Broda Agro Trade (Cyprus) Limited ν. Alfred C Toepfer International GmbH, Γενική Αίτηση : 72/10, 22/03/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A35 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. ΓΕΩΡΓΙΟΥ- ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ε.Δ. Γενική Αίτηση : 72/10 Μεταξύ: Broda Agro Trade (Cyprus) Limited Αιτητές και Alfred C. Toepfer International GmbH Καθ' ων η αίτηση --------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 20/10/2010 για παραμερισμό της επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας Ημερομηνία: 22/03/2011 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κ. Ιακωβίδης για Μοντάνιο & Μοντάνιο Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Καθ' ων η αίτηση: κ. Χρ. Κωνσταντίνου για Χ. Αργυρού & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση επιζητείται ο παραμερισμός του διατάγματος ημερομηνίας 05/07/2010, με το οποίο επιτράπηκε η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας της ειδοποίησης της αίτησης για εγγραφή αλλοδαπής απόφασης. Επίσης, ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται το διάταγμα ημερομηνίας 05/07/2010, με το οποίο επιτράπηκε η σφράγιση της αίτησης για εγγραφή αλλοδαπής απόφασης. Καταγράφηκαν τέσσερεις λόγοι προς υποστήριξη της αίτησης και αφορούσαν το γεγονός ότι δεν ικανοποιείται καμιά από τις προϋποθέσεις της Δ.6 θ.1, ότι το συγκεκριμένο αίτημα, για παροχή άδειας εκτός δικαιοδοσίας, δεν υποστηρίχθηκε από την απαιτούμενη μαρτυρία, ότι οι Αιτητές στη Γεν. Αίτ.72/2010, παρέλειψαν να προβούν σε αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων κατά την προώθηση των αιτημάτων τους καθώς επίσης και ότι το συγκεκριμένο αίτημα λανθασμένα υποβλήθηκε στη μορφή γενικής αίτησης αντί με ενδιάμεση αίτηση στα πλαίσια της κυρίως αίτησης. Η αίτηση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση του Παναγιώτη Αλκιβιάδου, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων Μοντάνιος & Μοντάνιος Δ.Ε.Π.Ε. Ο Ενόρκως Δηλών αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην Ένορκη Δήλωση και ότι γνωρίζει τα γεγονότα που αφορούν την υπό κρίση αίτηση από το φάκελο που αφορά τις διαφορές μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η αίτηση, ο οποίος τηρείται στο δικηγορικό γραφείο στο οποίο εργάζεται. Είναι η θέση του ότι οι Αιτητές δεν προέβησαν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων, κατά την προώθηση της μονομερούς Γενικής Αίτησης, ημερομηνίας 02/07/2010. Κατά τον ισχυρισμό του, παρέλειψαν να αποκαλύψουν στο Δικαστήριο ότι στις 30/12/2008 είχε καταχωριστεί από τους ίδιους στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, η αίτηση με αριθμό 79/2008, με την οποία ζητούσαν την ίδια ακριβώς θεραπεία και μετά από ακροαματική διαδικασία, με απόφαση εκδοθείσα στις 30/09/2009, η συγκεκριμένη Αίτηση απορρίφθηκε. Η συγκεκριμένη αίτηση βασίστηκε στον Κυρωτικό της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου Νόμο (Ν.178/86), άρθρα 1, 2 και 3, στη Συνθήκη μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου Νόμο, άρθρα 1-7, 15 και 23-28, στον Περί Αλλοδαπών Δικαστικών Αποφάσεων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση) Νόμο (Ν.121(Ι)/2000), στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.1 θ.2, Δ.6 θ.1 και 4, Δ.16 θ.9, Δ.48 θ.1-9 και Δ.64 θ.1
(2)και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση αντιμετωπίστηκε με Ένσταση στην οποία καταγράφηκαν έξι λόγοι ένστασης. Ο πρώτος λόγος που καταγράφηκε εστιάζεται στο ότι η Συνθήκη μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου, λόγω του ότι είναι διεθνής συνθήκη έχει από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, αυξημένη ισχύ έναντι οποιουδήποτε ημεδαπού Νόμου, συμπεριλαμβανομένων και των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, σύμφωνα με το Άρθρο 169 του Συντάγματος. Ως δεύτερος λόγος ενστάσεως, καταγράφεται το γεγονός ότι η Ένορκη Δήλωση η οποία συνόδευε τη Μονομερή Αίτηση ημερομηνίας 02/07/2010, περιείχε την απαιτούμενη μαρτυρία, με βάση την οποία δικαιολογείτο η παροχή άδειας για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας της αίτησης για εγγραφή. Επίσης, προωθείται η θέση ότι οι Αιτητές, στην αίτηση για σφράγιση, αποκάλυψαν πλήρως και με ειλικρίνεια όλα τα ουσιώδη γεγονότα. Γίνεται παράλληλα ισχυρισμός ότι στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση, δεν γίνεται καθόλου αναφορά στα γεγονότα, οπόταν δεν υπάρχει μαρτυρία πάνω στην οποία να στηριχθεί η Αίτηση. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση της Χρυσαυγής Αργυρού, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Χ. Αργυρού και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρους των Αιτητών. Καταγράφεται στην Ένορκη Δήλωση, ότι από μελέτη των εγγράφων στο φάκελο της υπόθεσης, η ίδια γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα και έχει πάρει επίσης πληροφορίες από τους Αιτητές, καθώς και τους δικηγόρους τους στη Ρωσική Ομοσπονδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι η θέση της ότι σύμφωνα με τη νομολογία, η διαδικασία σε μονομερή αίτηση, λόγω της φύσης της, επιβάλλει υποχρέωση αποκάλυψης όλων των γεγονότων που ο Αιτητής γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα μπορούσε να γνωρίζει και τα οποία μπορούν να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Ισχυρίζεται ότι στην Ένορκη Δήλωσή της, ημερομηνίας 02/07/2010, είχε αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία αντικειμενικά μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση, αναφορικά με τη συγκεκριμένη Αίτηση. Κατά τη δική της άποψη, η πρώτη αίτηση, ημερομηνίας 30/12/2008, για εγγραφή της συγκεκριμένης απόφασης του Ρωσικού Δικαστηρίου, αλλά και η απόφαση που εκδόθηκε, δεν είναι σχετική με την Αίτηση ημερομηνίας 02/07/2010, για παροχή άδειας για σφράγιση και επίδοση εκτός της δικαιοδοσίας. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι η αίτηση ημερομηνίας 30/12/2008 είχε απορριφθεί λόγω του ότι δεν πληρούνταν οι τυπικές προϋποθέσεις για αναγνώριση της απόφασης του Ρωσικού Δικαστηρίου. Καταλήγει, ότι δεν υπήρχε λόγος αναφοράς σε εκείνη τη διαδικασία, αφού η αίτηση ημερομηνίας 02/07/2010 είναι νέα αίτηση, της οποίας η τύχη δεν μπορεί να εξαρτάται ή να επηρεάζεται, με οποιοδήποτε τρόπο, από την τύχη της αίτησης ημερομηνίας 30/12/2008, ενόψει και της αιτιολογίας της απόρριψής της. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Συνθήκη μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου. Υποστηρίζει ότι σύμφωνα με το άρθρο 23
(2)
(1)της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου, ο όρος «Δικαστικές Αποφάσεις» εμπεριέχει και καλύπτει και δηλωτικές αποφάσεις που εκδόθηκαν σε αστικές υποθέσεις, όπως η απόφαση της οποίας η εγγραφή επιδιώκεται. Καταλήγει, ότι η Συνθήκη μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου Νόμο, έχει αυξημένη ισχύ έναντι οποιουδήποτε ημεδαπού Νόμου, με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 169 του Συντάγματος και δεν μπορεί να ματαιωθεί με αναφορά στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς. Επίσης, υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη αίτηση για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας δεν θα μπορούσε να είναι ενδιάμεση. Ζητά από το Δικαστήριο την απόρριψη της Αίτησης, λόγω του ότι, κατά την άποψή της, είναι κατά Νόμο και κατ' ουσία, αβάσιμη. Και οι δύο πλευρές προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις. Ο δικηγόρος των Αιτητών στην υπό κρίση αίτηση, κ. Ιακωβίδης, ισχυρίστηκε ότι δεν ικανοποιείται καμιά από τις προϋποθέσεις της Δ.6 θ.1, ενώ η Ένορκη Δήλωση που συνόδευε τη μονομερή Αίτηση, ημερομηνίας 02/07/2010, δεν περιείχε την απαιτούμενη μαρτυρία για να ενταχτεί η αίτηση στις προϋποθέσεις της Δ.6 θ.1. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι η Σύμβαση μεταξύ της Κύπρου και της Ρωσίας έχει αυξημένη ισχύ, ήταν η θέση του ότι η συγκεκριμένη Σύμβαση δεν προνοεί για την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και ότι γίνεται μια προσπάθεια επέκτασης της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων, σε πολίτες τρίτων χωρών. Κατέληξε, ότι οι Αιτητές, στην Αίτηση ημερομηνίας 02/07/2010, παρέλειψαν να προβούν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των γεγονότων. Δεν απεκάλυψαν ότι είχαν ζητήσει την ίδια θεραπεία με την Αίτηση αρ.79/2008, η οποία είχε απορριφθεί επί της ουσίας, με την υπό κρίση Αίτηση. Επιπρόσθετα, έθεσε το ερώτημα πώς θα μπορούσε να ζητηθεί άδεια για επίδοση δικαστικής απόφασης διαδίκου στο εξωτερικό, αφού η συγκεκριμένη απόφαση δεν καταχωρίστηκε για σκοπούς αναγνώρισης. Εισηγήθηκε ότι το αίτημα των Αιτητών, για άδεια σφράγισης και επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, λανθασμένα είχε προωθηθεί στη βάση της γενικής αίτησης και ότι θα έπρεπε να είχε γίνει στα πλαίσια της αίτησης για αναγνώριση της Ρωσικής απόφασης με ενδιάμεση αίτηση. Ο κ. Κωνσταντίνου ισχυρίστηκε ότι οι Αιτητές με την Αίτησή τους ημερομηνίας 02/07/2010, αιτήθηκαν άδεια για σφράγιση και επίδοση εκτός της δικαιοδοσίας της αιτήσεως για την εγγραφή δηλωτικής απόφασης του Ρωσικού Δικαστηρίου. Με αναφορά στο άρθρο 23
(2)
(1)της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου Νόμο, υποστήριξε ότι ο όρος «αστικές υποθέσεις» καλύπτει κάθε υπόθεση αστικού δικαίου, συμπεριλαμβανομένων και δηλωτικών αποφάσεων που εκδόθηκαν σε αστικές υποθέσεις που αφορούν εμπορικά θέματα. Παραδέχεται ότι δεν ικανοποιείται καμιά από τις προϋποθέσεις της Δ.6 θ.1. Όμως, είναι η δική του άποψη, ότι η αναφορά σε κλητήριο ένταλμα, καλύπτει και την αίτηση για εγγραφή αλλοδαπής απόφασης. Κατά τον ισχυρισμό του, η οποιαδήποτε απόρριψη αίτησης για εγγραφή της ρωσικής απόφασης, λόγω της μη συμμόρφωσης με τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, συγκρούεται με τις πρόνοιες του Άρθρου 169
(3)του Συντάγματος, αφού έχει αυξημένη ισχύ έναντι οποιουδήποτε ημεδαπού νόμου. Με αναφορά σε νομολογία, παρέθεσε την άποψη ότι στην υπό κρίση περίπτωση θα πρέπει να υπερισχύσουν οι πρόνοιες της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου, έναντι των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Προώθησε την άποψη ότι το αίτημα για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας είχε υποστηριχθεί με την αναγκαία μαρτυρία, αφού στην Ένορκη Δήλωση της κας Αργυρού καταγράφηκαν, στις παραγράφους 5-8 αυτής, τα γεγονότα που ικανοποιούν τις προϋποθέσεις που θέτει η Συνθήκη για αναγνώριση της απόφασης του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Περιφέρειας του Κρασνοντάρ. Όσον αφορά τον ισχυρισμό για μη αποκάλυψη της καταχώρισης της αίτησης 79/2008 στις 30/12/2008 και της απόρριψής της, ήταν η δική του θέση η συγκεκριμένη αίτηση δεν σχετιζόταν με το νέο αίτημα καθώς επίσης και ότι αποκαλύφθηκαν όλα τα γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Κατέληξε, ότι οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί επιτρέπουν την καταχώριση αίτησης με την οποία να ζητείται παράλληλα σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, οπόταν δεν υπήρχε λόγος καταχώρισης ξεχωριστής αίτησης. Θεωρώ ότι πρώτου γίνει οποιαδήποτε αναφορά στα νομικά θέματα που έχουν τεθεί προς επίλυση, θα πρέπει πρώτα να γίνει αναφορά στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση των Αιτητών για παραμερισμό του διατάγματος ημερομηνίας 05/07/2010, για σφράγιση και επίδοση της αίτησης εκτός δικαιοδοσίας. Η συγκεκριμένη αίτηση καταγράφει τέσσερεις λόγους για τους οποίους θα πρέπει να ακυρωθεί το εκδοθέν διάταγμα, μεταξύ αυτών είναι και ότι δεν ικανοποιείτο καμιά από τις προϋποθέσεις της Δ.6 θ.1, ότι το αίτημα για παροχή άδειας για επίδοση δεν υποστηρίχθηκε από την απαιτούμενη μαρτυρία και ότι λανθασμένα έγινε με γενική αίτηση το αίτημα για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας αντί με ενδιάμεση αίτηση στα πλαίσια της κυρίως αίτησης για εγγραφή. Οι τρεις πιο πάνω καταγραφέντες λόγοι δεν υποστηρίζονται με γεγονότα, δηλαδή μαρτυρία, στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Διαπιστώνεται παντελής έλλειψη μαρτυρίας προς στοιχειοθέτηση της αίτησης, στην έκταση που αφορά αυτούς τους τρεις παραταθέντες λόγους. Σύμφωνα με τη Δ.48 θ.9, όλες οι αιτήσεις, εκτός αυτών που αναφέρονται στο θ.8 της Δ.48, πρέπει να υποστηρίζονται από Ένορκη Δήλωση η οποία περιέχει τα γεγονότα και αποτελεί τη μαρτυρία πάνω στην οποία στηρίζεται η αίτηση (βλ. επίσης Μιχαηλίδης v. Κυριάκου Δρουσιώτη κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 877, Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453). Η Ένορκη Δήλωση που υποστήριξε την αίτηση για ακύρωση του διατάγματος σφράγισης και επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, δεν προσέφερε το αναγκαίο υπόβαθρο ούτως ώστε να έχει ενώπιον του το Δικαστήριο το απαραίτητο εκείνο υλικό για να αποφασίσει αν ευσταθούν οι συγκεκριμένοι λόγοι που προβλήθηκαν. Οπόταν, δεν μπορεί και να τους εξετάσει. Ανεξάρτητα και χωρίς επηρεασμό της πιο πάνω κατάληξης, για σκοπούς πληρότητας θα επιληφθώ κάθε ένα ξεχωριστά από τους λόγους που παρατίθενται για ακύρωση των διαταγμάτων σφράγισης και επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας. Και οι δύο πλευρές συμφωνούν ότι δεν εφαρμόζονται οι προϋποθέσεις της Δ.6. θ.1. Το Δικαστήριο συμφωνεί ότι πράγματι οι προϋποθέσεις που καταγράφονται στη Δ.6 θ.1(i)-(h) δεν πληρούνται. Όμως, δεν μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι είχε καταχωριστεί αίτηση για εγγραφή της συγκεκριμένης αλλοδαπής απόφασης, δια κλήσεως, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5
(1)(γ) του Νόμου 121(Ι)/00, με τη Γεν. Αίτηση αρ.91/09, ημερομηνίας 02/03/2010, στην οποία οι Αιτητές στην υπό κρίση αίτηση έφεραν ένσταση, προωθώντας τον ισχυρισμό ότι θα έπρεπε να ληφθεί άδεια για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας της αίτησης για εγγραφή. Το αίτημα απορρίφθηκε, μετά από ακροαματική διαδικασία, στις 16/06/2010, από τον αδελφό Δικαστή κ. Δαυίδ για το λόγο ότι δεν είχε ζητηθεί άδεια από τους Αιτητές για επίδοση στο εξωτερικό. Σ' εκείνη τη διαδικασία, ο ίδιος ο δικηγόρος, κ. Ιακωβίδης, είχε εισηγηθεί ότι θα έπρεπε να παραμεριστεί η επίδοση της αίτησης γιατί δεν είχε προηγηθεί η αναγκαία και επιβεβλημένη, με βάση τη Δ.6 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, άδεια του Δικαστηρίου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Σημειώνεται στο σημείο αυτό, ότι ο ίδιος ο κ. Ιακωβίδης έχει παραπέμψει το Δικαστήριο στη απόφαση ημερομηνίας 16/06/
- Εφαρμόζοντας την απόφαση εκείνη, του αδελφού Δικαστή κ. Δαυίδ, η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία, στην υπό κρίση αίτηση, Broda Agro Trade (Cyprus) Ltd, απευθύνθηκε στο Δικαστήριο για άδεια για σφράγιση της αίτησης για εγγραφή της αλλοδαπής απόφασης και για παραχώρηση άδειας για επίδοσή της εκτός δικαιοδοσίας. Όμως, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας στην υπό κρίση αίτηση, αγορεύοντας προς υποστήριξή της, ισχυρίστηκε τώρα ότι δεν εφαρμόζεται η Δ.6 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, θέση εντελώς αντίθετη με αυτή που είχε υποστηρίξει στην άλλη διαδικασία. Σίγουρα τέτοια προσέγγιση είναι ανεπιθύμητη. Αν διαφωνούσε με την κατάληξη του Δικαστηρίου όφειλε να εφεσιβάλλει το σημείο της απόφασης με το οποίο διαφωνούσε και όχι να προωθεί αντίθετη άποψη. Παραθέτω τη θέση του κ. Ιακωβίδη όπως καταγράφεται στην απόφαση του αδελφού Δικαστή κ. Δαυίδ ημερομηνίας 16/06/2010, στη σελίδα 4 κ.ε.: «Τέλος, παραπέμποντας σε σχετική για το ζήτημα νομολογία πρόβαλε τη θέση πως στην περίπτωση που το Δικαστήριο έκρινε ότι τα Δικαστήρια της Δημοκρατίας έχουν δικαιοδοσία να επιληφθούν της κυρίως αίτησης, η επίδοσης της θα πρέπει να παραμεριστεί, αφού δεν είχε προηγηθεί η αναγκαία και επιβεβλημένη με βάση τη Δ.6 των Διαδικαστικών Κανονισμών Περί Πολιτικής Δικονομίας άδεια του Δικαστηρίου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας.» Θεωρώ ότι η αίτηση για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας της αίτησης για εγγραφή της αλλοδαπής απόφασης είχε γίνει σε μια προσπάθεια συμμόρφωσης με την απόφαση ημερομηνίας 16/06/2010, στη Γενική Αίτηση αρ.91/
- Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, θα πρέπει πρώτα να επεκταθεί η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για να μπορεί το Δικαστήριο να αναλάβει δικαιοδοσία για άτομα ή νομικές οντότητες που βρίσκονται στο εξωτερικό. Η ύπαρξη δικαιοδοσίας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να επιληφθεί το Δικαστήριο της αίτησης για εγγραφή της Ρωσικής απόφασης (βλ. S.P.P. Projects v Integral Equipment Sarl
(1993)1 Α.Α.Δ. 762). Στην υπόθεση Άνθιμου Δημητρίου ν Dolphin Shipping Ltd and another
(1990)1 Α.Α.Δ. 351, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σημαντικά στη σελίδα 358: «Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου περιορίζεται εντός της περιοχής της Επικράτειας και σε υπηκόους της Δημοκρατίας εκτός αυτής. Η δικαιοδοσία πάνω σε πρόσωπα που ευρίσκονται εκτός ενός κράτους και δεν έχουν την ιθαγένεια του είναι δημιούργημα του περασμένου αιώνα. Το Δικαστήριο αναλαμβάνει τη δικαιοδοσία αυτή με πολλή προσοχή και περίσκεψη ύστερα από άσκηση διακριτικής ευχέρειας, με βάση ορισμένους κανόνες. Τη διακριτική του ευχέρεια την ασκεί σε αίτηση που υποβάλλει ο ενάγων στην απουσία του άλλου μέρους, ex parte, με παρέκκλιση από τη γενική αρχή του δικαίου audi alteram partem. Τούτο είναι αναγκαίο για την ευχερή λειτουργία των μηχανισμών της δικαιοσύνης.» Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την εξασφάλιση άδειας για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας του οποιουδήποτε ένδικου μέσου (βλ. Phillipos Phillipou v. Maria Phillipou
(1986)1 C.L.R. 689 και Σταύρου Φραγκέσκου κ.α. v. Χριστίνας Γεωργίου Γρηγορίου
(2001)1 Α.Α.Δ. 1765). Το άρθρο 3 της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για την Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου (Ν. 172/86), προβλέπει την παροχή νομικής συνδρομής στην αναγνώριση και εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων και των δύο συμβαλλομένων μερών. Σύμφωνα δε με το άρθρο 1
(2)της ίδιας Σύμβασης, πολίτες των συμβαλλομένων μερών μπορούν να «εκτελούν άλλες δικαστικές πράξεις κάτω από τους ίδιους όρους, όπως οι πολίτες του άλλου συμβαλλόμενου μέρους». Το άρθρο 24
(1)της συγκεκριμένης Συνθήκης, καταγράφει ότι οι δικαστικές αποφάσεις, όπως ερμηνεύονται από το άρθρο 23, θα αναγνωρίζονται και εκτελούνται με την προϋπόθεση ότι είναι τελεσίδικες και εκτελεστές, δυνάμει του δικαίου του συμβαλλόμενου μέρους στο έδαφος του οποίου εκδόθηκαν. Εδώ περιβάλλονται οι πρόνοιες του περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμου Ν.121(Ι)/00, ο οποίος προνοεί για τη διαδικασία που ακολουθείται για την εγγραφή, αναγνώριση ή εκτέλεση απόφασης αλλοδαπού Δικαστηρίου στο άρθρο 5. Είμαι της άποψης ότι από τη στιγμή που αυτός τούτος ο περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμος, προβλέπει την ακολουθητέα διαδικασία για εγγραφή της αλλοδαπής απόφασης, άρθρο 5
(1)(α), και επιβάλλει και επίδοση της αίτησης για εγγραφή (άρθρο 5
(1)(γ)), στο άλλο ενδιαφερόμενο μέρος χωρίς καθυστέρηση, σύμφωνα με τους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, «με τις ανάλογες προσαρμογές», οι Αιτητές, στην αίτηση για σφράγιση, δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να ζητήσουν την άδεια για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Αν έπρατταν διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να επιδώσουν την αίτηση για εγγραφή της Ρωσικής απόφασης, αφού η επίδοση θα γινόταν στη Γερμανία λόγω του ότι η Καθ' ης η Αίτηση εταιρεία εδρεύει στη Γερμανία. Δεν μπορεί με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ο διάδικος που βρίσκεται εκτός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να υποβληθεί στη δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων, συνεπώς, όφειλαν οι Αιτητές, στην αίτηση ημερομηνίας 02/07/2010, να ακολουθήσουν τη συγκεκριμένη διαδικασία. Οπόταν, θεωρώ ότι ενόψει της δέσμευσης που προκύπτει από τη διμερή συμφωνία για την εγγραφή και εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων, που προκύπτουν από Δικαστήρια της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στους ώμους των Κυπριακών Δικαστηρίων, θα πρέπει να εφαρμοστεί ακριβώς η ίδια πρακτική, σύμφωνα και με τις πρόνοιες του άρθρου 26
(3)της Συνθήκης, η οποία εφαρμόζεται για τις υπόλοιπες υποθέσεις που ένας εκ των διαδίκων βρίσκεται στο εξωτερικό. Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη περίπτωση δεν εμπίπτει στις αριθμημένες περιπτώσεις της Δ.6 θ.1, δεν σημαίνει ότι κακώς εκδόθηκε το διάταγμα έχοντας υπόψη το περιεχόμενο των δύο αυτών νομοθετημάτων και του γεγονότος ότι επιβάλλεται η επέκταση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου σε οντότητα που είναι εκτός των δικαιοδοτικών ορίων του. Στο Annual Practice 1956 και συγκεκριμένα στη σελίδα 121, με αναφορά στην επίδοση εκτός δικαιοδοσίας καταγράφεται ότι: «Service out of the jurisdiction may be allowed by the Court or Judge of the following processes or notice .... that is to say:- a) ................................................................................................
(2)Any originating summons, petition, notice of motion or other originating proceedings
(1)in relation to any infant or lunatic or person of unsound mind or
(2)uunder any statute under which proceedings can be commenced otherwise than by a writ of summons or
(3)under any Rule of Court or Practice where under proceedings can be commenced otherwise than by writ of summons» Επιτρέπεται δηλαδή, σύμφωνα με την Αγγλική Πρακτική, σε ορισμένες περιπτώσεις η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ακόμη και εκεί που δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της αγγλικής διαταγής, Ο.11 r.
- που είναι πανομοιότυπη με τη δική μας Δ.6 θ.
- Συνεπακόλουθα των όσων έχουν επεξηγηθεί πιο πάνω, δεν είμαι πρόθυμη να ακυρώσω το διάταγμα με το οποίο επιτράπηκε η σφράγιση της αίτησης για εγγραφή της αλλοδαπής απόφασης και επιτράπηκε η επίδοσή της εκτός δικαιοδοσίας. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι το διάταγμα ημερομηνίας 05/07/2010 θα πρέπει να παραμεριστεί, γιατί οι Αιτητές στην αίτηση για παροχή άδειας για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας παρέλειψαν να αποκαλύψουν ουσιώδη γεγονότα, δηλαδή ότι είχαν καταχωρίσει τη Γενική Αίτηση αρ.79/08, με την οποία είχαν ζητήσει ακριβώς την ίδια θεραπεία. Θα πρέπει να επισημανθεί το γεγονός ότι η Γεν. Αίτηση 72/2010 αφορούσε αίτηση παραχώρηση άδειας για σφράγιση της αίτησης για εγγραφή της Ρωσικής απόφασης και άδεια για επίδοσή της εκτός δικαιοδοσίας. Δεν αφορούσε αυτή τούτη την εγγραφή της αλλοδαπής απόφασης, δεν ήταν αίτηση εγγγραφής της αλλοδαπής απόφασης όπως ήταν η Γεν. Αίτηση 79/
- Με αυτό το δεδομένο, η θέση του κ. Ιακωβίδη ότι ζητήθηκε η ίδια θεραπεία στη Γεν. Αίτηση 72/2010, με τη Γεν. Αίτηση αρ.79/08, δεν ευσταθεί και θα πρέπει να απορριφθεί. Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην οποία με παρέπεμψαν και οι δύο πλευρές, καταγράφεται η καλά καθιερωμένη αρχή ότι η απόκρυψη γεγονότων τα οποία θα επενεργούσαν καταλυτικά στην κρίση του Δικαστηρίου, διασαλεύει τη βάση εκδοθέντος διατάγματος (βλ. Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd
(1996)1A A.A.Δ. 597 και Dmitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva, Πολ. Εφ.130/2009 και 131/2009 ημερομηνίας 29/01/2010) . Στην υπό κρίση υπόθεση, δεν βλέπω πώς θα επενεργούσε καταλυτικά σε αίτηση για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας το γεγονός ότι είχε επιχειρηθεί και προηγουμένως η εγγραφή της συγκεκριμένης απόφασης και είχε καταλήξει σε αποτυχία. Αυτό, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ένα θέμα που αφορά αυτή τούτη την αίτηση για εγγραφή και η έγερσή του σε αυτό το σημείο της διαδικασίας, θεωρώ ότι είναι πρόωρη. Το ίδιο ισχύει και για τον ισχυρισμό ότι υπάρχει δεδικασμένο. Ο τελευταίος λόγος για τον οποίο ζητείται η ακύρωση του διατάγματος, αφορά το γεγονός ότι ζητήθηκε η παροχή άδειας επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας με γενική αίτηση και όχι με ενδιάμεση αίτηση, στα πλαίσια της αίτησης για εγγραφή. Η Δ.1 θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, ερμηνεύει τον όρο «εναρκτήρια κλήση» (originating summons), ως οποιαδήποτε κλήση σε αιτία ή ζήτημα που εκκρεμεί, καλύπτοντας έτσι και την περίπτωση της πρωτογενούς αίτησης. Η θέση αυτή επιβεβαιώνεται μέσα από το Annual Practice 1956, όπου στη σελίδα 1551, αναφέρεται ότι: «Originating Summons» means every summons other than a summons in a pending cause or matter.» Επειδή ο Αιτητής θα ζητούσε την επίδοση της αίτησης εκτός δικαιοδοσίας, έπρεπε να ζητήσει και τη σφράγισή της, αφού η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία είναι γερμανική εταιρεία και εκτός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Με τη συγκεκριμένη νομοθεσία Ν.121(Ι)/00, επιβάλλεται η επίδοση της αίτησης, οπόταν πρώτα πρέπει να ληφθεί η άδεια για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας με αίτηση και μετά όταν παρασχεθεί η άδεια να καταχωριστεί αυτή τούτη η αίτηση για αναγνώριση. Δεν υπάρχει οτιδήποτε μεμπτό στο να ζητηθούν και τα δύο διατάγματα, δηλαδή της σφράγισης και επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, με την ίδια γενική αίτηση και πριν καταχωριστεί η αίτηση, αφού στην υπό κρίση αίτηση αν δεν παρεχόταν η άδεια για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, δεν θα μπορούσε να καταχωριστεί αυτή τούτη η αίτηση, αφού η άμεση επίδοσή της είναι προϋπόθεση που τίθεται από τον ίδιο τον περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμο Ν.121(Ι)/00. Για τους λόγους που παρέθεσα πιο πάνω, η αίτηση ημερομηνίας 20/10/2010 για παραμερισμό των εκδοθέντων διαταγμάτων σφράγισης και επίδοσης της αίτησης, για εγγραφή της απόφασης του Διαιτητικού Δικαστηρίου Κρασνοντάρ, της Ρωσικής Ομοσπονδίας, απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............ Ε.Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο