← Κύπρος

Σταύρου Ιωάννου κ.α. ν. Γιάννη Σπανού κ.α., Αρ. Αγωγής: 3180/08, 6 Οκτωβρίου, 2011

Σταύρου Ιωάννου κ.α. ν. Γιάννη Σπανού κ.α., Αρ. Αγωγής: 3180/08, 6 Οκτωβρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A272 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3180/08 Μεταξύ:

  1. Σταύρου Ιωάννου
  2. Αντώνη Χατζηλοϊζή
  3. Γεώργιου Σπύρου ως διαχειριστές της περιουσίας της αποβιώσασας στις 23.5.2006 Μαρούλλας Χατζηκωνσταντή και/ή άλλως Χατζηλοϊζή τέως από τη Λεμεσό δυνάμει διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού που εκδόθηκε στην αίτηση διαχείρισης αρ. 575/06 Εναγόντων και
  4. Γιάννη Σπανού
  5. Θεμούλας Σπανού Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - - - - Ημερομηνία: 6 Οκτωβρίου, 2011 Για τους Ενάγοντες: κα Μ. Σωτηρίου Για τους Εναγόμενους 1 και 2: Αυτοπροσώπως Α Π Ο Φ Α Σ Η Η προσφυγική κατοικία που βρίσκεται στο Συνοικισμό Τραχωνίου Γ΄ Φάση, οδός Αρχιεπισκόπου Μακαρίου αρ. 25, αποτέλεσε και αποτελεί το αντικείμενο της διεκδίκησης και το «μήλο της έριδος» μεταξύ Εναγόντων και Εναγομένων. Οι πρώτοι διεκδικούν την κατοικία ως διαχειριστές της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρούλλας Χ"Κωνσταντή στην περιουσία της οποίας έχουν δικαίωμα δυνάμει κληρονομικής διαδοχής οι κληρονόμοι της, ενώ οι δεύτεροι την διεκδικούν «βάσει του δικαίου» όπως οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Τα γεγονότα της υπόθεσης δεν έχουν ουσιαστικά αμφισβητηθεί γι΄ αυτό και τα κατωτέρω αναφερθέντα αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου. Η αμφισβήτηση που προέρχεται από τους Εναγόμενους έγκειται στο «άδικο» της δυνατότητας κληρονομικής διαδοχής της προσφυγικής κατοικίας και στην ερμηνεία που δίδουν οι ίδιοι στους διάφορους Νόμους, έγγραφα και γεγονότα. Στηρίζουν την εν γένει υπεράσπιση τους στο δικαίωμα που έχουν ως πρόσφυγες και στην αντίστοιχη υποχρέωση του Κράτους, να τους εξασφαλίσει στέγη. Για τούτο θα γίνει αναφορά στα γεγονότα όπως ετέθησαν μέσα από τη δοθείσα μαρτυρία, σφαιρικά ιδωμένη από τους μάρτυρες Εναγόντων, Έμιλυ Διονυσίου, Διοικητικό Λειτουργό στην Επαρχιακή Διοίκηση (ΜΕ1), Αντώνη Χ"Λοϊζή (ΜΕ2) και Σταύρο Ιωάννου (ΜΕ3) διαχειριστές, η μαρτυρία των οποίων κρίνεται απόλυτα ορθή. Στη μαρτυρία του ΜΕ4 Αδάμου Καραντώνη, εκτιμητή ακινήτων, αναφορά θα γίνει σε κατοπινότερο στάδιο. Στο κρατικό οικόπεδο 205 στο συνοικισμό Τραχωνίου κτίσθηκε η επίδικη κατοικία με κυβερνητική χορηγία (αρ. Τεμ. 172 και αργότερα 297). Στις 20.1.79 παραχωρήθηκε, δυνάμει σχετική γραπτής άδειας (τεκμήριο 1) η χρήση της στον Λοϊζο Χ"Κωνσταντή. Δικαίωμα χρήσης παρείχετο και στην αδελφή του, Μαρούλλα Χ"Κωνσταντή (Τεκμήριο 2). Στις 15.10.92 υπογράφηκε μεταξύ του Υπουργού Εσωτερικών και του Λοϊζου Χ"Κωνσταντή σύμβαση μίσθωσης (Τεκμήριο 3) η οποία προνοούσε μεταξύ άλλων ότι σε περίπτωση μετοίκησης του μισθωτή σε άλλη κατοικία θα μπορούσε να ενοικιάζει την κατοικία και να καρπούται το ενοίκιο. Με το θάνατο του Λοϊζου, το ακίνητο περιήλθε στη χρήση και κατοχή της αδελφής του Μαρούλλας, αφού έγινε οπισθογράφηση του εγγράφου στο όνομα της (Τεκμήριο 4). Η ανωτέρω απεβίωσε στις 23.5.2006 και ο σχετικός φάκελος διαβιβάσθηκε στη ΜΕ1 με οδηγίες (επιστολή Τεκμήριο 5) να ληφθούν μέτρα για την ανάκτηση της κατοχής της οικίας. Για να επιτευχθεί ανάκτηση της κατοχής της οικίας, έπρεπε να γίνει μεταφορά της οικοσκευής, για τούτο η ΜΕ1 προσπαθούσε, σε συνεννόηση με τον οικείο Κοινοτάρχη, να βρει κατάλληλο χώρο για φύλαξη της. Εν τω μεταξύ, στις 16.1.2007, δόθηκε πληροφορία στον ΜΕ2, ότι εισήλθαν στην οικία οι Εναγόμενοι, για τούτο ειδοποίησε την υπηρεσία μέριμνας και την Αστυνομία των Βάσεων. Η ΜΕ1, αφού έλαβε και η ίδια την πληροφορία αυτή, από το Κοινοτικό Συμβούλιο, προέβηκε στις 18.1.07 σε αντικατάσταση της κλειδαριάς της οικίας παρουσία του Κοινοτάρχη και αστυφύλακα του S.B.A. Οι Εναγόμενοι δεν βρίσκονταν εντός της οικίας την ανωτέρω ημερομηνία αφού αποχώρησαν με τη μεσολάβηση του S.B.A. Ήδη το ζεύγος Σπανού (οι Εναγόμενοι) είχαν αποταθεί στην υπηρεσία Μέριμνας για να τους δοθεί κατοικία, αλλά δεν υπήρχε διαθέσιμη και κατάλληλη μέχρι τότε. Οι ίδιοι οι Εναγόμενοι είχαν εντοπίσει την επίδικη οικία και την υπέδειξαν στην αρμόδια υπηρεσία. Όπως ανέφεραν στην ΜΕ1 και το δήλωσαν και στο Δικαστήριο, την κατοικία στην οποία διέμεναν την παραχώρησαν στην κόρη τους. Εν τω μεταξύ η ΜΕ1 πληροφορήθηκε με επιστολή (Τεκμήριο 6) η οποία στάληκε από το δικηγόρο Σ. Ιωάννου και διαχειριστή (ΜΕ3) ότι υπήρχαν κληρονόμοι της αποβιωσάσης, παρά το ότι η ίδια ήταν άτεκνη, και συνεπώς είχαν δικαιώματα επί της οικίας. Στις 11.6.07 έγινε από την ΜΕ1 καταγραφή της οικοσκευής, παρουσία του διαχειριστή και εκπροσώπου του Κοινοτικού Συμβουλίου. Στις 26.6.07 έγινε 2η επέμβαση από τους Εναγομένους οι οποίοι παραβίασαν την κλειδαριά και εγκαταστάθηκαν στην οικία. Η ΜΕ1 κατήγγειλε την υπόθεση στην Αστυνομία των Βάσεων, στη δικαιοδοσία της οποίας εμπίπτει η περιοχή και συγχρόνως ζητήθηκε γνωμάτευση από τη Νομική Υπηρεσία. Ενώ αρχικά με επιστολή του Υπουργείου Εσωτερικών ημερ. 17.5.07 (Τεκμήριο 7) δόθηκε η άποψη ότι η κατοικία δεν θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο κληρονομικής διαδοχής, ακολούθησε δεύτερη επιστολή (Τεκμήριο 8), ημερ. 13.8.07, από το ίδιο Υπουργείο, με την οποία ανακαλείτο και ανατρέπετο το περιεχόμενο της πρώτης. Οι Εναγόμενοι προσήχθηκαν στο Δικαστήριο των Βάσεων κατηγορούμενοι για παράνομη επέμβαση και εκδικάσθηκε η υπόθεση με μάρτυρα τη ΜΕ
  6. Οι Εναγόμενοι εξακολουθούσαν να παραμένουν στην οικία, της οποίας η σύνδεση με ηλεκτρικό ρεύμα είχε διακοπεί και υποβλήθηκε αίτημα των Εναγομένων για σύνδεση τους, αίτημα το οποίο απορρίφθηκε. Οι Εναγόμενοι, μετέβησαν στο Προεδρικό Μέγαρο, διαμαρτυρόμενοι για την κατάσταση αυτή. Δόθηκαν οδηγίες στην ΑΗΚ, για ανθρωπιστικούς λόγους, η οποία και συνέδεσε το ηλεκτρικό ρεύμα στις 27.12.2007 (Τεκμήρια 9 (α) και 9 (β)). Με διαβήματα της ΜΕ1 υποδείχθηκαν με επιστολή ημερ. 14.2.2008 (Τεκμήριο 11) δύο οικίες στους Εναγόμενους για να μετακινηθούν από την επίδικη και κατοικήσουν εκεί, πλην όμως δεν έγιναν αποδεκτές. Ο λόγος, όπως οι ίδιοι εξήγησαν (ΜΥ1 και ΜΥ2) ήταν πως ήσαν πολύ μικρές κατοικίες και συνεπώς ακατάλληλες, αφού η μια από αυτές χαρακτηρίστηκε (από τους ίδιους) ετοιμόρροπη. Στην επιστολή, Τεκμήριο 11, προειδοποιούντο οι Εναγόμενοι, ότι σε περίπτωση που δεν αποδεχθούν μέσα σε 10 μέρες από τη λήψη της επιστολής, τη μεταστέγαση τους, σε ένα από τους υποδειχθέντες οικίσκους, θα λαμβάνονταν όλα τα αναγκαία μέτρα, περιλαμβανομένης και της αποσύνδεσης της εν λόγω οικίας από το δίκτυο της ΑΗΚ. Ενόψει της υπόδειξης προς τους Εναγομένους άλλων οικιών, στάληκε από την Υπηρεσία Μέριμνας επιστολή (Τεκμήριο 10) προς την ΑΗΚ με αίτημα τη διακοπή της ηλεκτροδότησης της επίδικης οικίας. Οι Εναγόμενοι εξακολουθούν να παραμένουν στην επίδικη κατοικία παρά το γεγονός της έκδοσης την 1.9.2009 τίτλου ιδιοκτησίας (Τεκμήριο 16) επ΄ ονόματι της αποβιώσασας. Ο λόγος, η αιτιολογία και η υπεράσπιση τους όπως αναδεικνύεται μέσα από την έκθεση υπεράσπισης και τη μαρτυρία τους συνίσταται στο ότι: Αμφότεροι είναι πρόσφυγες και διέμεναν μέχρι το 2006 σε κατοικία που τους παραχωρήθηκε από το Κράτος στο Συνοικισμό Τραχωνίου 4η φάση. Όταν πάντρεψαν την κόρη τους, το τελευταίο από τα τέσσερα παιδιά τους, με προτροπή της Υπηρεσίας Μέριμνας της παραχώρησαν την οικία και διέμεναν όλοι μαζί. Η συγκατοίκηση δεν ήταν ευχάριστη και έτσι έφυγαν από το σπίτι και διέμεναν για μέρες στο αυτοκίνητο. Ήδη είχαν αποταθεί για παραχώρηση άλλης κατοικίας και είχαν εντοπίσει την επίδικη κατοικία, η οποία ήταν κλειστή, μετά το θάνατο της κατόχου της. Επειδή και πριν το θάνατο της, η οικία ήταν επίσης κλειστή τη θεώρησαν εγκαταλειμμένη. Θεώρησαν δικαίωμα τους να εισέλθουν σε αυτή αφού από την υπηρεσία άκουγαν συνεχώς αρνήσεις, δικαιολογίες, αοριστίες και αντιμετωπίζοντο με προσβλητική συμπεριφορά εκ μέρους των αρμοδίων. Δέχθηκαν πως στις 26.6.07 αλλά και στις 17.1.2007 άνοιξαν τις πόρτες και εισήλθαν στην οικία. Τα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα, τα μάζεψαν και τα μετέφεραν στη τζαμαρία και τα φύλαγαν εκεί από 26.6.07 μέχρι τον Απρίλιο του
  7. Λόγω όμως του ότι είχαν έντονη μυρωδιά και ήταν εστία κατσαρίδων και άλλων τρωκτικών μερικά τα έδωσαν σε γηροκομείο και τα υπόλοιπα τα έκαψαν. Θεωρούν ότι η σύνδεση του ηλεκτρικού ρεύματος που έγινε στις 27.12.2007 σήμαινε νομιμοποίηση τους και η απόφαση του Δικαστηρίου των Βάσεων με την οποία δεν εκδόθηκε διάταγμα έξωσης και δεν επιβλήθηκε ποινή, τους δικαίωσε. Παρά το γεγονός πως η εν λόγω απόφαση (Τεκμήριο 18) δεν έχει σημασία για την κρινόμενη απόφαση, καταγράφεται εδώ: «Δια της παρούσης πιστοποιείται ότι οι κ.κ. Γιάννης Σπανού και Θεμούλλα Σπανού συγκατηγορούμενοι στην ποινική υπόθεση με αριθμό 375/2007, μετά από ακροαματική διαδικασία, βρέθηκαν ένοχοι στην κατηγορία της παράνομης επέμβασης επί περιουσίας. Παρά το γεγονός ότι το Δικαστήριο καταδίκασε τους πιο πάνω κατηγορούμενους τους απάλλαξε με τον όρο ότι αν διαπράξουν ξανά αδίκημα παρόμοιας φύσης στους επόμενου έξι μήνες δύναται να επιβληθεί ποινή και για το παρόν αδίκημα.» Καταγράφεται επίσης το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 9 Α, η επιστολή του Υπουργείου Εσωτερικών προς τον Έπαρχο Λεμεσού η οποία είναι σχετική με την ηλεκτροδότηση της επίδικης κατοικίας: «Έπαρχο Λεμεσού, Επιβεβαιώνεται και γραπτώς ότι την Παρασκευή 21/12/07 σας εδόθησαν οδηγίες, μετά από οδηγίες του Υφυπουργού παρά τω Προέδρω, για σύνδεση της κατοικίας όπου παράνομα κατοικεί ο κ. Γιάννης Σπανός (ΑΔΤ 522708) με το δίκτυο της ΑΗΚ για ανθρωπιστικούς και μόνο λόγους. Επιβεβαιώνεται επίσης πως αργά το απόγευμα η ΑΗΚ συνέδεσε το σπίτι με το δίκτυό της.» Είναι σαφές και ξεκάθαρο ότι οι Εναγόμενοι παρερμήνευσαν τις ενέργειες και γεγονότα αυτά. Εν τέλει οι Εναγόμενοι αναγνωρίζουν ότι παραβίασαν την κατοικία, αλλά επιμένουν στο δικαίωμα τους να την κατέχουν, παρά το ότι τώρα δεν ηλεκτροδοτείται, και θεωρούν παράνομο και άδικο το γεγονός πως οι συγγενείς της αποβιωσάσας, πρώην κατόχου της οικίας, έχουν δικαιώματα επ΄ αυτής. Με αυτή την σκέψη, προέβηκαν σε επιδιορθώσεις της οικίας, ώστε να την μετατρέψουν σε άνετη κατοικία. Εκφράζουν ετοιμότητα να την εγκαταλείψουν εάν η Κυβέρνηση τους εξασφαλίσει πρόσβαση και τους παραδώσει την οικία τους στο Πέλλα-Πάις. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Αποτελεί αυταπόδεικτο γεγονός ότι η είσοδος κατοχή και διαμονή των Εναγομένων στην επίδικη κατοικία συνιστά παράνομη επέμβαση. Ο ορισμός της παράνομης επέμβασης (trespass) δίδεται με το άρθρο 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, το οποίο συναρτά το αδίκημα της παράνομης επέμβασης με την παράνομη είσοδο ή πρόκληση ζημιάς σε ακίνητη περιουσία. Επέμβαση δε, συντελείται, ανεξαρτήτως της πρόκλησης οποιασδήποτε ζημιάς. Η επέμβαση δε, όπως προσδιορίζεται στο Halsbury's Laws of England 3rd ed., vol. 38, σελ. 1194, συνίσταται σε παράνομη πράξη υποδεικνύουσα αμφισβήτηση - ενόχληση της κατοχής της περιουσίας κάποιου, αντίθετα με τη βούληση του. Στην κρινόμενη περίπτωση, δεν υπήρξε βούληση παραχώρησης της κατοικίας στους Εναγομένους, είτε από την Επαρχιακή Διοίκηση, είτε από τους Ενάγοντες. Αντιθέτως, οι Εναγόμενοι προσάχθηκαν και κατηγορήθηκαν για διάπραξη ποινικού αδικήματος. Το ερώτημα, που θέτουν και οι Εναγόμενοι είναι η ιδιότητα και το δικαίωμα των Εναγόντων και κληρονόμων της πρώην κατόχου της κατοικίας να εμφανίζονται ως δικαιούχοι και να διεκδικούν όσα η αγωγή διαλαμβάνει. Οι Ενάγοντες είναι διαχειριστές της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρούλλας Χ"Κωνσταντή και εκπροσωπούν τους κληρονόμους αυτής (Τεκμήριο 15). Οι Εναγόμενοι αναφέρουν στην αγόρευση τους πως ο τίτλος ιδιοκτησίας που εκδόθηκε στο όνομα της είναι τίτλος «άτιτλος» διότι: «α) ο τίτλος αυτός είναι προϊόν από παράνομα έγγραφα, συμβόλαια, συμβάσεις, που δεν φέρουν καμία χαρτοσήμανση και άρα δεν έχουν καμιά νομική ισχύ. (β) είναι πρωτάκουστο στα 51 χρόνια ζωής της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκδοθεί τίτλος σε πεθαμένο και μάλιστα 3 ½ χρόνια μετά τον θάνατο του. (γ) Η νομοθεσία περί τιτλοποίησης των προσφυγικών κατοικιών το λέγει πολύ καθαρά. Ο δικαιούχος να αποδεχθεί την εγγραφή αφού υπογράψει την υπεύθυνη δήλωση επί ειδικού εντύπου που καθορίζει ο νόμος, αποδεχθεί τους όρους που αναγράφονται επί του εντύπου και αφού πιστοποιηθεί η υπογραφή του από τον κοινοτάρχη ή άλλον αρμόδιο λειτουργό. Εδώ εντιμότατη εγείρεται ένα πολύ μεγάλο και σοβαρό αδίκημα. Ποιος συμπλήρωσε το ειδικό έντυπο; Ποιος υπέγραψε στο όνομα Μαρούλλα Χ"Κωνσταντή; Ποιος κοινοτάρχης ή αρμόδιος λειτουργός πιστοποίησε την υπογραφή και ποιος τα κατέθεσε στο κτηματολόγιο;» Από την αντίπερα όχθη η κα Μ. Σωτηρίου αναλύει εκτενώς το θέμα και παραπέμπει στους περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (παραχώρηση τίτλων Ιδιοκτησίας σε Εκτοπισθέντες και άλλα Πρόσωπα) Ειδικούς Κανονισμούς του 2006, Κ.Δ.Π. 163/2006 ημερ. 7.4.
  8. Σύμφωνα με την παράγραφο 2 των Κανονισμών, όπως τροποποιήθηκαν με την ΚΔΠ 329/07: «'δικαιούχος' σημαίνει εκτοπισθέντα ή παθόντα ή Τουρκόπληκτο, ο οποίος κατά ή μετά την 7.4.06 είναι νόμιμος κάτοχος οικιστικής μονάδας και τη χρησιμοποιεί ως μόνιμη κατοικία του, αλλά δεν περιλαμβάνει πρόσωπο στο οποίο έχει επιτραπεί από τον Υπουργό να διαμένει προσωρινά σε αυτή, είτε με την καταβολή ενοικίου είτε μη». Σχετική και η παράγραφος 3 όπως επίσης διαμορφώθηκε με την ανωτέρω ΚΔΠ: «

(1)Τηρουμένων των διατάξεων των παραγράφων
(2)και
(3), οικιστική μονάδα που βρίσκεται σε ακίνητη ιδιοκτησία της Δημοκρατίας, περιλαμβανομένης ιδιοκτησίας που περιέρχεται στην ιδιοκτησία της Δημοκρατίας δυνάμει των διατάξεων του περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου, για σκοπούς στέγασης εκτοπισθέντων, μπορεί να παραχωρηθεί μετά από απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και να εγγραφεί από το Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας στο όνομα δικαιούχου, σύμφωνα με τις διατάξεις των παρόντων Κανονισμών:
(2)Η οικιστική μονάδα που θα παραχωρηθεί σύμφωνα με την παράγραφο
(1), είναι η οικιστική μονάδα την οποία ο δικαιούχος (α) κατέχει νόμιμα με βάση συμφωνία, συμβόλαιο ή άδεια χρήσης που ο ίδιος ή ο σύζυγος ή η σύζυγος του υπέγραψε με τη Δημοκρατία, είτε μέσω του Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως είτε μέσω του Επάρχου, ανάλογα με την περίπτωση, και (β) Χρησιμοποιεί ως μόνιμη κατοικία του.» Η αποβιώσασα ήταν δικαιούχος της επίδικης οικίας, δυνάμει του Τεκμηρίου 3 και του Τεκμήριου 4 αφού η ημερομηνία θανάτου της ήταν η 23.5.2006. Το ότι οι συμβάσεις αυτές δεν είναι χαρτοσημασμένες δεν στερεί από αυτές τη νομιμότητα και εγκυρότητα τους. Η έκδοση τίτλου επ΄ ονόματι της αποβιώσασας, (Τεκμήριο 16) έγινε δυνάμει των ανωτέρω διατάξεων και συμβάσεων. ΄Ηταν άσχετο το γεγονός ότι τον τελευταίο, προ του θανάτου της καιρό, δεν διέμενε εκεί, γεγονός που επικαλούνται οι Εναγόμενοι ως αρνητικό στοιχείο, διότι ο λόγος της μη διαμονής της ήταν η κακή κατάσταση της υγείας της και η νοσηλεία της (ΜΕ2). Εξάλλου όπως ανέφερε και η ΜΕ1 και υποδεικνύει η κα Σωτηρίου η παράγραφος 3 του Τεκμηρίου 3 προνοεί πως «Σε περίπτωση μετοίκησης του Μισθωτή μαζί με την οικογένειά του σε άλλη κατοικία, ο Μισθωτής έχει το δικαίωμα να ενοικιάζει το ακίνητο σε τρίτο πρόσωπο και να καρπούται το μίσθωμα.» Επομένως η αποβιώσασα είχε δικαίωμα κατοχής της οικίας ακόμη και να μην διέμενε εκεί. Σημαντική πρόνοια για το κρινόμενο θέμα αποτελεί ο Κανονισμός 8 ο οποίος εισήχθη με τους Τροποποιητικούς Κανονισμούς του 2007, ΚΔΠ 329/07, ημερ. 27.7.07 και ο οποίος καταγράφει: «8.
(1)Τηρουμένων των προνοιών της παραγράφου
(2), αν ο δικαιούχος οικιστικής μονάδας απεβίωσε κατά ή μετά την 7η Απριλίου 2006, τότε η οικιστική μονάδα που κατείχε κατά την ημερομηνία του θανάτου του, επί της οποίας είχε αποκτήσει δικαίωμα τιτλοποίησης, αποτελεί μέρος της περιουσίας του και είναι αντικείμενο κληρονομικής διαδοχής κατ΄ εφαρμογήν των διατάξεων της σχετικής νομοθεσίας.» Σύμφωνα δε με την παράγραφο 7 των ιδίων Κανονισμών η οικιστική μονάδα που έχει παραχωρηθεί και εγγραφεί στο όνομα δικαιούχου δεν μπορεί να μεταβιβαστεί σε άλλο πρόσωπο εκτός εάν (α) παρέλθουν τουλάχιστον 5 χρόνια από την εγγραφή της, (β) η οικιστική μονάδα εκποιηθεί αναγκαστικά με βάση διάταγμα Δικαστηρίου ή (γ) η μεταβίβαση καταστεί αναγκαία αιτία θανάτου (όπως στην κρινόμενη περίπτωση). Ο ισχυρισμός του Εναγομένου ότι η τιτλοποίηση πάσχει διότι έγινε παράνομα και με μη αποδεκτά μέσα, δεν μπορεί να εξεταστεί, αφού ήδη ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει ως Τεκμήριο 16 ο τίτλος ιδιοκτησίας, η νομιμότητα του οποίου δεν έχει ακυρωθεί ή αμφισβητηθεί με οποιαδήποτε απόφαση. Κατανοητές οι δυσχέρειες που αντιμετωπίζουν και τα παράπονα που εκφράζουν οι Εναγόμενοι. Όμως δεν αποτελούν νομική υπεράσπιση, ικανή να ανατρέψει το βάσιμο και νόμιμο των αξιώσεων των Εναγόντων. Αν, όποιος πίστευε ότι είχε δίκαιο και ότι οι πράξεις του ήσαν νόμιμες, χρησιμοποιούσε βία για να εισέλθει σε ξένη περιουσία τότε θα οδηγούμασταν σε άνομο κράτος. Συνεπώς οι Ενάγοντες νομιμοποιούνται στην καταχώριση της αγωγής και στις αξιούμενες θεραπείες. Εξ΄ όλων των ανωτέρω αναφερθέντων, το αναπόδραστο συμπέρασμα στο οποίο οδηγείται το Δικαστήριο είναι η ανάγκη έκδοσης διατάγματος ανάκτησης της κατοχής της επίδικης οικίας. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ Οι Ενάγοντες διεκδικούν γενικές αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση και περαιτέρω €500 μηνιαίως από τον Ιούνιο του 2007 ως ενδιάμεσα κέρδη (mense profit) μέχρι την παράδοση της κατοχής της επίδικης κατοικίας. Για την ενοικιαστική αξία του ακινήτου κλήθηκε και κατέθεσε στο Δικαστήριο ο Αδάμος Καραντώνης (ΜΕ4) εκτιμητής ακινήτων. Μετά από σχετικές οδηγίες που έλαβε από τον ΜΕ2 προέβη στην εκτίμηση της συγκεκριμένης οικίας τον Ιούλιο του 2007 και ετοίμασε σχετική εκτίμηση (Τεκμήριο 17). Δεδομένου ότι αργότερα εξεδόθη τίτλος ιδιοκτησίας του ακινήτου ετοίμασε νέα εκτίμηση (Τεκμήριο 17 (α)) στην οποία έλαβε υπόψη το γεγονός αυτό και την τροποποίηση του νομίσματος από λίρες σε ευρώ. Κατά τα λοιπά το περιεχόμενα και των δύο τεκμηρίων παραμένει το ίδιο. Για να ετοιμάσει την εκτίμηση προέβη σε συγκριτικές εκτιμήσεις τριών κατοικιών στην ίδια περιοχή που βρίσκεται η επίδικη κατοικία. Περιγράφονται δε, με λεπτομέρεια, στην παράγραφο 3, σελίδα 3, της εκτιμήσεως του. Μετά από ανάλυση των συγκριτικών πωλήσεων των ακινήτων, των τάσεων της οικονομίας και της αγοράς και αφού έλαβε υπόψη του την τοποθεσία, τα φυσικά χαρακτηριστικά, τα πολεοδομικά δεδομένα, τις προοπτικές και τις δυνατότητες του ακινήτου, υπολόγισε το εύλογο αγοραίο ενοίκιο στο ποσό των €500 το μήνα. Περιγράφοντας το ακίνητο ανέφερε ότι το τεμάχιο 297 είναι εγγεγραμμένο ως οικόπεδο και ισόγεια κατοικία με εμβαδό γης 453 τ.μ. Η επίδικη κατοικία ηλικίας 25 περίπου ετών διαθέτει τοιχοποιία από τούβλα και στέγη κεκλιμένη με κεραμίδια. Διαθέτει εμβαδό καλυμμένο χώρο 120 τ.μ. περίπου και αποτελείται από σαλόνι, κουζίνα, ένα αποχωρητήριο με μπάνιο και μια καλυμμένη βεράντα. Τα πατώματα είναι από κεραμικό, τα παράθυρα από μονό γυαλί σε πλαίσιο αλουμινίου και οι εσωτερικές θύρες από ξύλο. Θεωρεί ότι η εξωτερική κατάσταση και συντήρηση της κατοικίας είναι μέτρια και χρειάζεται μερική ανακαίνιση. Δέχθηκε ότι η κατοικία έτυχε μόνο εξωτερικής επιθεώρησης διότι οι Εναγόμενοι δεν του επέτρεψαν να εισέλθει εντός της οικίας. Τις πληροφορίες για το εσωτερικό της οικίας τις έλαβε από τον ΜΕ2. Παρά το γεγονός ότι ο εν λόγω μάρτυρας δεν έτυχε ειδικής αμφισβήτησης κρίνεται ότι η εκτίμηση του για το τρέχον ενοίκιο δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη για τους εξής λόγους: Το συγκριτικό 1 το οποίο χρησιμοποίησε είναι μεγαλύτερου εμβαδού από την επίδικη κατοικία και διαθέτει τρία υπνοδωμάτια εν αντιθέσει με την επίδικη κατοικία για την οποία δεν αναφέρθηκε η ύπαρξη υπνοδωματίου. Τα συγκριτικά υπό στοιχεία 2 και 3 επίσης διαφέρουν του επίδικου αφού αμφότερα διαθέτουν δύο υπνοδωμάτια. Περαιτέρω ο Εναγόμενος 1 ανέφερε ότι έχει προβεί σε ανακαίνιση εσωτερικά της οικίας και έχει καταβάλει προς τούτο ποσό χρημάτων. Ο ΜΕ4 δεν έχει επιθεωρήσει εσωτερικά την οικία και έτσι δεν μπορούσε να γίνει επαρκής περιγραφή των εσωτερικών χώρων και της κατάστασης τους, στοιχεία τα οποία είναι σημαντικά για τον προσδιορισμό και τον καθορισμό του εύλογου ενοικίου. Ούτε και έγινε περιγραφή των εσωτερικών χώρων του ακινήτου ή της κατάστασης τους από οποιονδήποτε άλλο μάρτυρα. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων, 1992 1 (Β) ΑΑΔ, σελ. 882: «Αποζημιώσεις: Το μέτρο της αποζημίωσης για την παράνομη κατοχή ακινήτου είναι η ενοικιαστική αξία του κτήματος και όχι το όφελος που προσπορίζεται ο κάτοχος από τη χρήση της γης ή η ακριβής απώλεια του ιδιοκτήτη. Το κριτήριο για την αποζημίωση του ιδιοκτήτη είναι αντικειμενικό, αλληλένδετο με την ενοικιαστική αξία του κτήματος. Αυτό καθορίστηκε στη Whitwham v. Westminster Brymbo Coal and Coke Company
(1986)2 Ch. D. 538, και επαναλήφθηκε σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων, στη Swordheath Properties v. Tabet
(1979)1 All E.R. 240, Wrotham Park Estate ν. Parkside Homes
(1974)2 All E.R. 321 και Penarth Dock Company v. Pounds, 1 Lloyd's Rep. 359 ports, 1963, Vol. 1,
  1. Στον προσδιορισμό της ενοικιαστικής αξία δεν λαμβάνονται υπόψη βελτιώσεις στο κτήμα που επέφερε ο εναγόμενος (βλ. McGregor on Damages - 14th ed., p. 1135 et seq.).» Για το λόγο τούτο θα δοθούν ονομαστικές αποζημιώσεις οι οποίες καθορίζονται στο ποσό των €50-. Συνακόλουθα, εκδίδεται αναγνωριστική απόφαση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή οι υπηρέτες τους δεν δικαιούνται να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στην κατοικία που βρίσκεται στην οδό Αρχ. Μακαρίου Γ΄ αρ. 25, στο Τραχώνι, Συνοικισμό Τραχωνίου Γ΄ Φάση στο Τραχώνι, αρ. Τεμ. 172, Φ.ΣΧ LV III/15W
  2. Eκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσονται οι Εναγόμενοι 1 και 2 όπως εντός 2 μηνών από την προς αυτούς επίδοση του παρόντος διατάγματος εγκαταλείψουν την ανωτέρω οικία και παραδώσουν ελεύθερη κατοχή της στους Ενάγοντες. Εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για το ποσό των €50-. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΚ Subject: Civil/Final Αναφορά: Παράνομη επέμβαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.