VKCA QUALITY LIMITED ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΤΕΛΗ, Αρ. Αγ. 89/2009, 19.4.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A47 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Γ. Ν. Γιασεμή, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγ. 89/2009 Μεταξύ: V.K.C.A. QUALITY LIMITED Εναγόντων -και- ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΤΕΛΗ Εναγομένου Αίτηση ημερ. 28.12.2010 για προσθήκη Επίσημου Παραλήπτη Ημερομηνία: 19.4.
- Εμφανίσεις: Για ενάγοντες-αιτητές: Ο κ. Χ. Κυριακίδης και κα Μ. Καμάρη. Για εναγόμενο-καθ΄ ου η αίτηση: Ο κ. Μ. Παναγιώτου. Για Επίσημο Παραλήπτη: Ο κ. Κ. Εμμανουήλ. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Μετά την καταχώριση της παρούσας αγωγής και αφού αυτή ορίστηκε σε κάποιο στάδιο και για ακρόαση, εκδόθηκε στο μεταξύ διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του εναγομένου. Συγκεκριμένα αυτό συνέβηκε στις 4.3.
- Ως αποτέλεσμα ο Επίσημος Παραλήπτης κατέστη παραλήπτης της περιουσίας του. Τα ανωτέρω εμφαίνονται στο συνταχθέν διάταγμα όπως επίσης ότι η ισχύς του ανεστάλη για έξι μήνες από την έκδοση του. Προφανώς ο χρόνος αυτός παρήλθε χωρίς να ληφθεί οποιοδήποτε μέτρο ακύρωσης ή ανάκλησης του διατάγματος και έτσι αρχές Σεπτεμβρίου του 2010 αυτό ετέθη σε πλήρη ισχύ. Εξ αφορμής του πιο πάνω διατάγματος παραλαβής υποβλήθηκε η παρούσα αίτηση. Με αυτήν οι ενάγοντες ζητούν: (α) άδεια για συνέχιση της αγωγής εναντίον του εναγομένου, (β) διάταγμα απάλειψης του ονόματος του εναγομένου από τον τίτλο της αγωγής και προσθήκης, υπό την αυτή ιδιότητα, του Επίσημου Παραλήπτη «ως διαχειριστή της περιουσίας» του. Πρόσθετα, και σε συνδυασμό με το τελευταίο πιο πάνω διάταγμα ζητείται συγχρόνως η τροποποίηση αναλόγως της έκθεσης απαιτήσεως. Εν όψει των πιο πάνω γεγονότων, οι συνήγοροι των εναγόντων χειρίστηκαν την παρούσα αίτηση ωσάν αυτή να αφορούσε θέμα τροποποίησης του κλητηρίου εντάλματος και της έκθεσης απαιτήσεως. Γι΄ αυτό και την έχουν στηρίξει στις πρόνοιες της Δ.12 και της Δ.
- Ενώ όσον αφορά την άδεια για συνέχιση της αγωγής θεωρούν πως αυτή είναι αναγκαία με βάση συγκεκριμένη πρόνοια στον περί Πτώχευσης Νόμο, Κεφ. 5, και δη στο άρθρο
- Ο συνήγορος του εναγομένου βασιζόμενος στα ίδια γεγονότα και ειδικά ότι στο παρόν στάδιο εναντίον του πελάτη του υπάρχει μόνο το διάταγμα παραλαβής, πρόβαλε ένσταση στην έγκριση της παρούσας αίτησης. Εισηγήθηκε ότι δε δικαιολογούνται οι αιτούμενες τροποποιήσεις με βάση τις δικονομικές πρόνοιες τις οποίες οι ενάγοντες έχουν επικαλεστεί. Όμως, φαίνεται να συμφωνεί ως προς το ότι θα πρέπει να δοθεί άδεια από το δικαστήριο για να μπορεί να συνεχίσει η αγωγή εναντίον του εναγομένου. Σύμφωνα με το άρθρο 4 του προαναφερθέντος Νόμου ο λόγος που εκδίδεται ένα διάταγμα παραλαβής είναι «για την προστασία της περιουσίας του χρεώστη». Προς το σκοπό δε αυτό κατά την έκδοση τέτοιου διατάγματος ο Επίσημος Παραλήπτης καθίσταται συγχρόνως παραλήπτης της περιουσίας του χρεώστη. Αυτό προβλέπεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 9
(1). Όταν αυτό συμβεί, ακολουθεί η λήψη διαφόρων μέτρων τα οποία προβλέπονται στα άρθρα 14 έως 18 και έχουν ως σκοπό το χειρισμό της εν λόγω περιουσίας κατά τρόπο ώστε να επιτευχθεί η ικανοποίηση των πιστωτών του χρεώστη κατά το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Αποτυχόντων των εν λόγω μέτρων οι πιστωτές ή το δικαστήριο, αναλόγως, μπορεί να αποφασίσουν την κήρυξη του χρεώστη σε πτώχευση. Στην περίπτωση αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 20, διορίζεται διαχειριστής της περιουσίας του πτωχεύσαντα πλέον χρεώστη, προς τον οποίο αυτή περιέρχεται δυνάμει του άρθρου 19. Εν όψει όλων των ανωτέρω το θέμα το οποίο τίθεται αρχικώς είναι κατά πόσο χρειάζεται η άδεια του Δικαστηρίου για την περαιτέρω συνέχιση της αγωγής εναντίον του εναγομένου. Οι απόψεις των συνηγόρων των δύο πλευρών φαίνεται ότι συγκλίνουν θετικά ως προς την αναγκαιότητα αυτή, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο απαιτείται με βάση το άρθρο 9
(1). Αναφέρει το άρθρο αυτό: «9.-
(1)Με την έκδοση διατάγματος παραλαβής, ο επίσημος παραλήπτης θα καθίσταται παραλήπτης της περιουσίας του χρεώστη, και ακολούθως, εκτός όπως διατάσσεται από το Νόμο αυτό, κανένας πιστωτής στον οποίο ο χρεώστης οφείλει αναφορικά με οποιοδήποτε χρέος που δύναται να επαληθευτεί σε πτώχευση, δε θα έχει οποιαδήποτε θεραπεία εναντίον της περιουσίας ή του προσώπου του χρεώστη σχετικά με το χρέος ή θα εγείρει οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία, εκτός κατόπι άδειας του Δικαστηρίου και με τέτοιους όρους τους οποίους το Δικαστήριο δυνατό να επιβάλει.» Η εικόνα όσον αφορά τις νομικές ρυθμίσεις οι οποίες διέπουν το παρόν στάδιο στο οποίο βρίσκεται η παρούσα αγωγή δε θα ήταν πλήρης χωρίς αναφορά και στο άρθρο 11
(1). Προβλέπει τα εξής: «11.-
(1)Το Δικαστήριο δύναται, οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης πτώχευσης, να αναστείλει οποιαδήποτε αγωγή, εκτέλεση ή άλλη νόμιμη διαδικασία εναντίον της περιουσίας ή του προσώπου του χρεώστη, και κάθε Δικαστήριο, στο οποίο εκκρεμεί διαδικασία εναντίον χρεώστη, δύναται κατόπι απόδειξης ότι η αίτηση πτώχευσης υποβλήθηκε από ή εναντίον του χρεώστη, είτε να αναστείλει τη διαδικασία είτε να επιτρέψει τη συνέχισή της με τέτοιους όρους τους οποίους θεωρεί δίκαιους.» Από την όλη διατύπωση του και ειδικά τη φράση «θα εγείρει οποιαδήποτε αγωγή» που χρησιμοποιείται σ΄ αυτό, είναι προφανές ότι το άρθρο 9
(1)δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση εκκρεμούσης αγωγής. Δηλαδή, αγωγής η οποία κατεχωρήθη πριν από την έκδοση διατάγματος παραλαβής. Υποστήριξη στην άποψη αυτή παρέχει η παλαιά υπόθεση In re Berry
(1896)65 L.J. Ch. 245 όπου αυτό ακριβώς είχε διαπιστωθεί από το δικαστήριο κατά την εξέταση πανομοιότυπων με το άρθρο 9
(1)προνοιών της αγγλικής Bankruptcy Act 1883. Κάνοντας, επίσης, αναφορά σε προηγούμενη νομολογία στην οποία είχε γίνει η ίδια διαπίστωση, ως ανωτέρω. Ενώ στην υπόθεση εκείνη κρίθηκε ότι σε περίπτωση όπως είναι η παρούσα ίσχυε πρόνοια όπως αυτή στο άρθρο 11
(1), ανωτέρω, η οποία εφαρμόζετο σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την υποβολή αίτησης πτώχευσης. Κατά συνέπεια και μετά την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του χρεώστη, εναγομένου στην αγωγή. Επομένως, το θέμα το οποίο θα μπορούσε να τεθεί στην προκειμένη περίπτωση, ειδικά μετά και την έκδοση του διατάγματος παραλαβής, είναι αυτό της αναστολής της αγωγής δυνάμει των προνοιών του άρθρου 11
(1), ανωτέρω. Βέβαια, δεν εγείρεται τέτοιο θέμα με την υπό εξέταση αίτηση. Αντίθετα, επιδιώκεται η συνέχιση της αγωγής και είναι γι΄ αυτό το λόγο που ζητείται η άδεια του Δικαστηρίου. Όμως, όπως έχει προηγουμένως διαπιστωθεί, εκκρεμούσης μιας αγωγής, δεν υπάρχει οποιαδήποτε πρόνοια στο Νόμο, Κεφ. 5, η οποία να επιβάλλει τέτοια υποχρέωση. Μάλιστα, όπως σχολιάζεται στην υπόθεση In re Berry, ανωτέρω, "The scheme appears to be that actions and other proceedings are to go on against the debtor unless the Court of Bankruptcy or the Court in which the proceedings are pending sees fit to interfere in the exercise of the discretion vested in it". Αναφερόταν σε πρόνοιες όπως οι ανωτέρω του Νόμου, Κεφ. 5, από τις οποίες θεωρώ πως εξάγεται το ίδιο συμπέρασμα όπως αυτό που διατυπώθηκε στην πιο πάνω υπόθεση. Επομένως, η αγωγή συνεχίζει και δεν απαιτείται οποιαδήποτε άδεια προς τούτο αφού δεν ετέθη και θέμα αναστολής της. Εν όψει του διατάγματος παραλαβής το οποίο έχει εκδοθεί και βρίσκεται σε ισχύ, το επόμενο θέμα το οποίο εγείρεται προς εξέταση είναι εναντίον ποιου θα πρέπει να συνεχίσει η αγωγή. Είναι το θέμα που επιχειρεί να ρυθμίσει, μεταξύ άλλων, η παρούσα αίτηση των εναγόντων με την προσθήκη ως εναγομένου του Επίσημου Παραλήπτη. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, σύμφωνα με το άρθρο 19 όταν ένας χρεώστης κηρυχθεί σε πτώχευση τότε η περιουσία του διά νόμου περιέρχεται στο διαχειριστή. Δεν υπάρχει ανάλογη πρόνοια σε σχέση με τον Επίσημο Παραλήπτη όταν αυτός καθίσταται παραλήπτης της περιουσίας του χρεώστη, δυνάμει του άρθρου 9
(1), με την έκδοση διατάγματος παραλαβής. Η Δ.12 κ.4 στην οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση όσον αφορά την υπό εξέταση πτυχή προνοεί ότι "Where by reason of ., bankruptcy ...... it becomes necessary or desirable that any person not already a party should be made a party ...." Στην προκειμένη περίπτωση ο εναγόμενος δεν έχει μέχρι στιγμής κηρυχθεί σε πτώχευση και κατά συνέπεια ούτε και η περιουσία του έχει περιέλθει στο διαχειριστή. Η πτωχευτική διαδικασία εναντίον του βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του διατάγματος παραλαβής. Όπως δε αναφέρεται στη νομική σειρά Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 3, 1973, στη σελίδα 217, παράγραφος 367: "The receiving order must be distinguished from the adjudication in bankruptcy; it does not divest the debtor of his property, or make him a bankrupt, or place him under the disabilities of an adjudicated bankrupt." Περαιτέρω, στην επόμενη σελίδα του ίδιου βιβλίου στην παράγραφο 368 διαβάζουμε το εξής όσον αφορά την επίδραση του διατάγματος παραλαβής στην περιουσία του χρεώστη: "The making of the receiving order vests no estate or interest in the official receiver; it gives him no power to bring or defend actions; and it causes no change or transmission of interest or liability so as to render it necessary or desirable that he should be made a party to any action which the debtor is bringing or defending." Για τη διατύπωση δε του νόμου ως ανωτέρω γίνεται παραπομπή στην προαναφερθείσα υπόθεση In re Berry. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να παρατηρήσω ότι σε υποθέσεις όπως η παρούσα έχει επικρατήσει διαφορετική πρακτική. Δηλαδή, όταν τύχει να εκδοθεί διάταγμα παραλαβής εναντίον της περιουσίας εναγομένου εκκρεμούσης της αγωγής τότε υποβάλλονται αιτήματα όπως αυτά στην παρούσα αίτηση και εγκρίνονται, εκλαμβάνοντας ότι αυτή είναι η ορθή διαδικασία. Μάλιστα, με αυτήν την πρακτική φαίνεται να συμφωνεί και ο εκπρόσωπος του Επίσημου Παραλήπτη όταν τύχει να παρευρίσκεται στη διαδικασία. Διατύπωσε τη θέση αυτή και στην προκειμένη περίπτωση. Θεωρεί πως έτσι εξυπηρετείται το θέμα της ασφάλειας εξόδων, το οποίο όμως πιθανό να μπορεί να ρυθμιστεί με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 11
(1), ανωτέρω. Όμως, το θέμα αυτό δεν έχει τεθεί και, ανεξάρτητα, εν όψει της συζήτησης η οποία έχει προηγηθεί, η εν λόγω πρακτική δε με βρίσκει σύμφωνο. Ως εκ τούτου και με βάση τα όσα έχουν προηγουμένως αναφερθεί θεωρώ πως η αίτηση των εναγόντων δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Όμως, υπό το φως της τελευταίας παρατήρησης, ανωτέρω, θεωρώ ότι είναι ορθό και δίκαιο να μη εκδοθεί και δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.)................ Γ. Ν. Γιασεμής, Π.Ε.Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο