Akram Naddaf Foroutagheh κ.α. ν. Patroclos Ktiriodomiki Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 1844/2010, 6 Μαΐου, 2011

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών. Ως λόγοι ένστασης κατεγράφησαν τα ακόλουθα: Ότι οι Ενάγοντες- Καθ' ων η αίτηση είναι αλλοδαποί από το Ιράν αλλά κατέχουν ακίνητη περιουσία ύψους €20.360,00 την οποία οι Εναγόμενοι-Αιτητές κατακρατούν και την οποία αρνούνται να τους επιστρέψουν, ότι οι Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση ευρίσκονται στην πατρίδα τους και δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια να καταβάλουν το συγκεκριμένο ποσό καθώς επίσης και ότι θα στερηθούν της πρόσβασης στο Δικαστήριο, αν εκδοθεί το διάταγμα. Υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του κ. Καρά, δικηγόρου. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, είναι εξουσιοδοτημένος στην κατάρτιση της Ένορκης Δήλωσης και διαφωνεί με τις αιτούμενες θεραπείες. Κατά τον ισχυρισμό του ομνύοντα, οι Ενάγοντες είχαν συμφωνήσει την αγορά ενός διαμερίσματος από τους Εναγόμενους και είχαν καταβάλει σε διάφορες ημερομηνίες το ποσό των €20.360,00 για την κράτηση του συγκεκριμένου διαμερίσματος. Στις 05/02/2010, οι Ενάγοντες, οι οποίοι κατάγονται από το Ιράν και οι Εναγόμενοι, συμφώνησαν στην ακύρωση της συγκεκριμένης συμφωνίας και οι Εναγόμενοι ετοίμασαν συμφωνία για επιστροφή του ποσού, την οποία οι Ενάγοντες δεν υπέγραψαν ενόψει του ότι προέβλεπε την επιστροφή της προκαταβολής όταν θα πωλείτο το διαμέρισμα. Καταλήγει ο ομνύοντας, ότι η μόνη κινητή περιουσία των Εναγόντων είναι οι €20.360,00 οι οποίες κατακρατούνται από τους Εναγόμενους και δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια να παράσχουν την αιτούμενη ασφάλεια εξόδων καθώς επίσης και ότι αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα αποστερηθούν του δικαιώματός τους να προσφύγουν στο Δικαστήριο. Η διαδικασία διεξήχθηκε στη βάση των προφορικών αγορεύσεων , τις οποίες το Δικαστήριο έχει κατά νου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.39 θ.1, 2, 6 και 9, στην Δ.48 θ.1-4, 9(t), στη Δ.60 θ1-6, στο άρθρο 382 του Κεφ. 113, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος και στο άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών καθώς επίσης και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η δικαιοδοτική βάση της αίτησης για ασφάλεια εξόδων είναι η Δ.60 θ.1 η οποία προβλέπει: «A plaintiff (and, in respect of a counter-claim which is not merely in the nature of a set-off, a defendant) ordinarily resident out of Cyprus ή Κράτους - Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης may, at any stage of the action, be ordered to give security for costs, though he may be temporarily resident in Cyprus ή σε Κράτος - Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.» Στο σύγγραμμα Halsbury´ s Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 37, παρ. 209 στη σελίδα 227 καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά με το θέμα του εάν και κατά πόσο ένας Ενάγοντας θεωρείται ότι κατέχει περιουσία εντός της δικαιοδοσίας, σε σχέση με την εξασφάλιση εξόδων: «Where the plaintiff, although ordinarily or even permanently resident out of the jurisdiction can show that he has substantial assets or property within the jurisdiction which can be reached by judicial process, security will not be ordered. It must be shown that the assets or property are of a fixed or permanent or certain nature and that they can be available for costs.» Η μέχρι σήμερα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναγνωρίζει τη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοτος Δικαστηρίου να διατάξει την καταβολή ασφάλειας εξόδων σε υποθέσεις στις οποίες ο Ενάγοντας είναι κάτοικος εξωτερικού. Στην υπόθεση Abdulla Alahmari v. Alia The Royal Jordania Airline

(1990)1 Α.Α.Δ. 434, ο Δικαστής Πικής, όπως ήταν τότε, προσεγγίζοντας πανομοιότυπη αίτηση με την παρούσα κατέγραψε τα ακόλουθα: «Όταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας, με τη διαπίστωση ότι ο Ενάγων έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του πρωτόδικου δικαστηρίου είναι κατεξοχή δύο, η κατοχή εκ μέρους του Ενάγοντα περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα) στην Κύπρο, και η ισχύς της υπόθεσής του.» Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η έκδοση διαταγής για την εξασφάλιση των εξόδων θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη της την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου εκδίδεται ούτως ώστε να μην καταλήγει στην αποστέρηση του δικαιώματος πρόσβασής του στο Δικαστήριο (βλ. The Continental Insurance Company of Hampshire v. Sac Eugene O´ Reagan

(1998)1 A.A.Δ. 1087). Εν προκειμένω, υπάρχει ισχυρισμός εκ μέρους των Εναγόντων-Καθ΄ ων η Αίτηση ότι είναι αλλοδαποί και διαμένουν στο Ιράν. Ισχυρισμός, ο οποίος προβάλλεται μέσα από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση. Έχει επίσης προταθεί η εισήγηση ότι η έκδοση διαταγής για ασφάλεια των εξόδων του Εναγόμενου-Αιτητή θα αποστερήσει στους Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση το δικαίωμα πρόσβασής τους στο Δικαστήριο, αλλά ο ισχυρισμός αυτός παρέμεινε μετέωρος αφού δεν αναφέρθηκε οτιδήποτε άλλο. Σχετικά με τη δύναμη της υπόθεσης των διαδίκων, έχει νομολογηθεί ότι ο Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή εξέταση του θέματος. Το κριτήριο είναι η «ισχύς της υπόθεσης» όπως μπορεί να συναχθεί από τα ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα. Από τα δικόγραφα και τα λοιπά έγγραφα τα οποία ευρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι υπήρχε μια συμφωνία η οποία παραβιάστηκε και το ερώτημα που το Δικαστήριο καλείται να απαντήσει είναι ποια από τις δύο πλευρές την παραβίασε. Υπάρχουν εκατέρωθεν ισχυρισμοί για παραβίαση. Οπόταν, αν η αγωγή κριθεί υπέρ των Εναγόντων-Καθ' ων η αίτηση, θα τους επιστραφεί το ποσό των €20.360,00 και θα καταβληθούν τα έξοδα των δικηγόρων τους από τους Εναγόμενους-Αιτητές. Αν όμως κριθεί η αγωγή υπέρ των Εναγομένων-Αιτητών, τότε θα κατακρατήσουν το ποσό των €20.360,00 και θα δικαιούνται και στην καταβολή των εξόδων τους, τα οποία οι Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση θα πρέπει να καταβάλουν. Με δοθέντα τα πιο πάνω γεγονότα, θεωρώ ότι όπως έχουν τώρα τα πράγματα, οι θέσεις των μερών είναι ισοδύναμες. Ο δικαστής Brown-Wilkinson V.C. στην υπόθεση Porzelack K.G v. Porzelack (UK) Ltd

(1987)1 All E.R. 1074, ανέφερε τα ακόλουθα: «It seems to me that I have an entirely general discretion either to award or refuse security, having regard to all the circumstances of the case. However, it is clear on the authorities that, if other matters are equal, it is normally just to exercise that discretion by ordering security against a non-resident plaintiff. The question is what, in all the circumstances of the case, is the just answer. ..........This is the second occasion recently on which I have had a major hearing on security for costs and in which the parties have sought to investigate in considerable detail the likelihood or otherwise of success in the action. I do not think that is a right course to adopt on a application for security for costs. The decision is necessarily made at an interlocutory stage on inadequate material and without any hearing of the evidence. A detailed examination of the possibilities of success or failure merely blows the case up into a large interlocutory hearing involving great expenditure of both money and time. Undoubtedly, if it can clearly be demonstrated that the plaintiff is likely to succeed, in the sense that there is a very high probability of success, then that is a matter that can properly be weighted in the balance. Similarly, if it can be shown that there is a very high probability that the defendant will succeed, that is a matter that can be weighted. But for myself I deplore the attempt to go into the merits of the case unless it can be clearly demonstrated one way or another that there is a high degree of probability of success or failure.» (Η υπογράμμιση είναι δική μου.) Με βάση το σκεπτικό της πιο πάνω απόφασης, θεωρώ ότι σε μια τέτοια αίτηση, για έκδοση διατάγματος για ασφάλεια εξόδων, δεν θα πρέπει να εξετάζονται οι πιθανότητες επιτυχίας της υπόθεσης με λεπτομέρεια. Γιατί όντως σε αυτό το στάδιο η πληροφόρηση που έχει το Δικαστήριο αναφορικά με τα γεγονότα, είναι πολύ περιορισμένη. Επιπρόσθετα, θα ήθελα να κάνω αναφορά σε μια πρόσφατη αγγλική απόφαση, στην απόφαση Prince Radu of Hohenzollern v. Houston & Anor

(2006)EWHC 231 (QB), στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «There is now no presumption that an order for security should follow from the mere fact that a litigant´s residence in a non-Convention country. The court will require to be satisfied, usually on the basis of evidence, that any costs order made in favour of the defendants would not be enforceable or, at least, that enforcement would be substantially more difficult in the relevant jurisdiction and correspondingly more expensive for the defendants.» Στην υπό εξέταση αίτηση είναι παραδεκτό από την πλευρά των Εναγόντων-Καθ΄ ων η Αίτηση ότι αυτοί διαμένουν μόνιμα στο Ιράν καθώς και ότι το μόνο τους περιουσιακό στοιχείο στην Κύπρο είναι η €20.300,00 που έδωσαν στους Εναγόμενους. Οπόταν, αν εκδοθεί απόφαση με έξοδα σε βάρος των Εναγόντων, σίγουρα θα υπάρξει δυσκολία στην εκτέλεσή της και αυτό το γεγονός το Δικαστήριο δεν μπορεί να το παραγνωρίσει. Έχω ήδη αναφέρει ότι ο ισχυρισμός των Εναγομένων-Καθ' ων η αίτηση, ότι δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια, έχει παραμείνει ατεκμηρίωτος. Σε σχέση με τον καθορισμό του ύψους της εξασφάλισης, όπως προκύπτει και από τη νομολογία (Senior Service Ltd and Others v. Chrysanthi Shipping Co. Ltd

(1975)1 C.L.R. 216 και Alahmari (ανωτέρω), το ποσό της ασφάλειας που παρέχεται είναι κατά κανόνα εκείνο το οποίο υπό κανονικές συνθήκες θα υποστεί ο διάδικος που εξαιτείται την ασφάλεια. Οι Αιτητές στην παρούσα αίτηση επιδιώκουν εξασφάλιση ύψους €7.080,55 και όπως είναι η ορθή πρακτική, τη δικαιολόγησαν με προκαταρκτικό κατάλογο εξόδων, τον οποίο επισύναψαν στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την αίτησή τους. Έχοντας συνεκτιμήσει όλα τα στοιχεία στον κατάλογο, κρίνω ότι το ποσό των €4.000- είναι εύλογο. Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο οι Ενάγοντες διατάσσονται όπως καταθέσουν στο Δικαστήριο, σε μετρητά ή παραχωρήσουν τραπεζική εγγύηση στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου, εντός 30 ημερών από σήμερα, για το ποσό των €4.000- ως ασφάλεια για τα έξοδα των Εναγομένων. Μέχρι την κατάθεση του ποσού αυτού, η διαδικασία αναστέλλεται. Αν το πιο πάνω ποσό δεν κατατεθεί μέσα στην ταχθείσα από το Δικαστήριο προθεσμία, η αγωγή θα θεωρείται ως αυτομάτως απορριφθείσα. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται προς όφελος των Εναγομένων-Αιτητών και εναντίον των Εναγόντων-Καθ΄ ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ....................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο