ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟΝ AHMET OMER SADIK, Διαχείριση υπ΄ αρ. 124/97, 5 Απριλίου 2011

(1)της ένστασης) και τα οποία έχουν ως εξής: (α) Με το πρώτο αιτητικό επιδιώκεται η παύση του καθ΄ ου η αίτηση από τον αιτητή Αντώνη Δημητρίου ο οποίος δεν είναι κληρονόμος του πιο πάνω αποβιώσαντος, ούτε δικαιούται οιουδήποτε κληρονομικού μεριδίου από την περιουσία του πιο πάνω αποβιώσαντος ούτως ώστε να έχει το νομικό δικαίωμα να αιτηθεί την παύση του καθ΄ ου η αίτηση ως διαχειριστή της περιουσίας του πιο πάνω αποβιώσαντος. (β) Οι απαιτήσεις του αιτητή αποτελούν καθαρά κληρονομική διαφορά η επίλυση της οποίας μπορεί να γίνει μόνο μέσα στα πλαίσια αγωγής (PROBATE ACTION) η καταχώρηση της οποίας έπρεπε να προηγηθεί ένορκη δήλωση που να βεβαιώνει τα γεγονότα από τον αιτητή. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην υπό κρίση Αίτηση κατεχωρήθη ένσταση όπου μεταξύ των λόγων ένστασης περιλαμβάνονται και οι ακόλουθοι: ¾ Δεν διαφαίνεται για ποια ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης επιδιώκεται η προεκδίκαση νομικού σημείου. ¾ Η Δ.27, θ. 1 επί της οποίας στηρίζεται η υπό κρίση Αίτηση κάνει αναφορά σε νομικά σημεία τα οποία εγείρονται στα δικόγραφα τα οποία περιλαμβάνουν την Έκθεση Απαίτησης, Υπεράσπιση, Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση. ¾ Η διαδικασία προδικαστικής επίλυσης αποτελεί εξαιρετικό μέτρο προσφυγής στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα και το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρό νομικό θέμα. ¾ Η υπό κρίση Αίτηση κατεχωρήθη σχεδόν 3 χρόνια μετά την αίτηση ημερομηνίας 17/6/2008 και 7 μέρες πριν την ημερομηνία ακρόασης της. ¾ Η Αίτηση για παύση διαχειριστή και διορισμό άλλου διαχειριστή γίνεται σύμφωνα με την Αίτηση που κατεχωρήθη στις 17/6/2008 με βάση το Άρθρο 52

(9)του περί Διαχειρίσεως Κληρονόμων Νόμου ΚΕΦ.

1. Η ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Αντώνη Δημητρίου στην οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνονται και υιοθετούνται οι λόγοι ένστασης. ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ Κατά την ακρόαση της παρούσας Αίτησης αμφότερες οι διάδικες πλευρές αγόρευση να υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Ο κ. Βλαδιμήρου εκ μέρους του Αιτητή ουσιαστικά προσπάθησε να υποστηρίξει τις ενστάσεις που επιζητεί να προδικαστούν επί της ουσίας, δηλαδή κατά πόσο αυτές πράγματι ευσταθούν λέγοντας ότι θα έπρεπε να είχε καταχωρηθεί αγωγή και όχι αίτηση για παύση του διαχειριστή επικαλούμενος σχετικές με το θέμα αποφάσεις. Ο κος Δημητρίου επανέλαβε και υιοθέτησε όλα όσα καταγράφονται στην ένσταση που καταχώρησε και παρέπεμψε σε σχετική νομολογία τόσο αναφορικά με τις νομικές αρχές που εφαρμόζονται σε αιτήσεις αυτού του είδους για εκδίκαση προδικαστικά νομικών θεμάτων όσο και σε σχέση με το ουσιαστικό ζήτημα που εγείρεται και αφορά το ορθό δικονομικό μέτρο που εφαρμόζεται για παύση και αντικατάσταση διαχειριστή. NOMIKH ΠΤΥΧΗ Τόσο η αίτηση, όσο και η Ένσταση, στηρίζονται στην Διαταγή 27 θ.θ.1-2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι πρόνοιες των Θεσμών 1 και 2 της Δ.27 έχουν ως ακολούθως: "
2. Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient".
3. If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counterclaim or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just." Οι νομικές αρχές που διέπουν την προεκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στα δικόγραφα, έχουν ξεκαθαριστεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Malachtos v. Armefti

(1984)1 C.L.R 548, που πραγματεύεται τη Δ.27 θθ1 και 2 επί της οποίας βασίζεται η αίτηση, σημειώνεται ότι μόνο καθαρά νομικά σημεία εκδικάζονται κάτω από τη Δ.27 θ.1, ενώ υποθέσεις μικτού νομικού και πραγματικού θέματος ή μόνο πραγματικού εκδικάζονται κάτω από τη Δ.33[1]. Όπου τα γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται στις έγγραφες προτάσεις, είναι ικανά να δώσουν πλήρη εικόνα στο Δικαστήριο, τότε το Δικαστήριο υιοθετεί την διαδικασία της προδικαστικής επίλυσης. Σε περίπτωση όπου χρειάζεται, όμως, να δοθεί πρόσθετο φως στα γεγονότα με μαρτυρία, είναι ορθότερο όπως η υπόθεση προχωρήσει σε δίκη σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 33[2]. Μόνο καθαρά νομικά ζητήματα μπορούν να τύχουν εξέτασης δυνάμει της Διαταγής 27 Θεσμός 1, τα οποία θα είναι καθοριστικά της αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων.[3] Το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση γεγονότων και τον καθορισμό των δικαϊκών τους συνεπειών είναι η δίκη. Κατ΄ επέκταση, η επίλυση θέματος προδικαστικά, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο όπου τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Όπως αναφέρθηκε και στην Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ v. Γενικού Εισαγγελέα

(1991)1 Α.Α.Δ. 225 στην σελ 229: «...Δικαιολογείται, συνεπώς, η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσο το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας.» Η νομολογία, επίσης, υποδεικνύει ότι η έκδοση διαταγής για προεκδίκαση νομικών σημείων θα πρέπει να γίνεται μόνο σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και να ασκείται με φειδώ. Το Δικαστήριο θα εξετάσει αν το εγειρόμενο ζήτημα είναι αμιγώς νομικό θέμα με αναφορά στα γεγονότα που καταγράφονται στην αγωγή. Ο χρόνος κατά τον οποίο υποβάλλεται η αίτηση για επίλυση νομικού θέματος προδικαστικά, είναι, επίσης, παράγοντας που λαμβάνεται υπ΄ όψιν από το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτική του ευχέρειας. Σκοπός της δικονομικής πρόνοιας της Διαταγής 27 είναι η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθιστώντας την ακρόαση, ή ουσιαστικού μέρους αυτής, αχρείαστη. Κατ΄ επέκταση, όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί, ο ενδεικνυόμενος χρόνος για υποβολή τέτοιου αιτήματος για ορισμό του νομικού ζητήματος για ακρόαση, είναι κατά τον ορισμό της αγωγής για οδηγίες, κατά το κλείσιμο των δικογράφων ή, εν πάση περιπτώσει, εντός σύντομου χρονικού διαστήματος μετά. Οι συνήγοροι δεν είναι ορθό να περιμένουν μέχρι και την ημερομηνία ακροάσεως, επιτυγχάνοντας με τον τρόπο αυτό αναβολή της ακρόασης και προκαλώντας έξοδα, αφού, τέτοια τακτική, ενδεχομένως, να οδηγήσει σε κατάχρηση. Τούτου δεδομένου, αποτελεί ζήτημα το οποίο εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αποφασίσει κατά πόσο, με βάση τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, θα εγκρίνει τέτοια αίτηση και θα ορίσει το νομικό σημείο για ακρόαση, προ της ακροάσεως στην αγωγή.[4] Αναφέρονται σχετικά τα εξής στην υπόθεση The heirs of the late Theodora Panayi v. The Administrators of the Estate of the late Stylianos Mandriotis

(1963)2 C.L.R. 167: «We would like to add that in cases where an objection is taken in the defence the interested party must apply to the court to have a particular point of law under Order 27 formulated and set down for hearing before the date of trial, and he should not wait until the day of trial when all the parties and their witnesses are before the Court, when considerable costs may be incurred. An application under Order 27 should normally be made on the summons for directions.» Παρόμοια σχόλια υπάρχουν, επίσης, και στην υπόθεση Michaelides v. Diakou

(1968)1 C.L.R. 392 και, επίσης, στην υπόθεση Panikkos v. Kontemeniotis

(1989)1 C.L.R.50. Η απόφαση όμως η οποία κατά τρόπο σαφή θέτει το χρόνο υποβολής της αίτησης σαν παράγοντα που το Δικαστήριο λαμβάνει σοβαρά υπόψη είναι η υπόθεση Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370 όπου στη σελ. 374 της απόφασης αναφέρονται τα εξής από το Δικαστή Σαββίδη: «Counsel should not wait till the case is fixed for trial and shortly before the date of hearing avail themselves of the procedure under Order 27 and thus secure an adjournment of the hearing of the case which otherwise might not have been granted. If this right is left to be exercised without any judicial control then there may be an abuse of it and parties who wish to have the proceedings protracted, may wait till the eve of the hearing to file an application and thus secure an adjournment of the case. It is for this reason that the matter is left within the discretion of the Judge to decide whether in the circumstances of a particular case it is in the interest of justice to grant such application and have the points of law set down for hearing prior to the hearing of the action.» ΕΞΕΤΑΣΗ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Εν πρώτοις πρέπει να επισημάνω ότι η υπό κρίση Αίτηση υπεβλήθη λίγες μέρες πριν την ημερομηνία που ήταν ορισμένη για ακρόαση η Αίτηση ημερομηνίας 17/6/2008. Ήδη όπως αναφέρθηκε πιο πάνω στο στάδιο σύνοψης των νομικών αρχών που εφαρμόζονται σε αιτήσεις αυτού του είδους, δεν είναι καθόλου ορθό για τους συνηγόρους να αναμένουν μέχρι και την ημερομηνία ακρόασης επιτυγχάνοντας με τον τρόπο αυτό αναβολή της ακρόασης αφού τέτοια ταχτική, ενδεχομένως, να οδηγήσει σε κατάχρηση. Είναι γι΄ αυτό το λόγο που έχει επανειλημμένα τονισθεί στη νομολογία ο ενδεικνυόμενος χρόνος για υποβολή ενός τέτοιου αιτήματος. Και, βεβαίως, η καταχώρηση αίτησης για προδικαστική εκδίκαση νομικού ζητήματος σε τέτοιο καθυστερημένο στάδιο της διαδικασίας αποτελεί παράγοντα που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη όταν ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια και για να αποφασίσει κατά πόσο θα εγκρίνει ή όχι την Αίτηση. Με άλλα λόγια ο χρόνος υποβολής της αίτησης για προδικαστική εκδίκαση συνιστά, χωρίς αμφιβολία, παράγοντα που το Δικαστήριο λαμβάνει σοβαρά υπόψη. Έπειτα το νομικό σημείο υπό στοιχείο (α) στην ένσταση δεν είναι διόλου ξεκάθαρο ότι συνιστά καθαρά νομικό ζήτημα εφόσον καταγράφεται ως ισχυρισμός ότι ο κ. Αντώνης Δημητρίου δεν είναι κληρονόμος, ούτε δικαιούται κληρονομικού μεριδίου, χωρίς το πραγματικό υπόβαθρό γεγονότων που αφορά στους κληρονόμους να είναι από τώρα ξεκάθαρο και αποσαφηνισμένο. Υπενθυμίζω εδώ ότι για το θέμα του καθορισμού των κληρονόμων εκκρεμεί αίτηση ημερομηνίας 4/4/2008 που καταχωρήθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα γιατί, προφανώς, υπάρχει για το θέμα αυτό αμφισβήτηση. Περαιτέρω το θέμα του κατά πόσο ο κος Δημητρίου νομιμοποιείται να ζητήσει την παύση διαχειριστή, με βάση τα όσα διαλαμβάνονται στο Άρθρο 52 του περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Νόμου ΚΕΦ. 189, είναι ζήτημα που θα εξαρτηθεί από τη διαπίστωση κάποιων πραγματικών γεγονότων με αποτέλεσμα η ένσταση αυτή να μη συνιστά αμιγώς νομικό σημείο. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Έχοντας, λοιπόν, κατά νου, αφενός το γεγονός του καθυστερημένου σταδίου που υπεβλήθη η υπό κρίση Αίτηση και αφετέρου τη φύση του θέματος που εγείρεται στον λόγο ένστασης υπό στοιχείο (α) στην ένσταση που καταχώρησε ο κος Βλαδιμήρου στην Αίτηση ημερομηνίας 17/6/2008, θεωρώ ότι δεν δικαιολογείται η έγκριση της παρούσας Αίτησης. Ως αποτέλεσμα η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........................ Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, ΑΕΔ Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Δέστε The heirs of the late Theodora Panagi v. The Administrator of the Estates of the late Stylianos Mandiatis

(1963)2 C.L.R 167, Michaelides v. Diakou

(1968)1 C.L.R 392 και Papamichael v. Chacholiades

(1970)C.L.R 305. [2] Δέστε Paikkos v. Kontemeniotis

(1989)1 C.L.R. 50, Grindlays Bank Limited v. Christodoulos Demetriades & Co Ltd and others

(1987)1 C.L.R. 461. [3] Δέστε Malachtou v. Armefti and Another

(1984)1 C.L.R. 548. [4] Δέστε Theodora Panayi v. The Administrators of the Estate of the Stylianos Mandriotis

(1963)2 C.L.R. 167, Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο