Μάριου Χριστοφή ν. Αντώνη Τσιαμπάρτα κ.α., Αρ. Αγωγής 448/06, 31 Μαρτίου 2011

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Υποστηρίζεται δε, από Ένορκη Δήλωση του Θέμη Μηλιδώνη, ο οποίος είναι στην υπηρεσία της ασφαλιστικής εταιρείας των Εναγομένων και έχει στην κατοχή του όλα τα έγγραφα/ιατρικά πιστοποιητικά που σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση υπό τις συνθήκες κατά τις οποίες ο Ενάγων μετέβη στην Αυστρία για να υποβληθεί σε πλαστική εγχείρηση. Σ΄ αυτή αναφέρει, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: ¾ Ως αποτέλεσμα του δυστυχήματος δημιουργήθηκαν υπέρογκα ποσά ένεκα της μετάβασης του Ενάγοντα για θεραπεία στο εξωτερικό. ¾ Οι οδηγίες και η συμβουλή, σύμφωνα με τα ιατρικά πιστοποιητικά, δόθηκαν από το γναθοχειρουργό Χρίστο Σαμαρά. ¾ Το ύψος των εν λόγω εξόδων ανέρχεται περίπου σε €80.000 και ευθύνη για τη δημιουργία των εξόδων αυτών έχει μαζί με τον Ενάγοντα και ο κ. Σαμαράς για τους εξής λόγους: i. Απέστειλε τον Ενάγοντα στο εξωτερικό, ενώ η θεραπεία αυτή μπορούσε να γίνει και στην Κύπρο με ασήμαντα έξοδα. ii. Χωρίς την ειδικότητα του πλαστικού χειρουργού ή γναθοπροσωποχειρουργού συμβούλευσε τον Ενάγοντα να μεταβεί στο εξωτερικό για πλαστική εγχείρηση. iii. Παρέλειψε να συμβουλευθεί ειδικούς στην Κύπρο αν ήταν αναγκαίο ή όχι να μετέβαινε ο Ενάγων στο εξωτερικό. iv. Ενώ οι θεράποντες ιατροί του Ενάγοντα, περιλαμβανομένου και του γναθοχειρουργού του Νοσοκομείου Λευκωσίας, δεν έδωσαν τέτοιες οδηγίες, ο ανωτέρω ιατρός, χωρίς να εξετάσει τα γεγονότα, απέστειλε τον Ενάγοντα στο εξωτερικό όπου και σπαταλήθηκαν €80.000, ενώ στην Κύπρο μπορούσε να γίνει επέμβαση με καλύτερα αποτελέσματα με μόνο €10.000. ¾ Ως εκ τούτου, ο ανωτέρω ιατρός, ως και ο Ενάγων, είναι αποκλειστικά και/ή εν μέρει υπεύθυνοι για τη δημιουργία του ύψους του ποσού των ειδικών αποζημιώσεων που διεκδικεί ο Ενάγοντας και αποτελεί επίδικο θέμα στην παρούσα αγωγή. ¾ Σε περίπτωση που ο Ενάγοντας επιτύχει απόφαση εναντίον των Εναγομένων, αυτοί θα δικαιούνται σε αποζημιώσεις και/ή συνεισφορά παρά του τριτοδιαδίκου. Η πιο πάνω Αίτηση η οποία ήταν μονομερής, όπως εξάλλου προβλέπεται από τους σχετικούς δικονομικούς θεσμούς, περιήλθε στη γνώση της πλευράς του Ενάγοντα και, κατόπιν τούτου, ο συνήγορος του, αν και δεν καταχώρησε ένσταση, αιτήθηκε από το Δικαστήριο όπως επιχειρηματολογήσει δίδοντας τις δικές του θέσεις επί της παρούσας Αίτησης, κάτι που έγινε αποδεκτό με τη σύμφωνη θέση της άλλης πλευράς. ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΩΝ Προχωρώ στη συνέχεια να συνοψίσω τις εκατέρωθεν θέσεις και εισηγήσεις που προβλήθηκαν. Ο κος Κούτρας αγορεύοντας προς υποστήριξη της Αίτησης ανέφερε ότι η ανάγκη για καταχώρηση της προέκυψε αφού λήφθηκαν υπόψη τα ιατρικά πιστοποιητικά των Δρ. Μαντά και Καλλή που κατατέθηκαν και στα οποία γίνεται αναφορά ότι στην Κύπρο υπάρχει εξειδικευμένη θεραπεία για το είδος των τραυμάτων του Ενάγοντα. Πρόσθεσε ότι ο Δρ. Χρ. Σαμαράς αν δεν μπορούσε ο ίδιος να συμβουλεύσει τον Ενάγοντα για το τί θα έπρεπε να κάνει θα μπορούσε να ρωτήσει, κάτι που δεν έκανε. Επεσήμανε δε, ότι οι θεράποντες ιατροί του Ενάγοντα στα Νοσοκομεία Λευκωσίας και Λάρνακας δεν του είχαν συστήσει να πάει στο εξωτερικό. Ανέφερε, ακόμη, ότι μια θεραπεία της τάξης των ΛΚ7.000 κόστισε €80.000 και ότι ο ιατρός που έστειλε τον Ενάγοντα στο εξωτερικό, ο Δρ. Σαμαράς, δεν είχε την ειδικότητα του πλαστικού χειρουργού. Σ΄ ό,τι αφορά τις νομικές αρχές που εφαρμόζονται σε αιτήσεις αυτού του είδους ο κ. Κούτρας υποστήριξε ότι όταν η βάση της αγωγής ή Υπεράσπισης κάνει αναφορά σε πρόσωπο το οποίο έχει μέρος στη διαδικασία είναι άδικο για το ίδιο να μην είναι διάδικος. Ο κος Πουτζιουρής επεσήμανε, εν πρώτοις, ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι εκπρόθεσμη, εφόσον παρήλθε η προθεσμία του ενός μηνός μετά την καταχώρηση της Υπεράσπισης χωρίς να ζητηθεί επέκταση του χρόνου με βάση τη Δ.57, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Επί της ουσίας υποστήριξε ότι η βάση απαίτησης εναντίον του τριτοδιαδίκου θα πρέπει να είναι όμοια ή συγγενής με τη βάση αγωγής, ενώ εδώ εκείνο που επικαλείται η πλευρά του Εναγομένου είναι επαγγελματική αμέλεια εναντίον του ιατρού που συνιστά ξεχωριστό θέμα. Πρόσθεσε ότι αφ΄ ης στιγμής η Υπεράσπιση ισχυρίζεται ότι κακώς ο Ενάγων πήγε στο εξωτερικό αυτό είναι ένα ζήτημα που θα αποφασισθεί από το Δικαστήριο χωρίς να χρειάζεται να είναι παρών ο ιατρός ως τριτοδιάδικος. Ο κος Πουτζιουρής υποστήριξε, ακόμη, ότι η έγκριση του αιτουμένου διατάγματος θα είχε ως αποτέλεσμα να φέρει τον ιατρό σε δύσκολη θέση εφόσον θα είναι μάρτυρας της πλευράς του Ενάγοντα και ταυτόχρονα θα αντιμετωπίζει αγωγή ενώπιον του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Διαδικασία προσεπίκλησης διαδίκου Προτού εξετάσουμε τα ζητήματα που έχουν εγερθεί κρίνω σκόπιμο να πω δυο λόγια σχετικά με τη διαδικασία τριτοδιαδίκου όπως προβλέπεται από τη Δ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η διαδικασία τριτοδιαδίκου σκοπό έχει την προσεπίκληση διαδίκου από τον εναγόμενο όταν αυτός ζητά από άλλο πρόσωπο που δεν είναι διάδικο στην αγωγή συνεισφορά ή κάλυψη ή θεραπεία που σχετίζεται ή συνδέεται με την απαίτηση του ενάγοντα προς τον εναγόμενο ή όταν τα θέματα τα οποία συνδέονται ή σχετίζονται με το επίδικο ζήτημα είναι ουσιωδώς παρόμοια όπως τα ζητήματα που αναφύονται μεταξύ του ενάγοντα και του εναγόμενου και έτσι θα πρέπει να συνεκδικαστούν και αποφασιστούν μεταξύ όλων των διαδίκων. Ο τριτοδιάδικος από την επίδοση της ειδοποίησης καθίσταται διάδικος στην αγωγή και έχει τα ίδια δικαιώματα ως προς την υπεράσπισή του ως σαν να είχε εγερθεί η αγωγή εναντίον του από τον εναγόμενο. Ο βασικός και κύριος σκοπός των προνοιών της Δ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι από τη μια να αποφευχθεί η πολλαπλότητα των αγωγών και από την άλλη να επιτευχθεί η ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης με τη διευθέτηση όλων των διαφορών όλων των μερών και για να περισωθούν έξοδα. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να παραπέμψω στην υπόθεση Νικήτα v. Medcon Constructions Ltd.

(1997)1 A.A.Δ 643 στη σελίδα 653: «Σκοπός της Διαδικασίας Τριτοδιαδίκου είναι η αποφυγή πολλαπλότητας αγωγών, η αποφυγή εξόδων, η δέσμευση του τριτοδιαδίκου με το αποτέλεσμα αγωγής μεταξύ ενάγοντος και εναγομένου και η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία τριτοδιαδίκου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή, για να μην είναι αναγκασμένος ο εναγόμενος να περιμένει να αποδείξει την αξίωση του εναντίον του τριτοδιαδίκου με άλλη αγωγή ενώ ο ενάγων θα έχει την ευκαιρία να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του. Η αρχή αυτή διατυπώθηκε στη σημαντική για την εποχή απόφαση στην υπόθεση Barclays Bank v. Tom

(1923)1 KB 221 στη σελ. 226. Αυτή η αρχή ακολουθήθηκε αργότερα από την The Normar

(1968)1 All E.R. 753 και την Chatsworth Investments v. Amoco Ltd

(1968)3 All E.R. 357.» Στην ίδια υπόθεση, αφού γίνεται αναφορά στους αντίστοιχους διαδικαστικούς κανονισμούς που ίσχυαν στην Αγγλία επεξηγείται η φύση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου και τονίζεται ότι μετά την επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, η οποία υπέχει μορφή αγωγής του εναγομένου εναντίον του τριτοδιαδίκου, ο τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή και έχει τα ίδια δικαιώματα ως σαν να είχε εναχθεί από τον εναγόμενο. Παραθέτω και εδώ σχετική περικοπή από την υπόθεση Νικήτα (ανωτέρω) που έχει ως εξής: «Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου αντλεί την προέλευση της από τη Δ.16 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών, των οποίων οι βασικές πρόνοιες είναι όμοιες με τις πρόνοιες της δικής μας Δ.10. H διαδικασία αυτή δημιουργήθηκε στην Αγγλία με το Νόμο Judicature Act 1873 και θεωρήθηκε ότι ήταν μια διαδικασία ανάλογη με αγωγή, που καταχωρείτο από τον εναγόμενο σε υπάρχουσα αγωγή εναντίον του τριτοδιαδίκου. Ο εναγόμενος σε τέτοια περίπτωση εθεωρείτο ενάγων και ο τριτοδιάδικος εναγόμενος. Επομένως, η Ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου υπέχει μορφή αγωγής του εναγόμενου εναντίον του τριτοδιαδίκου (βλ. McCheane v. Jyles,

(1902)1 Ch.D. 287). Μετά την επίδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, ο τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή αυτή και έχει τα ίδια δικαιώματα σχετικά με την υπεράσπιση του ως εάν να είχε εναχθεί με κανονική αγωγή από τον εναγόμενο. Ο τριτοδιάδικος όμως, δεν είναι εναγόμενος στην υφιστάμενη αγωγή του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου, εκτός αν ο ενάγων αποφασίσει και τον καταστήσει συνεναγόμενο. Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την προϋπάρχουσα αγωγή (Βλ. Stott v. West Yorkshire Road Car Co.

(1971)3 All E.R. 534, Annual Practice 1958, σελ. 381 κ.ε.)». Σημειώνεται εδώ ότι με βάση τη Δ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ο εναγόμενος, εάν θεωρήσει σωστό, έχει το δικαίωμα να ζητήσει από το Δικαστήριο να παραχωρήσει σε αυτόν την άδεια για να εκδώσει και να επιδώσει ειδοποίηση προς τριτοδιάδικο σε ένα τρίτο πρόσωπο το οποίο δεν είναι διάδικος στην αγωγή. Για να μπορεί ο εναγόμενος να ζητήσει από το Δικαστήριο να ενεργοποιήσει αυτή τη διαδικασία, που είναι γνωστή ως προσεπίκληση τριτοδιαδίκου, πρέπει να συντρέχουν οι πιο κάτω τρεις προϋποθέσεις: (α) Ότι δικαιούται σε συνεισφορά ή αποζημίωση από αυτόν (β) Να ζητήσει ανακούφιση ή θεραπεία που σχετίζεται με την αρχική αιτία της αγωγής και ουσιαστικά την ίδια θεραπεία που αξιώνει ο ενάγοντας από αυτόν. (γ) Ότι οποιοδήποτε ζήτημα ή επίδικο θέμα που σχετίζεται με το αντικείμενο της αγωγής και ουσιαστικά είναι το ίδιο με το ζήτημα ή το επίδικο θέμα που αναφύεται μεταξύ του ενάγοντα και του εναγόμενου και θα έπρεπε κανονικά να αποφασιστεί όχι μόνο μεταξύ του ενάγοντα και του εναγόμενου, αλλά μεταξύ του ενάγοντα, του εναγόμενου και του τρίτου προσώπου ή οποιουδήποτε εξ αυτών. Με βάση τη Δ.10 θ.1

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται οποτεδήποτε από την ημερομηνία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, αλλά το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της Υπεράσπισης. Παραθέτω πιο κάτω την εν λόγω διάταξη: «

(2)The Court or Judge may give leave to issue and serve a "third-party notice" on an ex parte application supported by affidavit, or, where the Court or Judge directs a summons to the plaintiff to be issued, upon the hearing of the summons. Αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται οποτεδήποτε από την ημερομηνία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, αλλά το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης υπεράσπισης.» ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ Για να τίθεται θέμα χορήγησης άδειας για έκδοση και επίδοση κλήσης τριτοδιαδίκου θα πρέπει η περίπτωση να εντάσσεται σε μια από τις τρεις που εξειδικεύει η Δ.10 θ.

(1)(

1. a)(
2. b)(
3. c)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και είναι σαφές πως, ενώ το θέμα δεν κρίνεται οριστικά σ΄ εκείνο το αρχικό στάδιο, χρειάζεται τουλάχιστον να φαίνεται εκ πρώτης όψεως πως η περίπτωση είναι τέτοια. Χωρίς εκ πρώτης όψεως διαπίστωση τέτοιας φύσης δε διανοίγεται δυνατότητα άσκησης διακριτικής ευχέρειας με αναφορά σε οτιδήποτε άλλο[1]. Στην προκειμένη περίπτωση η απαίτηση του Ενάγοντα βασίζεται σε απαίτηση για αποζημιώσεις λόγω αμέλειας που κατ΄ ισχυρισμό επέδειξαν οι Εναγόμενοι, ενώ η απαίτηση των Εναγομένων σε βάρος του προτεινόμενου τριτοδιαδίκου στηρίζεται σε αποζημιώσεις λόγω επαγγελματικής αμέλειας που επέδειξε σ΄ ό,τι αφορά τη συμβουλή που έδωσε στον Ενάγοντα για μετάβαση του στο εξωτερικό για σκοπούς θεραπείας με αποτέλεσμα να προκληθεί μεγάλο ποσό ιατρικών εξόδων, το οποίο και διεκδικεί ο Ενάγων στην παρούσα αγωγή από τους Εναγόμενους. Το τί επιζητείται από τους Εναγόμενους εναντίον του προτεινόμενου τριτοδιαδίκου δεν αποτελεί θεραπεία που σχετίζεται με την αιτία της αγωγής, ούτε αποτελεί ουσιαστικά την ίδια θεραπεία που αξιώνει ο Ενάγοντας από τους Εναγόμενους. Εν πάση δε περιπτώσει, η απαίτηση του Ενάγοντα εναντίον των Εναγομένων για ειδικές ζημιές που συμπεριλαμβάνουν και ποσό ιατρικών εξόδων που υπέστη ένεκα μετάβασης του στο εξωτερικό για σκοπούς θεραπείας και το κατά πόσο αυτά ήταν δικαιολογημένα από το σύνολο των σχετικών της υπόθεσης δεδομένων θα εξετασθεί κατά τη διάρκεια της ακρόασης της παρούσας υπόθεσης και θα αποφασισθεί από το Δικαστήριο ως ένα από τα επίδικα της υπόθεσης ζητήματα, χωρίς το θέμα αυτό να καθιστά απαραίτητη την προσεπίκληση ως τριτοδιαδίκου του ιατρού που συνέστησε στον Ενάγοντα τη μετάβαση του στο εξωτερικό για θεραπεία. Με άλλα λόγια, η αναγκαιότητα μετάβασης του Ενάγοντα στο εξωτερικό για σκοπούς θεραπείας, που αποτελεί και επίδικο ζήτημα στην παρούσα υπόθεση με βάση τους ισχυρισμούς της Υπεράσπισης[2], θα πρέπει να αποδειχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με την προσκόμιση σχετικής μαρτυρίας η οποία, αν είναι επαρκής, θα οδηγήσει στην απόδοση στον Ενάγοντα του σχετικού ποσού που συνεπάγετο, ενώ, αν δεν είναι επαρκής, δεν θα του επιδικασθεί το αξιούμενο ποσό. Δεν μπορώ, επομένως, να αντιληφθώ πως το πιο πάνω επίδικο ζήτημα που αναφύεται μεταξύ του Ενάγοντα και των Εναγομένων θα έπρεπε να αποφασιστεί όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και μεταξύ του Ενάγοντα, των Εναγομένων και του προτεινόμενου τριτοδιαδίκου. Έχοντας, λοιπόν, υπόψη όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η παρούσα περίπτωση δεν είναι κατάλληλη για να εκδοθεί, στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής μου ευχέρειας δυνάμει της Δ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η αιτούμενη άδεια για έκδοση επίδοσης ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Ήδη έχουμε επισημάνει ανωτέρω και το επαναλαμβάνω ότι η βάση της απαίτησης των Εναγομένων εναντίον του προτεινόμενου τριτοδιαδίκου διαφέρει από τη βάση της απαίτησης του Ενάγοντα εναντίον των Εναγομένων. Πρόκειται σαφώς για αιτίες αγωγής ανεξάρτητες και για αστικά αδικήματα των οποίων η στοιχειοθέτηση προϋποθέτει την απόδειξη διαφορετικών γεγονότων[3]. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, που έχουν να κάνουν με τις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιούνται με βάση την Δ.10, θ.θ.

(1)(

1. a)(
2. b)(
3. c)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για σκοπούς χορήγησης άδειας για έκδοση και επίδοση κλήσης τριτοδιαδίκου, προχωρώ να εξετάσω και το θέμα του κατά πόσο η παρούσα αίτηση έχει υποβληθεί μέσα στα χρονικά πλαίσια που καθορίζονται από τη σχετική διάταξη. Ήδη έχουμε αναφερθεί πιο πάνω στις πρόνοιες της Δ.10, θ.

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος καθορίζει το χρόνο υποβολής αίτησης για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, ήτοι αυτή θα πρέπει να γίνει το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της Υπεράσπισης. Η υπό κρίση αίτηση για έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου που υπέβαλαν οι Εναγόμενοι δεν έχει, όπως είναι φανερό από το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου όπου βρίσκονται καταχωρημένα τα δικόγραφα της παρούσας αγωγής, καταχωρηθεί εντός της προθεσμίας που προβλέπεται και, ως τέτοια, είναι εκπρόθεσμη. Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό ότι μακρά σειρά νομολογίας θέλει την τροποποίηση ενός δικογράφου να ανατρέχει στο χρόνο της κατάρτισης του αρχικού δικογράφου το οποίο δεν καταργείται αλλά τροποποιείται. Με την τροποποίηση του αρχικού δικογράφου αυτό δεν αντικαθίσταται αλλά εξακολουθεί να υπάρχει τροποποιημένο[4]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθία όλων των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων θεωρώ ορθό, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, όπως μη εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ......................... Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Δέστε Πορφύριος Ιωάννου v. Κώστας Βιολάρης & Υιοί Λτδ

(2001)1 ΑΑΔ

1. [2] Δέστε τις παρα. 8, 9 και 11 της τροποποιημένης Υπεράσπισης ημερ. 18/2/11 και, προηγουμένως, τις παρα. 6 και 7 της τροποποιημένης Υπεράσπισης ημερ. 26/10/
2. [3] Δέστε Μαρία Θεοδούλου ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Κώστα Τσιάρκου v. Δημητρίου κ.ά.

(1998)1 ΑΑΔ 1095. [4] Δέστε Σοφοκλέους κ.ά. v. Στυλιανού

(1992)1 ΑΑΔ 81, 90 και Gaber Alian Alia Al Somran; Alias Gaber Elelyan v. The Cyprus Ship "Poseidonia" κ.ά.

(1990)1 ΑΑΔ 990 όπου στη σελ. 996 λέχθηκαν: «Η τροποποίηση και το τροποποιημένο κλητήριο αναφέρονται στην ημερομηνία έκδοσης του αρχικού κλητηρίου και η αγωγή συνεχίζεται ως εάν η τροποποίηση περιλαμβανόταν από την αρχή.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο