Ελένης Θωμά Ιακώβου ν. Ανδρέα Νικολάου, Αρ. Αγωγής: 2826/2010, 27 Ιανουαρίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A12 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2826/2010 Μεταξύ: Ελένης Θωμά Ιακώβου, Δρομολαξιά. Ενάγουσας -και- Ανδρέα Νικολάου, Κίτι. Εναγομένου Ημερομηνία: 27 Ιανουαρίου
- Αίτηση ημερομηνίας 13.10.2011 για τροποποίηση έκθεσης απαιτήσεως Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κα Κουσιάππα για Αντώνης Α. Παπαλλής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ου: κ. Κ. Μούσκος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αιτήτρια στην υφιστάμενη έκθεση απαίτησης της ισχυρίζεται ότι στις 2.12.2009 ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα για το οποίο φέρει την ευθύνη ο Καθ΄ ου και εκ του οποίου η ίδια υπέστη σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές. Τις τελευταίες προσδιόρισε σε €4.608,
- Είναι η θέση της επίσης πως ο Εναγόμενος αφού συζήτησε έντονα με την Ενάγουσα, την κτύπησε και εγκατέλειψε τη σκηνή. Όσον αφορά τις σωματικές βλάβες αναφέρει στην υφιστάμενη παρ. 6 πως υπέστη: - ερυθρότητα και ευαισθησία στο αριστερό μάγουλο. - ευαισθησία στην οσφυϊκή χώρα. - ευαισθησία στον αριστερό αγκώνα. - εκδορές στον αριστερό αγκώνα και στη δεξιά άκρα χείρα. Ο Εναγόμενος στην υπεράσπιση του προέβαλε ότι η αγωγή αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας διότι η Αιτήτρια είχε εγείρει και την αγωγή 3655/2009 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας με την οποίαν αξιώνει αποζημιώσεις για τις ίδιες σωματικές βλάβες ως και στην παρούσα αγωγή. Πράγμα που ευσταθεί αφού, όπως αναφέρεται και στην ένορκη δήλωση της δικηγόρου Έλλης Οικονόμου η οποία συνοδεύει την αίτηση, εκ παραδρομής ή και ένεκα απουσίας μέρους των ιατρικών πιστοποιητικών και στις δύο αγωγές αναφέρθηκαν οι ίδιες σωματικές βλάβες. Το πρόβλημα διαπιστώθηκε, σύμφωνα με την κα Οικονόμου, μόλις πρόσφατα και κυρίως κατά την προετοιμασία για την ακρόαση της παρούσας αγωγής, οπότε κρίθηκε αναγκαία η τροποποίηση ούτως ώστε να εκτεθούν οι σωματικές βλάβες που υπέστη η Ενάγουσα εξαιτίας του δυστυχήματος, με απώτερο στόχο τον κατά το δυνατό διαχωρισμό των σωματικών βλαβών που υπέστη από το δυστύχημα και από την επίθεση. Η αίτηση βασίζεται στις Δ.25 θ.1-6 και Δ.48 θ.2, 8, 9 και συνοδεύεται από την αναφερθείσα ένορκη δήλωση. Ο Εναγόμενος προέβαλε 12 λόγους ένστασης οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν στα εξής: ι. Καθυστέρηση η οποία δεν δικαιολογείται. ιι. Ακαταλληλότητα ένορκης δήλωσης της κας Οικονόμου. ιιι. Εισάγονται νέα θέματα, ασαφή ή αόριστα γεγονότα, νέες ή άλλες σωματικές βλάβες και νέα ζητήματα που επηρεάζουν ή και αλλάζουν ή και προκαλούν σύγχυση στη νομική βάση της αγωγής ή περιπλέκουν τις επίδικες διαφορές. Οι πιο πάνω λόγοι επαναλαμβάνονται και αναλύονται με αναφορά σε μαρτυρία και στην ένορκη δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση. Θα γίνει αναφορά όπου χρειάζεται. Νομική πτυχή Οι αρχές με βάση τις οποίες εξετάζονται παρόμοιες αιτήσεις είναι πολύ καλά γνωστές και προκύπτουν μέσα από πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation
(1989)1E A.A.Δ. 44, Χρίστου ν. Αζά
(1992)1 Α.Α.Δ. 704, Λάμπρου ν. Λάμπρου
(2002)1 Α.Α.Δ. 1092). Για τις ανάγκες της παρούσας θεωρώ πως είναι αρκετό να παραπέμψω στην πρόσφατη υπόθεση 1. Clive Preece κ.α. v. Νάσω Θεοφίλου Ρωσσίδου, Πολ. Έφ. 271/2008, ημερ. 16.12.2011 στην οποίαν οι Δικ. Κραμβής συνόψισε τις αρχές ως εξής: «Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, Διαταγή 25 καν. 1, παρέχουν δυνατότητα τροποποίησης των δικογράφων. Η επί τούτου απόφαση, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η οποία ασκείται στη βάση καθιερωμένων κριτηρίων. Αίτηση για τροποποίηση δικογράφου μπορεί να εγκριθεί σε κάθε στάδιο της διαδικασίας εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις οι οποίες καθιστούν την τροποποίηση απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτιμάται ύστερα από συνεκτίμηση όλων των παραγόντων της κάθε υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένων και των επιπτώσεων που ενδεχομένως θα προκληθούν στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Βλ. Εθν. Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. κ.α. ν. Βιομ. Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κ.α.
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 237. Στην Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934 έχει ειπωθεί ότι η σύγχρονη τάση είναι να επιτρέπουν τα δικαστήρια τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμα και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα.» Στην παρούσα περίπτωση ουσιαστικά - εκτός από τη μικρή μείωση σ΄ ένα ποσό και την αναρίθμηση κάποιων παραγράφων λόγω διαγραφής άλλων - ζητείται τροποποίηση ως εξής: «(Β) Με την προσθήκη στο τέλος της παραγράφου 3 των κάτωθι: «Η ενάγουσα διεκδικεί τα δικαιώματά της για την εν λόγω παράνομη επίθεση που δέχτηκε από τον εναγόμενο με την αγωγή αριθμός 3655/09 την οποία ήγειρε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Αμέσως μετά το εν λόγω δυστύχημα και εξαιτίας των σωματικών βλαβών που υπέστη, η ενάγουσα μεταφέρθη στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας.» (Δ) Με την προσθήκη στην αρχή της νέας παραγράφου 6 των κάτωθι: «Ένεκα του εν λόγω δυστυχήματος η ενάγουσα υπέστη τραύματα στον αυχένα και στη μέση με αποτέλεσμα να παρουσιάσει αυχενικό σύνδρομο.» (Ε) Με την προσθήκη στο τέλος της νέας παραγράφου 7 των πιο κάτω: «Από σωματικής πλευράς, η ενάγουσα έχει έντονο αυχενικό σύνδρομο, πόνους στη μέση και υποβάλλεται σε φυσιοθεραπείες. Επιπλέον η ενάγουσα έχει πονοκεφάλους, ζαλάδες και έντονες αϋπνίες που συνοδεύονται από εφιάλτες. Εξαιτίας των ανωτέρω, η προσωπική και επαγγελματική ζωή της ενάγουσας επηρεάστηκε ουσιαστικά.» Όντως δηλαδή πρόκειται για αντικατάσταση των αρχικών σωματικών βλαβών με άλλες, οι οποίες κατ΄ ισχυρισμόν οφείλονται στην τροχαία σύγκρουση. Οι συνήγοροι της Αιτήτριας παραδέχονται στην ένορκη δήλωση τους ότι εκ παραδρομής κατεγράφησαν στην παρούσα αγωγή άλλες σωματικές βλάβες οι οποίες κατ΄ ισχυρισμόν προήλθαν από την επίθεση που δέχθηκε η Αιτήτρια αμέσως μετά το δυστύχημα από τον Εναγόμενο - Καθ΄ ου. Όπως προκύπτει από την αρχική έκθεση απαίτησης η βάση της αγωγής ήταν και πάλι το τροχαίο δυστύχημα και η αξίωση ήταν και πάλι για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις λόγω αμέλειας. Μάλιστα στην παρ. 3 αναφέρεται ότι ο Καθ΄ ου αφού συζήτησε με την Αιτήτρια την κτύπησε και εγκατέλειψε τη σκηνή χωρίς όμως άλλη αναφορά στην επίθεση. Η αμέλεια (κατά την οδήγηση) και η επίθεση είναι δύο διαφορετικά αστικά αδικήματα και συνιστούν δύο ξεχωριστές αιτίες αγωγής. Η Αιτήτρια επέλεξε να καταχωρίσει δύο ξεχωριστές αγωγές, πράγμα που δεν απαγορεύεται, παρότι λόγω της συνάφειας των γεγονότων πιθανόν να ήταν δυνατή και η καταχώριση μιας αγωγής. Ο Καθ΄ου επισύναψε στην ένορκη δήλωση του αντίγραφο γραπτής κατάθεσης της Αιτήτριας στην Αστυνομία (Τεκμήριο 5) στην οποίαν αναφέρει ότι δεν τραυματίστηκε από το δυστύχημα αλλά από τα κτυπήματα του Καθ΄ ου. Η αναφορά αυτή δεν εμποδίζει την Αιτήτρια να προβάλει - αν επιθυμεί - αντίθετο ισχυρισμό κατά την ακρόαση και κατά συνέπειαν δικαιούται να επιχειρήσει την εισαγωγή αντίθετου ισχυρισμού και στα δικόγραφα της. Το δικαστήριο σ΄ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο δεν εξετάζει την αξιοπιστία των μαρτύρων, ούτε και καταλήγει σε τελικά ευρήματα. Μια τέτοια δήλωση, αν αποδειχθεί με τον κατάλληλο τρόπο ότι έγινε, θα συνεκτιμηθεί στο σύνολο της μαρτυρίας και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποια θα είναι η κρίση του εκδικάζοντος δικαστηρίου για τη σημασία της. Υπάρχει πιθανότητα να τη δεχθεί ως προς το περιεχόμενο της ή και να την απορρίψει. Όσον αφορά την ισχυριζόμενη καθυστέρηση θα πρέπει να υπενθυμίσω πως η υπ. Clive Preece (ανωτέρω) αφορούσε αίτηση που υποβλήθηκε 4 χρόνια μετά την καταχώριση της αγωγής και λίγο πριν συμπληρωθεί η κυρίως εξέταση του πρώτου μάρτυρα. Η απόρριψη της αίτησης ακυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, πράγμα που οδήγησε σε διαταγή επανεκδίκασης της αγωγής 7 χρόνια μετά την καταχώριση της. Μάλιστα λέχθηκε πως μπορεί να μην δικαιολογήθηκε με απόλυτη πειστικότητα η καθυστέρηση, ωστόσο η μερική αυτή αδυναμία δεν έπρεπε να οδηγήσει στην απόρριψη της αίτησης, εφόσον το πλέον ουσιώδες υπό τις περιστάσεις κριτήριο ήταν η στάθμιση των παραγόντων που θα αποτελούσαν το εχέγγυο για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Στην παρούσα περίπτωση η αγωγή καταχωρίστηκε στις 18.10.2010 και τα δικόγραφα συμπληρώθηκαν στις 11.3.2011. Ορίστηκε για πρώτη φορά ενώπιον δικαστηρίου στις 6.4.2011 αλλά είχε ήδη καταχωριστεί αίτηση του Καθ΄ ου για διαγραφή της Απάντησης, η οποία απεσύρθη στις 12.4.2011. Η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση στις 14.10.2011 οπότε την προηγούμενη μέρα καταχωρίστηκε η υπό κρίσιν αίτηση. Ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι το σφάλμα διαπιστώθηκε κατά την προετοιμασία της ακρόασης συνάδει με το πιο πάνω ιστορικό και εν πάση περιπτώσει δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε καθυστέρηση στην προώθηση του αιτήματος. Ούτε προκαλείται οποιαδήποτε αδικία ή επηρεασμός στον Ενάγοντα που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήματα. Η ένορκη δήλωση έγινε από δικηγόρο η οποία ορκίζεται ότι εκπροσωπεί την Αιτήτρια, πράγμα που ενισχύεται και από παλαιότερη εμφάνιση της στην αγωγή. Πρόκειται για περίπτωση που τα γεγονότα ευρίσκονται ούτως ή άλλως στην αποκλειστική γνώση του δικηγόρου και είναι ανεκτή η ένορκη δήλωση από τον ίδιο (βλ. υπ. Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1996)1Β Α.Α.Δ. 1203). Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω δικαιολογημένη την αίτηση και αβάσιμους τους λόγους ένστασης. Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση ότι αυτή είναι κατάλληλη περίπτωση για να ακολουθηθεί η πρακτική ότι ο επιτυχών σε αίτηση τροποποίησης επωμίζεται και τα έξοδα της αίτησης. Υπάρχει πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για θέματα τροποποίησης, η οποία θα πρέπει να καθοδηγεί για το ποιες αιτήσεις είναι ενστάσιμες, μη αποκλειομένης και της περίπτωσης να ακολουθηθεί ο γενικός κανόνας περί εξόδων όταν αποτυγχάνει ο ενιστάμενος. Η αιτηθείσα τροποποίηση στην παρούσα συσχετίζεται άμεσα με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας και σκοπός ήταν η δημιουργία του αναγκαίου υποβάθρου επί του οποίου θα μπορεί ενδεχομένως να στοιχειοθετηθεί η εκδοχή της με την κατάλληλη μαρτυρία (βλ. Clive Preece, ανωτέρω). Θεωρώ πως δεν υπήρχε βάσιμο έρεισμα στην καταχώριση ένστασης στην παρούσα αίτηση και τα έξοδα θα πρέπει να ακολουθήσουν τον κλασσικό κανόνα ως προς τις δικασίμους που προκλήθηκαν λόγω της ένστασης. Με βάση τα ανωτέρω: Α. Εκδίδονται διατάγματα ως οι παρ. 1(Α) έως (Στ) της αίτησης. Τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης να καταχωριστεί εντός 15 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος και αντίγραφο να παραδοθεί στο συνήγορο του Εναγομένου. Τροποποιημένη Υπεράσπιση εάν είναι αναγκαία να καταχωριστεί εντός 15 ημερών από την παραλαβή της τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης και αντίγραφο να παραδοθεί κατά τον ίδιο τρόπο. Τροποποιημένη απάντηση, εάν είναι αναγκαία, να καταχωριστεί εντός 7 ημερών από την παραλαβή της Τροποποιημένης Υπεράσπισης. Β. Τα έξοδα των δικασίμων 24.11.2011, 12.1.2012 και 27.1.2012 στην αίτηση επιδικάζονται προς όφελος της Ενάγουσας-Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν συν Φ.Π.Α. Γ. Τα έξοδα της δικασίμου 10.11.2011 στην αίτηση καθώς και όσα έξοδα παραμερίζονται συνεπεία της τροποποίησης επιδικάζονται προς όφελος του Εναγομένου-Καθ΄ ου ως αυτά θα υπολογιστούν, συν Φ.Π.Α. Δ. Όσον αφορά άλλα έξοδα για τα οποία δεν έγινε πρόνοια πιο πάνω κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της. Ε. Όλα τα έξοδα θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.)........................................ Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο