κραμβιάς κ.α. ν. Μαργαρίτας Χαραλάμπους Θεοδοσίου
(2000)1 Α.Α.Δ. 267, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου διαπίστωσε πως ενυπάρχει στοιχείο αντινομίας στη διεκδίκηση του κτήματος από τους ίδιους ενάγοντες ως περιουσία τους κληρονομικώ δικαιώματι και ταυτοχρόνως, λόγω εχθρικής κατοχής του. Παρόλο που εδώ, λόγω της φύσης της αίτησης, θα ήταν αρκετό να καταδειχθεί ότι, πληρούται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, έστω και για την μια από τις δυο διαζευκτικές αγωγές, δεν μπορεί να επιτύχει ένα τέτοιο εγχείρημα ακριβώς λόγω της αντινομικότητας των θεραπειών οι οποίες, όχι μόνο δικογραφήθηκαν, αλλά και προωθήθηκαν σωρευτικά ως μαρτυρία μέσα από την ένορκη δήλωση της αιτήτριας, § 8 της ένορκης δήλωσης. Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι τα επίδικα θέματα περιορίζονται σε εκείνα που προσδιορίζονται από τη δικογραφία και τούτο για να διασφαλίζεται το δικαίωμα ενός διαδίκου να απαντά στους ισχυρισμούς και στις θέσεις που προβάλει ο αντίδικος του. Courtis and others v. Iasonides
(1970)1 C.L.R. 180, Loucaides v. C.D. Hay and Sons Ltd
(1971)1 C.L.R. 134, Παπαγεωργίου ν. Λούης Κλάππας (Investments Services Ltd
(1991)1 A.A.Δ. 24 και Βραχίμη ν. Κουλουμπρή
(1992)1 Α.Α.Δ. 836. Το αγώγιμο δικαίωμα συναρτάται με τα γεγονότα τα οποία το στοιχειοθετούν και όχι με το χαρακτηρισμό ο οποίος του αποδίδεται από τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση. Alexandros Evangelou Camera House Ltd και άλλοι ν. Minerva Financial Investments Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1734. Παρέχεται δε δυνατότητα χορήγησης οποιασδήποτε θεραπείας η οποία δικαιολογείται από τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν το αγώγιμο δικαίωμα, βάσει της Έκθεσης Απαιτήσεως, Alexandros Evangelou (πιο πάνω) και Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian
(1992)1 A.A.Δ. 400. Όπως παρατηρήθηκε στην Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Χίνη
(2008)1 Α.Α.Δ. 818 παρόλο που ένας διάδικος δικαιούται να επιλέξει στο τέλος, τη διαζευκτική θεραπεία που ζητά στο δικόγραφο του, δεν είναι θεμιτό από τη στιγμή που κατέρρευσε η διαζευκτική θεραπεία όπως την προώθησε με τη μαρτυρία του και επί των γεγονότων, να επικαλείται διαζευκτικές βάσεις αγωγής όπως τις είχε περιλάβει στην αγωγή του. Από την αδιαμφισβήτητη εμπράγματη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου Τεκμ.1-17 στην ένσταση, που ουσιαστικά θεμελιώνουν το ζήτημα στην πραγματική τους διάσταση, προκύπτει ότι η αιτήτρια δεν έχει ικανοποιήσει, έστω και στο πιο χαμηλό επίπεδο που απαιτείται στη διαδικασία, το δεύτερο κριτήριο του άρθρου 32: Η αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας όσον αφορά την αξίωση της για εγγραφή του κτήματος λόγω εχθρικής κατοχής. Η αντινομικότητα των αξιώσεων της αιτήτριας για εγγραφή της δυνάμει κληρονομικού δικαιώματος και/ή δωρεάς σε συνάρτηση με την αξίωση της για διεκδίκηση του κτήματος λόγω εχθρικής κατοχής, η ασαφής και απροσδιόριστη αναφορά γεγονότων, όσον αφορά το σκέλος της κληρονομικής της διαδοχής, όπως παρουσιάστηκε μέσα από την ένορκη της δήλωση, συνιστούν εγγενείς αδυναμίες για τους σκοπούς έκδοσης του διατάγματος. Αντινομικότητα, η οποία όπως ήδη έχω διαπιστώσει πιο πάνω, διατρέχει εξ υπαρχής τόσο τις ενέργειες της αιτήτριας η οποία κινείται διαζευκτικά, για να πετύχει εγγραφή του ακινήτου επ' ονόματι της, τα δικόγραφα αλλά και τέλος ως πλέον ουσιαστικό τη μαρτυρία που έχει παρουσιάσει για τους σκοπούς της αίτησης. Η αιτήτρια αποσιωπώντας ενδιάμεσες ενέργειες της που αποκάλυψε η άλλη πλευρά και παρέμειναν αναντίλεκτες δεν κατάφερε σε καμία περίπτωση να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει ικανοποιήσει την έννοια της «πιθανότητας» στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1). Odysseos και Dolego, πιο πάνω. Η αποδεικτική αξία της μαρτυρίας της αιτήτριας, για τους περιορισμένους σκοπούς της αίτησης, έχει εκμηδενιστεί σε σημείο που δεν επιδέχεται θετικής αξιολόγησης. Ο σχετικός ο Νόμος όπως συνοψίζεται στην υπόθεση Xρίστος Βασιλείου Ιωακείμ (πιο πάνω) και η αποφάσεις που έχω παραθέσει κατά την εξέταση του επιδίκου ζητήματος της εχθρικής κατοχής καθώς και τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα και οι ίδιες οι ενέργειες ή παραλείψεις της αιτήτριας εκθεμελιώνουν ένα τέτοιο εγχείρημα:
  1. Η αίτηση εκ μέρους της ενάγουσας ημερομηνίας 18.8.69, στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού με την αίτηση Α3116/69, Τεκμ.3, για παραχώρηση μέρους του τεμαχίου 408, Τεκμ.3 - 5, μέσα στα πλαίσια της τότε εξαγγελθείσας Κυβερνητικής πολιτικής για τη διάθεση κρατικής γης.
  2. Η υπόλοιπη έκταση του τεμ. 408 καλλιεργήθηκε, διεκδικήθηκε και παραχωρήθηκε σε άλλους ιδιώτες, χωρίς οποιαδήποτε διαμαρτυρία από την ενάγουσα-αιτήτρια.
  3. Η πιο πάνω αίτηση δεν προωθήθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο για έγκριση και απορρίφθηκε γιατί η τελευταία αρνήθηκε να καταβάλει την αγοραία αξία του τεμαχίου γης, παρά το γεγονός ότι ειδοποιήθηκε για αυτό τέσσερις φορές, Τεκμ.6, τέσσερις επιστολές ημερομηνίας 1.2.1982, 23.7.1982, 3.12.1982 και 21.10.
  5. Με επιστολή του ημερομηνίας 18.4.1984, ο Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός καλούσε την ενάγουσα να επεμβαίνει στην εν λόγω κρατική γη, Τεκμ.
  7. Ακολουθεί η αίτηση ημερομηνίας 29.8.1983 με αριθμό Α1896/83, Τεκμ.8, με την οποία η αιτήτρια διεκδικούσε το εν λόγω τεμάχιο δυνάμει κατοχής, η οποία και απορρίφθηκε, με απόφαση ημερομηνίας 18.12.1984, Τεκμ.10: το διεκδικούμενο δυνάμει κατοχής κτήμα δεν συνιστά ιδιωτική γη αλλά μέρος της κρατικής γης με αριθμό τεμαχίου 408 του Κυβερνητικού Χωρομετρικού Σχεδίου 54/22 του χωριού Παρεκκλησιά και για αυτό δεν μπορούσε να εκδοθεί τίτλος στο όνομα της αιτήτριας για τους λόγους που έχουν ήδη προσδιοριστεί πιο πάνω. Κατά τη λήψη της πιο πάνω απόφασης λήφθηκε υπόψη και το πιστοποιητικό που προσκόμισε η αιτήτρια ημερομηνίας 13.6.1984, Τεκμ.9, όπου ουσιαστικώς προσδιορίζεται και θεμελιώνεται η αξίωση της αιτήτριας για εγγραφή του κτήματος δυνάμει δωρεάς από τον πατέρα της το 1944..
  8. Η ενάγουσα ενώ ενημερώθηκε δεόντως, Τεκμ.11 για την απορριπτική απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας με σχετική επιστολή ημερομηνίας 24.1.1985, δεν προσέβαλε ούτε εφεσίβαλε την πιο πάνω απόφαση.
  9. Ακολουθεί τρίτη αίτηση στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού με αριθμό ΑΔΧ158/92, Τεκμ.12, για παραχώρηση του επιδίκου τεμαχίου για εκμίσθωση, η οποία και ενεκρίθη από το Υπουργικό Συμβούλιο με απόφαση του ημερομηνίας 15.5.
  10. Παρόλο που κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια η εν λόγω απόφαση με επιστολή του Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού ημερομηνίας 4.8.1997, Τεκμ.14, η ενάγουσα-αιτήτρια δεν απάντησε μέσα στην προθεσμία των 60 ημερών που έτασσε η επιστολή, οπότε η αίτηση της παραμερίστηκε και της στάλθηκε η επιστολή, ημερομηνίας 15.3.2000, Τεκμ.15, με την οποία κλήθηκε να παύσει να επεμβαίνει πάνω στην κρατική - επίδικη περιουσία.
  11. Ακολούθησε επιτόπια έρευνα την 1.2.2002, από αρμόδιο υπάλληλο του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λεμεσού στην παρουσία του Κοινοτάρχη Παρεκκλησιάς, όπου διαπιστώθηκε ότι η επέμβαση από την ενάγουσα-αιτήτρια είχε παύσει. Σχετικό πιστοποιητικό από τον Κοινοτάρχη για την παύση της επέμβασης. Τεκμ.
  12. Η αιτήτρια απέτυχε να ικανοποιήσει στο βαθμό που απαιτείται τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/
  13. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της αιτήτριας-ενάγουσας, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Συντηρητικό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.