Αναφορικά με την Στέλλα Ιορδάνους, Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ.: 628/2011, 7 Δεκεμβρίου, 2011

(1)(ζ), 87, 90 και 93, στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς 16, 18 και 188, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 ΘΘ. 1-7 και Δ.64, στα άρθρα 29 και 31 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στις αρχές της επιείκιας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, ενώ συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της Χρεώστιδας ημερομηνίας 7.9.

1. Στις 11.10.2011 οι Πιστωτές καταχώρησαν Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης η οποία βασίζεται στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς 16, 18, 39 - 43 και 188 και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 ΘΘ. 1-4, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης: - Η υπό κρίση αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, παράτυπη και αντικανονική. - Η Ειδοποίηση Πτώχευσης είναι νομότυπη και σύμφωνη με τις πρόνοιες του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, και των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών. - Η θέση της Χρεώστιδας ότι δεν λήφθηκαν εναντίον της και της πρωτοφειλέτιδας μέτρα εκτέλεσης της απόφασης δεν ευσταθεί καθότι εναντίον και των δύο έχει καταχωρηθεί ένταλμα εκπόιησης κινητής περιουσίας, το οποίο έχει επιστραφεί ανεκτέλεστο. - Ο ισχυρισμός της Χρεώστιδας ότι το ποσό που αναγράφεται στην Ειδοποίηση Πτώχευσης δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα δεν ευσταθεί. - Η απόφαση επί της οποίας βασίστηκε η Ειδοποίηση Πτώχευσης έχει ανανεωθεί στις 25.10.
2. - Η θέση της Χρεώστιδας ότι είναι οικοκυρά και δεν εργάζεται δεν αληθεύει αφού η ίδια εργάζεται στην εταιρεία Delloitte Ltd, Εγκεκριμένους Λογιστές και Σύμβουλους Επιχειρήσεων. Η Ένσταση των Πιστωτών συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του εξουσιοδοτημένου υπαλλήλου τους κ. Γιάννου Κοσμά ημερομηνίας 11.10.2011 όπου ουσιαστικά επαναλαμβάνονται και αναλύονται περαιτέρω οι λόγοι ένστασης. Κατά την ακροαματική διαδικασία και οι δύο πλευρές αρκέστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους με παραπομπή στη σχετική νομοθεσία και νομολογία. Το άρθρο 3

(1)(ζ) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5, καθορίζει ως πράξη πτώχευσης, την εντός 7 ημερών μη συμμόρφωση σε ειδοποίηση πτώχευσης. Η διαδικασία της ειδοποίησης πτώχευσης ρυθμίζεται από το Μέρος ΙΙΙ των Πτωχευτικών Κανονισμών και ειδικότερα από τους Κανονισμούς 38 - 43. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 40

(2), ο οφειλέτης έχει δικαίωμα να καταχωρήσει ένορκη δήλωση στην οποία να αναφέρει ότι έχει ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση που ισοδυναμεί ή υπερβαίνει το εξ' αποφάσεως χρέος και η οποία δεν μπορούσε να εγερθεί στην διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση που αφορά την ειδοποίηση. Η εν λόγω ένορκη δήλωση λειτουργεί, σύμφωνα με τον Κανονισμό 41, ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στην Δημοκρατία θα πρέπει να καταχωρηθεί εντός 3 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης στον οφειλέτη [βλέπε Κανονισμό 40

(3)]. Ο οφειλέτης δεν μπορεί να εγείρει με την ένορκη του δήλωση οποιοδήποτε θέμα πέραν αυτών που αναφέρονται στο Κανονισμό 40

(2). Στην υπόθεση Νίκος Λάρκος ν. Ελένη Παναγή Κατσαρή

(2000)1 ΑΑΔ 1694, υποδείχθηκε ότι οι λόγοι οι οποίοι μπορούν να εγερθούν ως ένσταση στη βάση του Κανονισμού 40 σχετίζονται μόνο με την ύπαρξη ανταπαίτησης, ανταξίωσης ή συμψηφισμού που υπερβαίνει το εξ' αποφάσεως χρέος και που ο οφειλέτης δεν μπορούσε να εγείρει στη διαδικασία κατά την οποία λήφθηκε η επίδικη απόφαση. Οι αρχές αυτές επιβεβαιώθηκαν και στην Λαϊκή Τράπεζα Λτδ ν. Δημήτρης Δημητρίου

(2008)1 ΑΑΔ 425, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε ότι ο ισχυρισμός της εξόφλησης του χρέους θα μπορούσε να εγερθεί μόνο σε ξεχωριστή αίτηση για παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης. Κρίθηκε επίσης από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο παραμέρισε την Ειδοποίηση Πτώχευσης, αφού δεν είχε δικαιοδοσία να πράξει κάτι τέτοιο με βάση την καταχωρηθείσα ένορκη δήλωση. Από τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση αυτή, όπου γίνεται αναφορά τόσο στο άρθρο 3

(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5 όσο και στις πρόνοιες των Κανονισμών 40

(2)και 41 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών αλλά και στη σχετική κυπριακή και αγγλική νομολογία και αυθεντίες, προκύπτουν τα ακόλουθα: 1. Ο οφειλέτης δεν μπορεί με την ένορκη δήλωση η οποία προβλέπεται στους Κανονισμούς 40

(2)και 41 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών να εγείρει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα πέραν από την ύπαρξη ανταπαίτησης, ανταγωγής ή συμψηφισμού. 2. Άλλοι λόγοι ακύρωσης της ειδοποίησης πτώχευσης, εκτός από αυτούς που αναφέρονται στον Κανονισμό 40

(2), όπως παρατυπία στην έκδοση ή κακή επίδοση της Ειδοποίησης, ως επίσης ισχυρισμοί για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους, μπορούν μεν να προβληθούν από τον οφειλέτη αλλά σε τέτοια περίπτωση η ορθή διαδικασία είναι η καταχώρηση ξεχωριστής, ειδικής προς τούτο αίτησης, ήτοι αίτησης προς ακύρωση και όχι η επιδίωξη ακύρωσης της ειδοποίησης πτώχευσης με ένορκη δήλωση. Ως προς την αναγκαιότητα καταχώρησης αίτησης για ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης για λόγους άλλους από τους προβλεπόμενους στον Κανονισμό 40

(2)λέχθηκαν τα ακόλουθα στην υπόθεση Re Costas Louka

(1986)2 JSC 365: «In view of the above authorities I hold that a debtor is entitled to apply for the setting aside of a bankruptcy notice on grounds other than those set out in r.40

(2)of the Bankruptcy Rules, but in such a case he has to apply by means of an application and not by means of an affidavit. In this connection, I think, r.16 of the Bankruptcy Rules is the rule applicable.» (Σχετικά είναι επίσης τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Williams' Law and Practice in Bankruptcy των Muir Hunter και David Graham, (19η έκδοση) στη σελίδα 38) Όπως επίσης αναφέρεται στην πιο πάνω υπόθεση, στις περιπτώσεις όπου καταχωρείται αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης δεν ισχύει η προθεσμία των τριών ημερών που προβλέπεται για την καταχώρηση της ένορκης δήλωσης σύμφωνα με τον Κανονισμό 40

(2)(βλέπε επίσης Επί τοις Αφορώσι τον Λουκή Αττεσλή, Πολιτική Έφεση 109/2008, απόφαση ημερομηνίας 20.12.2010). Είναι, λοιπόν, στο στάδιο αυτό που πρέπει να λεχθεί ότι ορθά η Χρεώστιδα προέβηκε στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης αφού στην προκειμένη περίπτωση η ακύρωση της Ειδοποίησης Πτώχευσης επιδιώκεται για λόγους άλλους από την ύπαρξη ανταπαίτησης, ανταγωγής ή συμψηφισμού. Επομένως, στη βάση των πιο πάνω, θα προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας της αίτησης και των λόγων για τους οποίους αξιώνεται η ακύρωση της Ειδοποίησης Πτώχευσης: Η Ειδοποίηση Πτώχευσης είναι παράτυπη καθότι στο σώμα της δεν αναφέρεται οποιαδήποτε νομική βάση Σχετικά με το πιο πάνω ζήτημα σημειώνω ότι η αίτηση για έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης, η Ειδοποίηση Πτώχευσης και η οπισθογράφηση αυτής συνάδουν πλήρως με τους Τύπους 3 και 4 των Πτωχευτικών Κανονισμών, με τρόπο ώστε ο προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης να μην ευσταθεί (βλέπε Ιωσήφ Ηλία ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. 260/2007, απόφαση ημερομηνίας 8.3.2010, όπου εξετάστηκε παρόμοιο ζήτημα σε σχέση με αίτηση πτώχευσης). Η Χρεώστιδα είναι εγγυήτρια στα πλαίσια της απόφασης επί της οποίας βασίστηκε η Ειδοποίηση Πτώχευσης Ο λόγος ακύρωσης που προβάλλεται σε σχέση με το θέμα αυτό επίσης δεν μπορεί να ευσταθήσει. Ενόψει του ότι η απόφαση ημερομηνίας 10.2.2000, επί της οποίας βασίστηκε η Ειδοποίηση Πτώχευσης, είχε εκδοθεί υπέρ των Εναγόντων/Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ και εναντίον των Εναγομένων 1, 2, 4, 5 και 6 στην αγωγή (η Χρεώστιδα ήταν η Εναγομένη 5) αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, η ιδιότητα της Χρεώστιδας ως εγγυήτριας να μην επηρεάσει την τύχη της Ειδοποίησης Πτώχευσης με οποιοδήποτε τρόπο. Όπως έχει αναφερθεί και στην υπόθεση Επί τοις Αφορώσι τον Τάκη Οικονομίδη

(1997)1 ΑΑΔ 1255, στη σελίδα 1263, όταν πρόκειται για εκτέλεση απόφασης που εκδίδεται «ομού και/ή κεχωρισμένως», ο εξ αποφάσεως πιστωτής είναι ελεύθερος να επιδιώξει την ταυτόχρονη εκτέλεση της απόφασης εναντίον όλων των χρεωστών αφού οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα αλλοίωνε την έννοια της απόφασης που εκδίδεται κατά αυτό τον τρόπο. Σε κάθε περίπτωση, η πλευρά της Χρεώστιδας δεν παρέπεμψε το Δικαστήριο σε νομολογία η οποία να υποστηρίζει τον πιο πάνω προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης της Ειδοποίησης Πτώχευσης, επομένως το θέμα δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. Η Χρεώστιδα στερείται οποιασδήποτε περιουσίας Η Χρεώστιδα προβάλλει ως επιπρόσθετο λόγο ακύρωσης το γεγονός ότι στερείται οποιασδήποτε περιουσίας με τρόπο ώστε η πτωχευτική διαδικασία να μην εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό. Ως προς την ανυπαρξία περιουσιακών στοιχείων του χρεώστη, αναφέρονται τα ακόλουθα στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England (3η έκδοση) Τόμος 2, στην παράγραφο 601: «601. Lack of assets. It is not a sufficient reason for refusing to make a receiving order that the debtor has not assets presently available for distribution among the creditors, as it is possible that there may be property coming to the debtor between the date of the receiving order and the date of the bankrupt's discharge. The court, however, has a discretion, and may refuse to make a receiving order if it is clearly convinced, not merely by the statement of the debtor but from all the circumstances of the case, that there are no assents and no prospect of any coming into existence, and that the only effect of a receiving order would be a waste of money in costs, especially where there is a previous bankruptcy still in existence, of where the proceedings are of an oppressive character.» Όπως σημειώνεται και στη σελίδα 60 του συγγράμματος Williams' Law and Practice in Bankruptcy (πιο πάνω) η πιθανότητα ή και ακόμη το ενδεχόμενο να μην υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία δεν είναι λόγος για απόρριψη της αίτησης. Σε κάθε περίπτωση, στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του ικανοποιητικά στοιχεία σε σχέση με το ζήτημα που εγείρεται αφού η Χρεώστιδα παρέλειψε να προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία που να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό της ότι δεν είναι ιδιοκτήτρια ή δικαιούχος ή κάτοχος οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου. Αντίθετα, από τα ενώπιον μου στοιχεία τα οποία έχουν προσκομιστεί από τους Πιστωτές προκύπτει ότι η Χρεώστιδα εργάζεται και λαμβάνει μηνιαίο εισόδημα, θέση η οποία και δεν αμφισβητήθηκε από αυτήν αφού ο κ. Κοσμά δεν αντεξετάστηκε επί του σχετικού ισχυρισμού του. Στην απουσία, λοιπόν, οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας από την πλευρά της Χρεώστιδας, η πιο πάνω θέση της παρέμεινε ανυπόστατη και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί. Η Ειδοποίηση Πτώχευσης είναι κακόπιστη και εκδικητική Αναφορικά με το πιο πάνω ζήτημα, θα πρέπει καταρχήν να σημειώσω ότι η θέση που προβάλλεται από την Χρεώστιδα δεν εξειδικεύεται με οποιοδήποτε τρόπο στην Ένορκη Δήλωσή της που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Παρομοίως, ούτε και στο στάδιο των αγορεύσεων ο συνήγορός της ανέλυσε στο Δικαστήριο τη θέση αυτή, με τρόπο ώστε η εισήγηση για κακοπιστία στην καταχώρηση και έκδοση της Ειδοποίησης Πτώχευσης να μην μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού παρέμεινε γενική, αόριστη και ατεκμηρίωτη. Γενικότερα, θα πρέπει να λεχθεί ότι η Χρεώστιδα δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε στοιχεία που να τείνουν να αποδείξουν ότι ο σκοπός της παρούσας πτωχευτικής διαδικασίας είναι άλλος από αυτός που ορίζει ο νόμος, ήτοι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ' ισονομία όλων των πιστωτών (βλ. Πετράκη ν. Κίμωνος

(2006)1 ΑΑΔ 1311, London Clubs Ltd κ.α. v. Ρόδου Παπαδόπουλου

(2002)1 ΑΑΔ 1699 και Αναφορικά με τον Αντώνη Τόσκα, Πολιτική Έφεση 37/2008, απόφαση ημερομηνίας 20.12.2010). Οι Πιστωτές δεν προχώρησαν με μέτρα εκτέλεσης της απόφασης επί της οποίας βασίστηκε η Ειδοποίηση Πτώχευσης εναντίον της Χρεώστιδας Σε σχέση με το ζήτημα αυτό, από την πλευρά των Πιστωτών αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωση του κ. Κοσμά που συνοδεύει την Ένσταση ότι ο ισχυρισμός της Χρεώστιδας περί μη λήψης μέτρων προς το σκοπό εκτέλεσης της απόφασης δεν ευσταθεί αφού είχε εκδοθεί ένταλμα για εκποίηση της κινητής περιουσίας της το οποίο επιστράφηκε ανεκτέλεστο (η σχετική ειδοποίηση του Δικαστικού Επιδότη ημερομηνίας 19.9.2003 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α στην Ένορκη Δήλωση του κ. Κοσμά). Επομένως, στη βάση των πιο πάνω και ενόψει της μη αντεξέτασης του κ. Κοσμά, η θέση της Χρεώστιδας τίθεται σε αμφισβήτηση. Σε κάθε περίπτωση, όπως έχει νομολογηθεί η πτωχευτική διαδικασία δεν περιλαμβάνεται ως μέθοδος εκτέλεσης δικαστικής απόφασης στο άρθρο 14 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 (βλέπε Επί της Αφορώσι τον Τάκη Οικονομίδη (πιο πάνω)) με τρόπο ώστε και αυτός ο λόγος ακύρωσης να μην μπορεί να επιτύχει. Το αιτούμενο ποσό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα Ούτε η πιο πάνω θέση της Χρεώστιδας έχει τεκμηριωθεί με οποιοδήποτε τρόπο αφού παρέμεινε στη σφαίρα της αοριστίας. Πέραν από τον γενικό ισχυρισμό που προβάλλεται τόσο στην αίτηση και τη συνοδεύουσα αυτήν Ένορκη Δήλωση της όσο και στην Γραπτή Αγόρευση του συνηγόρου της δεν προβάλλεται κανένας συγκεκριμένος ισχυρισμός ούτε παρατίθενται οποιαδήποτε στοιχεία προς απόδειξη αυτής της θέσης σε σχέση με την οποία το βάρος απόδειξης ήταν στους ώμους της Χρεώστιδας (βλέπε Μιχαλάκης Αλωνεύτης ν. Alpha Bank Ltd, Πολιτική Έφεση 5/2008, απόφαση ημερομηνίας 14.4.2010). Επιπρόσθετα, συναφώς σημειώνεται ότι ο κ. Κοσμά δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της αναλυτικής κατάστασης λογαριασμού η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Γ στην Ένορκη Δήλωσή του ημερομηνίας 11.10.2011. Η απόφαση στην οποία στηρίζεται η Ειδοποίηση Πτώχευσης δεν έχει ανανεωθεί με τρόπο ώστε οι Πιστωτές να μην νομιμοποιούνται στην εκτέλεσή της Αναφορικά με το ζήτημα αυτό, από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου διαπιστώνονται τα εξής: Η απόφαση επί της οποίας βασίστηκε η υπό κρίση Ειδοποίηση Πτώχευσης εκδόθηκε στις 10.2.2000, ενώ στα πλαίσια της αγωγής με αριθμό 6228/1998 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού παραχώρησε στις 25.10.2007 "άδεια για εκτέλεση της αποφάσεως στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, λόγω παρέλευσης έξι

(6)ετών από της ημερομηνίας που εκδόθηκε η απόφαση" (το σχετικό διάταγμα παρατίθεται αυτούσιο). Αποτελεί θέση της Χρεώστιδας ότι από τη στιγμή που στο διάταγμα ημερομηνίας 25.10.2007 δεν αναγράφεται η περίοδος για την οποία παραχωρείται η άδεια εκτέλεσης, οι Πιστωτές δεν νομιμοποιούνταν στην εκτέλεση της απόφασης κατά τον χρόνο που εκδόθηκε η Ειδοποίηση Πτώχευσης. Αντίθετη ήταν η θέση των Πιστωτών οι οποίοι εισηγούνται ότι η πτωχευτική διαδικασία δεν είναι μέτρο εκτέλεσης με τρόπο ώστε το πιο πάνω επιχείρημα να μην βρίσκει νομικό έρεισμα. Αναφορικά με το ζήτημα αυτό θα πρέπει καταρχήν να γίνει αναφορά στα όσα προνοούνται στη δεύτερη παράγραφο του άρθρου 3

(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5 και έχουν ως εξής: «Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο κατά τον εκάστοτε χρόνο νομιμοποιείται να εκτελέσει τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα, θα θεωρείται ότι είναι πιστωτής που εξασφάλισε τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα.» Στο σύγγραμμα Williams' Law and Practice on Bankruptcy (πιο πάνω) στη σελίδα 37 κάτω από τον τίτλο ««Execution not having been stayed»: Concurrent executions» αναφέρεται ότι «These words include cases where the creditor at the time when the notice is issued is not in a position to issue execution as well as those where execution has been stayed». Περαιτέρω, στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England (πιο πάνω), Τόμος 2, αναφέρονται τα ακόλουθα στις σελίδες 272 - 273 (παράγραφος 512): "The judgment creditor must be in a position to issue execution on his judgment, and therefore when a creditor has obtained final judgment his executor cannot issue a bankruptcy notice founded on it without having obtained leave of the court to issue execution". Πιο κάτω επεξηγείται ότι «This leave of the court is obtained under R.S.C. Ord. 42, r. 23». Η αγγλική διαταγή O.42 r.23 είναι η αντίστοιχη με την δική μας Δ.40 Θ. 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και μεταξύ άλλων προνοεί ότι σε περίπτωση παρέλευσης έξι

(6)χρόνων από την έκδοση της δικαστικής απόφασης χρειάζεται άδεια του Δικαστηρίου ώστε ο εξ αποφάσεως πιστωτής να είναι σε θέση να την εκτελέσει. Επίσης, στο The Annual Practice 1958, αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 1020: «Bankruptcy notice.- «Although the issue of a bankruptcy notice is not an "execution", in practice the Bankruptcy Court requires the fiat of a Master (Q.B.D.) before a notice will issue founded on a judgment more than six years old». Έχοντας υπόψη όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω, κρίνω ότι για να μπορεί ένας πιστωτής να προχωρήσει με την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης, θα πρέπει όχι μόνο να κατέχει τελεσίδικη απόφαση η εκτέλεση της οποίας να μην έχει ανασταλεί, αλλά παράλληλα είναι απαραίτητο όπως σε περίπτωση παρέλευσης δέκα ετών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης[1] να έχει εξασφαλίσει άδεια για εκτέλεση αυτής της απόφασης δυνάμει της Δ.40 Θ. 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Αν και η πτωχευτική διαδικασία δεν είναι μέτρο εκτέλεσης, εντούτοις θεωρώ ότι η έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης η οποία βασίζεται σε δικαστική απόφαση προϋποθέτει όπως η απόφαση αυτή να μπορεί να εκτελεστεί. Με δεδομένη την πιο πάνω κατάληξη μου, απομένει να εξεταστεί κατά πόσον κατά τον χρόνο έκδοσης της Ειδοποίησης Πτώχευσης οι Πιστωτές νομιμοποιούνταν να εκτελέσουν την απόφαση ημερομηνίας 10.2.2000 στη βάση της άδειας που είχε δοθεί από το Δικαστήριο στις 25.10.

1. Στο The Annual Practice 1958, αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με τη διάρκεια της άδειας εκτέλεσης απόφασης που παραχωρείται δυνάμει της αγγλικής διαταγής Ο. 42 r. 23: «Duration of Order hereunder. - In practice an order under this Rule to issue execution is considered, if not acted upon, to endure for one year only» Επίσης, στον Τόμο 19 του Atkin's Court Forms (2η έκδοση), αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 28: «Where the court grants leave for the issue of a writ of execution and the writ is not issued within one year after the date of the order granting such leave, the order ceases to have effect without prejudice to the making of a fresh order» Επομένως, στη βάση των αρχών που παρατίθενται πιο πάνω και ελλείψει μαρτυρίας από την πλευρά των Πιστωτών ότι εντός ενός έτους από την παραχώρηση της άδειας για εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 10.2.2000 είχαν ληφθεί οποιαδήποτε μέτρα προς το σκοπό αυτό, οι Πιστωτές δεν με έχουν ικανοποιήσει ότι κατά τον χρόνο έκδοσης της Ειδοποίησης Πτώχευσης νομιμοποιούνταν να εκτελέσουν την απόφαση στη βάση της οποίας εκδόθηκε η υπό κρίση Ειδοποίηση Πτώχευσης. Συνεπώς, για το λόγο αυτό και μόνο η Ειδοποίηση Πτώχευσης θα πρέπει να ακυρωθεί. Συνακόλουθα, λοιπόν, η αίτηση επιτυγχάνει και η με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Ειδοποίηση Πτώχευσης ακυρώνεται ενώ τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Χρεώστιδας - Αιτήτριας και εναντίον των Πιστωτών - Καθ΄ ων η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/ General Applications / Bankruptcy Proceedings /Setting aside Bankruptcy notice Αναφορά: Αίτηση για ακύρωση ειδοποίησης πτώχευσης/νομιμοποίηση πιστωτών για εκτέλεση της απόφασης [1] Σχετικές είναι οι πρόνοιες του Διαδικαστικού Κανονισμού 1/
2. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο