Xρίστου Τσαγγαρίδη ν. Στέλιου Ησαϊα, Αγ. Αρ. 2596/06, 19/10/2011

Xρίστου Τσαγγαρίδη ν. Στέλιου Ησαϊα, Αγ. Αρ. 2596/06, 19/10/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:A283 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αγ. Αρ. 2596/06 Μεταξύ: Xρίστου Τσαγγαρίδη από τη Λευκωσία Ενάγοντα και Στέλιου Ησαϊα από τη Λεμεσό Εναγομένου -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 19/10/

1. Εμφανίσεις: Για τον ενάγοντα: κ. Λάρης Βραχίμης για κ.κ. Ελένη Βραχίμη & Σια. Για τον εναγόμενο: κα Μαρία Γιατρού. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγοντας με την παρούσα αγωγή, αξιώνει εναντίον του εναγομένου το ποσό των £11,575.90 σεντ πλέον τόκους και έξοδα. Ισχυρίζεται, ότι ο ίδιος και ο εναγόμενος ήταν ομόρρυθμοι συνέταιροι στην Στέλιος Ησαϊας & Σια Ο.Ε. με συμμετοχή ανά 49% έκαστος. Η εν λόγω εταιρεία λειτουργούσε επιχείρηση καφέ μπαρ υπό την επωνυμία «Μπαρ 74» στην Ελούντα της Κρήτης. Κατά τις 27/11/2000, ο εναγόμενος, ενεργώντας ως ο νόμιμος εκπρόσωπος της ομόρρυθμου εταιρείας, προχώρησε στην πώληση της πιο πάνω επιχείρησης έναντι του συνολικού ποσού των 14,000,000 δραχμών το οποίο κατατέθηκε απευθείας στο λογαριασμό του. Το αξιούμενο ποσό από τον ενάγοντα είναι το 49% του πιο πάνω τιμήματος πώλησης το οποίο ισχυρίζεται ότι δικαιούται σύμφωνα με το ποσοστό συμμετοχής του στην πιο πάνω εταιρεία και το οποίο ο εναγόμενος αρνήθηκε να του καταβάλει. Ο εναγόμενος με την Έκθεση Υπεράσπισης του, αρνείται ότι ο ενάγοντας δικαιούται το πιο πάνω ποσό και ισχυρίζεται ότι ο τελευταίος από το 1997, όταν αντιλήφθηκε ότι η επιχείρηση αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, την εγκατάλειψε και αρνήθηκε να επιστρέψει στην Κρήτη και να προσφέρει σε αυτή. Ο εναγόμενος περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι από μόνος του κράτησε την επιχείρηση ζωντανή και κατάφερε τελικά να την πωλήσει. Όλα τα χρόνια που εργαζόταν μόνος του δεν έπαιρνε μισθό και ισχυρίζεται ότι δικαιούται συνολικά 18,200,000 δραχμές ως οφειλόμενους μισθούς, ποσό το οποίο ανταπαιτεί. Τέλος, ισχυρίζεται ότι ο ενάγοντας θα δικαιούταν μερίδιο από το πιο πάνω ποσό της πώλησης της επιχείρησης, εφόσον όλες οι υποχρεώσεις και οφειλές της εταιρείας τακτοποιούνταν καθώς επίσης και οι οφειλές της εταιρεία προς αυτόν ως δεδουλευμένους μισθούς. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης του ενάγοντα κατέθεσε μόνο ο ίδιος ο ενάγοντας (Μ.Ε.). Για λογαριασμό της υπεράσπισης, κατέθεσε ο εναγόμενος (Μ.Υ.1) και ο κ. Νίκος Ζαχαρόπουλος (Μ.Υ.2). Επίσης, κατά την δίκη κατατέθηκαν συνολικά 25 Τεκμήρια, στα οποία θα γίνει αναφορά κατωτέρω και εκεί όπου κρίνεται σκόπιμο. Όλη η μαρτυρία έχει καταγραφεί στα πρακτικά του Δικαστηρίου και δεν κρίνεται αναγκαίο να αναφερθώ σε αυτή αυτολεξεί στα πλαίσια της παρούσας απόφασης. Θα γίνει όμως κατωτέρω αναφορά στα κυριότερα μέρη της μαρτυρίας εκάστου από των μαρτύρων που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου για να διαφανούν οι εκδοχές των μερών. Ο ενάγοντας κατά την μαρτυρία του, ανέφερε ότι ο εναγόμενος είναι εξάδελφος του και κατά την ουσιώδη χρόνο ήταν συνέταιροι στην Ομόρρυθμη Εταιρεία Στέλιος Ησαϊας & Σια Ο.Ε. και λειτουργούσαν από κοινού επιχείρηση μπυραρίας με την επωνυμία «BAR 74» στην Ελούντα της Κρήτης. Ο εν λόγω συνεταιρισμός ενεγράφηκε αρχικά στις 10/11/1984 στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης με την επωνυμία «ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ - ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ο.Ε.» και ομόρρυθμοι συνεταίροι ήταν ο Δημήτρης Γρηγορ. Δημητρίου και ο Ευαγόρας Ευριπίδη Κυριάκου με μερίδιο συμμετοχής 50% έκαστος. Κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 1 το αρχικό αυτό Καταστατικό της Ομόρρυθμου Εταιρείας. Ακολούθως, ο Δημήτριος Δημητρίου, εξάδελφος των διαδίκων, τους έκανε πρόταση να αγοράσουν το μερίδιο του συνεταίρου του στον πιο πάνω συνεταιρισμό, κάτι το οποίο αποδέκτηκαν. Έτσι στις 20/05/1989 με τροποποιητικό έγγραφο (τεκμήριο 2) οι διάδικοι κατέστησαν ομόρρυθμοι συνέταιροι στο πιο πάνω συνεταιρισμό ανά 24% έκαστος και το υπόλοιπο 52% συνέχισε να κατέχει ο εν λόγω Δημήτρης Δημητρίου. Περαιτέρω, με το έγγραφο αυτό τροποποιήθηκε και το όνομα του συνεταιρισμού, ο οποίος μετονομάστηκε σε «ΗΣΑΪΑΣ ΣΤΕΛΙΟΣ & ΣΙΑ Ο.Ε.» και έκτοτε άρχισαν να εργάζονται στον συνεταιρισμό και να λειτουργούν την πιο πάνω επιχείρηση. Ο πιο πάνω αναφερόμενος Δημήτρης Δημητρίου παρέμεινε ως ομόρρυθμος συνέταιρος μέχρι το 1991, οπότε οι διάδικοι τον εξαγόρασαν και αυτόν. Έτσι, με τροποποιητική συμφωνία ημερομηνίας 01/11/1991 (τεκμήριο 3) οι διάδικοι κατέστησαν ομόρρυθμοι συνέταιροι ανά 49% έκαστος και ο Δημητρίου παρέμεινε να κατέχει το 2% τυπικά και χωρίς να έχει οποιαδήποτε συμμετοχή στον συνεταιρισμό (sleeping partner). Σύμφωνα με τα πιο πάνω έγγραφα, οι διάδικοι είχαν υποχρέωση να προσφέρουν την προσωπική τους εργασία για την επίτευξη των σκοπών του συνεταιρισμού και είχαν δικαίωμα να παίρνουν τα κέρδη σύμφωνα με το μερίδιο συμμετοχής τους στο τέλος έκαστου έτους, αφού πρώτα αφαιρούνταν όλα τα έξοδα, υποχρεώσεις της εταιρείας και φόροι. Από το 1989 μέχρι και το 1996 οι διάδικοι εργάζονταν και οι δύο στην πιο πάνω επιχείρηση του συνεταιρισμού από το Πάσχα μέχρι τον Οκτώβριο κάθε χρόνου, καθότι η επιχείρηση αυτή ήταν εποχιακή. Την υπόλοιπη περίοδο βρίσκονταν στην Κύπρο. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, περί το Χριστούγεννα του έτους 1996, ανέφερε στον εναγόμενο ότι δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να εργάζεται στην πιο πάνω επιχείρηση λόγω οικογενειακών του προβλημάτων. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι η θυγατέρα του η οποία διέμενε στην Αγγλία μαζί με την εν διαστάσει σύζυγο του, ήθελε να έρθει να ζήσει μαζί του στην Κύπρο και δεν θα μπορούσε να μεταβαίνει στην Κρήτη για να συνεχίσει να προσφέρει την εργασία του στην επιχείρηση που λειτουργούσε ο συνεταιρισμός. Πρότεινε στον εναγόμενο διάφορες εναλλακτικές λύσεις τις οποίες ο εναγόμενος απέρριψε. Συγκεκριμένα, είπε ότι πρότεινε στον εναγόμενο να αγοράσει το μερίδιο του κάτι το οποίο απέρριψε καθότι νομίζει ότι ο εναγόμενος δεν είχε χρήματα. Μετά του είπε να εργοδοτήσει υπάλληλο και να τον πληρώνει ο ίδιος ο ενάγοντας από το μερίδιο του, κάτι το οποίο επίσης απέρριψε. Ακολούθως, του είπε να συνεχίσει ο εναγόμενος να δουλεύει το μαγαζί με τον τρόπο που ο ίδιος ήθελε και να του δίνει το 30% των κερδών στο τέλος κάθε σαιζόν, το οποίο επίσης απέρριψε. Στο τέλος είπαν να παίρνει το 25% των κερδών και ο εναγόμενος του είπε θα δούμε, χωρίς στο τέλος να έχουν καταλήξει κάπου. Περαιτέρω, ο μάρτυρας αυτός ανέφερε ότι η άλλη επιλογή ήταν να μπει άλλος συνέταιρος, κάτι το οποίο δεν αποδεχόταν ο εναγόμενος διότι δεν ήθελε ξένους στην επιχείρηση. Στην συνέχεια, ο μάρτυρας αυτός, ανέφερε ότι μετέβηκε στην Κρήτη περί το Πάσχα του 1997 και βοήθησε τον εναγόμενο να στήσει το μαγαζί όπως είχαν συμφωνήσει καθότι ήταν η πρώτη χρονιά που θα πήγαινε μόνος του ο εναγόμενος και πήγε να τον βοηθήσει στα προκαταρκτικά. Στο τέλος της σαιζόν του 1997, όταν επέστρεψε ο εναγόμενος από τη Κρήτη, ο ενάγοντας τον κάλεσε για να μιλήσουν αναφορικά με το τι έγινε και ο εναγόμενος του ανέφερε ότι δεν είχε βγάλει χρήματα καθότι δεν είχε δουλειά και απαιτούσε μισθούς από τον ενάγοντα. Έτσι συμφώνησαν να βρουν αγοραστή για να πουλήσουν την επιχείρηση και να πάρει ο καθένας το μερίδιο του. Ακολούθως, ο μάρτυρας επεξήγησε στο Δικαστήριο τον τρόπο που οι διάδικοι λειτουργούσαν την επιχείρηση από το 1991 μέχρι το 1996, όταν εργάζονταν και οι δύο σε αυτήν. Ανέφερε ότι δεν έπαιρναν μισθό από τον συνεταιρισμό. Έπαιρναν χρήματα μόνο για τα έξοδα που χρειάζονταν για να ζήσουν και τα κατέγραφαν. Στο τέλος, έβγαζαν τα έξοδα και τα έσοδα, αφαιρούσαν τι είχε πάρει ο καθένας και το κέρδος που απέμενε το μοιράζονταν. Τηρούσε ο καθένας δικό του βιβλίο στο οποίο κατέγραφαν τα έσοδα και τα έξοδα. Κατέθεσε στο Δικαστήριο δέσμη από αντίγραφα των καταστάσεων που τηρούσε ο ίδιος για τα έτη 1991 - 1996 ως τεκμήριο 4 και τις επεξήγησε. Για τα επόμενα χρόνια που λειτουργούσε την επιχείρηση ο εναγόμενος από μόνος του, δεν του είχαν δοθεί ούτε έχει οποιαδήποτε στοιχεία. Ο εναγόμενος του έλεγε ότι ήταν πεσμένες οι δουλείες και δεν έβγαζε χρήματα. Επίσης, ο ενάγοντας δεν απαίτησε οποιαδήποτε κέρδη για τα χρόνια που λειτουργούσε το μαγαζί ο εναγόμενος από μόνος του. Τελικά, η εν λόγω επιχείρηση πουλήθηκε από τον εναγόμενο κατά το έτος
2. Όταν επέστρεψε στην Κύπρο το 2000 μετά το τέλος της σαιζόν, ο εναγόμενος έφερε στον ενάγοντα το πωλητήριο έγγραφο με το οποίο πούλησε την επιχείρηση. Κατέθεσε στο Δικαστήριο το εν λόγω έγγραφο ως τεκμήριο
3. Σύμφωνα με το έγγραφο αυτό η ομόρρυθμος εταιρεία των διαδίκων, εκπροσωπούμενη από τον εναγόμενο, κατά την 27/11/2000 πώλησε την επιχείρηση μπυραρίας που λειτουργούσε σε τρίτα πρόσωπα έναντι του τιμήματος των 14,000,000 δρχ, ποσό το οποίο καταβλήθηκε με κατάθεση στον τραπεζικό λογαριασμό του εναγομένου. Μετά από αυτό και κατόπιν συζήτησης, ο εναγόμενος ανέφερε στον ενάγοντα ότι ακόμη δεν έχουν ξεκαθαρίσει οι φορολογίες και διάφορα έξοδα και ότι προτού του δώσει το μερίδιο του θα πρέπει να υπολογίσει πρώτα και τους μισθούς του. Συζήτησαν ακόμη δύο με τρεις φορές και ο εναγόμενος ήταν αρνητικός και ούτε τα έξοδα ούτε τους μισθούς του είχε υπολογίσει όπως είχε υποσχεθεί. Επίσης, ο ενάγοντας του ζήτησε και λογαριασμούς, τους οποίους δεν του παρουσίασε. Μετά από αυτό, ο ενάγοντας αποτάθηκε στο δικηγόρο του για να διεκδικήσει το μερίδιο του και ο οποίος με επιστολή του ημερομηνίας 9/6/2004 η οποία επιδόθηκε στον εναγόμενο στις 21/07/2004 (τεκμήριο 6), απαίτησε την καταβολή του ποσού των 6,860.000 δρχ πλέον τόκους. Στην επιστολή αυτή, ο εναγόμενος απάντησε μέσω της δικηγόρου του, με επιστολή της τελευταίας ημερομηνίας 29/07/2004 (τεκμήριο 7) με την οποία έλεγε ότι δεν είχε ένσταση να αποδώσει στον ενάγοντα το μερίδιο του, νοουμένου ότι θα αφαιρούνταν τα έξοδα και οι υποχρεώσεις της εταιρείας που υπάρχουν, ανάμεσα σε αυτά και οι μισθοί του. Περαιτέρω, στην εν λόγω επιστολή ανέφερε ότι όλα τα αποδεικτικά στοιχεία βρίσκονταν στην κατοχή του λογιστή της ομόρρυθμης εταιρείας και τον παρέπεμπε σε αυτόν. Στην συνέχεια, ο ενάγοντας με επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 25/11/2008 (τεκμήριο 8) ενημέρωνε την δικηγόρο του εναγόμενου ότι αποτάθηκε στον λογιστή της εταιρείας ο οποίος και του ανέφερε ότι δεν είχε στην κατοχή του οποιαδήποτε στοιχεία αφού τα παρέδωσε όλα στον εναγόμενο και την καλούσε ξανά όπως ο εναγόμενος του παραδώσει τα σχετικά στοιχεία. Ακολούθησε η επιστολή της δικηγόρου του εναγομένου ημερομηνίας 9/12/2004 (τεκμήριο 9) με την οποία ενημέρωνε το δικηγόρο του ενάγοντα ότι ο λογιστής της εταιρείας δεν έχει τίποτε σχετικό και ότι ο ενάγοντας μπορεί να ζητήσει τις φορολογικές δηλώσεις από την Εφορία Αγίου Νικολάου. Τέλος, ο ενάγοντας ανέφερε ότι μέχρι σήμερα δεν έχει πάρει οποιαδήποτε στοιχεία από τον εναγόμενο ούτε του έχει δοθεί οποιοδήποτε ποσό από την πώληση της επιχείρησης. Ο εναγόμενος κατέθεσε στο Δικαστήριο γραπτή δήλωση του η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως του εξέτασης. Σε αυτή αναφέρει τον τρόπο εργασίας των διαδίκων στην επιχείρηση που λειτουργούσαν στην Ελούντα της Κρήτης από το 1991 μέχρι το 1996 και ισχυρίστηκε ότι δούλευαν 11-13 ώρες έκαστος από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο εκάστου έτους. Επίσης, ανέφερε ότι εργοδοτούσαν και μια υπάλληλο η οποία εργαζόταν περίπου 5 ώρες ημερησίως. Πέραν τούτου, ανέφερε ότι δεν έπαιρναν μισθό από την εταιρεία αλλά εκείνο που έκαναν ήταν να παίρνουν έναντι κάθε μήνα για τα τρέχοντα έξοδα τους και τα σημείωναν για να τα αφαιρέσουν στο τέλος της κάθε περιόδου από τα αναλογούντα κέρδη από την εταιρεία, αφού πληρώνονταν όλες οι υποχρεώσεις της εταιρείας σε προμηθευτές, ρεύματα, φόρους, δικηγορικά έξοδα, λογιστή, δημοτικοί φόροι, προσωπικό, ενοίκια και ενοίκια του χειμώνα. Στην συνέχεια, αναφέρθηκε στα στοιχεία που παρουσίασε ο ενάγοντας για την περίοδο 1991 - 1996 και συγκεκριμένα στο τεκμήριο 4, για να καταλήξει ότι το έτος 1996 υπήρξε μια αισθητή πτώση των κερδών τους. Επίσης, αναφέρθηκε στο ενοίκιο του οικήματος το οποίο είπε το 1989 ήταν γύρω στις 120,000 δρχ και μέχρι το έτος 2000 αυξήθηκε σταδιακά σε 204,000 δρχ. Ο εναγόμενος ισχυρίστηκε, ότι λόγο της αισθητής πτώσης των εργασιών τους κατά το έτος 1996, ο ενάγοντας άρχισε να κάνει παράπονα και ήθελε να αφήσουν την επιχείρηση. Επίσης, η επιχείρηση είπε αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Όταν ο ενάγοντας το αντιλήφθηκε αυτό, εγκατέλειψε την επιχείρηση τον Απρίλιο του 1997 με αποτέλεσμα να επιστρέψει μόνος του στην Κρήτη και να προσπαθεί να κρατήσει την επιχείρηση εργαζόμενος μόνος του από η ώρα 9.00 το πρωϊ μέχρι τις 3.00 τα ξημερώματα της επομένης σε μια προσπάθεια του η επιχείρηση να είναι δραστηριοποιημένη μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος αγοραστής. Είναι η θέση του εναγομένου ότι ο ενάγοντας εντελώς απροειδοποίητα περί τον Μάρτιο του 1997, όταν κανόνιζαν την μετάβαση τους στην Κρήτη, του ανέφερε ότι δεν θα ερχόταν διότι δήθεν η κόρη του θα ερχόταν να μείνει μαζί του μόνιμα στην Κύπρο. Το γεγονός αυτό τον βρήκε εντελώς απροετοίμαστο γι αυτό του ζήτησε να πάει μαζί του στην Κρήτη για να τον βοηθήσει να οργανωθεί. Αν τον προειδοποιούσε έγκαιρα τότε ο ίδιος θα έφευγε πιο γρήγορα. Το πιο πάνω γεγονός ανέφερε, δημιούργησε τεράστια προβλήματα στην ομόρρυθμο εταιρεία και στον ίδιο αφού έμεινε ουσιαστικά μόνος του να εργάζεται σε μια εταιρεία στην οποία είχε αρχίσει να παρουσιάζει πτώση στα κέρδη της από το 1996, πριν ακόμη φύγει ο ενάγοντας. Με αυτό το σκεπτικό ουδέποτε δέχτηκε την πρόταση του ενάγοντα να παίρνει το 20% των κερδών του γιατί αυτό ήταν αβέβαιο γεγονός και δεν μπορούσε να το προσδιορίσει. Έτσι από την αρχή η θέση του ήταν ότι ήθελε ένα σταθερό μισθό και αφού αφαιρείτο ο μισθός του, να μοιράζονται τα οποιαδήποτε κέρδη υπήρχαν. Το γεγονός αυτό ο ενάγοντας ουδέποτε το αρνήθηκε και απέμεινε να ξεκαθαριστεί το ύψος του μισθού του, γι αυτό του ζήτησε να τον ενημερώσει όταν θα επέστρεφε μετά την πρώτη χρονιά από την εργασία που θα έκανε μόνος του, να δει το ωράριο και να του προσδιορίσει το ύψος του μισθού. Αυτό και έγινε είπε. Εργάστηκε από μόνος του για την περίοδο του 1997 και εργοδότησε και μια υπάλληλο για να εργάζεται 8 ώρες την ημέρα με σπαστό ωράριο η οποία έπαιρνε 200,000 δρχ. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι και το έτος
4. Ο εναγόμενος περαιτέρω, ανέφερε ότι υπήρχε πτώση των εργασιών της εταιρείας και η οικονομική της κατάσταση χειροτέρευε και ο ίδιος με νύχια και δόντια προσπαθούσε να την κρατήσει στη ζωή. Δεν κάλυπτε τα έξοδα της και αναγκάστηκε ο ίδιος να δανείζει την εταιρεία από προσωπικά του χρήματα. Ο ίδιος τηρούσε κατά γράμμα το καταστατικό της εταιρείας και είναι ο ενάγοντας που παραβίασε πρώτος την εταιρική συμφωνία με το να σταματήσει να προσφέρει στην εταιρεία την προσωπική του εργασία και σίγουρα ο εργαζόμενος συνέταιρος θα πρέπει να αμοίβεται με βάση τις ώρες εργασίας του. Στην συνέχεια, ο εναγόμενος αναφέρει ότι οτιδήποτε εισέπραττε και πλήρωνε τα κατέθετε στο λογαριασμό της εταιρείας και όλα τα στοιχεία αυτά τα παρέδωσε στο λογιστή της εταιρείας ο οποίος τα υπέβαλε στην Εφορία. Από το 1997 ο ίδιος δεν έπαιρνε μισθό γιατί δεν έμεναν χρήματα. Η εταιρεία δεν πήγαινε καθόλου καλά και όπως είχαν πει με τον ενάγοντα, περίμενε να πουληθεί και να πάρει πρώτα τους μισθούς του και μετά να μοιραστούν τυχόντα κέρδη. Μετά από αυτή την κατάσταση της εταιρείας, τελικά βρέθηκε αγοραστής και στις 27/11/2000 υπογράφτηκε το συμβόλαιο για την πώληση της επιχείρησης έναντι του τιμήματος των 14,000,000 δρχ και τα χρήματα τελικά παραδόθηκαν στις 20/12/
5. Από το ποσό αυτό, ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι έπρεπε να πληρωθούν όλες οι υποχρεώσεις της εταιρείας όπως μισθοί, προμηθευτές, ενοίκια, φόροι, λογιστής, δικηγόροι κ.λ.π. Στην συνέχεια, αναφέρει ότι όπως φαίνεται ο συνέταιρος του δεν είχε αντίρρηση να παίρνει μισθό, πρότεινε μάλιστα να παίρνει το 20% από τα δικά του κέρδη, κέρδη όμως δεν υπήρχαν ή να εργοδοτεί υπάλληλο και να τον πληρώνει από τα κέρδη ή όπως είπε στην κατάθεση του (ο ενάγοντας), περίμενε να του προσδιορίσει το μισθό του και αυτό έκανε. Ακολούθως, ο εναγόμενος προσδιορίζει το μισθό που έπρεπε να παίρνει σε 1204 δρχ την ώρα σύμφωνα με πληροφορίες που πήρε από το ΙΚΑ. Ισχυρίζεται ότι για τα 4 χρόνια που εργαζόταν μόνος του στην Κρήτη και για τις ώρες που εργαζόταν έπρεπε και δικαιούται να πάρει μισθό της τάξης των 650,000 δρχ. το μήνα. Ουδέποτε αναφέρει, ο ενάγοντας του αρνήθηκε ότι δικαιούται μισθό και αν διαφωνούσε όφειλε να αντιδράσει ή να επιστρέψει πίσω στην επιχείρηση ο ίδιος. Τελικά, ο εναγόμενος αναφέρει ότι από το ποσό των 14,000,000 δρχ κανένα ποσό απέμεινε για να καλύψει τους μισθούς του αφού καλύφθηκαν όλες οι υποχρεώσεις της εταιρείας. Ακόμα και να έμενε και να έπαιρνε ολόκληρο το πιο πάνω ποσό, πάλι μέρος των μισθών του θα καλυπτόταν. Περαιτέρω, αναφέρει ότι όλα τα έγγραφα, τιμολόγια, πληρωμές κ.τ.λ. έχουν παραδοθεί στον λογιστή της εταιρείας για να κλείσει τους λογαριασμούς της εταιρείας και ισχυρίστηκε ότι παρέπεμψε τον ενάγοντα σε αυτόν για να ελέγξει τους λογαριασμούς της εταιρείας χωρίς να το έχει πράξει. Επίσης, ισχυρίζεται ότι ουδέποτε ο ενάγοντας στα 4 αυτά χρόνια επισκέφθηκε ο ίδιος προσωπικά την Κρήτη και να ελέγξει την οικονομική κατάσταση της εταιρείας. Τέλος, ο εναγόμενος με βάση τους υπολογισμούς του, επιμένει στην αξίωση του ποσού των 18,200,000 δρχ ως δεδουλευμένους μισθούς και επίσης ισχυρίζεται ότι από το ποσό των 14,000,000 δρχ θα πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των 2,356.332 δρχ ως φόρος υπεραξίας λόγω πώλησης και έτσι το καθαρό ποσό που εισπράχθηκε από την πώληση ανέρχεται σε 11,643.668 δρχ. Ο κ. Νίκος Ζαχαρόπουλος (Μ.Υ.2) κατέθεσε στο Δικαστήριο ως ο λογιστής της ομόρρυθμου εταιρείας των διαδίκων από το
6. Κατέθεσε στο Δικαστήριο γραπτή δήλωση του η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως του εξέτασης. Περίγραψε την φύση εργασιών της εταιρείας και ανέφερε τον τρόπο με τον οποίο εργάζονταν στην εταιρεία οι διάδικοι. Ακολούθως, ανέφερε ότι κάθε χρόνο περί τον Οκτώβριο, πριν οι διάδικοι επιστρέψουν στην Κύπρο, του παρέδιδαν τα τελευταία τιμολόγια αγορών και δαπανών, τις πληρωμές που έκαναν, τα τελευταία ημερήσια κλεισίματα της Φ.Τ.Μ. (zero) που χρησιμοποιούσε για τις λιανικές πωλήσεις η επιχείρηση και με βάση αυτά υπέβαλε Δήλωση Εισοδήματος, τελευταία Περιοδική και Εκκαθαριστική Δήλωση Φ.Π.Α., Οριστική Δήλωση Μισθωτών Υπηρεσιών της εταιρείας, κάθε χρόνο. Κατά τον Απρίλιο του 1997, τον επισκέφθηκε στο γραφείο του ο εναγόμενος και του ανέφερε ότι ο συνέταιρος του τον εγκατάλειψε απροειδοποίητα παραβιάζοντας πρώτο το καταστατικό της εταιρείας. Τότε τον συμβούλευσε ότι μπορεί να καταγγείλει τη σύμβαση της εταιρείας και στη συνέχεια να γίνει εκκαθάριση και πλειστηριασμός της περιουσίας της. Ο εναγόμενος δεν συμφώνησε με τη λύση αυτή γιατί το αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό και για τους δύο. Έτσι, του αντιπρότεινε να παραμείνει στην επιχείρηση ως διαχειριστής της εταιρείας με την μόνη διαφορά να χρεώνει στην εταιρεία την αμοιβή του ως διαχειριστή και τους μισθούς του ως υπαλλήλου, τώρα πια που θα έλειπε ο συνέταιρος, ο οποίος πρώτος παραβίασε την εταιρική σύμβαση. Στην συνέχεια, ανέφερε τον τρόπο καθορισμού του μισθού με βάση το νόμο και τις υποδείξεις του ΙΚΑ για να καταλήξει ότι αυτός θα έπρεπε να ήταν 1,204,000 δρχ. Πιο κάτω στη γραπτή του δήλωση, αναφέρει τα έξοδα που είχε η εταιρεία και ότι, ο ίδιος συμπλήρωνε και υπόβαλε στην Εφορία, όλες τις φορολογικές της δηλώσεις για τα έτη 1997 - 2000 με βάση όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που παραδίδονταν. Κατά το έτος 2002, με το νόμο περί αυτοπεραίωσης η εταιρεία έκλεισε οριστικά με έλεγχο και για τα δύο τελευταία χρόνια που εκκρεμούσαν, 1999 -
7. Έκτοτε, ο φάκελος με τις δηλώσεις και τα πιο σημαντικά έγγραφα, βρίσκονταν στο γραφείο του στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Το 2004, λόγο αποπεράτωσης της οικίας του στο Μαυρικιανό Ελούντας, οι φάκελοι των επιχειρήσεων που είχαν οριστικά ελεγχθεί αποθηκεύτηκαν στο υπόγειο της οικίας του στην Ελούντα Λασιθίου. Λόγω του χώρου και του όγκου που αποθηκεύτηκε στο αρχείο ήταν πολύ δύσκολο κάποιος να βρει κάτι συγκεκριμένο. Μετά την πρόσφατη τελευταία εκκαθάριση λόγω αλλαγών που έκανε στο υπόγειο, βρήκε το φάκελο της εταιρείας με τα λιγοστά στοιχεία που περιείχε μέσα. Ακολούθως, κατέθεσε στο Δικαστήριο, αντίγραφα Δήλωσης Φορολογίας Εισοδήματος και Μηχανογραφικά Δελτία Οικονομικών στοιχείων για τα έτη 1997 - 2000 και κατά την αντεξέταση του για το έτος
8. Τα τεκμήρια αυτά έχουν σημειωθεί από το Δικαστήριο, ως «τεκμήρια 11 - 23». Στην συνέχεια, ο μάρτυρας αυτός εξήγησε το περιεχόμενο των πιο πάνω τεκμηρίων. Ακολούθως, ο μάρτυρας αυτός ανέφερε ότι τελικά η επιχείρηση που ασκούσε η εταιρεία πωλήθηκε το 2000 έναντι του ποσού των 14,000,000 δρχ. Στο ποσό αυτό επιβλήθηκε φόρος υπεραξίας ύψους 2,147.669 δρχ (τεκμήριο 24) και χαρτόσημο του ΟΓΑ για την πώληση ύψους 463.641 δρχ (τεκμήριο 25) ήτοι σύνολο 2,611.310 δρχ. Το ποσό αυτό πληρώθηκε τελικά στις 24/04/2002 από τον εναγόμενο με προσωπικές του οικονομίες. Τέλος, αναφέρει ότι από τον Μαϊο του 1997 μέχρι σήμερα η μοναδική επαφή που είχε με τον ενάγοντα ήταν το καλοκαίρι του 2005, όταν του τηλεφώνησε και του ζήτησε στοιχεία και καταστάσεις της εταιρείας. Ποτέ δεν συνεννοήθηκαν τι ακριβώς ζητούσε και τον τρόπο παραλαβής τους. Ουδέποτε αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα των στοιχείων που ζητούσε και ουδέποτε του έστειλε έγκαιρα επιστολή που να ζητά στοιχεία για την οικονομική κατάσταση της εταιρείας. Ανέμενε, αναφέρει, αν ο ενάγοντας είχε αμφιβολίες, έγκαιρα το 2000 που πουλήθηκε η επιχείρηση να ζητήσει από αυτόν περισσότερες πληροφορίες τις οποίες θα του έδινε μαζί με όλο το αποδεικτικό υλικό που τότε το είχε όλο συγκεντρωμένο γιατί περίμενε τον έλεγχο της Εφορίας για να κλείσει τα φορολογικά. Πέραν των πιο πάνω κατά τη δίκη δηλώθηκαν από αμφοτέρους τους συνηγόρους των διαδίκων τα πιο κάτω παραδεκτά γεγονότα: 1) Το περιεχόμενο των τεκμηρίων 1,2,3 και 5 τα οποία αφορούν το Καταστατικό της Ομόρρυθμου Εταιρείας και τις τροποποιήσεις επί αυτού καθώς επίσης και τη συμφωνία πώλησης της επιχείρησης της Ομόρρυθμου Εταιρείας. 2) Ότι η ισοτιμία του ποσού των 6,860,000 δρχ που αξιώνεται με την αγωγή είναι €20,155.72 σεντ. 3) Κατατέθηκε εκ συμφώνου Πίνακας Ισοτιμίας της δραχμής με το ευρώ ως τεκμήριο 10 και έγινε αποδεκτό το περιεχόμενο του. Σύμφωνα με αυτόν κατά την 27/11/2000 η ισοτιμία της δραχμής με το ευρώ ήταν 340,350 ανά €1 και στις 28/12/2000 και μετέπειτα η ισοτιμία κλειδώθηκε σε 340,750 δραχμές ανά €
9. 4) Έγινε αποδεκτό γεγονός ότι το ποσό των 18,200,000 δραχμών που αξιώνεται με την ανταπαίτηση, κατά τις 27/11/2000 αντιστοιχούσε σε €53,474.36 σεντ. Διευκρινίστηκε όμως, ότι το ποσό αυτό δεν προέκυψε ολόκληρο στις 27/11/2000 και θα πρέπει να προσκομιστεί μαρτυρία αναφορικά με την ισοτιμία κατά το χρονικό διάστημα που άρχισε να προκύπτει το πιο πάνω ποσό σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ανταπαίτησης. 5) Δηλώθηκε επίσης, από τη συνήγορο του εναγομένου ότι δεν απαιτείται αποζημίωση για παράβαση συμφωνίας αλλά μόνο αποζημιώσεις για δεδουλευμένους μισθούς που προκύπτουν από το Καταστατικό της Ομόρρυθμου Εταιρείας. Έχοντας υπόψη την μαρτυρία η οποία προσκομίστηκε στο Δικαστήριο και παρέμεινε αναντίλεκτη, τα δικόγραφα και τα παραδεκτά γεγονότα που δηλώθηκαν στο Δικαστήριο από τους διαδίκους, τα κάτωθι γεγονότα αποτελούν κοινό έδαφος ή είναι παραδεκτά: Oι διάδικοι από το 1991 και μετά ήταν συνέταιροι στην Ομόρρυθμη Εταιρεία «Ησαϊας Στέλιος & Σια Ο.Ε.» με μερίδιο 49% έκαστος. Ο τρίτος συνέταιρος, κάποιος Δημήτρης Δημητρίου συμμετείχε στο συνεταιρισμό με ποσοστό 2% ως sleeping partner. Σύμφωνα με το Καταστατικό της πιο πάνω εταιρείας και τις σχετικές τροποποιήσεις επί αυτού, η διάρκεια της εταιρείας θα ήταν αορίστου χρόνου και άπαντες οι συνεταίροι είχαν υποχρέωση να προσφέρουν την προσωπική τους εργασία, απασχολούμενοι κατά το δυνατό στις αναγκαίες εργασίες προς εκπλήρωση του σκοπού της εταιρείας. Έδρα της εταιρείας ήταν η Ελούντα της Κρήτης και ο σκοπός της ήταν η εκμετάλλευση και λειτουργία του κέντρου με την επωνυμία «MΠΑΡ 74» στην πιο πάνω περιοχή καθώς επίσης και η ίδρυση και λειτουργία ομοειδών καταστημάτων, κέντρων, εστιατορίων, μπαρ και γενικώς επιχειρήσεων σχετικών με το τουρισμό. Διαχειριστής και Ταμίας της εν λόγω εταιρείας ήταν ο εναγόμενος, ο οποίος είχε δικαίωμα να την εκπροσωπεί και να την δεσμεύει. Περαιτέρω, έκαστος των συνεταίρων είχε δικαίωμα και υποχρέωση στα κέρδη και ζημιές της εταιρείας ανάλογα με τη συμμετοχή του σε αυτή. Τα καθαρά διανεμητέα κέρδη θα λογίζονταν τα απομένοντα μετά την αφαίρεση όλων των εξόδων και υποχρεώσεων της εταιρείας και των φόρων και θα κατανέμονταν στους συνεταίρους στο τέλος εκάστου έτους μετά από τη σύνταξη τακτικού ισολογισμού. Η εταιρεία θα μπορούσε να διαλυθεί ένεκα σπουδαίου λόγου ή κοινή απόφαση των συνεταίρων. Ο θάνατος ή η ηθελημένη ή μη αποχώρηση ενός από τους συνεταίρους δεν θα αποτελούσε λόγο διάλυσης της εταιρείας, η οποία θα συνέχιζε μεταξύ των υπολοίπων συνεταίρων και των κληρονόμων του αποβιώσαντος. Οι διάδικοι εργάζονταν από κοινού και πρόσφεραν την προσωπική τους εργασία στην πιο πάνω εταιρεία και λειτουργούσαν την μπυραρία με την επωνυμία «ΜΠΑΡ 74» στην Ελούντα της Κρήτης από το 1991 μέχρι και το
10. Η περίοδος που λειτουργούσαν την πιο πάνω επιχείρηση ήταν από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο εκάστου έτους, καθότι η επιχείρηση αυτή ήταν εποχιακή. Τους υπόλοιπους μήνες οι διάδικοι επέστρεφαν στην Κύπρο, οντάς Κύπριοι και οι δύο, όπου διέμεναν και απασχολούνταν σε άλλες εργασίες μέχρι να επιστρέψουν στην Κρήτη. Κανένας από τους διαδίκους δεν έπαιρνε μισθό από την εταιρεία για την περίοδο που εργάζονταν σε αυτή από κοινού. Εκείνο που έκαναν ήταν να παίρνουν από την εταιρεία χρήματα κάθε μήνα, καθόλη τη διάρκεια που βρίσκονταν στην Κρήτη για να καλύπτουν τα προσωπικά του έξοδα. Τα χρήματα αυτά τα κατέγραφαν και στο τέλος της σαιζόν, αφού αφαιρούνταν όλα τα έξοδα και φορολογίες της εταιρείας και προέκυπτε το διανεμητέο κέρδος, αφαιρούνταν και τα χρήματα που είχε μέχρι τότε πάρει ο κάθε συνέταιρος και μοιράζονταν το εναπομείναν κέρδος. Κατά το έτος 1997 ο ενάγοντας αποχώρησε από τον συνεταιρισμό με την έννοια ότι σταμάτησε να προσφέρει την προσωπική του εργασία. Ο εναγόμενος συνέχισε να εργάζεται για τους σκοπούς του συνεταιρισμού από μόνος του μέχρι και τις 27/11/2000, οπότε η επιχείρηση του συνεταιρισμού πωλήθηκε σε τρίτα πρόσωπα. Η τιμή πώλησης της επιχείρησης ανήλθε σε 14,000,000 δραχμές, ποσό το οποίο πληρώθηκε κατευθείαν στο λογαριασμό του εναγομένου. Στο ποσό αυτό επιβλήθηκε φόρος υπεραξίας από την πώληση και χαρτόσημο ύψους 2,147,669 δραχμές και ο ΟΓΑ χαρτοσήμου ύψους 463,641 δραχμές δηλαδή σύνολο 2,611,310 δραχμές. Οι πιο πάνω φορολογίες επιβλήθηκαν κατά την πώληση της επιχείρησης και πληρώθηκαν από τον εναγόμενο στις 24/04/
11. Έτσι το καθαρό ποσό της πώλησης ανήλθε σε 11,388,690 δραχμές. Το ποσό αυτό ανέρχεται σε €33,461.70 σύμφωνα με την ισοτιμία της δραχμής με το ευρώ κατά τον ουσιώδη χρόνο. Πέρα από τα πιο πάνω, αντίθετες ήταν οι εκδοχές των διαδίκων αναφορικά με το λόγο που ο ενάγοντας σταμάτησε να προσφέρει την προσωπική του εργασία στον συνεταιρισμό, το κατά πόσο ο συνεταιρισμός από το έτος 1997 μέχρι και το 2000 είχε κέρδη ή ζημιές, κατά πόσο ο εναγόμενος για τα εν λόγω έτη δικαιούται να αξιώνει μισθούς από το ενάγοντα και αν ναι ποίο είναι το ύψος των εν λόγω μισθών και κατά πόσο το ποσό των 14,000,000 δραχμών που εισπράχθηκε από τη πώληση της επιχείρησης, χρησιμοποιήθηκε από τον εναγόμενο για εξόφληση υποχρεώσεων της εταιρείας πριν τη διάλυση και το κλείσιμο της. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια που κατέθεταν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους, λαμβάνω υπόψη μου τον τρόπο που οι εν λόγω μάρτυρες απαντούσαν τις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν και γενικά την όλη αντίδραση τους από το εδώλιο του μάρτυρα. Επίσης, λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο της προφορικής τους μαρτυρίας σε συνάρτηση με την έγγραφη μαρτυρία και οτιδήποτε άλλο είναι σχετικό με την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους όπως έχει νομολογηθεί (ενδεικτικά αναφέρομαι στην Πελεκάνου v. Πελεκάνου