Tiffany Investments Limited κ.α. ν. Indigo Mall Business, Αρ. Αγωγής: 549/2011, 18  Νοεμβρίου, 2011

(7)ημερών ή άλλη προθεσμία που θα καθορίσει το Δικαστήριο, να καταναλώνουν Ηλεκτρικό Ρεύμα εντός του Καταστήματος με Αρ. 72 στο πολυκατάστημα των Εναγόντων 1 «MY MALL» και/ή να χρησιμοποιούν το Σύστημα Κλιματισμού εντός του Καταστήματος προκαλώντας έτσι περαιτέρω έξοδο στους Ενάγοντες από την κατανάλωση του Ηλεκτρικού Ρεύματος που αναλογεί στο Σύστημα Κλιματισμού για το Κατάστημα. Γ. Διαζευκτικά, διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο ν' απαγορεύεται στους Εναγόμενους υπαλλήλους και αντιπροσώπους αυτών, εκτός αν οι Εναγόμενοι καταβάλουν στους Ενάγοντες και/ή σε οποιοδήποτε απ' αυτούς το ποσό των €74.652,32 ή οποιοδήποτε άλλο ποσό που θα καθορίσει το Δικαστήριο μέσα σε προθεσμία επτά

(7)ημερών ή άλλη προθεσμία που θα καθορίσει το Δικαστήριο, από του να εισέρχονται και/ή να χρησιμοποιούν το Κατάστημα Αρ. 72 στο πολυκατάστημα των Εναγόντων 1 «MY MALL». Δ. Διαζευκτικά, διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να επιτρέπεται στους Ενάγοντες 1 μέχρι νεώτερης οδηγίας του Δικαστηρίου να σταματήσουν και διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο Κατάστημα με Αρ. 72 στο πολυκατάστημα των Εναγόντων 1 «MY MALL» εκτός αν οι Εναγόμενοι καταβάλουν στους Ενάγοντες και/ή σε οποιοδήποτε απ' αυτούς το ποσό των €74.652,32 μέσα σε προθεσμία επτά

(7)ημερών ή άλλη προθεσμία που θα καθορίσει το Δικαστήριο.» Η αίτηση υποστηρίζεται από μακροσκελέστατη και πολυσέλιδη Ένορκη Δήλωση του κ. Χατζημιτσή συνοδευόμενη από αρκετά τεκμήρια. Σύμφωνα με αυτή, οι Ενάγοντες 1 είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του πολυκαταστήματος που είναι γνωστό ως MY MALL το οποίο βρίσκεται στο Ζακάκι. Οι Ενάγοντες 2 είναι θυγατρική εταιρεία των Εναγόντων 1 που έχει αναλάβει με την σύμφωνη γνώμη όλων των αδειούχων των καταστημάτων του MY MALL την διαχείριση του MY MALL παρέχοντας προς την ιδιοκτήτρια εταιρεία και στους αδειούχους υπηρεσίες που έχουν σχέση με την καθαριότητα, συντήρηση, διαφήμιση κ.λ.π. του MY MALL και των καταστημάτων που βρίσκονται σε αυτήν. Με συμφωνία ημερομηνίας 10.9.2008 παραχωρήθηκε άδεια χρήσης του καταστήματος αρ. 72 (Τεκμήριο ΑΧ1) προς τους INDIGO CREATIVE BUSINESS LIMITED δυνάμει της οποίας οι Εναγόμενοι δικαιούνταν να χρησιμοποιούν το ανωτέρω κατάστημα. Δυνάμει του όρου 8 της συμφωνίας, η αρχική περίοδος χρήσης καθορίστηκε σε 60 μήνες από την ημερομηνίας παράδοσης του καταστήματος. Με την υπογραφή της άδειας χρήσης τέθηκε σε ισχύ συμφωνία διαχείρισης (παράρτημα Γ στη συμφωνία άδειας χρήσης). Σύμφωνα με τον όρο 15.1 της άδειας χρήσης, οι Ενάγοντες 1 είτε από μόνοι τους είτε με άλλη οντότητα που θα διοριζόταν ή υποδεικνυόταν κατά την απόλυτο κρίση τους, θα αναλάμβανε τη διαχείριση του MY MALL, ως η διαχειρίστρια εταιρεία με όλες τις εξουσίες, δικαιώματα και υποχρεώσεις έναντι των Εναγόντων 1 αλλά και των εκάστοτε δικαιούχων των καταστημάτων εντός του MY MALL. Για το λόγο τούτο συστάθηκαν οι Ενάγοντες

1. Με τροποποιήσεις που επήλθαν στις συμφωνίες, δόθηκε το δικαίωμα στους INDIGO CREATIVE BUSINESS LIMITED να μεταβιβάσουν και εκχωρήσουν τα δικαιώματα και υποχρεώσεις τους, σε νέο αδειούχο, και όντως τα μεταβίβασαν στους Εναγομένους. Το εκάστοτε δικαιώματα χρήσης που έπρεπε να καταβάλλονται, καθορίσθηκαν με πολύ λεπτομερή τρόπο στη συμφωνία και όπως μεταφέρθηκαν αυτούσιοι οι όροι και στην Ένορκη Δήλωση παρουσιάζονται ως εξής: (α) Δικαιώματα χρήσης τουλάχιστον ποσό €4800,00 πλέον Φ.Π.Α. μηνιαίως. (β) Τέλη διαχείρισης ποσό €852,00 πλέον Φ.Π.Α. για τον πρώτο χρόνο, ενώ για τα επόμενα χρόνια στη βάση της αρχής «κόστος πλέον Φ.Π.Α.». (γ) Την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος της μονάδας, και (δ) Τα έξοδα ηλεκτρικού ρεύματος που αναλογούσε στο σύστημα κλιματισμού. Για την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος οι Ενάγοντες θα εγκαθιστούσαν ξεχωριστό μετρητή, ενώ για τα έξοδα της κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος για τον κλιματισμό συμφωνήθηκε τρόπος υπολογισμού ανάλογα με τα τετραγωνικά μέτρα του καταστήματος και τη συνολική έκταση του MY MALL. Οι Ενάγοντες 2 υπό την ιδιότητα τους ως η διαχειριστική εταιρεία που είχε την ευθύνη διαχείρισης των κοινοχρήστων χώρων και εξόδων του MY MALL απέστελλαν κάθε μήνα τιμολόγια προς τους Εναγόμενους με τις χρεώσεις για τα (α) Τέλη Διαχείρισης, (β) την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος που αφορούσε το Σύστημα Κλιματισμού και το μέρος της που αναλογούσε στην Μονάδα και (γ) την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος εντός των Μονάδων αποκλειστικά. Σχετικός είναι και ο Όρος 10.1.2 της Άδειας Χρήσης. Στις 5.8.2009 πραγματοποιήθηκε συνάντηση μετά από παράκληση της INDIGO CREATIVE BUSINESS LIMITED στην οποία οι τελευταίοι ζήτησαν από τους Ενάγοντες να τους βοηθήσουν να ανταπεξέλθουν κάποιων οικονομικών δυσκολιών και συμφωνήθηκαν (Τεκμήριο ΑΧ3) τα πιο κάτω: i. Ότι δεν θα χρεώνονταν οποιαδήποτε συμφωνημένα ελάχιστα Δικαιώματα Χρήσης, δηλαδή €4.800 πλέον Φ.Π.Α. για τον μήνα Αύγουστο 2009 (Minimum License Fees). ii. Ότι δεν θα χρεώνονταν οποιαδήποτε συμφωνημένα ελάχιστα Δικαιώματα Χρήσης για τον μήνα Σεπτέμβριο αλλά θα καταβάλλονταν στους Ενάγοντες ως Δικαιώματα Χρήσης που θα υπολογίζονταν με βάση το 9% πάνω στον κύκλο εργασιών (Turnover License Fees). iii. Όλα τα συμφωνημένα Δικαιώματα Χρήσης θα εφαρμόζονταν και θα ίσχυαν από τον μήνα Οκτώβριο 2009 και εντεύθεν. iv. Τα τέλη Διαχείρισης θα πληρώνονταν εξ' ολοκλήρου χωρίς αποκοπές. Λόγω του ότι και πάλι η INDIGO CREATIVE BUSINESS LIMITED δεν ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις της οι Ενάγοντες 2 απέστειλαν υπενθύμιση στις 19.1.2010 (Τεκμήριο ΑΧ4) ότι οφείλετο το ποσό των €19.744,23 πλέον Φ.Π.Α. δικαιώματα χρήσης και €852,00 τέλη διαχείρισης. Έγινε αποστολή και άλλων υπενθυμίσεων και υπεγράφη η συμφωνία (Τεκμήριο ΑΧ7) με την οποία ανάλαβαν να εξοφλήσουν τις μέχρι τότε οφειλές που ανέρχονταν σε €21.344,23 (δικαιώματα χρήσης), €1.704 τέλη διαχείρισης, €357,56 ηλεκτρικό ρεύμα και €1.782,62 έξοδα κλιματισμού. Στην ίδια συμφωνία έγινε πρόνοια πως εάν η INDIGO CREATIVE BUSINESS LIMITED δεν εξοφλούσε τα ανωτέρω ποσά, τότε η πρόσθετη συμφωνία θα ήταν άκυρη. Ούτε η INDIGO CREATIVE BUSINESS LIMITED αλλά ούτε οι Εναγόμενοι, στους οποίους οι πρώτοι εκχώρησαν τα δικαιώματα τους, κατέβαλαν οποιοδήποτε ποσό. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας άδειας χρήσης, παράλειψη του αδειούχου να καταβάλει τα έξοδα και δικαιώματα αποτελούσε παράβαση ουσιώδη όρου με δικαίωμα τερματισμού της άδειας χρήσης. Παρά το γεγονός πως οι Εναγόμενοι ανέλαβαν υποχρέωση να εξοφλήσουν τα οφειλόμενα και ευχαριστούσαν τους Ενάγοντες για την κατανόηση που επιδείκνυαν, αυτοί παρέλειψαν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους με αποτέλεσμα οι Ενάγοντες να αποστείλουν ειδοποίηση τερματισμού (Τεκμήριο ΑΧ13) αφού προηγήθηκε αποστολή προειδοποιητικών επιστολών (Τεκμήρια ΑΧ11, ΑΧ12). Ακολούθησε αποστολή της ειδοποίησης τερματισμού (Τεκμήριο ΑΧ14) και με ηλεκτρονικό μήνυμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση των Εναγομένων. Η πρωτότυπη επιστολή ημερομηνίας 14.10.2010 των δικηγόρων των Εναγόντων απεστάλη μεν στους Εναγόμενους στην γνωστή διεύθυνση τους με συστημένο ταχυδρομείο, πλην όμως αυτή επεστράφη ως αζήτητη (Τεκμήριο ΑΧ16). Η ειδοποίηση όμως τερματισμού παραλήφθηκε από τους Εναγόμενους οι οποίοι αντέδρασαν με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 14.10.2010 (Τεκμήριο ΑΧ17) με την οποία (α) δεν αποδέχθηκαν ότι όφειλαν το ποσό που όφειλαν και αναφερόταν στο Τεκμήριο ΑΧ16, δηλαδή €85.154,79, χωρίς όμως να διευκρινίζουν ποιο ήταν το ποσό που αναγνώριζαν ότι όφειλαν (γ) ότι όλοι οι μέχρι στιγμής λογαριασμοί για το Ηλεκτρικό ρεύμα ήταν πληρωμένοι (δ) ότι ο Όρος 22 της Άδειας Χρήσης ήταν δήθεν παράνομος και επιβλήθηκε στους Εναγόμενους με πίεση και ότι δήθεν δεν επρόκειτο σε οποιαδήποτε περίπτωση να εφαρμοστεί. Αποτελεί τη θέση του Ενόρκως Δηλούντα, πως οι Εναγόμενοι παρά τις ανωτέρω αιτιάσεις τους, εξακολουθούν να μην καταβάλλουν τα δικαιώματα χρήσης του ακινήτου, εκμεταλλευόμενοι τούτο και τις υπηρεσίες που τους προσφέρουν. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ειδοποίηση ένστασης εγείροντας ευάριθμους λόγους για τους οποίους θεωρούν την αίτηση απορριπτέα. Όπως οι λόγοι αυτοί μπορούν να κατηγοριοποιηθούν προβάλλουν τις θέσεις πως: - Τα αιτούμενα να εκδοθούν διατάγματα είναι τα ίδια με αυτά της αγωγής. - Με την έκδοση των διαταγμάτων θα κλείσει η επιχείρηση των Εναγομένων και θα οδηγηθούν σε έξωση από το κατάστημα, με ενδιάμεση διαδικασία. - Όλες οι οφειλές και λογαριασμοί που εκδόθηκαν από τους Ενάγοντες έχουν εξοφληθεί. Η ένσταση υποστηρίζεται (και αυτή) από πολυσέλιδη Ένορκη Δήλωση του κ. Καροτσάκη εκατόν τριάντα δύο παραγράφων με αρκετές υποπαραγράφους. Είναι κατανοητό ότι δεν μπορούν να μεταφερθούν όλοι οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί αλλά οι πλέον ουσιώδεις και αναγκαίοι για την επίλυση της κρινόμενης αίτησης. Προβάλλεται εν πρώτοις ισχυρισμός ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν εξασφαλίσει άδεια για την ανέγερση του επίδικου κτιρίου και ως εκ τούτου το κτίριο είναι παράνομο. Αναφέρεται πως η εταιρεία INDIGO CREATIVE BUSINESS LIMITED (η αρχικά συμβληθείσα με τους Ενάγοντες 1) εκχώρησε τα δικαιώματα της στην Εναγομένη στις 29.3.2010 (Τεκμήριο 3). Η συμφωνία διαχείρισης δεν υπογράφηκε από τους Εναγόμενους αλλά ήταν επισυνημμένη στη συμφωνία ενοικίασης, και ήταν διαφορετική για κάθε αδειούχο-κάτοχο καταστήματος. Εκφράζονται παράπονα για την διαχείριση από τους Ενάγοντες 2, τονίζοντας ότι μεροληπτούσαν έναντι άλλων καταστηματαρχών και δεν μερίμνησαν ώστε να υπάρχει αδιάκοπη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο κατάστημα που ενοικιάζουν οι Εναγόμενοι. Μέμφονται τους Ενάγοντες ότι δεν τήρησαν τις υποσχέσεις και παραστάσεις που έδωσαν περί λειτουργίας του MY MALL και Κυριακής και με τουριστικό ωράριο, και για μεταφορά τουριστών που έφθαναν στο λιμάνι Λεμεσού. Είναι η θέση των Εναγομένων ότι αν γνώριζαν πως δεν θα τηρούνταν οι υποσχέσεις αυτές, δεν θα αποδέχονταν τις παράλογες χρεώσεις που επέβαλαν σ' αυτούς τόσο η Ενάγουσα 1 όσο η Ενάγουσα
2. Αποτελεί ισχυρισμό του Ενόρκως Δηλούντα ότι όλα τα τέλη και λογαριασμοί για την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος αλλά και τα έξοδα ηλεκτρικού ρεύματος για το σύστημα κλιματισμού, που αναφέρονται στην παράγραφο 16 της αίτησης, έχουν εξοφληθεί. Καταβολή τελών έγινε και για όσα αναφέρονται στην παράγραφο 19(γ και δ) όπως επίσης και των παραγράφων 20, 21, 22, 23, 24, 25 και 26 παρά το γεγονός ότι αμφισβητούν το ύψος των χρεώσεων (Τεκμήριο 4). Αποδέχονται ότι έγινε κάποια συνάντηση τον Αύγουστο του 2009, αλλά ήταν με πρωτοβουλία και παράκληση των Εναγόντων, αφού είχαν παρατεθεί σε αυτούς από τον Ενόρκως Δηλούντα, θέματα κακοδιαχείρισης του MY MALL. Οι Εναγόμενοι πείσθηκαν ότι οι Ενάγοντες θα προέβαιναν σε διορθωτικές κινήσεις για αύξηση της εμπορικότητας του MY MALL γι' αυτό και προέβηκαν σε πρόσθετες επενδύσεις με αποτέλεσμα να υποστούν πρόσθετη ζημιά. Παρατίθενται στην Ένορκη Δήλωση αναφορές για αναβολές και καθυστέρηση στο άνοιγμα του πολυκαταστήματος με αποτέλεσμα την δημιουργία ζημιών στους Εναγόμενους για τις οποίες επιφυλάσσουν τα δικαιώματα τους. Αξίζει να αναφερθεί εδώ, πως ήδη συμπληρώθηκαν τα δικόγραφα και φαίνεται πως οι Εναγομένοι έχουν εγείρει ανταπαίτηση εναντίον των Εναγουσών. Με απαντητικές Ένορκες Δηλώσεις που καταχώρησαν μετά από άδεια του Δικαστηρίου, και συναίνεση των Εναγομένων, απαντούνται οι ισχυρισμοί των τελευταίων. Επιβεβαιώνεται η λήψη άδειας οικοδομής και πολεοδομικής άδειας για το πολυκατάστημα. Συνεπώς η αναφορά που προβάλλεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, για το παράνομο της οικοδομής, δεν εξετάζεται περαιτέρω και για τον πρόσθετο λόγο, ότι δεν εγείρεται ως λόγος ένστασης. Νομική Πτυχή Κύρια βάση της αίτησης αποτελεί το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Ν. 14/60, το οποίο έτυχε ανάλυσης σε σωρεία υποθέσεων. Η κλασσική υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd

(1982)1 A.A.Δ. 557 έχει προδιαγράψει τα κριτήρια που θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν εξεταστεί και το ισοζύγιο της ευχέρειας με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Τα τρία κριτήρια ως γνωστόν είναι (α) να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση, (β) να διαφαίνεται ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγων να επιτύχει στην αγωγή, και (γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Κατά την εξέταση της ουσίας της αίτησης το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του τα κατ΄ αντιπαράθεση ισχυριζόμενα γεγονότα και θέσεις των διαδίκων, χωρίς να διαφεύγει της προσοχής ότι σε ενδιάμεσης αιτήσεις, όπως είναι και η παρούσα, δεν εξετάζεται σε βάθος η προσφερόμενη μαρτυρία, ούτε και γίνεται οποιαδήποτε τελεσίδικη αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ή ευρήματα επί γεγονότων, παρά μόνο για να διαπιστωθεί η ύπαρξη της αναγκαίας εκείνης νομικής και πραγματικής βάσης που ικανοποιούν ή όχι τα κριτήρια του άρθρου 32. (Jonitexo v. Adidas

(1984)1 A.A.Δ. 263 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ, σελ. 269-70). Το πρώτο κριτήριο ικανοποιείται με την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. ΄Ετσι, το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ΄ ουσίαν με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης, όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δε δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης, αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία στις περιστάσεις της υπόθεσης. Αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση της ζημιάς δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη έρεισμα για την έκδοση του διατάγματος (K.O.T v. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 152, Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1121). Το Δικαστήριο θα εξετάσει τις κλασσικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 και κάτω από τις αρχές που θέτει το Αγγλικό Δίκαιο ως οι αρχές της επιείκειας για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων (άρθρο 29(γ) του Ν. 14/60 και Χριστοφίδη ν. Κοτζαναστάση

(1993)1 Α.Α.Δ. 718). Οι πιο πάνω αρχές όμως, ενόψει ανάλογα της δραστικότητας τέτοιων διαταγμάτων, οδηγούν στο συμπέρασμα για πιο αυστηρή προσέγγιση του Δικαστηρίου ειδικά ως προς την εξέταση της προσφορότητας για την έκδοση ή μη του διατάγματος, πράγμα που θα γίνει, εάν η απόφαση είναι θετική στην πλήρωση των δύο πρώτων προϋποθέσεων. Έχω μελετήσει την αίτηση, την Ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει, τις απαντητικές Ενόρκους Δηλώσεις, τα τεκμήρια που επισυνάπτονται καθώς και τα δικόγραφα. Εύκολα εξάγεται το συμπέρασμα ότι πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 32. Εξάλλου τούτο είναι αποδεκτό και από το συνήγορο των Εναγομένων ο οποίος υποδεικνύει περαιτέρω πως, σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση εγείρεται και από την ανταπαίτηση που καταχωρήθηκε εναντίον των Εναγόντων. Η συμφωνία για την άδεια χρήσης του καταστήματος τερματίσθηκε από τους Ενάγοντες. Οι Εναγόμενοι παρά τον τερματισμό εξακολουθούν να παραμένουν εντός του καταστήματος και το κατέχουν γεγονός που τους καθιστά, εκ πρώτης όψεως επεμβασίες. (Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1992)1 ΑΑΔ, 882). Οι λόγοι για τους οποίους αυτή τερματίσθηκε είναι η παράλειψη καταβολής τελών αδειών χρήσης και τελών διαχείρισης. Ένα δικαίωμα που τους έδιδε ο όρος 22.3 της συμφωνίας άδειας χρήσης. Σημειώνεται πως παρά τις διάφορες αιτιάσεις εκ μέρους των Εναγομένων για επιλεκτική συμπεριφορά των Εναγόντων προς διάφορους καταστηματάρχες και για δυσβάστακτα τέλη άδειας και τέλη διαχείρισης, τα οποία υπήρχαν από την έναρξη της συμφωνίας και επομένως της συνεργασίας τους, όμως πλήρωναν για ένα χρονικό διάστημα 9 μηνών τα τέλη αυτά και περαιτέρω με το Τεκμήριο ΑΧ7 επιβεβαίωσαν τις οφειλές τους μέχρι το Μάρτιο του 2010. Οι Εναγόμενοι επικαλούνται σοβαρές διαφορές οι οποίες παραμένουν άλυτες μέχρι σήμερα, και ότι αυτές δεν είναι απλούστατο θέμα μη πληρωμής των τελών άδειας χρήσης και των τελών διαχείρισης και ότι η απαίτηση των Εναγόντων είναι μεγαλύτερη από αυτή που αποδέχονται ότι οφείλουν και ότι η ανταπαίτηση τους ξεπερνά την απαίτηση. Όπως όμως αναφέρει ο όρος 29 της συμφωνίας άδειας χρήσης οι Εναγόμενοι δεν έχουν δικαίωμα να συμψηφίζουν τις οφειλές τους, με δικές του απαιτήσεις. Είναι σαφές ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει στο στάδιο τούτο στους ισχυρισμούς των Εναγομένων αναφορικά με παραστάσεις που δέχθηκαν ή υποσχέσεις που δόθηκαν για την υπογραφή της συμφωνίας διαχείρισης. Ο όρος 22.3 της Συμφωνίας παρέχει στους Ενάγοντες 1 το δικαίωμα, λόγω των παραβάσεων των Εναγομένων όπως παρατίθενται στην επιστολή τερματισμού ημερ. 2.12.10 (ΤΑΧ13 και ΤΑΧ 16) να τερματίσουν τη συμφωνία και με τον όρο 22.4.3 να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος προς το επίδικο υποστατικό, αφού δώσει προειδοποίηση 24 ωρών. Ο συνήγορος των εναγόντων επικαλείται το δικαίωμα τούτο των Εναγόντων και υποδεικνύει πως οι τελευταίοι προτίμησαν την βοήθεια του Δικαστηρίου, αντί να δράσουν από μόνοι τους. Υπέδειξε δε πως οι Εναγόμενοι, πέραν μιας αναφοράς περί φερεγγυότητας τους, ουδεμία απόδειξη επρόσφεραν για τούτο. Απ΄ την αντίπερα όχθη είναι η έντονη θέση του συνηγόρου των Εναγομένων πως η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, θα κλείσει την επιχείρηση των πελατών του και ουσιαστικά θα οδηγήσει σε τελεσιδικία την υπόθεση. Αντικρούοντας τον ισχυρισμό περί αφερεγγυότητας αντιστρέφει τα «πυρά» υπογραμμίζοντας πως αν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα και η καθ΄ης καταστραφεί, τότε δεν θα υπάρχει τρόπος επαναφοράς της μέσω αποζημιώσεων, ενώ αν δεν εκδοθούν, τότε με μαθηματική ακρίβεια μπορούν να υπολογισθούν τα οφειλόμενα στις Ενάγουσες, οι οποίες, τονίζει, δεν απέδειξαν τη δική τους «οικονομική ευρωστία». Σημειώνεται με την αγόρευση του συνηγόρου τους, πως οι Εναγόμενοι έχουν προβεί σε σοβαρές επενδύσεις καταβάλλοντας σημαντικά ποσά γεγονός που παραλείπουν να αναφέρουν οι Ενάγοντες όταν εκφράζουν την ανησυχία τους για τη μη πληρωμή των οφειλών. Αμφότεροι οι συνήγοροι σχολίασαν την απόφαση στην υπόθεση 789/11, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με την οποία εζητήτο έκδοση διαταγμάτων παρόμοια με τα επίδικα και την οποία ο μεν κ. Αραούζος χαρακτήρισε βοηθητική και κάλεσε το Δικαστήριο να την ακολουθήσει ενώ αντίθετα ο κ. Χριστοδουλίδης, υπέδειξε ότι τα γεγονότα που προβάλλονταν με την ένσταση σ΄ εκείνη την αγωγή διαφέρουν ουσιωδώς της κρινόμενης. Στην επιχειρηματολογία του συνηγόρου των Εναγομένων, αλλά και στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, γίνεται αναφορά σε πιθανότητα απώλειας της αντιπροσωπείας δερμάτινων ειδών που έχουν οι Εναγόμενοι από την εταιρεία Costas Theodorou Ltd και σε σίγουρη καταστροφή τους και απώλεια εισοδημάτων. Παρατηρείται πως τέτοιος λόγος δεν εισάγεται με την ειδοποίηση ένστασης. Απουσιάζει επίσης και λόγος για δυνατότητα καταβολής των τελών και ικανοποίησης της δικαστικής απόφασης που τυχόν ήθελε εκδοθεί προς όφελος των Εναγόντων. Συνεπάγεται πως το Δικαστήριο δεν θα τους σχολιάσει αφού περιορίζεται στην εξέταση των λόγων που στην αρχή της απόφασης παρατέθηκαν και που αποτελούν τους λόγους ένστασης, οι οποίοι απαραίτητα πρέπει να τίθενται. Το Δικαστήριο σε υποθέσεις παράνομης επέμβασης δεν εξετάζει μόνο θέματα αποζημίωσης των Εναγόντων κατά το τέλος της διαδικασίας, αλλά εξετάζονται και άλλοι μεταβλητοί παράγοντες όπως κατωτέρω εκτίθεται. Οι Εναγόμενοι, οι οποίοι παραμένουν εντός του καταστήματος χωρίς να πληρώνουν τα τέλη άδειας, αλλά μόνο το ηλεκτρικό ρεύμα και χωρίς να έχουν πρόθεση είτε να εγκαταλείψουν το ακίνητο, είτε να καταβάλουν τα αντίστοιχα τέλη, δεν μπορούν να επιτύχουν μεγαλύτερη προστασία απ΄ ότι οι Ενάγοντες. Το γεγονός δε αυτό παρέχει δικαίωμα στους Ενάγοντες στην έκδοση απαγορευτικού διατάγματος που να εμποδίζει την επαπειλούμενη συνεχή παραβίαση (Halsbury's Laws of England Lin εκδ. Τόμος 24 Παρ. 832) Έχει ανωτέρω καταγραφεί το συμβατικό δικαίωμα των Εναγόντων για διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος. Οι Εναγόμενοι αντιτείνουν πως αφ΄ ης στιγμής καταβάλλουν τις οφειλές για την κατανάλωση του, τότε δεν μπορεί να επιζητείται η διακοπή του. Υπενθυμίζεται και παρατηρείται πως: το αίτημα για τέτοια διακοπή εδράζεται σε συμβατικό όρο ο οποίος ενεργοποιείται λόγω της μη πληρωμής των τελών άδειας χρήσης και διαχείρισης και όχι λόγω μη πληρωμής του ηλεκτρικού ρεύματος. Οι εναγόμενοι ενήργησαν σε τούτο το θέμα μεροληπτικά, επιλέγοντας να πληρώνουν το ηλεκτρικό ρεύμα το οποίο καταναλώνουν, ενώ τηρούν αρνητική στάση για την καταβολή των τελών αδείας χρήσης, ασκώντας στο επίδικο κατάστημα βιοποριστή επιχείρηση και αποκομίζοντας εισόδημα εις βάρος ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων των Εναγόντων. Για τούτο θεωρώ ότι η ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών εκφεύγει της στενής αντίληψης της υλικής ζημιάς (Μ & Ch. Mitsingas Tr. Ltd v. Timberland Co

(1997)1 (Γ) AΑΔ 1791. Παρόμοια και σχετική με την κρινόμενη υπόθεση είναι η Thanos Hotel Ltd v. Γεώργιου Ιωακείμ

(2004)1 Β ΑΑΔ 1167 η οποία αφορούσε άδειας χρήσης. Σ΄ εκείνη απορρίφθηκε κατ΄ έφεση η απαίτηση αδειούχου τον οποίο οι ιδιοκτήτες «εξεδίωξαν» χωρίς να εξασφαλίσουν διάταγμα του Δικαστηρίου. Λέχθηκαν τα εξής σημαντικά: «...Αναφορικά με τη θεραπεία της αυτοβοήθειας (the remedy of self-help) σχετικά είναι τα όσα αναφέρονται στη σελ. 396 της υπόθεσης Bristol Corporation (ανωτέρω), η ουσία των οποίων είναι ότι παρόλο που ένας πολίτης δικαιούται να προχωρήσει σε ανάκτηση της κατοχής του ακινήτου (εκεί που κάποιο πρόσωπο κατέχει τούτο σαφώς παράνομα) χωρίς τη βοήθεια του δικαστηρίου και νοουμένου ότι μπορεί να πράξει τούτο ειρηνικά, εντούτοις είναι συμβουλεύσιμο όπως πράττει τούτο μέσω δικαστηρίου. Ταυτόχρονα όμως και τα δικαστήρια θα πρέπει να φροντίζουν όπως το δικαίωμα του αυτό εξασφαλίζεται σύντομα.» Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όπως δε τονίσθηκε στην Odysseos (ανωτέρω) το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Αν η υπόθεση ως εκ της φύσεως της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων και ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο, εκτός και αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η δυσκολία όμως υπολογισμού των αποζημιώσεων αυτών καθ' εαυτών, δεν οδηγεί κατ' ανάγκη στο συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη (ΚΟΤ ν. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Όπως έχει λεχθεί στην Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231 και υιοθετήθηκε στην Κυρισάββα ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. σελ. 1245, 1253: «η έννοια του δυσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη.» Είναι σαφές από τα ανωτέρω πως η τρίτη προϋπόθεση πληρείται. Μετά την ικανοποίηση των τριών κριτηρίων, το Δικαστήριο οδηγείται στην εξέταση και του άλλου παράγοντα, του ισοζυγίου της ευχέρειας, το οποίο κρίνεται ότι θα πρέπει επίσης να ασκηθεί υπέρ των αιτητών, δεδομένου ότι αυτό κλίνει σαφώς υπέρ τους. Όπως έχει σημειωθεί στην υπόθεση Francome v. Mirror Group Newspaper

(1984)1 W.L.R. 892, σελ. 898 η φράση «ισοζύγιο της ευχέρειας» («balance of convenience»), είναι μια ατυχής έκφραση εφόσον το Δικαστήριο ασχολείται με τη δικαιοσύνη και όχι την ευχέρεια των διαδίκων. Στην προσπάθεια του το Δικαστήριο να ισοζυγίσει εντελώς αντίθετες θέσεις και αξιώσεις το καθήκον του σε αυτό το στάδιο είναι να εξετάσει την πιθανότητα επιτυχίας από οποιονδήποτε των διαδίκων και να διασφαλίσει ότι τίποτε δεν θα συμβεί κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας που θα επηρεάσει αρνητικά τα δικαιώματα του. Αναμφίβολα εντελώς εξωπραγματικές θέσεις και αντιστρατευόμενες στη λογική αξιώσεις, μπορούν και πρέπει να παραγνωρίζονται. Εδώ, για όλους τους λόγους που έχουν αναπτυχθεί, οι αξιώσεις των αιτητών παρουσιάζονται να ικανοποιούν τα σχετικά κριτήρια της νομολογίας και του νόμου και έτσι είναι επάναγκες να διατηρηθεί το status quo ante προς διατήρηση των δεδομένων ως είχαν αμέσως πριν την έγερση της αγωγής, αφού οι Ενάγοντες αποδέχονται να παραμείνουν οι Εναγόμενοι στο κατάστημα, υπό κάποιους όρους χωρίς να εξοστρακίζεται το δικαίωμα ιδιοκτησίας των Εναγόντων. (Κοσμά ν. Χ"Κυπρή κ.α.)

(2000)1 ΑΑΔ 169) Ρητά η συμφωνία παρέχει το δικαίωμα στους Ενάγοντες να προβούν στην ενέργεια την οποία επιδιώκουν να εξασφαλίσουν με διάταγμα του Δικαστηρίου. Ενήργησαν σ΄ αυτό το στάδιο με ορθό και δίκαιο τρόπο, αποφεύγοντας να επιλύσουν ετσιθελικά τη διαφορά και να δημιουργήσουν ενδεχομένως περαιτέρω διαφορές και προστριβές και de facto καταστάσεις. Τέθηκε ζήτημα ότι τα αιτούμενα διατάγματα αποτελούν θεραπείες υπέρτερες των αξιουμένων θεραπειών του κλητήριου και το Δικαστήριο δεν μπορεί να εκδώσει προσωρινά διατάγματα, τα οποία στην ουσία αποφασίζουν τελεσίδικα τα ίδια τα επίδικα θέματα της αγωγής. (Μιχαήλ ν. Πρεβίνος Λτδ

(1969)1 Α.Α.Δ. 578). Αναμφίβολα η νομολογία έχει καθορίσει ότι είναι ανεπιθύμητο για το Δικαστήριο να εκδίδει διατάγματα τα οποία αποφασίζουν τελεσίδικα τα όσα ζητούνται με την αγωγή, διότι έτσι δεν διατηρείται απλά το status quo ante, αλλά αποφασίζει επίδικα θέματα της ίδιας της αγωγής. Το ανεπιθύμητο βέβαια δεν ταυτίζεται με την απαγόρευση. Μεταγενέστερη της Πρεβίνος Λτδ νομολογία, ανέφερε ότι «η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή, δεν αποκλείεται», όπως λέχθηκε στην Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 11077, ημερ. 13.9.02, με αναφορά και στις υποθέσεις Jonitexo v. Adidas - supra - και Κοσμά ν. Χ"Kυπρή

(2000)1 Α.Α.Δ. 169. Σχετική είναι και η υπόθεση Tafco (Foreign Trade Organization for Chemicals and Foodstuffs) of Syria (No. 1) v. The Ship "Lambros L" and her cargo

(1977)1 A.A.Δ. 143. Δεν μπορεί να τεθεί εκ προοιμίου απόλυτος κανόνας και κάθε υπόθεση πρέπει να αποφασίζεται επί των ιδίων της γεγονότων. Κατ' αρχάς, η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος σημαίνει ότι δεν διαρκεί πέραν του χρόνου για τον οποίο αυτό ορίζεται από το Δικαστήριο να ισχύει, και, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι διάταγμα στο διηνεκές που τυχόν δυνατόν να εκδοθεί μετά την ολοκλήρωση της ακρόασης επί της ουσίας της αγωγής. Μετέπειτα, ένα διάταγμα προσωρινής φύσεως μπορεί να αφορά μόνο ορισμένους διαδίκους και όχι όλους, και τέλος, η ενδιάμεση θεραπεία έχει σκοπό να διατηρήσει το status quo ante μέχρις ότου τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των διαδίκων αποφασιστούν τελεσίδικα. Επομένως, δεν υπάρχει πρόβλημα με την χορήγηση ενδιαμέσων θεραπειών, έστω και αν ζητούνται παρόμοιες θεραπείες με αυτές της αγωγής και υπενθυμίζεται εδώ, ότι τα αιτούμενα διατάγματα δεν αφορούν όλα τις ίδιες θεραπείες όπως παρουσιάζονται στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και την έκθεση απαίτησης δυνάμει των οποίων αξιώνονται και αποζημιώσεις. Στην κρινόμενη περίπτωση το δικαίωμα των αιτητών σε τελεσίδικη θεραπεία, είναι αρκετά ισχυρό, αφού φαίνεται να διεκδικούν θεραπείες επί τη βάσει της παράνομης πλέον κατοχής του καταστήματος εκ μέρους των εναγομένων. Το γεγονός πως οι τελευταίοι διατηρούν και προτάσσουν ανταπαίτηση εναντίον των Εναγόντων, τούτο δεν υποσκαλίζει τα δικαιώματα των πρώτων. (δέστε Κυρισάβα (ανωτέρω), Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfa briken Adi Dassler KG

(1984)1 CLR 263) Έχοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω και τη φύση των αιτούμενων να εκδοθούν διαταγμάτων, θεωρώ πιο δίκαιη θεραπεία αυτή που διαγράφεται από το αιτητικό της παραγράφου Α της αίτησης και εκδίδεται σχετικό διάταγμα. Για εξισορρόπηση των εκατέρωθεν συμφερόντων και αν ήθελε φανεί ότι το διάταγμα εξεδόθη άνευ ευλόγου αιτίας για κάλυψη τυχόν ζημιών των Εναγομένων, οι Ενάγοντες - Αιτητές να καταθέσουν εντός 5 ημερών τραπεζική εγγύηση ύψους €30.000 (άρθρο 32 του Ν. 14/60 Kerr on Injunctions 6η έκδοση σελ. 27). Συμφωνώ με τη λύση που έδωσε το Δικαστήριο στην αγωγή 789/10 την οποία θεωρώ δίκαια, δηλαδή έχοντας υπόψη τις συνέπειες που θα έχει στη λειτουργία της επιχείρησης των Εναγομένων η μη χρήση ηλεκτρικού ρεύματος, και για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης, αναστέλλεται η ισχύς του διατάγματος για περίοδο 30 ημερών, εντός της οποίας οι Εναγόμενοι να καταθέσουν τραπεζική εγγύηση ύψους €40.000 για κάλυψη των Εναγόντων σε περίπτωση που εκδοθεί υπέρ τους απόφαση. Με την κατάθεση της εγγύησης παύει η ισχύς του διατάγματος. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ΄ ων όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............. Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΚ, ΜΛ. Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Ενδιάμεση / Συντηρητικό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο