← Κύπρος

Αναφορικά με την Εταιρεία ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΛΤΔ, Αίτηση Εταιρ.: 1/10, 24 Μαρτίου, 2011

Αναφορικά με την Εταιρεία ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΛΤΔ, Αίτηση Εταιρ.: 1/10, 24 Μαρτίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A37 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αίτηση Εταιρ.: 1/10 Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113 και Αναφορικά με την Εταιρεία ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΛΤΔ ------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 24 Μαρτίου, 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: κα Α. Ζαχαρίου (για να ακούσει απόφαση κ. Αβραάμ) Για την Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Συμεού (για να ακούσει απόφαση κα Κωνσταντινίδου) Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα Αίτηση, για διάλυση της εταιρείας Ανδρέας Γεωργιάδης και Υιός Λτδ, καταχωρήθηκε από την Alpha Bank Cyprus Ltd. Βασίζεται στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113 και συγκεκριμένα στα άρθρα 211, 212, 213, 220 και

  1. Σύμφωνα με όσα η Αιτήτρια αναφέρει στην Αίτησή της, η Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρεία οφείλει στην Αιτήτρια Τράπεζα το ποσό των €118.979,000- με 9% ετησίως τόκο από 06/08/2009 καθώς επίσης και το ποσό των €93.445,90 με τόκο 11.50% από 06/08/
  2. Η Αιτήτρια επέδωσε στις 16/11/2009 Ειδοποίηση Απαίτησης στη Χρεώστρια Εταιρεία, με την οποία την κάλεσε να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό, πλην όμως αυτή δεν ανταποκρίθηκε εντός τριών εβδομάδων, οπόταν δεν δύναται να πληρώσει τα χρέη της και γι' αυτό ζητείται η διάλυσή της. Η Αίτηση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση της κας Εύης Αποστόλου, η οποία γνωρίζει τα γεγονότα που αφορούν την Αίτηση. Ουσιαστικά, με την Ένορκη Δήλωσή της, υιοθετεί το περιεχόμενο της Αίτησης. Η Χρεώστρια Εταιρεία καταχώρισε εκπρόθεσμα Ένσταση στην Αίτηση, η οποία συνοδεύτηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Στέλιου Γεωργιάδη, Διευθυντή της. Εγέρθηκε Ένσταση από πλευράς των Αιτητών στην εκπρόθεσμη καταχώρησή της και με ενδιάμεση απόφασή του, το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η Ένσταση θα πρέπει να αγνοηθεί λόγω της εκπρόθεσμης καταχώρισής της. Για την Αιτήτρια κλήθηκε και κατέθεσε ως πρώτος μάρτυρας, ενώπιον του Δικαστηρίου, ο κ. Μάριος Ιωάννου, Μ.1, υπάλληλος της Alpha Bank Cyprus Ltd. Ως μέρος της κυρίως εξέτασής του κατέθεσε γραπτή δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  3. Στη δήλωσή του αναφέρει ότι στα πλαίσια των καθηκόντων του είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στη συγκεκριμένη δήλωση και γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα. Εκτός από τις δημοσιεύσεις, οι οποίες φαίνονται να έγιναν σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, Τεκμήριο 6, παρουσίασε αντίγραφο της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16/03/2007, Τεκμήριο 3, την επίδοση της επιστολής και την επιστολή Απαίτησης της Αιτήτριας, ημερομηνίας 06/08/2009, που είχε επιδοθεί στον διευθυντή της εταιρείας Στέλιο Γεωργιάδη, στις 16/11/2009, Τεκμήριο
  4. Κατέγραψε ότι έναντι του χρέους, κατά διαστήματα είχαν πληρωθεί κάποια ποσά, πλην όμως η Χρεώστρια Εταιρεία συνεχίζει να οφείλει το ποσό των €129.099,02 πλέον τόκο 9% καθώς επίσης το ποσό των €103.469,02 πλέον τόκο 11.5% από 01/07/
  5. Κατέθεσε επίσης κατάσταση λογαριασμού ως Τεκμήριο 7 με κεφαλαιοποιημένο τον τόκο δύο φορές το χρόνο. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι οι δύο υποθήκες, που υπάρχουν προς όφελος των Αιτητών, δεν καλύπτουν το ενυπόθηκο χρέος γιατί η αγοραία αξία του ακινήτου με αρ. εγγραφής Η1236 είναι €56.384-, ενώ η αξία καταναγκαστικής πώλησής του είναι €47.841-, δηλαδή πολύ μικρότερη του χρέους. Το ακίνητο με αριθμό εγγραφής Η1251 έχει αγοραία αξία €102.516-, ενώ η αξία καταναγκαστικής πώλησής του καθορίστηκε στα €85.430- σύμφωνα με την εκτίμηση του κ. Φιλώτα εκτιμητή. Κατέθεσε την εκτίμηση του κ. Φιλώτα ως Τεκμήριο
  6. Κατέληξε, ότι η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Μαρτυρία δόθηκε και από τον επιδότη κ. Κούλη Ξενή, Μ.2, ο οποίος ανέφερε ότι είναι δικαστικός επιδότης και εξυπηρετεί το δικηγορικό γραφείο Α. Ζαχαρίου. Κατέθεσε ως μέρος της μαρτυρίας του γραπτή δήλωσή, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  7. Στη δήλωσή του καταγράφει ότι του είχε ανατεθεί να επιδώσει μια επιστολή ημερομηνίας 06/08/2009 καθώς και την υπό κρίση αίτηση διάλυσης. Τα συγκεκριμένα έγγραφα τα επέδωσε στο διευθυντή της εταιρείας Στέλιο Γεωργιάδη, στις 16/11/2009 και 04/01/2010 αντίστοιχα. Τα είχε επιδώσει στον Στέλιο Γεωργιάδη γιατί το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας στην οδό Σίμου Μενάνδρου δεν υφίστατο πλέον, όπως είχε ενημερωθεί από τον ίδιο τον κ. Γεωργιάδη, και ο ίδιος έλειπε τακτικά στο εξωτερικό. Ερωτηθείς, υποστήριξε ότι στην οδό Σπύρου Μενάδρου 5, όπου βρισκόταν το εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας, βρίσκεται τώρα ένα κατάστημα το οποίο δεν έχει σχέση με την Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία. Τελευταία έδωσε μαρτυρία η κα Εύη Αποστόλου, Μ.3, η οποία επίσης κατέθεσε γραπτή δήλωση, Τεκμήριο 10, ως τη μαρτυρία της. Στη γραπτή της δήλωση καταγράφει ότι είναι υπάλληλος στην Αιτήτρια Τράπεζα και είναι εξουσιοδοτημένη να προβεί στη συγκεκριμένη δήλωση, αφού γνωρίζει προσωπικά και τα γεγονότα. Υιοθετεί το περιεχόμενο της Αίτησης και της δικής της Ένορκης Δήλωσης που τη συνοδεύει. Καταγράφει ότι από την υπογραφή της Ένορκης Δήλωσής της, στις 29/12/2009, μέχρι και την καταχώριση της Αίτησης Διάλυσης, στις 04/01/2010, λόγω των αργιών των γιορτών, δεν υπήρξε οποιαδήποτε αλλαγή στα γεγονότα και τα επιβεβαίωσε. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι μετά που έληξε η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην Αγ. Αρ.3430/05, στις 13/03/2008, ο ίδιος ο διευθυντής της εταιρείας Στέλιος Γεωργιάδης τη συνάντησε και της ανέφερε ότι θα εισέπραττε προσωπικά λεφτά από την πώληση ακινήτου στο εξωτερικό και θα εξοφλούσε, αλλά τίποτε δεν έπραξε. Και οι δύο δικηγόροι αγόρευσαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, κρίθηκε ότι η ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας έπρεπε να αγνοηθεί, λόγω της εκπρόθεσμης κατάθεσής της και επιτράπηκε στον κ. Συμεού, να αγορεύσει. Η κα Ζαχαρίου κατέθεσε γραπτή αγόρευση και ισχυρίστηκε ότι ο λόγος που η Ένορκη Δήλωση της κας Εύης Αποστόλου, η οποία συνοδεύει την Αίτηση Διάλυσης, είναι υπογραμμένη στις 29/12/2009 και η Αίτηση καταχωρίστηκε στις 04/01/2010, είναι γιατί είχαν μεσολαβήσει οι αργίες λόγω των εορτών της Πρωτοχρονιάς. Όμως, η ομνύουσα ορκίστηκε εκ νέου ενώπιον του Δικαστηρίου, επιβεβαιώνοντας το περιεχόμενο της αρχικής Ένορκης Δήλωσής της. Παρέπεμψε σε σχετικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι οποίες υποστήριζαν τις θέσεις της και στη συνέχεια έκαμε αναφορά στους λόγους ένστασης που προβλήθηκαν. Ο κ. Συμεού αναφέρθηκε στο γεγονός ότι η Ένορκη Δήλωση, η οποία υποστηρίζει την Αίτηση, υπογράφτηκε προγενέστερα της καταχώρισης της Αίτησης, οπόταν με βάση το σκεπτικό της υπόθεσης Αναφορικά με την STAVROS HOTEL APARTMENTS LTD

(2)
(1994)1 Α.Α.Δ.863, θα πρέπει να αγνοηθεί και η Αίτηση να θεωρηθεί ως ανύπαρκτη, αφού δεν στηρίζεται από οποιαδήποτε γεγονότα. Το πρώτο θέμα που το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει, προτού υπεισέρθει στην ουσία της αίτησης, είναι η θέση που προβλήθηκε από τον συνήγορο της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας και αφορά την υπογραφή της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση για διάλυση πριν την ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης. Στην υπόθεση Αναφορικά με την STAVROS HOTEL APARTMENTS LTD
(2)(ανωτέρω) και συγκριμένα στη σελίδα 839, λέχθηκαν αυτολεξεί τα ακόλουθα: «Στους Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 24, παράγραφος 1059, (βλ. επίσης Annual Practice
(1958)Τόμος 1, σελ. 922) αναφέρεται νομολογία σύμφωνα με την οποία, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει παρεμπίπτον διάταγμα παρά το ότι ο όρκος δόθηκε πριν από την έκδοση του κλητηρίου, με την προσθήκη όμως πως το Δικαστήριο, σε τέτοια περίπτωση, απαιτεί ανάληψη υποχρέωσης για επανόρκιση και κατάθεση νέας ένορκης δήλωσης. Και εφόσον αναγνωριζόταν τέτοια δυνατότητα εδώ, δεν υπήρχε το υπόβαθρο, δεν ασκήθηκε διακριτική εξουσία από το πρωτόδικο Δικαστήριο, και δεν διασφαλίστηκε η εν καιρώ ένταξη της απαραίτητης μαρτυρίας στο πλαίσιο της αγωγής.» Το πιο πάνω σκεπτικό υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Αναφορικά με την ΒΑΒΕΛ ΜΠΟΥΤΙΚ ΛΙΜΙΤΕΔ
(1995)1 Α.Α.Δ. 947, όπου στη σελίδα 952 καταγράφονται τα ακόλουθα: «Στην υπόθεση Stavros Hotel Apartments Ltd. και Άλλοι (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, που επικαλέστηκε ο κ. Ν. Γεωργιάδης, κρίθηκε ουσιαστικά ότι μαρτυρία, υπό μορφή ένορκης δήλωσης, που προηγείται χρονικά της καταχώρησης της αγωγής δεν μπορεί να αποτελέσει το πραγματικό υπόβαθρο για τη χορήγηση θεραπείας. Απλούστατα γιατί το περιεχόμενό της συναρτάται με ανύπαρκτη αγωγή. Στην ίδια όμως απόφαση τονίστηκε πως είναι δυνατή η λήψη υπόψη τέτοιας μαρτυρίας εφόσον ακολουθήσει ο απαραίτητος συσχετισμός της με την αγωγή και η ενσωμάτωση του περιεχομένου στα δεδομένα της. .............. ............................. Έτσι η παρούσα περίπτωση διαφοροποιείται. Με νέα ένορκη δήλωση του ημερ. 30/10/95 (δηλαδή μετά την άσκηση της αγωγής) ο ίδιος ο μάρτυς υιοθέτησε και επανέλαβε το περιεχόμενο της δήλωσης του ημερ. 21/9/95. Πέραν τούτου υπάρχει και άλλο αποδεικτικό υλικό: ένορκη δήλωση.......» Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι διαφορετικά από αυτά της υπόθεσης Αναφορικά με την STAVROS HOTEL APARTMENTS TD
(2)(ανωτέρω) και περισσότερο προσομοιάζουν με αυτά της υπόθεσης Αναφορικά με την ΒΑΒΕΛ ΜΠΟΥΤΙΚ ΛΙΜΙΤΕΔ (ανωτέρω). Είναι εμφανές από αυτά τούτα τα καταχωρηθέντα έγγραφα, ότι η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση διάλυσης φέρει ημερομηνία προγενέστερη, είχε υπογραφτεί στις 29/12/2009, από αυτή της καταχώρισης της Αίτησης διάλυσης, η οποία καταχωρίστηκε στις 04/01/
  1. Όμως, το περιεχόμενό της Ένορκης Δήλωσης ημερομηνίας 29/12/2009 επιβεβαιώθηκε από την ένορκη μαρτυρία της κας Εύης Αποστόλου ενώπιον του Δικαστηρίου στις 21/12/
  2. Οπόταν, εντάχθηκε, με την ένορκη υιοθέτηση της προηγηθείσας Ένορκης Δήλωσης, ημερομηνίας 29/12/2010, η απαραίτητη μαρτυρία στα πλαίσια της Αίτησης διάλυσης και θεωρώ ότι δεν τίθεται οποιοδήποτε εμπόδιο στην εξέταση της Αίτησης διάλυσης. Έχοντας αποφασίσει το συγκεκριμένο προκαταρτικό θέμα, θα πρέπει με βάση το σκεπτικό των αποφάσεων Papapetrou Bros Ltd v. Αντρούλλας Παπαπέτρου
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 741 και Χατζηγαβριήλ κ.α. ν. Ξενοφώντος κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 57, να αγνοήσω την ένσταση, λόγω της εκπρόθεσμης κατάθεσής της και να εξετάσω κατά πόσο η αίτηση διάλυσης πληροί τις απαιτούμενες από το Κεφ.113, προϋποθέσεις. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, η νομική βάση της παρούσας αίτησης είναι τα άρθρα 211 και 212 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
  1. Θεωρώ ορθό όπως παρατεθούν πιο κάτω αυτούσια τα άρθρα 211(ε) και (στ) και 212: "
  2. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. (στ) το Δικαστήριο έχει τη γνώμη ότι είναι δίκαιο και σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας να διαλυθεί η εταιρεία. . . . . . . . . . .. . . . . . . . . ..". «
  3. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της - (α) αν πιστωτής με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή (β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε με δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε Δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητη∙ ή (γ) αν αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας». Τα πιο πάνω άρθρα αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Limited ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας
(2002)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1796, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1799: «Να τονίσουμε στο πλαίσιο αυτό ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά, όπως ελέχθη, εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης». Σχετικό είναι επίσης το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ.14, στη σελίδα 19: "Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής: Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία". Με τα πιο πάνω λεχθέντα έρχομαι να εξετάσω το νομικό πλαίσιο που διέπει τέτοιου είδους αιτήσεις. Πιστωτής εταιρείας, του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και που δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή, δικαιούται ex debito justitiae να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Αυτό ισχύει ακόμα και όπου η εταιρεία έχει υποβάλει έφεση ενάντια στην απόφαση δυνάμει της οποίας δημιουργήθηκε το χρέος ή αν η εταιρεία έχει άλλη απαίτηση εναντίον του πιστωτή, η οποία είναι το αντικείμενο δικαστικής ή άλλης διαδικασίας (βλ. Γ. Κακογιάννη Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο, 2001, σελ. 164). Καθοδηγητική επί του θέματος είναι και η Αγγλική Νομολογία, αφού οι σχετικές διατάξεις του Αγγλικού περί Εταιρειών Νόμου (Companies Act 1948) ταυτίζονται με αυτές του Κεφ.113. Το άρθρο 211 εδάφια (ε) και (στ) του Κεφ.113 αποτελούν πιστή μετάφραση του άρθρου 222 (e) και (f) του αγγλικού Companies Act 1948. Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη (βλ. In re Loukos Manufacturers Ltd
(1998)1(Γ) A.A.Δ. 2226 και Re Bryant Investment Co Ltd
(1974)2 All E.R. 672). Το δικαίωμα πιστωτή να ζητήσει τη διάλυση της εταιρείας, δίδεται από το άρθρο 211(ε) του Κεφ.113, στο οποίο ορίζεται ότι εταιρεία μπορεί να διαλυθεί αν είναι ανίκανη να εξοφλήσει τα χρέη της. Ειδικά κριτήρια ανικανότητας καθορίζονται στο άρθρο 212 όπου τεκμαίρεται, μεταξύ άλλων, αφερεγγυότητα στην περίπτωση που η εταιρεία παραλείψει να πληρώσει το χρέος της με την παρέλευση τριών εβδομάδων από την αξίωση πληρωμής προς αυτή, από τον πιστωτή, σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ.113. Στην υπόθεση G.I.P Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ανωτέρω), το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και στην M. Moulettaris Machin. Co Ltd v. Ζήνωνος
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649, αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα διάλυσης αν πιστοποιήσει αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του άρθρου
  1. Παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την G.I.P. Constructions (ανωτέρω): «Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσέγγιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα.» Στην απόφαση PAN-AMAN Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ανωτέρω), τονίστηκε ότι: «....... ότι αυτό τούτο το άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση που, σύμφωνα με το νόμο, η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της.» Η Αιτήτρια στήριξε την παρούσα αίτηση στην αφερεγγυότητα της εταιρείας. Προσδιόρισε δε τη βάση της Αίτησης στα άρθρα 211 και
  2. Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω αρχές, τις οποίες έχω παραθέσει, καταλήγω ότι το άρθρο 212, το οποίο επικαλέστηκε η Αιτήτρια, μπορεί να εφαρμοστεί στα γεγονότα, όπως αυτά παρουσιάστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει για την επίδοση απαίτησης πληρωμής στην Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία, η οποία θα παραδοθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Έχει προσκομιστεί, εκ μέρους της Αιτήτριας, μαρτυρία ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας δεν λειτουργούσε, γι' αυτό και η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε απευθείας στον Διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Η Δ.7 θ.5 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, προβλέπει: «In the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer or treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body shall be deemed good service.....» Οπόταν, η επίδοση στον Διευθυντή της Εταιρείας, ο οποίος είναι αξιωματούχος της Εταιρείας, καλύπτει τα εχέγγυα ορθή και έγκυρης επίδοσης (βλ. επίσης Halsbury's Law´s of England, 4η έκδ., παρ.492, σελ.305). Θεωρώ ότι ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει μαρτυρία για τα ακόλουθα: πρώτον, για το ποσό που οφείλεται σήμερα από την Καθ' ης η αίτηση στην Αιτήτρια. Δεύτερον, ότι η Αιτήτρια επέδωσε στην Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία, παραδίδοντας στον διευθυντή της απαίτηση πληρωμής, υπογραμμένη, η οποία απαιτούσε από την Καθ' ης η αίτηση να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό. Τρίτον, ότι η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να το εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση της Αιτήτριας. Και τέταρτον, ότι η εκτέλεση της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερομηνίας 16/03/2007, στην αγωγή 3430/2005, μέσω των ενταλμάτων εκποίησης κινητής περιουσίας, που επικαλείται η Αιτήτρια, δεν θα ικανοποιήσει την ολότητα της απαίτησής της και θα μείνει ανικανοποίητη. Το Δικαστήριο έχοντας ενώπιόν του τα γεγονότα που τέθηκαν στην Αίτηση, μπορεί να προβεί σε εύρημα αφερεγγυότητας της Εταιρείας, στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του κατά πόσο η Εταιρεία μπορεί να εξοφλήσει τα χρέη της, έστω και αν δεν συντρέχουν τα ειδικά τεκμήρια του άρθρου 212, αφού η Αιτήτρια έχει επικαλεστεί το γενικό άρθρο
  3. Καταλήγω λοιπόν, ότι έχει καταδειχθεί η αφερεγγυότητα της Εταιρείας, αφού δεν προσκομίστηκε μαρτυρία αντίθετη και έγινε αναφορά στο συγκεκριμένο θέμα, στη μαρτυρία τόσο του κ. Μάριου Ιωάννου (Μ.1), καθώς και της κας Αποστόλου (Μ.3), η οποία σημειωτέον έμεινε αναντίλεκτη. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η Αιτήτρια έχει αποδείξει την υπόθεσή της, αφού από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι έχει αποδειχθεί η αδυναμία της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, αφού δεν έχει καταβληθεί κάποιο ποσό προς εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους. Για τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, καταλήγω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έγκριση της αίτησης και εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας Ανδρέας Γεωργιάδης και Υιός Λτδ. Αντίγραφο του παρόντος διατάγματος να επιδοθεί από τους Αιτητές στον Επίσημο Παραλήπτη, ο οποίος διορίζεται προσωρινός εκκαθαριστής της περιουσίας της Εταιρείας. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών. (Υπ.) ................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.