Societe Generale Cyprus Limited ν. Paco Trading Ltd, Αρ. Αγωγής 4838/08, 25/11/2011

(1), 2

(2)και 9(η) και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Παναγιώτη Μαυρουδή διευθυντή των εναγομένων ημερ. 26.9.11. Στην ένορκη του δήλωση ο κ. Μαυρουδής αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης όπως διαφαίνεται από τον φάκελο της και πρόβαλε ότι η μη συμμόρφωση των Εναγομένων-Αιτητών με τη διαταγή του Δικαστηρίου για παραχώρηση ασφάλειας εξόδων των Εναγόντων αναφορικά με την Ανταπαίτηση τους, οφείλεται σε πραγματική αδυναμία τους λόγω της δέσμευσης των κεφαλαίων τους από τους Ενάγοντες. Πρόταξε ότι έκρινε ορθό να αποσυρθεί η Ανταπαίτηση με την επιφύλαξη του δικαιώματος να καταχωρηθεί νέα αγωγή όταν οικονομικά οι Εναγόμενοι θα μπορούν να στηρίξουν τη διαδικασία. Καταλήγοντας εισηγήθηκε ότι δεν θα πρέπει να επιτραπεί στους ενάγοντες να εκμεταλλευθούν την προσωρινή αδυναμία των εναγομένων και να απορρίψουν την Ανταπαίτηση υπό συνθήκες που δημιουργούν δεδικασμένο. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των καθ'ων η αίτηση η οποία στηρίζεται στους εξής λόγους: "(A) Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. (Β) Αυτή είναι παράτυπη και/ ή αντικανονική και/ή βασίζεται σε λανθασμένη νομική βάση. (Γ) Η αιτήτρια δεν αναφέρει κανένα καλό λόγο που να τεκμηριώνει την ανάγκη για να γίνει δεκτό το αίτημα της και/ή ο μοναδικός λόγος που προβάλλει προς υποστήριξη έχει ήδη κριθεί και αξιολογηθεί από το Δικαστήριο σε προηγούμενη διαδικασία. (Δ) Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, δεν προσκομίζεται ίχνος μαρτυρίας που να αποδεικνύει τους ισχυρισμούς της αιτήτριας. (Ε) Η αίτηση έχει εγερθεί καθυστερημένα. (ΣΤ) Η αίτηση είναι καταχρηστική και/ή κακόπιστη. (Ζ) Η αίτηση αποτελεί προσπάθεια της αιτήτριας για να αποφύγει και/ή να μην συμμορφωθεί και/ή να παραμερίσει και/ή καταστρατηγήσει το ήδη εκδοθέν διάταγμα εναντίον της ημερ. 19.1.2011, με ανορθόδοξο και/ή άγνωστο στο δικαϊκό μας σύστημα τρόπο. (Η) Η αίτηση τείνει να επηρεάσει και να παρακάμψει τις αρχές περί δεδικασμένου. (Θ) Με το αιτητικό της παρούσας αίτησης, η αιτήτρια επιδιώκει καταχρηστικά να αποκτήσει πλεονέκτημα τακτικής (tactical advantage) έναντι της καθ'ης η αίτηση. (Ι) Το αιτούμενο διάταγμα θα προκαλέσει ζημιά στα δικαιώματα της καθ'ης η αίτηση, ενώ και η ίδια η έννοια της δικαιοσύνης θα πληγεί ανεπανόρθωτα σε περίπτωση έκδοσής του". Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Μαριλένας Μιχαηλίδου υπαλλήλου των καθ'ων η αίτηση και πλήρως εξουσιοδοτημένης να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Ουσιαστικά η κα Μιχαηλίδου επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης τονίζοντας την παράλειψη των αιτητών να συμμορφωθούν με τη διαταγή του Δικαστηρίου ημερ. 19.1.11 για παροχή ασφάλειας εξόδων μέσα στην προθεσμία που έθεσε το Δικαστήριο. Πρόταξε το καθυστερημένο της αίτησης δηλαδή την πάροδο 8 μηνών απ' όταν η Ανταπαίτηση υπόκειτο σε απόρριψη. Ηταν εισήγηση της όπως ακουστεί πρώτα η αίτηση των καθ'ων η αίτηση ημερ.2.3.11 με την οποία επιζητείται η απόρριψη της Ανταπαίτησης στη βάση της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 19.1.11 και το Δικαστήριο να θεωρήσει την παρούσα διαδικασία ως καταχρηστική με βασικό επιχείρημα την απόκτηση πλεονεκτήματος τακτικής έναντι των καθ'ων η αίτηση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με γραπτές αγορεύσεις παραπέμποντας το Δικαστήριο και σε σχετική νομολογία. Ειδική αναφορά στις επί μέρους εισηγήσεις τους θα γίνει κατωτέρω στο κατάλληλο στάδιο. Ουσιαστικά η αίτηση βασίζεται στη Δ.15 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Στην υπόθεση Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ 670, 675, 676 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής σ' ο,τι αφορά την εμβέλεια και λειτουργία της Δ.15: «Το ζήτημα καλύπτεται από τη Δ.15 των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας. Οι προεκτάσεις της εξηγήθηκαν στις υποθέσεις Kypreos v. Kypreos

(1984)1 C.L.R 565 και Eleftheriades v. Cyprus Hotels

(1985)1 C.L.R 677. Με τη θέσπιση της η ελευθερία που αναγνωριζόταν στον ενάγοντα για απόσυρση της αγωγής οποτεδήποτε, διατηρώντας δικαίωμα επαναφοράς της αιτίας της αγωγής που αποτελούσε το αντικείμενο της με νέα αγωγή ή σε μεταγενέστερη διαδικασία, δεν υπάρχει πλέον. Ο ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο. Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς. Ο ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρησης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο. Η απόσυρση της αγωγής και η επακόλουθη απόρριψή της χωρίς τέτοια άδεια που εξ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο. (Βλ. Spencer Bower and Turner - The Doctrine or Res Judicata 2η έκδοση σελ.36, παράγραφος 39). Η πιο πάνω νομολογιακή αρχή υιοθετήθηκε σε νεότερες αποφάσεις όπως στην υπόθεση Πατσαλίδης ν. Δίσπυρου

(2006)1 ΑΑΔ 17, η οποία επιβεβαίωσε ταυτόχρονα ότι η νομολογία μας που ακολούθησε την Αγγλική σ' ότι αφορά την εμβέλεια και λειτουργία της Δ.15, είναι πλέον σαφής και ευθυγραμμισμένη. Είναι φανερό ότι τότε μόνο το Δικαστήριο δύναται να παράσχει άδεια στον ενάγοντα να αποσύρει την Αγωγή του και κατ' επέκταση σε εναγόμενο την Ανταπαίτηση του, εφόσον αυτό αποβαίνει προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, δεν συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και δεν επιτρέπει στο διάδικο με το διάβημα του να αποκομίσει πλεονέκτημα τακτικής (βλ. Kypreos v. Kypreos

(1984)1 A.A.Δ 565 & Γαβριήλ ν. Αγαπίου

(1998)1 Α.Α.Δ 1868). Το γεγονός ότι εκκρεμεί διαταγή αναστολής της διαδικασίας μέχρις ότου προβεί ο Ενάγων σε συγκεκριμένη ενέργεια όπως να δώσει ασφάλεια εξόδων δεν εμποδίζει τον Ενάγοντα να καταχωρήσει ειδοποίηση διακοπής (βλ. Τhe Annual Practice του 1953, σελ. 431). Άδεια του Δικαστηρίου απαιτείται σε κάθε περίπτωση που Εναγόμενος ενεργεί σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 15, περιλαμβανομένης απόσυρσης Ανταπαίτησης (βλ. The Annual Practice του 1953, σελ. 430). Επιπλέον ο Εναγόμενος μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να υποβάλει αίτηση διά κλήσεως για να αποφασιστεί το θέμα κατά πόσο η διακοπή άνευ αδείας του Δικαστηρίου είναι δυνατή (βλ. Mundy v. Butterley Co.,

(1932)2 Ch. 227). Στην προκειμένη περίπτωση αν και η αγωγή καταχωρήθηκε στις 12.12.2008, εντούτοις δεν έχει οριστεί γι΄ ακρόαση μέχρι σήμερα. Οι εναγόμενοι καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης με δικηγόρο στις 21.1.2009 και ακολούθησε στις 27.4.2009 αίτηση των εναγομένων για απόρριψη της αγωγής γιατί οι ενάγοντες παρέλειψαν να καταχωρήσουν την Έκθεση Απαίτησης τους. Η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε τελικά στις 25.6.2009, η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση στις 19.11.2009 και η Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση στις 10.9.

1. Στις 10.9.2010 καταχωρήθηκε από μέρους των Εναγόντων αίτηση για ασφάλεια εξόδων αναφορικά με την Ανταπαίτηση και στις 19.1.2011 το Δικαστήριο εξέδωσε, κατόπιν ακρόασης, την απόφαση του δυνάμει της οποίας οι Εναγόμενοι διατάχθηκαν να καταθέσουν μέσα σε 30 μέρες στον Πρωτοκολλητή ποσό ύψους €13.300 ή τραπεζική εγγύηση για το ίδιο ποσό ως ασφάλεια των εξόδων των Εναγόντων, διαφορετικά η Ανταπαίτηση θα υπόκειται σε απόρριψη. Eίναι κοινό έδαφος ότι εναντίον της απόφασης αυτής καταχωρήθηκε η έφεση με αρ. 57/11 η οποία εκκρεμεί. Οι Εναγόμενοι παρέλειψαν να συμμορφωθούν εντός της ταχθείσας προθεσμίας οπότε οι Ενάγοντες προχώρησαν στην καταχώρηση στις 2.3.2011 αίτησης για απόρριψη της Ανταπαίτησης. Η αίτηση αυτή προσέκρουσε στην ένσταση των Εναγομένων και εξακολουθεί να εκκρεμεί, εφόσον το Δικαστήριο έκρινε εύλογο να ακουστεί κατά πρώτο η υπό εκδίκαση αίτηση των Εναγομένων για διακοπή της Ανταπαίτησης άνευ βλάβης. Σημειώνεται ότι αίτημα για διακοπή της Ανταπαίτησης άνευ βλάβης υποβλήθηκε και προφορικά προηγουμένως δηλ. στις 7.7.11 και επειδή οι εναγόμενοι έφεραν ένσταση ορίστηκε γι' ακρόαση στις 19.9.11, ημερομηνία κατά την οποία δόθηκαν οδηγίες από το Δικαστήριο για καταχώρηση γραπτής αίτησης. Με την Ανταπαίτηση τους οι Εναγόμενοι αξιώνουν εναντίον των Εναγόντων τα ποσά των €203.149,80, €203.000,20, €203.100,30 και €203.229,70 δυνάμει τεσσάρων τραπεζικών επιταγών (banker's drafts) αντίστοιχα όλες ημερ. 20.3.2008 οι οποίες δεν τιμήθηκαν από την Ενάγουσα λόγω «πεπλανημένης αντίληψης» ότι επρόκειτο για συνήθεις επιταγές. Οι επιταγές αυτές εκδόθηκαν στα πλαίσια δοσοληψιών των Εναγομένων με άλλες εταιρείες. Σημειώνω ότι επίδικο θέμα της αγωγής είναι κυρίως το νόμιμο της ανάκλησης πληρωμής από μέρους της Ενάγουσας των πιο πάνω επιταγών. Η εκδίκαση της αγωγής δεν έχει ακόμη αρχίσει ενώ οι εναγόμενοι - αιτητές τα μοναδικά διαβήματα στα οποία έχουν προβεί, μετά την παραλαβή της Απάντησης και Υπεράσπισης των Εναγόντων στην Ανταπαίτηση τους, ήταν η καταχώρηση ένστασης στην αίτηση γι' ασφάλεια εξόδων και στην μεταγενέστερη αίτηση για απόρριψη της αγωγής λόγω μη συμμόρφωσης τους με τη διαταγή του Δικαστηρίου στην προηγούμενη αίτηση. Μια από τις εισηγήσεις στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου των εναγομένων -αιτητών, είναι ότι οι πελάτες του έχουν κάθε δικαίωμα να προβούν σε διακοπή της Ανταπαίτησης τους κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, ενόψει του χρόνου που υποβάλλεται τέτοιο αίτημα πριν δηλαδή την ακρόαση. Για τέτοιο δικαίωμα που πηγάζει από τις πρόνοιες των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών δεν φαίνεται να υπάρχει αμφισβήτηση από την άλλη πλευρά. Εκείνο που αμφισβητείται είναι η «άνευ βλάβης» διακοπή που έχει ως αποτέλεσμα το δικαίωμα επαναφοράς της. Ηταν εισήγηση του δικηγόρου των εναγόντων-καθ'ων η αίτηση ότι ο λόγος που προβάλλεται για την άνευ βλάβης διακοπή της Ανταπαίτησης είναι καταχρηστικός, ατεκμηρίωτος, αβάσιμος και άνευ αποδεικτικού ερείσματος. Δεν συμφωνώ με την θέση αυτή. Η πραγματική αδυναμία παραχώρησης ασφάλειας εξόδων από μέρους των εναγόντων δεν προβάλλεται για πρώτη φορά αλλά ήταν και λόγος ένστασης στη διαδικασία της αίτησης των Εναγόντων για παροχή τέτοιας ασφάλειας. Διαφορετικά δεν θα υπήρχε λόγος για απόσυρση της Ανταπαίτησης με την επιφύλαξη του δικαιώματος τους να την επαναφέρουν μελλοντικά. Συνεπώς δεν μπορούν να αποδοθούν στους αιτητές αλλότρια κίνητρα ή ότι ήταν εκ των υστέρων σκέψη τoυς προς αποφυγή παροχής της ασφάλειας εξόδων ή ως ενέργεια τους που αποσκοπεί σε απόκτηση οφέλους σε βάρος των Εναγόντων. Δεν παραγνωρίζω ότι οι Ενάγοντες με την παράλειψη των Εναγομένων να συμμορφωθούν με το διάταγμα παροχής ασφάλειας εξόδων απέκτησαν το δικαίωμα να ζητήσουν απόρριψη της Ανταπαίτησης, όπως και έκαμαν με την αίτηση τους ημερομηνίας 2.3.
2. Eχει νομολογηθεί ότι η ασφάλεια εξόδων δεν πρέπει να λειτουργεί με τρόπο που να στερεί το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο (βλ. Επίσημος Παραλήπτης ως Εκκαθαριστής της K.S.S Trading Ltd v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου Λτδ

(2005)1(B) A.Α.Δ 1446). Συνεπώς το δικαίωμα αυτό των εναγόντων να ζητήσουν δηλαδή απόρριψη της Ανταπαίτησης θα πρέπει να σταθμιστεί παράλληλα με το δικαίωμα των εναγομένων προώθησης στο Δικαστήριο της Ανταπαίτησης τους. Από την άλλη δεν υπάρχει καμιά ένδειξη περί πρόκλησης ουσιαστικής ζημιάς στους ενάγοντες σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος, εκτός του ενδεχομένου να αντιμετωπίσουν μελλοντικά την Ανταπαίτηση σε άλλη δικαστική διαδικασία αντί στην παρούσα, ώστε το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να απορρίψει την αίτηση. Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης τυχόν απόρριψη του αιτήματος όχι μόνο δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της δικαιοσύνης αλλά είναι ορατός ο κίνδυνος πρόκλησης αδικίας στους εναγόμενους εφόσον σε περίπτωση έγερσης νέας δικαστικής διαδικασίας από μέρους των αιτητών σε σχέση με την Ανταπαίτηση τους, υπάρχει το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσουν ένσταση δεδικασμένου. Σημειώνω ότι σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος είναι ενδεχόμενο οι ενάγοντες - καθ'ων η αίτηση να αντιμετωπίσουν μελλοντικά την ίδια Ανταπαίτηση των Εναγόμενων. Αυτό όμως δεν είναι το μοναδικό κριτήριο. Είναι γεγονός ότι με την διακοπή της Ανταπαίτησης άνευ βλάβης θα επαφίεται αποκλειστικά στους Εναγόμενους η απόφαση και ο χρόνος λήψης νέων δικαστικών διαβημάτων θέτοντας με τον τρόπο αυτό τους Ενάγοντες σε αγωνία ή και αμηχανία αναμένοντας τέτοιο ενδεχόμενο. Το θέμα του εύλογου χρόνου λήψης δικαστικών διαβημάτων θα κριθεί στην τυχόν νέα δικαστική διαδικασία, αν και εφόσον τεθεί τέτοιο ζήτημα από τους Ενάγοντες - Καθ΄ων η Αίτηση. Δεν συμφωνώ επίσης με τη θέση του δικηγόρου των Εναγόντων ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος θα έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση του διατάγματος για παροχή ασφάλειας εξόδων κατά τρόπο ανορθόδοξο και άγνωστο στο δικαϊκό μας σύστημα. Το Δικαστήριο σε καμία περίπτωση επιλαμβανόμενο της παρούσας αίτησης έχει εξουσία να επιληφθεί ή να αποφασίσει για την τύχη του πιο πάνω διατάγματος αν και το διάταγμα συναρτάται άμεσα με την ύπαρξη και το αποτέλεσμα της Ανταπαίτησης. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει μόνο η παρούσα αίτηση για την άνευ βλάβης διακοπή της Ανταπαίτησης και αυτήν θα αποφασίσει. Αν με την διακοπή της Ανταπαίτησης εξαλείφεται και το διάταγμα που εκδόθηκε στα πλαίσια της εκκρεμότητας της Ανταπαίτησης, αυτό ουδόλως σημαίνει ότι το Δικαστήριο ενήργησε παράτυπα και εκτός των πλαισίων της δικαιοδοσίας του αλλ' ούτε το γεγονός αυτό είναι το αποφασιστικό κριτήριο απόρριψης του αιτήματος. Έχει κριθεί μεταξύ των άλλων παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Κρίνω επίσης ότι με τη διακοπή της Ανταπαίτησης τους άνευ βλάβης ουδόλως μπορεί να θεωρηθεί ότι οι Εναγόμενοι θα αποκτήσουν πλεονέκτημα τακτικής έναντι των Εναγόντων κατά τρόπο άδικο για τους Ενάγοντες-Καθ΄ ων η Αίτηση. Οι Ενάγοντες δεν εμποδίζονται να επανέλθουν με νέα αίτηση για ασφάλεια εξόδων στη νέα τυχόν μελλοντική δικαστική διαδικασία εναντίον τους. Το ζήτημα του χρόνου που μεσολάβησε έχει επίσης συνυπολογιστεί και δεν κρίνω το διάστημα των 5 ½ μηνών περίπου από τις 19/1/11 μέχρι τις 7/7/11 που τέθηκε για πρώτη φορά θέμα απόσυρσης της Ανταπαίτησης άνευ βλάβης, υπό τις συνθήκες της παρούσας υπόθεσης, ότι είναι υπέρμετρος κατά τρόπο που να επενεργήσει σε βάρος των αιτητών. Μια από τις εισηγήσεις του δικηγόρου των εναγόντων-καθ'ων η αίτηση είναι ότι η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση, δηλαδή στηρίζεται στη Δ.48, Θ.9(η) αντί στη Δ.48, Θ.9(f). Είναι κοινό έδαφος ότι η κύρια δικαιοδοτική βάση της αίτησης είναι η Δ.15, Θ. 1-4, γεγονός που επιτρέπει στο Δικαστήριο να εξετάσει την ουσία της αίτησης. Η Δ.48, Θ.9(f) αναφέρεται στον τύπο της αίτησης που απαιτείται για διακοπή αγωγής σύμφωνα με τη Δ.15, Θ.1 ότι δηλαδή αυτή θα πρέπει να γίνεται δια κλήσεως. Αυτό το τύπο της αίτησης χρησιμοποίησαν οι εναγόμενοι-αιτητές στην παρούσα περίπτωση. Αν στη νομική βάση της αίτησης τους αντί του Θ.9(f) της Δ.48 αναφέρουν 9(η) αυτή η διαφορά δεν είναι αναμφίβολα τέτοιας υφής και έκτασης που να απαγορεύει στο Δικαστήριο να εξετάσει την αίτηση. Την θεωρώ ως απλό τυπογραφικό λάθος, επουσιώδες, που δεν αποκλείω να οφείλεται ακόμα στην προσπάθεια μετάφρασης και/ή αρίθμησης των υποπαραγράφων του θεσμού 9 της Δ.48 στην Ελληνική γλώσσα από το πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο. Εν πάση περιπτώσει οι ενάγοντες - καθ'ων η αίτηση δεν φαίνεται να έχουν επηρεαστεί με οποιονδήποτε τρόπο δυσμενώς στην προώθηση της ένστασης τους, ούτε εξ άλλου υποβλήθηκε τέτοια εισήγηση. Καταλήγοντας, κρίνω δικαιολογημένη την αίτηση και την εγκρίνω. Η άδεια για απόσυρση της Ανταπαίτησης άνευ βλάβης δίνεται. Η Ανταπαίτηση απορρίπτεται με δικαίωμα επαναφοράς της. Όσα έξοδα έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της Ανταπαίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων-Καθ΄ ων η αίτηση και σε βάρος των Εναγομένων-Αιτητών ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της δίκης. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της αίτησης, σύμφωνα με τη Διαταγή 59, Θεσμό 1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών βρίσκεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Σημειώνω ότι στην παρούσα περίπτωση οι Εναγόμενοι - Αιτητές κερδίζουν το αίτημα τους και ως επιτυχών διάδικος δικαιούνται στα έξοδα τους. Από την άλλη οι Ενάγοντες-Καθ΄ ων η Αίτηση δεν ήσαν υπαίτιοι στην καταχώρηση της αίτησης και συνεπώς είναι λογικό να τους επιδικαστούν τα έξοδα τους. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αίτηση καταχωρήθηκε πριν η υπόθεση τροχιοδρομηθεί γι΄ ακρόαση και μετά από προφορικά αιτήματα από μέρους των Εναγομένων με το ίδιο περιεχόμενο που προσέκρουσαν στην ένσταση των Εναγομένων, κρίνω δικαιολογημένο όπως μη επιδικαστούν έξοδα υπέρ οποιουδήποτε των διαδίκων. Συνεπώς δεν προβαίνω σε οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) .............. Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστον Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Aitisi gia diakopi tis Antapaitisis cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο