Aναξαγόρα Στυλιανού, Αρ. Αίτησης: 315/2011, 11 Νοεμβρίου, 2011

(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, στη βάση του ότι ο Καθ' ου η αίτηση έχει διαπράξει πράξη πτώχευσης λόγω μη συμμόρφωσής του με την Ειδοποίηση Πτώχευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με αριθμό 577/

1. Στην αίτηση αναφέρονται συνοπτικά τα ακόλουθα: Ο Καθ' ου η αίτηση για μεγαλύτερη των 6 μηνών περίοδο πριν από την υποβολή της παρούσας αίτησης κατοικούσε ή διεξήγαγε την εργασία του στην Επαρχία Λεμεσού στην οδό Τήνου αρ.
2. Ο Καθ' ου η αίτηση οφείλει στους Αιτητές το ποσό των €5.984,95 με τόκο προς 11.25% ετησίως επί ποσού €1.575,57 από 12.9.2008 μέχρι εξοφλήσεως και με τόκο προς 8% ετησίως επί του ποσού των €4.318,51 από 2.10.2008 μέχρι 14.10.2008 και με τόκο προς 5,5% ετησίως από 15.10.2008 μέχρι εξοφλήσεως πλέον έξοδα δυνάμει απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με αριθμό 3893/2008 ημερομηνίας 5.3.
3. Ούτε οι Αιτητές αλλά ούτε οποιοδήποτε πρόσωπο εκ μέρους τους κατέχει οποιαδήποτε εξασφάλιση επί της περιουσίας του Καθ' ου η αίτηση ή οποιουδήποτε μέρους αυτής για την αποπληρωμή του οφειλόμενου ποσού. Ο Καθ' ου η αίτηση εντός 3 μηνών πριν την υποβολή της παρούσας αίτησης έχει διαπράξει πράξη πτώχευσης ήτοι ότι κατά τις 27.6.2011 επιδόθηκε σε αυτόν η Ειδοποίηση Πτώχευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με αρ. 577/2011 και αυτός παρέλειψε να συμμορφωθεί με τις πρόνοιες της ειδοποίησης εντός επτά

(7)ημερών από την επίδοσή της. Η αίτηση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Γιάννου Κοσμά, τραπεζικού λειτουργού και εξουσιοδοτημένου υπαλλήλου των Αιτητών, ημερομηνίας 2.8.2011, με την οποία επιβεβαιώνεται το περιεχόμενο της αίτησης. Μετά την επίδοση της αίτησης στον Καθ' ου η αίτηση στις 27.6.2011 αυτός καταχώρησε Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης στις 21.10.2011 η οποία στηρίζεται στο άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 ΘΘ.1 - 9, Δ.42 ΘΘ. 1-7, 12 και 13, στο άρθρο 12 του Συντάγματος και στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Η Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Καθ' ου η αίτηση επίσης ημερομηνίας 21.10.2011 όπου ως μοναδικός λόγος ένστασης προβάλλεται το γεγονός ότι ουδέν ποσό οφείλεται στους Αιτητές καθότι αυτοί εξακολουθούν να είναι κύριοι του επίδικου αυτοκινήτου στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με αριθμό 3893/2008, η αξία του οποίου δεν λαμβάνεται υπόψη και δεν αφαιρείται από το εξ αποφάσεως χρέος. Κατά την ακροαματική διαδικασία δηλώθηκαν από τους δικηγόρους των δύο πλευρών τα ακόλουθα γεγονότα ως κοινώς παραδεκτά: «

1. Στις 6.6.2011 καταχωρήθηκε εναντίον του Καθ' ου η αίτηση Πτωχευτική Ειδοποίηση με αριθμό 577/2011 η οποία επιδόθηκε προσωπικά στον Καθ' ου η αίτηση (η Ένορκη Δήλωση επίδοσης της Ειδοποίησης Πτώχευσης κατατέθηκε στο φάκελο του Δικαστηρίου).
2. Δεν καταχωρήθηκε ένσταση στην πτωχευτική ειδοποίηση.
3. Η αίτηση πτώχευσης έχει επιδοθεί προσωπικά και η ένορκη δήλωση επίδοσής της βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου.» Μαρτυρία εκ μέρους των Αιτητών έδωσε στο Δικαστήριο ο κ. Γιάννος Κοσμά, ενώ ο Καθ' ου η αίτηση δεν κατέθεσε ως μάρτυρας ούτε προσέφερε μαρτυρία προς υποστήριξη της ένστασής του. Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του, ανέφερε ότι είναι υπάλληλος των Αιτητών από 5.11.1990 και σήμερα κατέχει την θέση ενός εκ των υπευθύνων στο Τμήμα Παρακολούθησης Λογαριασμών των Συμβολαίων Ενοικιαγοράς καθώς επίσης τη θέση ενός εκ των υπευθύνων σε σχέση με τις δραστηριότητες των Αιτητών και την τήρηση του αρχείου τους αναφορικά με τα συμβόλαια ενοικιαγοράς. Γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης καθώς είναι ένας εκ των λειτουργών των Αιτητών στους οποίους ανατέθηκε ο έλεγχος και η παρακολούθηση του λογαριασμού ενοικιαγοράς με αρ. 6369987-02-202, το χρεωστικό υπόλοιπο του οποίου αποτέλεσε τη βάση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 5.3.2009 υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση στα πλαίσια της αγωγής με αρ. 3893/
4. Σύμφωνα με τον κ. Κοσμά το εξ αποφάσεως χρέος και τα έξοδα που καθορίζονται στην απόφαση ημερομηνίας 5.3.2009, πιστό αντίγραφο της οποίας κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1, εξακολουθεί να οφείλεται εξ΄ ολοκλήρου στους Αιτητές από τον Καθ' ου η αίτηση. Ο κ. Κοσμά κατέθεσε επίσης ότι η βάση της αγωγής με αρ. 3893/2008 ήταν συμφωνία ενοικιαγοράς, εξ' ου και στα πλαίσια της απόφασης ημερομηνίας 5.3.2009 η Πρωτοφειλέτιδα/Εναγόμενη 1, Νίκη Νικόλα, διατάχθηκε από το Δικαστήριο να επιστρέψει και/ή παραδώσει στους Ενάγοντες/Αιτητές το όχημα με αρ. εγγραφής ΚΗQ618 (αντικείμενο ενοικιαγοράς) εντός επτά

(7)ημερών από της επιδόσεως εις αυτήν της απόφασης ώστε αυτό να πωληθεί διά δημοσίου πλειστηριασμού και το προϊόν της πωλήσεως αυτής λογισθεί έναντι ή προς εξόφληση του εξ' αποφάσεως χρέους και των εξόδων και εάν υπάρξει περίσσευμα να επιστραφεί σε αυτήν. Η απόφαση επιδόθηκε στην Εναγόμενη 1 στις 13.4.2009 (η Ένορκη Δήλωση Επίδοσης κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2) έτσι ώστε οι Αιτητές να προχωρούσαν με καταχώρηση αίτησης παρακοής εναντίον της προς το σκοπό παράδοσης του επίδικου αντικειμένου. Μετά την επίδοση της απόφασης, η Εναγομένη 1 επισκέφθηκε τα γραφεία των Αιτητών και ανέφερε ότι είχε αναζητήσει το αυτοκίνητο που προηγουμένως ήταν εγκαταλελειμμένο σε χωράφι στην περιοχή Τσιρείου λόγω σοβαρών μηχανικών προβλημάτων, όμως δεν το εντόπισε με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να το παραδώσει στους Αιτητές. Οι Αιτητές επίσης κατέβαλαν προσπάθειες να το εντοπίσουν, κάτι το οποίο δεν κατέστη εφικτό, με αποτέλεσμα μαζί με την Εναγομένη 1 να προχωρήσουν σε καταγγελία στην Αστυνομία για την κλοπή του αυτοκινήτου. Κατά την αντεξέτασή του, ο μάρτυρας επανέλαβε τους πιο πάνω ισχυρισμούς του και αρνήθηκε την υποβολή που τέθηκε από τον κ. Κονναρή ότι το αυτοκίνητο είναι σε χρησιμοποιήσιμη κατάσταση και χρησιμοποιείται από την Εναγόμενη 1, λέγοντας ότι εάν η Εναγομένη 1 χρησιμοποιούσε το αυτοκίνητο δεν θα προέβαινε σε καταγγελία, όπως επίσης οι Αιτητές δεν θα είχαν κανένα λόγο να επιτρέψουν στην Εναγομένη 1 να χρησιμοποιεί το αυτοκίνητο και να μην ζητήσουν την επιστροφή και παράδοσή του, ως είναι η γενική και καθιερωμένη πρακτική τους προτού ληφθούν οποιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης μιας απόφασης. Η μαρτυρία του κ. Γιάννου Κοσμά γίνεται αποδεκτή στην ολότητά της. Ο κ. Κοσμά άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο και έδωσε την εικόνα του μάρτυρα της αλήθειας. Σε κάθε περίπτωση, τα όσα ανέφερε στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του δεν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέταση, πέραν από την υποβολή του κ. Κονναρή ότι το επίδικο αντικείμενο ενοικιαγοράς χρησιμοποιείται από την Εναγομένη 1 στην αγωγή 3893/2008, υποβολή που ωστόσο παρέμεινε μετέωρη αφού η πλευρά του Καθ' ου η αίτηση δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία προς υποστήριξη ή τεκμηρίωση της. Αγορεύοντας εκ μέρους των Αιτητών η κα. Χατζηπαπά εισηγήθηκε ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και συνεπώς το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρήσει στην έκδοσή του. Αναφερόμενη δε στην Ένσταση του Καθ' ου η αίτηση υποστήριξε ότι οι Αιτητές ουδεμία υποχρέωση είχαν να προχωρήσουν σε εκποίηση του επίδικου αυτοκινήτου πριν από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Αντίθετα, ήταν η θέση του κ. Κονναρή ότι το ποσό που αναφέρεται στην αίτηση και για το οποίο έγινε λόγος από τον κ. Κοσμά στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας δεν είναι εκκαθαρισμένο αφού η κυριότητα του επίδικου αντικειμένου ενοικιαγοράς ανήκει στην Εναγομένη 1 και στους Αιτητές και καμία αναφορά δεν γίνεται σε σχέση με το θέμα αυτό στην αίτηση πτώχευσης. Παρέπεμψε δε το Δικαστήριο σε σχετική απόφαση του Επαρχιακού Δικαστή Κ. Σατολιά ημερομηνίας 16.10.2007 στην Αίτηση Πτώχευσης με αρ. 216/2007 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Το άρθρο 4 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, θεσμοθετεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για έκδοση διατάγματος παραλαβής περιουσίας χρεώστη, κατόπιν υποβολής αίτησης πτώχευσης, είτε από τον πιστωτή, είτε από τον ίδιο τον χρεώστη, για την προστασία της περιουσίας του χρεώστη. Η παράγραφος

(1)του άρθρου 5 του ίδιου Νόμου καθορίζει τις προϋποθέσεις οι οποίες θα πρέπει να συντρέχουν έτσι ώστε πιστωτής να δικαιούται να υποβάλει αίτηση πτώχευσης εναντίον χρεώστη. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής: (α) το χρέος που οφείλεται από το χρεώστη προς τον αιτητή πιστωτή να υπερβαίνει τις £500,00 (το αντίστοιχο σε €854,30). (β) το χρέος να είναι εκκαθαρισμένο ποσό, πληρωτέο είτε αμέσως είτε σε καθορισμένο μελλοντικό χρόνο. (γ) η πράξη πτώχευσης στην οποία στηρίζεται η πτώχευση να συνέβηκε μέσα σε τρεις μήνες πριν από την υποβολή της αίτησης. (δ) ο οφειλέτης να κατοικεί στην Κύπρο ή μέσα σε περίοδο ενός χρόνου πριν από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης να είχε τη συνήθη διαμονή ή τον τόπο εργασίας στην Κύπρο ή να διεξήγαγε εργασίες προσωπικά ή με αντιπρόσωπο στην Κύπρο. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα των Williams & Hunter on Bankruptcy (18η έκδοση) στη σελίδα 51, το βάρος απόδειξης της κάθε προϋπόθεσης βαρύνει τον πιστωτή. Όπως περαιτέρω υποδεικνύεται, το χρέος θα πρέπει να έχει δημιουργηθεί πριν από την πράξη πτώχευσης, δηλαδή να ήταν πληρωτέο πριν από την πράξη πτώχευσης, όπως επίσης να οφείλεται τόσο κατά το στάδιο της ακρόασης της αίτησης πτώχευσης και όσο και κατά το στάδιο έκδοσης του διατάγματος παραλαβής. Υπογραμμίζεται δε ότι, εάν στο μεταξύ το χρέος πληρωθεί, το Δικαστήριο δεν δύναται να εκδώσει διάταγμα παραλαβής. Το άρθρο 6 του Κεφ. 5 καθορίζει τη διαδικασία προώθησης μιας αίτησης πτώχευσης, ενώ η παράγραφος

(2)αυτού προνοεί ότι κατά την ακρόαση της αίτησης πτώχευσης θα πρέπει να αποδειχθούν τα ακόλουθα στοιχεία προκειμένου να εκδοθεί διάταγμα παραλαβής: (α) Το χρέος που οφείλεται προς τον αιτούντα πιστωτή, (β) η επίδοση της αίτησης, και (γ) η πράξη πτώχευσης. Έχοντας υπόψη τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από την πλευρά των Αιτητών, η οποία έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο και παρέμεινε αναντίλεκτη, όπως επίσης τα παραδεκτά γεγονότα που δηλώθηκαν κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας προκύπτει ότι από την πλευρά του Καθ' ου η αίτηση δεν αμφισβητούνται τα ακόλουθα ζητήματα: - Ενώ στις 6.6.2011 καταχωρήθηκε εναντίον του Καθ' ου η αίτηση η Ειδοποίηση Πτώχευσης με αριθμό 577/2011 η οποία επιδόθηκε σε αυτόν προσωπικά στις 27.6.2011, αυτός παρέλειψε να συμμορφωθεί με τις πρόνοιες της ειδοποίησης εντός 7 ημερών από την επίδοσή της και δεν καταχώρησε οποιαδήποτε ένσταση σε σχέση με αυτή. - Η αίτηση πτώχευσης καταχωρήθηκε εντός της προθεσμίας των τριών

(3)μηνών που προβλέπεται από το άρθρο 5

(1)(γ) του Κεφ. 5 και επιδόθηκε προσωπικά στον Καθ' ου η αίτηση. - Ο Καθ' ου η αίτηση για το μεγαλύτερο μέρος των 6 μηνών πριν από την καταχώρηση της αίτησης διέμενε και διεξήγαγε εργασίες στη Λεμεσό. - Ο Καθ' ου η αίτηση οφείλει εις ολόκληρο το εξ' αποφάσεως χρέος και τα έξοδα που επιδικάστηκαν εναντίον του στα πλαίσια της αγωγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με αριθμό 3893/2008. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, κατά το στάδιο των αγορεύσεων ο συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση υποστήριξε ότι οι Αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν ότι το χρέος είναι εκκαθαρισμένο ποσό, με τρόπο ώστε να μην πληρείται η προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 5

(1)(β) του Κεφ. 5. Μελετώντας, όμως, τόσο το περιεχόμενο της Ένστασης όσο και της Ένορκης Δήλωσης του Καθ' ου η αίτηση που την συνοδεύει δεν διαπιστώνεται να προωθείται μια τέτοια θέση αφού ως μοναδικός λόγος ένστασης προβάλλεται το ότι «ουδέν ποσό οφείλεται στους αιτητές καθότι αυτοί εξακολουθούν να είναι κύριοι του επίδικου στην αγωγή 3893/2008 αυτοκίνητον την αξία του οποίου δεν αφαιρούν από το εναντίον του καθ' ου εξ' αποφάσεως χρέος» (παρατίθεται αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από το σώμα της Ένστασης). Επιπρόσθετα, στη νομική βάση της αίτησης δεν περιλαμβάνεται το άρθρο 5

(1)(β) του Κεφ. 5 ούτε και υποβλήθηκε σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας αίτημα από την πλευρά του Καθ' ου η αίτηση για τροποποίηση της νομικής βάσης της καταχωρηθείσας Ένστασης. Επομένως, η θέση που προώθησε ο κ. Κονναρής δεν χρήζει εξέτασης από το Δικαστήριο αφού στερείται νομικής και πραγματικής βάσης (βλ. Ανδρέας Σοφοκλέους ν. Κωστάκη Ταβελούδη κ.ά.

(2002)1 ΑΑΔ 92). Ωστόσο και παρά την πιο πάνω κατάληξή μου, θα προχωρήσω να εξετάσω το ζήτημα που εγέρθηκε για σκοπούς πληρότητας της απόφασης. Στο σύγγραμμα Williams & Hunter on Bankruptcy (πιο πάνω), αναφέρεται στη σελίδα 55 ότι η ύπαρξη χρέους που είναι εκκαθαρισμένο ποσό αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την έκδοση διατάγματος παραλαβής. Αυτό επισημαίνεται και στο σύγγραμμα Halbury's Laws of England (4η έκδοση Reissue), Τόμος 3

(2), παράγραφος 134 στη σελίδα 94, όπου αναφέρεται ότι το δικαίωμα για αποζημιώσεις δεν είναι δικαίωμα σε εκκαθαρισμένο ποσό και δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση σε αίτηση πτώχευσης μέχρι να καθοριστούν οι αποζημιώσεις. Υπάρχει δε παραπομπή στην απόφαση Re Miller [1901] 1 KB 51, CA, όπου κρίθηκε ότι ένα ποσό που αποδόθηκε ως αποζημιώσεις με βάση την ετυμηγορία των ενόρκων δεν μπορούσε να κριθεί ως εκκαθαρισμένο ποσό πριν από την έκδοση απόφασης από το Δικαστήριο με την οποία να τίθετο σε ισχύ η εν λόγω ετυμηγορία[1]. Επισημαίνεται, μάλιστα, με αναφορά στην ίδια υπόθεση, ότι παρόλο που μια απόφαση αφορά εκ πρώτης όψεως ένα εκκαθαρισμένο ποσό, το Δικαστήριο πρέπει να κοιτάξει πίσω από την απόφαση για να βεβαιωθεί εάν το ποσό είναι στην πραγματικότητα εκκαθαρισμένο ή μη. Στην απόφαση του αδελφού Δικαστή Κ. Σατολιά, γίνεται αναφορά στην υπόθεση Re a Debtor, ex. p. Berkshire Finance Co.

(1962)106 Sol. Jo 468 D.C. για την οποία γίνεται λόγος και στο σύγγραμμα Williams & Hunter on Bankruptcy (πιο πάνω), στη σελίδα 55, όπου αναφέρεται ότι μία απόφαση που είχε εξασφαλισθεί από ένα χρηματοδοτικό οργανισμό κάτω από μία συμφωνία ενοικιαγοράς, μολονότι σκόπευε να είναι απόφαση για ένα εκκαθαρισμένο ποσό (liquidated sum), διαπιστώθηκε ότι στην πραγματικότητα αντιπροσώπευε μόνο μη εκκαθαρισμένες ζημιές (unliquidated damages) και για το λόγο αυτό δεν μπορούσε να υποστηρίξει μια αίτηση πτώχευσης. Καταρχήν θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν κατέστη δυνατόν να εντοπιστεί από το Δικαστήριο το πλήρες κείμενο της πιο πάνω απόφασης ώστε να μελετηθεί το περιεχόμενό της και οι τυχόν αρχές που τίθενται σε αυτή, ούτε η πλευρά του Καθ' ου η αίτηση την προσκόμισε στα πλαίσια των αγορεύσεων. Παρόλα αυτά, όμως, υπάρχουν πολύ πρόσφατες αγγλικές αποφάσεις όπου καθίσταται σαφές ότι όταν το χρέος καθορίζεται σε δικαστική απόφαση θεωρείται πλέον εκκαθαρισμένο ποσό για σκοπούς εξέτασης αίτησης πτώχευσης και έκδοση διατάγματος παραλαβής. Να σημειωθεί στο στάδιο αυτό ότι οι πρόνοιες που τίθενται στο άρθρο 5 του Κεφ. 5 είναι πανομοιότυπες με αυτές του άρθρου 267

(2)του αγγλικού Insolvency Act 1986. Στην υπόθεση Noel Moore and another v. Rodney Williamson and another [2011] NJCH 20, όπου η βάση για την έκδοση διατάγματος παραλαβής ήταν ποσό που οφειλόταν δυνάμει τιμολογίων για υπηρεσίες, η ένσταση του καθ' ου η αίτηση συνίστατο στο ότι το ποσό που αναφερόταν στην ειδοποίηση και αίτηση πτώχευσης δεν ήταν εκκαθαρισμένο. Στα πλαίσια της έφεσης κατά του εκδοθέντος διατάγματος παραλαβής με αναφορά στην υπόθεση Re A Debtor No. 32 of 1991 (No. 2)

(1994)BCC 524 το Δικαστήριο υπέδειξε ότι ζητήματα που αφορούν το ότι το χρέος που εμφαίνεται στην ειδοποίηση και αίτηση πτώχευσης δεν είναι εκκαθαρισμένο ποσό μπορούν να εξεταστούν εκεί όπου δεν υπάρχει δικαστική απόφαση. Παρόμοιες αρχές τέθηκαν και στην υπόθεση Spencer Robert McCuiness v. Norwich and Peterborough Building Society

(2010)EWHC 2989 (Ch) και David Truex v. Eugenie Romanova Toll

(2009)EWHC 396 (Ch). Επομένως, στη βάση των πιο πάνω αρχών της νομολογίας, από τη στιγμή που το ποσό που αναφέρεται στην υπό κρίση αίτηση πτώχευσης έχει προσδιοριστεί στα πλαίσια της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην αγωγή 3293/2008 είναι εκκαθαρισμένο με τρόπο ώστε να πληρείται και η προϋπόθεση του άρθρου 5

(1)(β) του Κεφ. 5. Ερχόμενη, τώρα, στο θέμα που εγείρεται στην Ένσταση του Καθ' ου η αίτηση σε σχέση με το ότι ουδεμία αναφορά γίνεται στην αίτηση στο αυτοκίνητο και την αξία αυτού, κρίνω ότι το ζήτημα αυτό δεν χρήζει εξέτασης στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας αφού σύμφωνα με πάγια νομολογημένες αρχές, όταν η απόφαση εκδίδεται αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, ο εξ' αποφάσεως πιστωτής είναι ελεύθερος να επιδιώξει την εκτέλεση της απόφασης εναντίον όλων των χρεωστών (βλ. Επί της Αφορώσι τον Τάκη Οικονομίδη

(1997)1 ΑΑΔ 1255). Σε κάθε περίπτωση, όπως διεφάνηκε από τη μαρτυρία του κ. Κοσμά οι Αιτητές έκαναν τις απαιτούμενες ενέργειες ώστε το αντικείμενο ενοικιαγοράς να τους επιστραφεί, πλην όμως για τους λόγους που εξήγησε δεν κατέστη εφικτό. Τέλος, επισημαίνεται ότι η όποια αναφορά του Καθ' ου η αίτηση στην Ένορκη Δήλωσή του που συνοδεύει την Ένσταση σε σχέση με το ότι η αίτηση καταχωρήθηκε εναντίον του κακόπιστα, καταχρηστικά και εκδικητικά είναι γενική και αόριστη και ως μη τεκμηριωμένη καταδικασμένη σε απόρριψη. Επομένως, στη βάση των όσων αναφέρονται στη σελίδα 7 πιο πάνω και με δεδομένη την πάνω κατάληξη μου σε σχέση με το θέμα που εγέρθηκε από την πλευρά του Καθ' ου η αίτηση, έχω ικανοποιηθεί ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που τίθενται στο άρθρο 5 του Κεφ. 5 και για το λόγο αυτό η αίτηση θα πρέπει να επιτύχει. Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του Καθ' ου η αίτηση Αναξαγόρα Στυλιανού. Το Διάταγμα να επιδοθεί αμέσως στον χρεώστη ο οποίος και καλείται με την επίδοση του διατάγματος να παρουσιαστεί στον Επίσημο Παραλήπτη που καθίσταται Προσωρινός Παραλήπτης της περιουσίας του. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other Actions / Final Αναφορά: τελική / Έκδοση διατάγματος παραλαβής/εκκαθαρισμένο ποσό [1] Βλέπε επίσης Re a Debtor (No. 975 of 1937), The Debtor v. The Petitioning Creditor and the Official Receiver [1938] 2 All ER 530. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο