Ευριπίδης Αρέστη ν. Svetlana Shchkoldima κ.α., Αρ. Αγωγής: 3877/11, 11.10.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A275 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Δρουσιώτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3877/11 Μεταξύ: Ευριπίδης Αρέστη, εκ Λεμεσού Ενάγοντα και
- Svetlana Shchkoldima, εκ Λεμεσού 2.Ντάνιελ Απτάλλαχ, εκ Λεμεσού Εναγομένων -------------------- Αίτηση ημερομηνίας 09.08.2011 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 11.10.2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα-αιτητή: κ. Β. Ερωτοκρίτου (κα Ζ. Ερωτοκρίτου για να ακούσει απόφαση) Για εναγόμενους-καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Θρασυβούλου (κα Ε. Χαγιάννη για να ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 09.08.2011 με μονομερή αίτηση ο ενάγοντας-αιτητής εξασφάλισε προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο απαγορεύει στην καθ΄ ης η αίτηση-εναγόμενη 1 από το να πωλήσει, μεταβιβάσει, διαθέσει και/ή καθ΄ οποιονδήποτε τρόπο αποξενώσει, επιβαρύνει το ακίνητο αριθμός εγγραφής 0/26097 στο Ποταμό Γερμασόγειας Λεμεσού μερίδιο ¾ μέχρι να περατωθεί η παρούσα υπόθεση ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 09.08.2011 δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στο αιτητικό της αίτησης υπό την παράγραφο Α ως εκ τούτου θεωρώ ότι έχει εγκαταλειφθεί το αίτημα αυτό από τον αιτητή. Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στη Δ.48 θ.1, 2, 3 και 8 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, στη Νομολογία και στις Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ενάγοντα-αιτητή Ευριπίδη Αρέστη ημερομηνίας 09.08.2011 στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ο ενάγοντας ενοικίασε στους εναγόμενους 1 και 2 το εστιατόριο που περιγράφεται στην παράγραφο 3 της ένορκης του δήλωσης για περίοδο 2 ετών από 01.5.2011 μέχρι 30.04.
- Οι εναγόμενοι ως ισχυρίζεται κατά παράβαση του ενοικιαστηρίου εγγράφου καθυστέρησαν να πληρώσουν το συνολικό ποσό των €3.900 το οποίο αντιπροσώπευε τα ενοίκια των μηνών Ιουνίου 2011 μέχρι Αυγούστου 2011 και οι εναγόμενοι 1 και 2 μετέτρεψαν και/ή κατεδάφισαν μέρος του ενοικιασθέντος με σκοπό την επανοικοδόμηση χωρίς γραπτή συγκατάθεση. Στις 04.08.2011 παρέδωσαν κατοχή του ενοικιασθέντος και αυτός έχει επιφυλάξει το δικαίωμα του για να διεκδικήσει οποιεσδήποτε αποζημιώσεις. Παρέθεσε ως τεκμήριο 1 το ενοικιαστήριο έγγραφο, ως τεκμήριο 2 δέσμη φωτογραφιών στις οποίες ως ισχυρίζεται παρουσιάζεται το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στο εστιατόριο του, ως τεκμήριο 3 τη βεβαίωση παράδοσης του εστιατορίου με επιφύλαξη των δικαιωμάτων του, ως τεκμήριο 4 προσφορά της εταιρείας Standard Εργοληπτική Εταιρεία για εργοληπτικές εργασίες που είναι αναγκαίες να γίνουν στο εστιατόριο και ως τεκμήριο 5 προσφορά για ξυλουργικές εργασίες που ως ισχυρίζεται είναι αναγκαίες να γίνουν στο εστιατόριο. Η εναγόμενη 1-καθ΄ ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην οποία παρατίθενται 9 λόγοι ένστασης.
- Το απαγορευτικό διάταγμα ημερομηνίας 09.08.2011 είναι απρόσφορο μέτρο γιατί προηγήθηκε η πώληση του συμφέροντος της εναγόμενης 1 επί του διαμερίσματος η αποξένωση έχει γίνει από αρκετό καιρό πριν.
- Με την αίτηση του ενάγοντα δεν καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος του που θα δικαιολογούσε ενδεχομένως όλως εξαιρετικά την έκδοση του διατάγματος μονομερώς.
- Ο ενάγοντας απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και/ή πληροφορίες (non disclosure) και δεν προέβηκε σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη (full and frank disclosure) τέτοιων γεγονότων παραβαίνοντας την υποχρέωση του να ενεργεί με βάση την αρχή της μέγιστης καλής πίστης (utmoste good faith).
- Ο ενάγοντας δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και/ή κωλύεται από το να αιτείται την προς όφελος του άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και/ή να επικαλείται την ενεργοποίηση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου και/ή των φυσικών αρχών της επιείκειας για την έκδοση και οριστικοποίηση του αιτούμενου διατάγματος.
- Δεν τηρούνται και/ή δεν έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από το άρθρο 32 του Ν.14/60 για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
- Το πραγματικό υπόβαθρο που στηρίζει την αίτηση και/ή το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει αυτήν δεν δικαιολογεί την έκδοση και εν πάση περιπτώσει την οριστικοποίηση του αιτούμενου διατάγματος.
- Δεν είναι δίκαιο και εύλογο να οριστικοποιηθεί το διάταγμα ημερομηνίας 09.08.2011 αφού το ισοζύγιο της ευχέρειας προστάζει όπως το διάταγμα ημερομηνίας 09.08.2011 ακυρωθεί.
- Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση του ενάγοντα είναι αντικανονική και/ή παράτυπη καθώς αντιβαίνει τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και τη Νομολογία και ως εκ τούτου πάσχει νομικά.
- Η εγγύηση που έχει δοθεί δεν εξασφαλίζει τις ενδεχόμενες ζημιές και απώλειες που θα υποστεί η εναγόμενη 1 συνεπεία της έκδοσης του διατάγματος ημερομηνίας 09.08.2011 και σε περίπτωση που δεν θα ακυρωθεί θα πρέπει να αντικατασταθεί με τραπεζική ή άλλη κατάλληλη εξασφάλιση. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αντώνη Χριστοφή ασκούμενου δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων της καθ΄ ης η αίτηση. Στην ένορκη του δήλωση ο κ. Χριστοφή πέραν από την άρνηση των ισχυρισμών που τίθενται στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα ισχυρίζεται ότι ο ενάγοντας παρέλειψε να αναφέρει στο Δικαστήριο ότι η εναγόμενη 1 είναι Ρωσίδα υπήκοος και αγνοεί την ελληνική γλώσσα και το τεκμήριο 1 που επισυνάπτει στην ένορκη του δήλωση είναι εξ υπ΄αρχής άκυρο, ότι το διαμέρισμα του οποίου έχει διαταχθεί δέσμευση δεν αποτελεί αντικείμενο συναλλαγής, ότι έχει πωληθεί δυνάμει γραπτής συμφωνίας πωλήσεως σε τρίτο πρόσωπο και η συμφωνία πώλησης όπως τον ενημερώνει η εναγόμενη κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο Λεμεσού για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Ισχυρίζεται ότι η πώληση του διαμερίσματος και η κατάθεση της συμφωνίας στο Κτηματολόγιο θα μπορούσε να διαπιστωθεί από τον ενάγοντα αν προέβαινε σε έρευνα στο Κτηματολόγιο, από τη δέσμευση του διαμερίσματος η εναγόμενη 1 θα υποστεί τεράστια ζημιά αφού ο αγοραστής του διαμερίσματος θα έχει δικαίωμα να απαιτήσει δικαστικά τη μεταβίβαση επ΄ ονόματι του και ως εκ τούτου ζητά την ακύρωση του διατάγματος. Εισηγείται ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει διαφορετικά θα πρέπει να μετατραπεί η εγγύηση σε τραπεζική εγγύηση για να εξασφαλιστεί η εναγόμενη από τις ζημιές που θα υποστεί. Στην γραπτή του αγόρευση ο κ. Ερωτοκρίτου αναφέρθηκε στη μαρτυρία και ανέλυσε τις αρχές για την έκδοση ενός συντηρητικού διατάγματος. Είναι η θέση του ότι ο ενόρκως δηλών Αντώνης Χριστοφή δεν γνωρίζει τα γεγονότα, ισχυρίζεται ότι παρέμεινε απλός ισχυρισμός της εναγόμενης 1 η πώληση που αναφέρεται στις παραγράφους 5 και 6 της ένορκης δήλωσης καθότι δεν έχει τεθεί οτιδήποτε προς απόδειξη αυτού του ισχυρισμού. Όσον αφορά απαγορευτικό διάταγμα για παρεμπόδιση αποξένωσης ακίνητης ιδιοκτησίας η οποία δεν αποτελεί αντικείμενο της αγωγής είναι η θέση του ότι αυτό επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο πρέπει να λαμβάνει υπόψη του το σύνολο των στοιχείων που έχει ενώπιον του. Κάλεσε το Δικαστήριο όπως το προσωρινό διάταγμα καταστεί απόλυτο καθότι ως ισχυρίζεται συντρέχουν και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία. Ο κ. Θρασυβούλου στη γραπτή του αγόρευση παραθέτει μαρτυρία καθότι για πρώτη φορά κάνει αναφορά για ημερομηνία πώλησης και συγκεκριμένα αναφέρει την 19.07.
- Ανέλυσε και αυτός τις αρχές που διέπουν το θέμα, προχώρησε και εξέτασε τους λόγους ένστασης όπως αυτοί αναφέρονται στο κείμενο της ένστασης του. Ως προς τον πρώτο λόγο ένστασης παραπέμπει το Δικαστήριο στην υπόθεση Polyford Holdings Ltd
(2007)1B Α.Α.Δ. 1042 και εισηγείται ότι το απαγορευτικό διάταγμα δεν ήταν πρόσφορο μέτρο με δεδομένη την προηγούμενη πώληση του συμφέροντος της εναγόμενης επί του δεσμευθέντος ακινήτου γεγονός που καθιστά την επιδίωξη του διατάγματος καταχρηστική και εν πάση περιπτώσει το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν κλίνει υπέρ του ενάγοντα. Είναι η θέση του δεν έχει αποδειχθεί το κατεπείγον του αιτήματος. Όσον αφορά τον τρίτον και τέταρτο λόγο ότι ήταν υποχρέωση του ενάγοντα να ενημερώσει το Δικαστήριο για την πώληση του διαμερίσματος κατόπιν σχετικής έρευνας η παράλειψη ουσιαστικών γεγονότων με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης και το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να τους ακούσει και τέλος ισχυρίζεται το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της εναγόμενης 1 με βάση τα όσα τίθενται στην ένσταση της. Ένας από τους λόγους ένστασης είναι ότι ο ενάγοντας απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη και ουσιαστικά γεγονότα που διέπουν την παρούσα υπόθεση και ειδικότερα ότι δεν έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο ότι η εναγόμενη 1 είναι Ρωσίδα και δεν γνωρίζει την ελληνική και ότι θα μπορούσε πολύ εύκολα από έρευνα στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο να διαπιστώσει ότι το επίδικο ακίνητο έχει ήδη πωληθεί από την εναγόμενη 1 και αντίγραφο του πωλητηρίου έχει κατατεθεί στο Κτηματολόγιο Λεμεσού. Είναι η θέση του ευπαίδευτου δικηγόρου της εναγόμενης 1 ότι ο ενάγοντας έχει αποκρύψει τα πιο πάνω ουσιώδη γεγονότα και πέτυχαν την έκδοση του διατάγματος με βάση παραπληροφόρηση και παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Οι συνέπειες της μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων αναλύθηκαν σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τυχόν εκδοθέν διάταγμα μπορεί να ακυρωθεί χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέλθει και να εξετάσει την ουσία του εάν φανεί ότι έγινε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του διατάγματος. Η υποχρέωση του αιτητή για πλήρη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων έχει την καταβολή της στις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Είναι δε άσχετο αν η παράλειψη της αποκάλυψης είναι εσκεμμένη ή όχι. Η βάση του διατάγματος ανατρέπεται από τη μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας, για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 264 αναφέρθηκαν τα εξής: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση..». Στην υπόθεση Μ. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co of U.S.A.
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791 υποδεικνύεται ότι ουσιώδες είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας. Το ουσιώδες του γεγονότος προσδιορίζεται με αναφορά στα επίδικα θέματα του αιτήματος για απαγορευτικό διάταγμα όπως καθορίζονται από το άρθρο 32 του Ν.14/60. Επιπλέον, σε μονομερείς αιτήσεις, ουσιώδη είναι και τα γεγονότα τα οποία σχετίζονται με το επείγον του ζητήματος. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει και στην υπόθεση Bank Mellat v. Nikpour
(1985)F.S.R. 87 στην οποία υποδεικνύονται τα εξής: «When an ex parte application is made for a Mareva injuction, it is of the first importance that the plaintiff should make full and frank disclosure of all material facts. He ought to state the nature of the case and his cause of action. Equally, in fairness to the defendant, the plaintiff ought to disclose, so far as he is able, any defence which the defendant has indicated in correspondence or elsewhere. It is only if such information is put fairly before the court that a Mareva injunction can properly be granted». Στην υπόθεση Interpartemental Concern «Uralmetrom» ν. Besuno Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 557 η ένορκη δήλωση η οποία υποστήριζε την αίτηση για απαγορευτικό διάταγμα δεν έκαμνε αναφορά στην ύπαρξη ρήτρας στην επίμαχη σύμβαση για παραπομπή της όποιας διαφοράς προκύψει από αυτή σε διαιτησία στο Δικαστήριο Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας του Εμπορικού Επιμελητηρίου και Βιομηχανίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο συνήγορος των αιτητών (εφεσειόντων) εισηγήθηκε ενώπιον του Εφετείου ότι δεν απέκρυψε το στοιχείο τούτο από το Δικαστήριο αφού στην ένορκη δήλωση υιοθετείτο η έκθεση απαίτησης στην οποία γινόταν ρητή αναφορά στον πιο πάνω όρο της σύμβασης. Απορρίπτοντας την εισήγησή του, υποδείχθηκαν τα ακόλουθα: «Η δε εισήγηση του δικηγόρου των εφεσειόντων πως δεν υπήρξε κακοπιστία εκ μέρους τους δεν βοηθά. Το καθήκον τους ήταν να αναφερθούν ρητά στην ένορκη δήλωση στην ύπαρξη του όρου για διαιτησία ή να παραπέμψουν ειδικά στον όρο στην επισυνημμένη στην ένορκη δήλωση σύμβαση». Εξετάζοντας τα πιο πάνω μέσα από τη δικογραφία της αίτησης και της ένστασης αυτό που διαπιστώνω είναι ότι εκ μέρους του ενάγοντα δεν υπάρχει οποιαδήποτε απόκρυψη επί των συγκεκριμένων στοιχείων που γίνεται αναφορά από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγόμενης
- Το γεγονός ότι η εναγόμενη 1 είναι Ρωσίδα και κατ΄ επέκταση δεν γνώριζε τα ελληνικά συνεπώς η οποιαδήποτε συμφωνία που έγινε μεταξύ του ενάγοντα και της εναγόμενης 1 στην ελληνική είναι άκυρη γιατί δεν έχει κατανοήσει η εναγόμενη 1 το περιεχόμενο της δεν είναι θέμα το οποίο θα πρέπει το Δικαστήριο να το απασχολήσει σ΄ αυτό το στάδιο και σ΄ αυτό το στάδιο δεν μπορεί το Δικαστήριο να εξετάσει και να προχωρήσει σε ευρήματα όσον αφορά την ισχύ ή όχι της αναφερόμενης συμφωνίας. Ως εκ τούτου η μη αναφορά του ενάγοντα στην εθνικότητα της εναγόμενης 1 δεν αποτελεί λόγο που θα επηρέαζε ή όχι το Δικαστήριο στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Όσον αφορά το δεύτερο ισχυρισμό ότι δεν έχει αποκαλύψει ότι η εναγόμενη 1 έχει πωλήσει το επίδικο ακίνητο και η πώληση έχει εγγραφεί στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού και συνεπώς ο ενάγοντας θα μπορούσε με έλεγχο στο Κτηματολόγιο να διαπιστώσει την πιο πάνω πώληση αυτό που αναφέρω είναι ότι τυχόν έλεγχος του ενάγοντα πριν την εξασφάλιση του διατάγματος στο Κτηματολόγιο θα αποτελούσε επέμβαση σε προσωπικά δικαιώματα της εναγόμενης και πέραν τούτου η εναγόμενη 1 αν και κάμνει αναφορά στην ένσταση της διαμέσου της ένορκης δήλωσης τρίτου προσώπου δεν επισυνάπτει οποιοδήποτε έγγραφο το οποίο να το επιβεβαιώνει. Συνεπώς δεν θεωρώ ότι υπάρχει οποιαδήποτε απόκρυψη επί του θέματος αυτού από τον ενάγοντα. Με βάση την πιο πάνω κατάληξη μου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μοίρα της αίτησης θα κριθεί με βάση τις παραμέτρους του άρθρου 32 του Νόμου 14/
- Η νομική βάση της αίτησης είναι τα Άρθρα 5, 7 και 9 του Κεφ. 6 καθώς και το άρθρο 32 του Ν. 14/
- Οι προϋποθέσεις αυτών των άρθρων συμπλέκονται όπως έχει αναλυθεί από τη νομολογία. (Σχετική είναι η υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598 όπου αναφέρονται τα εξής: «Στην απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου, γίνεται αναφορά τόσο στις διατάξεις του Άρθρου 32, όσο και σ΄ εκείνες του Άρθρου 5 του Κεφ. 6 και στη μακρά νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προσδιοριστική των προϋποθέσεων για τη χορήγηση προσωρινού διατάγματος. Το στοιχείο, υποδεικνύεται, της θεμελίωσης, συζητήσιμης υπόθεσης, είναι το ίδιο και στις δύο περιπτώσεις (Άρθρο 32 και Άρθρο 5) - (β. Τσιολάκκη και άλλη ν. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782). Η επικύρωση του διατάγματος συνδέεται άμεσα με τις πρόνοιες του Άρθρου 5
(2)του Κεφ. 6, ειδικά με το ενδεχόμενο μια πιθανή απόφαση υπέρ του εφεσίβλητου να παραμείνει ανικανοποίητη, σε περίπτωση αποξένωσης της ακίνητης ιδιοκτησίας των εφεσειόντων». Άλλωστε, όπως έχει τεθεί, η συντρέχουσα επίκληση είτε του άρθρου 4 είτε του Άρθρου 5 του Κεφ. 6 με το άρθρο 32 του Ν. 14/60, δεν οδηγεί σε ανεξάρτητη από το άρθρο 32 εξέταση των προνοιών του, αφού είναι το άρθρο 32 το οποίο προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων (βλ. ABP Holding Ltd v. Κιταλίδης
(1994)1 Α.Α.Δ. 692 σελ. 701 και Παναγίδου ν. Παναγίδου
(2001)1 (Α) Α.Α.Δ. 396). Στο στάδιο της εξέτασης της πρώτης και δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 το ζητούμενο είναι να υπάρχει σοβαρό θέμα προς εκδίκαση κατά τη δίκη και να υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία. Στο στάδιο αυτό δεν χρειάζεται απόδειξη ουσιαστικών δικαιωμάτων αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης τους (Βλ. T. A. Micrologic Com. Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). Ο αιτητής που με μονομερή αίτηση εξασφάλισε υπέρ του προσωρινό διάταγμα έχει το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ (βλ. Dolego Estates Ltd κ.ά. ν. Φιλίππου κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1217, 1224). Για να παραμείνει σε ισχύ το διάταγμα πρέπει να ικανοποιούνται δύο παράμετροι: - ότι στη βάση των δεδομένων που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τον αιτητή ορθά εκδόθηκε το διάταγμα, και - ότι στη βάση των δεδομένων κατά την ακρόαση, αφ΄ ότου ορίστηκε επιστρεπτέτο, είναι ορθή η οριστικοποίηση του διατάγματος και συνέχιση της ισχύος του. Τα δεδομένα κατά την ακρόαση περιλαμβάνουν τα επιπλέον στοιχεία που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου από το ενιστάμενο μέρος, τον καθ΄ ου η αίτηση. Εξετάζοντας τις προϋποθέσεις του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση και της καλής βάσης αγωγής όπως προσδιορίζεται στο Άρθρο 32 και στο Άρθρο 5 καθώς και της ορατής πιθανότητας επιτυχίας με βάση το δικογραφημένο υλικό της παρούσας αίτησης σε σχέση με τα τεκμήρια που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση. Με βάση λοιπόν τα πιο πάνω τη συμφωνία ενοικιάσεως χωρίς σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο να προχωρήσει άλλωστε αυτό θα ήταν λάθος σε διαπίστωση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων σε συνάρτηση με την συμφωνία ενοικιάσεως καθώς και ως ισχυρίζεται ο ενάγοντας-αιτητής την επιφύλαξη των δικαιωμάτων του από την παραλαβή του εστιατορίου. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι με αυτά τα δεδομένα ο ενάγοντας μπορεί να παρουσιάζει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα να δικαιούται κάποιες θεραπείες. Ερχόμενος στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 (της δυσκολίας ή αδυναμίας απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα) όπως επίσης και την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5 (παρεμπόδιση ικανοποίησης μελλοντικής απόφασης) παρατηρώ τα ακόλουθα: Ο ενάγοντας στήριξε τη θέση του ότι αν δεν εκδοθεί το διάταγμα υπάρχει προφανής και άμεσος κίνδυνος η εναγόμενη 1 να αποξενώσει την εγγεγραμμένη επ΄ ονόματι της περιουσία και συγκεκριμένα ως αναφέρει στην παράγραφο 11 της ένορκης του δήλωσης από πληροφορίες που έλαβε απευθείας από την εναγόμενη 1 βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο διαπραγματεύσεως για την πώληση και/ή υποθήκευση του διαμερίσματος. Για το θέμα αυτό πέραν της γενικής άρνησης στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση δεν γίνεται οποιαδήποτε περαιτέρω αναφορά και η μόνη αναφορά είναι ότι η εναγόμενη 1 είναι Ρωσίδα υπήκοος και ότι ήδη έχει πωλήσει δυνάμει γραπτής συμφωνίας πωλήσεως σε τρίτο πρόσωπο και η σύμβαση έχει καταχωρηθείς το Κτηματολόγιο. Οι ισχυρισμοί αυτοί του ασκούμενου δικηγόρου Αντώνη Χριστοφή στην ένορκη του δήλωση έχουν ουσιαστικά παραμείνει ατεκμηρίωτοι καθότι η εναγόμενη 1 θα μπορούσε πολύ εύκολα να προσκόμιζε αντίγραφο τόσο της συμφωνίας πώλησης όσο και την εγγραφή της στο Κτηματολόγιο. Η αναφορά ως ημερομηνίας πώλησης την 19.07.2011 που αναφέρει ο ευπαίδευτος συνήγορος στην αγόρευση του δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη καθότι η αγόρευση δεν αποτελεί μαρτυρία. Διαπιστώνω ότι οι ισχυρισμοί αυτοί που περιγράφονται στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση το μόνο που κάνουν είναι να ενισχύσουν τη θέση του ενάγοντα-αιτητή ότι η εναγόμενη 1 μπορεί να αποξενώσει την περιουσία της και ως οι ίδιοι παραδέχονται πάλι στην ένορκη δήλωση η εναγόμενη 1 είναι αλλοδαπή. Μέσα από το περιεχόμενο της αίτησης και της ένορκης δήλωσης η οποία συνοδεύει την αίτηση διαπιστώνεται ότι το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα-αιτητή διαπιστώθηκε ως ισχυρίζεται στις 04.08.2011 με την παράδοση κατοχής του ενοικιασθέντος εστιατορίου. Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 09.08.2011 και την ίδια μέρα εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα. Από αυτά τα γεγονότα κρίνω ότι ο ενάγοντας-αιτητής έχει αποταθεί άμεσα στο Δικαστήριο και ως εκ τούτου δεν κρίνω αναγκαίο την περαιτέρω εξέταση του θέματος που αφορά το κατεπείγον του χαρακτήρα τέτοιων αιτήσεων. Με βάση τα πιο πάνω καταλήγω ότι συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 και το άρθρο 5 των σχετικών Νόμων. Μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να συνεχίσει να βρίσκεται σε ισχύ το διάταγμα με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Έχω διαβάσει με προσοχή τη δικογραφία της αίτηση και της ένστασης υπό το πρίσμα των αγορεύσεων των πλευρών. Το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα αντλείται από τη συμφωνία ενοικίασης όπως αυτή περιγράφεται στην ένορκη του δήλωση. Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν επιχειρεί να αποφασίσει επί των αμφισβητούμενων γεγονότων της ουσίας της αγωγής και έχει υποχρέωση να αποφύγει να προχωρήσει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Ο ενάγοντας-αιτητής ισχυρίζεται ότι τυχόν αποξένωση του επίδικου ακινήτου σε περίπτωση που θα εκδοθεί απόφαση υπέρ του θα είναι δύσκολο και αδύνατο σε μεταγενέστερο στάδιο να απονεμηθεί δικαιοσύνη καθότι η εναγόμενη 1 με την πληροφόρηση της καταχώρησης της παρούσας αγωγής πιθανόν να προσπαθήσει να αποξενώσει και/ή να επιβαρύνει την περιουσία της. Θέση του είναι ότι η ζημιά που θα προκληθεί σ΄ αυτόν θα είναι πολύ μεγαλύτερη από τη ζημιά που η εναγόμενη 1 θα υποστεί εάν εκδοθεί το διάταγμα. Έχοντας όλα τα πιο πάνω υπόψη μου κρίνω ότι δικαιολογείται η συνέχιση της ύπαρξης του προσωρινού διατάγματος και ως εκ τούτου καταλήγω ότι το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 09.08.2011 καταστεί απόλυτο. Η εναγόμενη στην ένσταση της αναφέρει ότι σε τυχόν συνέχιση της ύπαρξης του διατάγματος θα πρέπει να δοθούν τέτοιες εγγυήσεις που να εξασφαλίζουν τυχόν ζημιές που θα υποστεί από την συνέχιση του διατάγματος. Εξετάζοντας το πιο πάνω κρίνω ότι το αίτημα της είναι δικαιολογημένο και ως εκ τούτου το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 09.08.2011 καταστεί απόλυτο εφόσον ο ενάγοντας υπογράψει περαιτέρω εγγύηση ύψους €30.000 εντός της ημέρας. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα-αιτητή και εναντίον της εναγόμενης 1-καθ΄ ης η αίτηση ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής. (Υπ.)............ Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other action/Interim Αναφορά: Πολιτική - Προσωρινό διάταγμα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο