← Κύπρος

Αναφορικά με την εταιρεία ΓΙΑΝ-ΜΙΧ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αίτησης: 54/10, 17 Μαΐου 2011

Αναφορικά με την εταιρεία ΓΙΑΝ-ΜΙΧ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αίτησης: 54/10, 17 Μαΐου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A56 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ηλ. Γεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 54/10 Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113 -και- Αναφορικά με την εταιρεία ΓΙΑΝ-ΜΙΧ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ Αίτηση ημερ. 13.1.2011 για παραμερισμό ή και αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης 17 Μαΐου 2011 Εμφανίσεις: Για την αιτήτρια: κ. Α. Ζαχαρίου (για ν΄ ακούσει απόφαση ο κ. Σαββίδης) Για τους καθ΄ ων η αίτηση: κ. Σπ. Γιάλλουρος Για τον Επίσημο Παραλήπτη: κ. Εμμανουήλ ΑΠΟΦΑΣΗ

  1. Με την παρούσα αίτηση η αιτήτρια επιζητεί διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται ή/και να αναστέλλεται το διάταγμα εκκαθάρισης που εκδόθηκε.
  2. Η αίτηση βασίζεται στον περί «Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 άρθρα 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 205,211,12,213,214,215,216-242, 243 στους περί εκκαθάρισης εταιρειών κανονισμούς, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 Κ.1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12, Δ.17 Κ 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου ως επίσης στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.» 3.1 Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της αιτήτριας Έλλης Μιχαηλίδου στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρονται τα ακόλουθα: α) Είναι υπάλληλος της εταιρείας ΓΙΑΝ-ΜΙΧ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ και μητέρα του διευθυντή και μετόχου της εν λόγω εταιρείας ως επίσης και σύζυγος του γραμματέα της εταιρείας ο οποίος κηρύχθηκε σε πτώχευση. β) Είναι πιστωτής της εταιρείας διότι της οφείλεται το ποσό των €15.600.- που αντιπροσωπεύει μισθούς για τα έτη 2009 και 2010 και αν παραμείνει το διάταγμα εκκαθάρισης θα ήταν καταστροφικό και ζημιογόνο για τους πιστωτές οι οποίοι δεν θα μπορούν να εισπράξουν τα χρέη τους ως επίσης και οι 20 εργαζόμενοι θα παραμείνουν χωρίς εργασία. γ) Στις 30.9.2010 εκδόθηκε διάταγμα εκκαθάρισης της πιο πάνω εταιρείας (βλ. τεκμ.Β). Το εν λόγω διάταγμα εκδόθηκε για κατ΄ ισχυρισμό χρέος. Τόσο η αίτηση όσο και η ειδοποίηση απαίτησης πληρωμής (τεκμ.Γ) δεν επιδόθηκαν ορθά αφού επιδόθηκαν στο διευθυντή της εταιρείας Βαλεντίνο Μιχαηλίδη ενώ σύμφωνα με τη νομοθεσία έπρεπε να επιδοθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας που βρίσκεται στην οδό Τουζχανέ
  3. Περαιτέρω η ειδοποίηση απαίτησης πληρωμής δεν υπογράφεται από τους αιτητές αλλά από ένα απ΄ αυτούς ως δικηγόρο των υπολοίπων γεγονός το οποίο είναι παράτυπο και αντικανονικό. δ) Η εταιρεία δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό στους αιτητές αφού τους έχει εξοφλήσει (βλ. τεκμ.Δ, ημερ. 13.12.2010). Εκδικητικά οι αιτητές προσπαθούν να ανακτήσουν την κατοχή του ακινήτου στο οποίο στεγάζεται επιχείρηση, κέντρο αναψυχής χωρίς να δικαιούνται. 3.2 Αντεξεταζόμενη από το συνήγορο των καθ΄ ων η αίτηση επανέλαβε ότι εργοδοτείται στην εταιρεία ως μάγειρας και ο μισθός της ήταν €600.- μηνιαίως. Παρουσίασε βεβαίωση από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ότι ήταν μισθωτός στην πιο πάνω εταιρεία για την περίοδο από 1.1.2004 μέχρι 30.9.2010 και ότι ο μισθός της για το Σεπτέμβρη του 2010 ήταν €560.- μηνιαίως. Για δυο περίπου χρόνια δεν την πλήρωσαν και ερωτούμενη σχετικά ανέφερε ότι έκανε υπομονή μέχρι η εταιρεία να βρει το δρόμο της και δεν προχώρησε δικαστικά ενόψει του γεγονότος ότι μέτοχοι και διευθυντές είναι τα παιδιά της. Δεν γνώριζε το λόγο γιατί ο σύζυγος της δεν δήλωσε στον Επίσημο Παραλήπτη ότι είναι πιστωτής και όταν έκλεισε η επιχείρηση συνειδητοποίησε το τι έγινε. 4.1 Οι καθ΄ ων η αίτηση φέρουν ένσταση στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος μεταξύ άλλων και για τους ακόλουθους λόγους: α) Η αιτήτρια δεν είναι πιστωτής και συνακόλουθα δεν νομιμοποιείται να ζητεί το αιτούμενο διάταγμα. β) Το διάταγμα εκκαθάρισης ημερ. 30.9.2010 είναι τελεσίδικο και δεν μπορεί η αιτήτρια να επιζητεί τέτοιο διάταγμα. γ) Η αίτηση είναι καταχρηστική. δ) Δεν έχουν εξοφληθεί όλοι οι πιστωτές. ε) Η εταιρεία έλαβε γνώση της αίτησης διάλυσης και στ) Οι καθ΄ ων η αίτηση θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυα. 4.2 Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Α. Κούτα στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρονται τα ακόλουθα: α) Η αίτηση είναι καταχρηστική διότι το αιτητικό είναι το ίδιο με την αίτηση δια κλήσεως ημερ. 13.10.
  4. β) Η αιτήτρια δεν είναι πιστωτής στα πλαίσια του Νόμου ώστε να νομιμοποιείται να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση. Σύμφωνα με την έκθεση του Επίσημου Παραλήπτη ημερ. 8.11.2010 (τεκμ.Β) η αιτήτρια δεν περιλαμβάνεται στους πιστωτές. Στις 2.11.2010 ο σύζυγος της ο οποίος είναι γραμματέας της εταιρείας υπέβαλε ενόρκως στον Επίσημο Παραλήπτη την έκθεση κατάσταση της εταιρείας και η αιτήτρια δεν περιλαμβάνεται στους πιστωτές. Στην περίπτωση που ήταν πιστωτής της εταιρείας θα μπορούσε να το αναφέρει ο σύζυγος της πράγμα το οποίο δεν έπραξε. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι έβλεπε την αιτήτρια στο κέντρο αναψυχής που διατηρούσε η εταιρεία και ειδικότερα βρισκόταν στην κουζίνα της επιχείρησης αλλά δεν γνώριζε πόσα ελάμβανε. γ) Δεν έχουν εξοφληθεί όλοι οι πιστωτές. Η εταιρεία οφείλει στους καθ΄ ων η αίτηση το ποσό των €4.954,94 το οποίο αντιπροσωπεύει τα ενοίκια των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου του
  5. Αντεξεταζόμενος σχετικά ανέφερε ότι η εταιρεία κατέβαλε στους καθ΄ ων η αίτηση τα ενοίκια μέχρι και τον Δεκέμβριο του
  6. Πέραν δε τούτου στην έκθεση του Επίσημου Παραλήπτη παρουσιάζονται και άλλοι πιστωτές και ειδικότερα η Εμπορική Τράπεζα και το γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων οι οποίοι δεν έχουν εξοφληθεί. δ) Η εταιρεία έλαβε γνώση της αίτησης. Η σχετική αίτηση καταχωρήθηκε στις 14.4.2010 και ορίστηκε στις 17.5.
  7. Η αίτηση επιδόθηκε στην εταιρεία στις 20.4.
  8. Στις 17.5.2010 η εταιρεία δεν εμφανίστηκε με αποτέλεσμα η αίτηση να οριστεί για απόδειξη στις 21.6.2010 και δόθηκαν οδηγίες για δημοσιεύσεις. Κατά την τελευταία ημερομηνία εμφανίστηκε για την εταιρεία δικηγόρος ο οποίος ζήτησε χρόνο για να καταχωρήσει ένσταση. Παρά την ένσταση του συνηγόρου το Δικαστήριο ενέκρινε το αίτημα και όρισε την αίτηση για ακρόαση στις 15.9.2010 με οδηγίες όπως η ένσταση καταχωρηθεί μέχρι τις 9.7.
  9. Στις 15.9.2010 και πάλιν ζητήθηκε χρόνος για να καταχωρηθεί ένσταση. Το αίτημα εγκρίθηκε με αποτέλεσμα η αίτηση να οριστεί για απόδειξη στις 30.9.2010 η ώρα 8:30π.μ.. Κατά εκείνη την ημέρα δεν εμφανίστηκε οποιοσδήποτε για την εταιρεία και δεν καταχωρήθηκε ένσταση με αποτέλεσμα οι αιτητές να προχωρήσουν σε απόδειξη και το Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι η εταιρεία έλαβε γνώση της σχετικής αίτησης και εμφανίστηκε στο Δικαστήριο ως επίσης η επίδοση δεν ήταν κακή. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση επισυνάπτεται ένορκη δήλωση (τεκμ.Δ) της κας Κ. Κωνσταντίνου, ιδιώτη επιδότη, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι όταν της δόθηκε για επίδοση η ειδοποίηση απαίτησης πληρωμής μετέβη σε τρεις περιπτώσεις στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας αλλά επρόκειτο για οικία και ήταν κλειστή. Έτσι στις 11.3.2010 την επέδωσε στον διευθυντή της εταιρείας κ. Β. Μιχαηλίδη και στις 20.4.2010 επέδωσε την αίτηση και πάλιν στο ίδιο πρόσωπο αφού το εγγεγραμμένο γραφείο ήταν κλειστό. ε) Η ειδοποίηση απαίτησης πληρωμής υπογράφηκε από τον δικηγόρο κ. Σπ. Γιάλλουρο ο οποίος είχε διπλή ιδιότητα και ειδικότερα την ιδιότητα του δικηγόρου αλλά και του πιστωτή και ήταν εξουσιοδοτημένος, προφορικά, από τους υπόλοιπους πιστωτές. στ) Η απόφαση του Δικαστηρίου, ημερ. 30.9.2010 με την οποία εκδόθηκε διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας είναι τελεσίδικη. Δεν καταχωρήθηκε έφεση εναντίον της πιο πάνω απόφασης. ζ) Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι στην περίπτωση παραμερισμού ή και αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης θα ζημιώσει ανεπανόρθωτα τους καθ΄ ων η αίτηση και επίσης αντίκειται στο δημόσιο συμφέρον καθότι θα επαυξηθούν τα έξοδα και τα χρέη της εταιρείας και επίσης δεν έχουν εξοφληθεί και οι άλλοι πιστωτές.
  10. Στο στάδιο των αγορεύσεων, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων υιοθέτησαν εντελώς διαφορετικές θέσεις. Ο συνήγορος της αιτήτριας εισηγήθηκε ότι με βάση τη Δ.17 θ.10 ή και ακόμη με βάση το άρθρο 243 του περί Εταιρειών Νόμου και ενόψει του γεγονότος ότι η επίδοση της ειδοποίησης απαίτησης πληρωμής δεν έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας αλλά και του γεγονότος ότι δεν υπογράφηκε απ΄ όλους τους πιστωτές, θα πρέπει το Δικαστήριο να παραμερίσει το διάταγμα εκκαθάρισης. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η εισήγηση του συνηγόρου των καθ΄ ων η αίτηση ο οποίος επιχειρηματολογώντας ανέφερε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος ουσιαστικά για τους λόγους που περιγράφονται στην ένσταση.
  11. Η δικαιοδοσία είναι πλάσμα Νόμου. Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο το Δικαστήριο κέκτηται εξουσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα με βάση τα ειδικά άρθρα του Νόμου και των διατάξεων των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που αναφέρονται στην αίτηση. 7.1 Η αιτήτρια με την αίτηση της αξιώνει, «Διάταγμα του Δικαστηρίου που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει και/ή αναστέλλει το Διάταγμα Εκκαθάρισης που εκδόθηκε στα πλαίσια της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αίτησης». Η δε αίτηση στηρίζεται, «Στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 άρθρα 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 205,211,12,213,214,215,216-242, 243 στους περί εκκαθάρισης εταιρειών κανονισμούς, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 Κ.1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12, Δ.17 Κ 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου ως επίσης στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας». 7.2 Ο κανονισμός 92 των περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Τροποποιητικούς Κανονισμούς 1993-1999 ενεργοποιεί τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας (περιλαμβανομένων και των πτωχευτικών θεσμών) για ζητήματα που δεν ρυθμίζονται ειδικά. 7.3 Η Δ.17 θ.10 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ρητά προνοεί ότι όταν εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με τους κανονισμούς της συγκεκριμένης διάταξης θα είναι νόμιμο για το Δικαστήριο στην κατάλληλη περίπτωση να παραμερίσει ή να διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση με όρους που ήθελαν φανούν δίκαιοι. Η Δ.17 αναφέρεται στην παράλειψη εμφάνισης και ειδικότερα στην περίπτωση που δεν καταχωρήθηκε εμφάνιση σε κλητήριο ένταλμα για εναγόμενο. Όταν καταχωρηθεί αίτηση εκκαθάρισης και αφού επιδοθεί δεόντως η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία δεν καταχωρεί σημείωμα εμφάνισης όπως στην περίπτωση του κλητηρίου εντάλματος αλλά εμφανίζεται. Στην προκειμένη περίπτωση στις 14.4.2010 καταχωρήθηκε η αίτηση με αρ.54/2010 και ορίστηκε στις 17.5.
  12. Η εν λόγω αίτηση επιδόθηκε στην εταιρεία στις 20.4.2010 και ειδικότερα επιδόθηκε στον Βαλεντίνο Μιχαηλίδη εκ των διευθυντών της εταιρείας. Δεν εμφανίστηκε κατ΄ εκείνη την ημέρα με αποτέλεσμα η αίτηση να οριστεί για απόδειξη στις 21.6.2010 και δόθηκαν σχετικές οδηγίες αναφορικά με τις δημοσιεύσεις. Στις 21.6.2010 εμφανίστηκε για την εταιρεία δικηγόρος ο οποίος ζήτησε χρόνο να καταχωρήσει ένσταση. Το αίτημα εγκρίθηκε με αποτέλεσμα η αίτηση να οριστεί για ακρόαση στις 15.9.2010 και όπως η ένσταση καταχωρηθεί μέχρι τις 9.7.
  13. Στις 15.9.2010 ο συνήγορος της εταιρείας ανέφερε τα ακόλουθα: «..... Παρακαλώ να μας δοθούν 15 ημέρες για να εξοφληθεί και δεν θα υπάρξει οποιαδήποτε ένσταση από μέρους μας σε περίπτωση που δεν εξοφληθεί η άλλη πλευρά θα προχωρήσει με διάλυση. κ.Γιάλλουρος: Συμφωνώ ζητώ τα έξοδα μου.» Το αίτημα κρίθηκε δικαιολογημένο με αποτέλεσμα η αίτηση να οριστεί για απόδειξη στις 30.9.2010 η ώρα 8:30π.μ.. Μέχρι και εκείνη την ημερομηνία δεν καταχωρήθηκε ένσταση ως επίσης κατ΄ εκείνη την ημέρα δεν εμφανίστηκε ο συνήγορος της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας με αποτέλεσμα η αιτήτρια να προχωρήσει σε απόδειξη της αίτησης. Έτσι στις 30.9.10 εκδόθηκε διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. 7.4 Όπως διαφαίνεται από το σύνολο των γεγονότων υπήρξε εμφάνιση από μέρους της εταιρείας και συνεπώς δεν έχει εφαρμογή η Δ.17 θ.10 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αφού η εν λόγω διαταγή έχει εφαρμογή στην περίπτωση που εκδοθεί απόφαση σε περίπτωση μη καταχώρησης εμφάνισης. Συνακόλουθα η σχετική διάταξη δεν έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση και το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία με βάση την πιο πάνω διάταξη να εκδώσει διάταγμα παραμερισμού του διατάγματος εκκαθάρισης. 8.1 Η αίτηση επίσης εδράζεται και στο άρθρο 243 του περί Εταιρειών Νόμου. Στη συνέχεια θα εξεταστεί κατά πόσο το συγκεκριμένο άρθρο παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να αναστείλει το διάταγμα εκκαθάρισης που εκδόθηκε. Το άρθρο 243 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 προνοεί τα ακόλουθα: «

(1)Το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, μετά από αίτηση είτε του εκκαθαριστή είτε του επίσημου παραλήπτη ή οποιουδήποτε πιστωτή ή συνεισφορέα, και αφού αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι κάθε διαδικασία σχετικά με την εκκαθάριση έπρεπε να ανασταλεί, να εκδώσει διάταγμα για αναστολή της διαδικασίας, είτε εξολοκλήρου ή για περιορισμένο χρονικό διάστημα με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο κρίνει πρέπον. » 8.2 Όπως διαφαίνεται από το λεκτικό του άρθρου 243 του περί Εταιρειών Νόμου η εξουσία του Δικαστηρίου είναι δυνητική. Εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στην κατάλληλη περίπτωση να αναστείλει τη διαδικασία εκκαθάρισης (........all proceedings in relation to the winding up ought to be stayed ...... make an order staying the proceedings.....). Το άρθρο 243 δεν αναφέρεται σε αναστολή ή παραμερισμό του διατάγματος εκκαθάρισης αλλά σε αναστολή της διαδικασίας εκκαθάρισης αφού το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι κάθε διαδικασία σε σχέση με αυτή έπρεπε να ανασταλεί. 8.3 Στα Halsbury´s Laws of England 4η Έκδοση, Τόμος 7
(4)στην παρ.902 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Power to stay winding-up proceedings. The court may, at any time after an order for winding up, make an order staying the proceedings, either altogether or for a limited time and on such terms and conditions as it thinks fit, on the application either of the liquidator, of the official receiver or of any creditor or contributory, and on proof to its satisfaction that all proceedings in relation to the winding up ought to be stayed. ..........The validity of the winding-up order cannot be questioned on such an application. .........». (βλέπε επίσης Re Empire Builders Ltd
(1919)88 LJ Ch 459). 8.4 Όπως αναφέρεται πιο πάνω η ισχύς του διατάγματος εκκαθάρισης δεν μπορεί να αμφισβητηθεί στα πλαίσια αίτησης βασιζόμενης στο άρθρο 243 του περί Εταιρειών Νόμου. Όπως έχει ήδη αναφερθεί με το αιτητικό αξιώνεται η ακύρωση και/ή ο παραμερισμός και/ή η αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης. Ο λόγος για τον οποίο ζητείται ο παραμερισμός ή/και η αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης είναι διότι η επίδοση της ειδοποίησης απαίτησης πληρωμής δεν είναι καλή καθότι δεν επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας αλλά επιδόθηκε σε ένα από τους διευθυντές. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η ειδοποίηση απαίτησης πληρωμής δεν επιδόθηκε στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της αλλά σε ένα εκ των διευθυντών. Υφίσταται νομοθετική πρόνοια και αυτή είναι το άρθρο 212 (α) το οποίο προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. (βλ. Επί τοις αφορώσι την αίτηση της εταιρείας C. Phasarias (Automotive Centre) Limited και επί τοις αφορώσι την εταιρεία Σκυροποιία «Λεωνικ» Λιμιτεδ, Πολ.΄Εφ. 279/2006/Ημερ. 19.11.2009). Ακόμα και να θεωρηθεί με βάση τα πιο πάνω ότι η επίδοση της ειδοποίησης απαίτησης πληρωμής δεν είναι καλή ως επίσης ότι δεν είναι υπογεγραμμένη από όλους τους πιστωτές, το άρθρο 243 του περί Εταιρειών Νόμου δεν παρέχει δικαίωμα στην αιτήτρια να αμφισβητήσει το διάταγμα εκκαθάρισης στα πλαίσια αίτησης που βασίζεται στο άρθρο 243. Για όλους τους πιο πάνω λόγους το εν λόγω άρθρο δεν παρέχει εξουσία αναστολής του διατάγματος εκκαθάρισης. 9.1 Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και ειδικότερα ότι η Δ.17 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και το άρθρο 243 του περί Εταιρειών Νόμου δεν παρέχουν εξουσία στο Δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος παραμερισμού και/ή αναστολής του διατάγματος εκκαθάρισης για τους λόγους που εξηγούνται, η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Δεν αναφέρεται σ΄ αυτή το ειδικό άρθρο του Νόμου ή τον ειδικό κανόνα του Δικαστηρίου με το οποίο παρέχεται τέτοια εξουσία στο Δικαστήριο. Η Δ.64 έχει καταργήσει τη διάκριση μεταξύ άκυρων και αντικανονικών μέτρων καθιστώντας κάθε μορφή παρέκκλισης από τους Θεσμούς, αντικανονικότητα που μπορεί να θεραπευθεί. Όμως, σύμφωνα με τη Δ.64, η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται, εννοείται με ευθύνη του υπεύθυνου για την παρατυπία (δέστε: Εταιρεία Dasaki Entertainment Co. Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου, Πολ. Έφ. 157/07/ημερ. 10.4.2009). Με τη Δ.64 δόθηκε στο δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια να θεραπεύει παρατυπίες, οι οποίες πριν την τροποποίηση θα οδηγούσαν σε ακύρωση του σχετικού δικονομικού μέτρου (Δέστε: Wunderlich v. Παναγιώτου
(1999)1 ΑΑΔ 366 και Earlsfield Steel Limited v. Joint Stock Company, Πολ. Έφ. 115/07/ημερ. 11.11.2009). Στην υπόθεση Πετρίχου ν. Χ»Ιωσήφ
(1998)1 ΑΑΔ 81 τονίστηκε ότι η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για τη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς. Οι κανονισμοί πρέπει να τηρούνται. Η Δ.64 δημιουργεί ένα ένδικο μέσο το οποίο ο ενδιαφερόμενος διάδικος μπορεί να χρησιμοποιήσει για να θεραπεύει παρατυπίες που είναι θεραπεύσιμες. (βλ. Αρέστη ν. Ερμογένους, Πολ. ΈΦ. Αρ. 41/2008/ημερ. 25.11.10). 9.2 Όπως έχει κατ΄ επανάληψη λεχθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλέπε μεταξύ άλλων M. I. Holding Public Ltd v. Παναγή
(2006)1 Α ΑΑΔ 298), η Δ.64 δεν καταργεί τις διατάξεις των θεσμών οι οποίες πρέπει να τηρούνται. Απλώς παραχωρείται η ευκαιρία σε διάδικο που επέδειξε πλημμέλεια στην εφαρμογή των θεσμών στα πλαίσια που ορίζει η Δ.64 να διορθώσει συγκεκριμένη παρατυπία. 9.3 Στην προκειμένη περίπτωση δεν αναγράφεται στην αίτηση το ειδικό άρθρο του Νόμου ή ο κανονισμός που να παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Η παρατυπία δεν διορθώθηκε. Πρόκειται για μη θεραπεύσιμη παρατυπία και ως εκ τούτου η αίτηση για τους πιο πάνω λόγους είναι έκθετη σε απόρριψη. 10. Παρά την πιο πάνω κατάληξη το Δικαστήριο θα προχωρήσει να εξετάσει κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας εκκαθάρισης με βάση το άρθρο 243 του περί Εταιρειών Νόμου παρά το γεγονός ότι εκείνο που ζητείται είναι ο παραμερισμός ή και η αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης. 11.1 Όπως διαφαίνεται από το λεκτικό του άρθρου 243 του Κεφ.113 αίτηση μπορεί να υποβάλει είτε ο εκκαθαριστής είτε ο Επίσημος Παραλήπτης ή πιστωτής ή συνεισφορέας. Ο όρος πιστωτής στα πλαίσια του άρθρου 243 του Νόμου είναι ταυτόσημος με τον ίδιο όρο όπως απαντάται στο άρθρο 213
(1). Η ερμηνεία του όρου πιστωτής είναι ταυτόσημη είτε στον περί Εταιρειών Νόμο είτε στον περί Πτωχεύσεως Νόμο. (βλ. απόφαση Σπανού ν. GIP Constructions Ltd
(1999)1 ΑΑΔ 315 και Blue Arrow General Trading Co. Ltd v. Μικρού
(2000)1 Β ΑΑΔ 1427). 11.2 Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να αποφασιστεί κατά πόσο η αιτήτρια είναι πιστωτής της εταιρείας. Η αιτήτρια στη μαρτυρία της ανέφερε ότι εργοδοτείται στην επιχείρηση της εταιρείας. Παρουσίασε βεβαίωση του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ότι εργάστηκε σαν μισθωτός στην εταιρεία για την περίοδο του 1.1.04 μέχρι 30.9.10 και ο μισθός της το Σεπτέμβριο ήταν €560.-. Περαιτέρω δήλωσε ότι της οφείλονται μισθοί για το 2009 και 2010 που ανέρχονται στις €15.600.-. Στη μαρτυρία του ο κ. Α. Κούτας ανέφερε ότι αντιλήφθηκε την αιτήτρια να εργάζεται στην κουζίνα του κέντρου αναψυχής της εταιρείας αλλά δεν γνώριζε πόσα λάμβανε. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι είναι πιστωτής της εταιρείας. Το γεγονός ότι στην έκθεση του ο Επίσημος Παραλήπτης δεν συμπεριέλαβε την αιτήτρια ως πιστωτή αφού ο γραμματέας της εταιρείας, σύζυγός της, δεν το ανέφερε δεν είναι ικανό να καταδείξει ότι η αιτήτρια δεν είναι πιστωτής στα πλαίσια της έννοιας του Νόμου. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η αιτήτρια είναι πιστωτής στα πλαίσια της έννοιας του άρθρου 243. Στη συνέχεια το Δικαστήριο θα προχωρήσει να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας εκκαθάρισης. 11.3 Στο σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 6 στην παρ. 1398 αναφέρονται τα ακόλουθα: "Exercise of power. In the exercise of its jurisdiction to stay, the court, so far as possible, acts upon the principles applicable in exercising jurisdiction to rescind a receiving order or annul an adjudication in bankruptcy against an individual .........." 11.4 Επίσης στο ίδιο σύγγραμμα, 4η Έκδοση, Τόμος 7
(4)στην παρ.903 αναφέρονται τα ακόλουθα: "Exercise of power to stay winding-up proceedings. In the exercise of its jurisdiction to stay, the court will refuse to act upon the mere assent of the creditors in the matter, and will consider whether what is proposed is for their benefit, and also whether the stay will be conducive or detrimental to commercial morality and to the interests of the public at large. In particular, the court will have regard to the facts:
(1)that directors have not complied with their statutory duties as to giving information to the official receiver or furnishing a statement of affairs;
(2)that there has been an undisclosed agreement between the promoter and the vendor to the company as to the participation by the promoter in fully paid shares forming the consideration for the purchase of property by the company on its formation;
(3)that the promoter has mad gifts of fully paid shares to the directors; and
(4)that there are any other matters connected with the promotion, formation or failure of the company, or the conduct of its business or affairs, which appear to the court to require investigation. ............" 11.5 Στην υπόθεση Re Flatau
(1893)2QB 219, ο χρεώστης πλήρωσε το χρέος του αιτητή - πιστωτή και εξασφάλισε την συγκατάθεση του για ν΄ ακυρωθεί το διάταγμα παραλαβής αλλά το Δικαστήριο αρνήθηκε τον παραμερισμό του διατάγματος παραλαβής. Στην υπόθεση Re Hester
(1889)2 QBD 632 αποφασίστηκε ότι το διάταγμα παραλαβής μπορεί να ακυρωθεί για τους ίδιους λόγους που ακυρώνεται το διάταγμα πτώχευσης. Το Δικαστήριο αρνήθηκε την ακύρωση διατάγματος παραλαβής παρά την ύπαρξη συγκαταθέσεων των πιστωτών με δεδομένο ότι δεν είχε γίνει πληρωμή στο ακέραιο των οφειλών του χρεώστη. (βλ. Williams & Hunter on Bankruptcy 19η Έκδοση, σελ. 41 και 42). Εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ακυρώσει ή μη το διάταγμα παραλαβής. Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. Taylor ex parte
(1901)1 K B 744) το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να αρνηθεί την ακύρωση του διατάγματος παραλαβής ακόμη και μετά την πλήρη αποπληρωμή των χρεών. (βλ. Blue Arrow General Trading Co. Ltd v. Νικήτα Μικρού,
(2000)1 Β ΑΑΔ 1427). 11.6 Στην προκειμένη περίπτωση μετά την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης η εταιρεία έχει εξοφλήσει τα ενοίκια, που όφειλε στους καθ΄ ων η αίτηση μέχρι και το Δεκέμβριο του 2010. Αξιωματούχος της εταιρείας και ειδικότερα ο σύζυγος της αιτήτριας δεν τη συμπεριέλαβε στους πιστωτές με αποτέλεσμα να μην παρουσιάζεται ως πιστωτής στις εκθέσεις του Επίσημου Παραλήπτη. Αξιωματούχος της εταιρείας δεν παρέδωσε στον Επίσημο Παραλήπτη όπως όφειλε όλες τις πληροφορίες αναφορικά με όλους τους πιστωτές της εταιρείας. Πέραν δε τούτου άλλοι πιστωτές της εταιρείας, πέραν και από την αιτήτρια, δεν έχουν εξοφληθεί και ειδικότερα η Εμπορική Τράπεζα. Στην περίπτωση που εκδοθεί τέτοιο διάταγμα υπάρχει ο κίνδυνος η εταιρεία να αυξήσει τα χρέη της. Με βάση όλα τα πιο πάνω αλλά και το σύνολο των γεγονότων και ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια δεν κρίνω ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να ανασταλεί το διάταγμα εκκαθάρισης. 12.1 Στη συνέχεια θα εξετάσω κατά πόσο η αίτηση είναι καταχρηστική όπως ισχυρίζονται οι καθ΄ ων η αίτηση. 12.2 Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 ΑΑΔ 217: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου. » Στην Περέλλα (πιο πάνω) έγινε αναφορά στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 CLR 348, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση στην RE Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 CLR 248. Αποφάσισε ότι: «.....Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου ......» Παρόμοιες θέσεις είχαν διατυπωθεί και σε προγενέστερες αποφάσεις του Εφετείου (Βλ. Re Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (Αρ. 3)
(1995), Τρύφωνος ν. Επίσημου Παραλήπτη κ.ά.
(1993)1 ΑΑΔ 706, καθώς και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου με μονομελή σύνθεση (βλ. Re Ηλίας Ηλία (Αρ. 3)
(1995)1 ΑΑΔ 786.» Βλέπε επίσης υπόθεση Beogradska D.D., Πολ.Έφ. 9495/ημερ. 6.9.96 και στις εκεί αναφερόμενες αυθεντίες. Ο κρίσιμος χρόνος για εξέταση ζητήματος κατάχρησης της δικαστικής δικαιοδοσίας είναι ο χρόνος ακρόασης της σχετικής διαδικασίας (βλ. Beogradska, ανωτέρω). 12.3 Στην προκειμένη περίπτωση στις 13.10.2010 καταχωρήθηκε αίτηση με την οποία ο Εύρος Μιχαηλίδης ζητούσε διάταγμα με το οποίο να παραμεριζόταν το διάταγμα εκκαθάρισης που εκδόθηκε στις 30.9.2010 στα πλαίσια άλλων γεγονότων από την παρούσα και ειδικότερα αναφέρονταν γεγονότα σε σχέση με τη μη έγκαιρη εμφάνιση του δικηγόρου της εταιρείας στις 30.9.
  1. Η δε αίτηση του βασιζόταν στα άρθρα 243 και 326 του περί Εταιρειών Νόμου. Η εν λόγω αίτηση αποσύρθηκε στις 28.2.
  2. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 13.1.2011 από άλλο πρόσωπο και η ακροαματική διαδικασία της αίτησης άρχισε στις 8.3.
  3. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω και ειδικότερα ότι τις δυο αιτήσεις τις καταχώρησαν διαφορετικά πρόσωπα, βασίζονταν σε διαφορετικά γεγονότα και όταν άρχισε η ακροαματική διαδικασία στην παρούσα αίτηση είχε ήδη αποσυρθεί η άλλη αίτηση κρίνω ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει κατάχρηση.
  4. Συνοψίζοντας η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη διότι η Δ.17 θ.10 δεν έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση αφού η εταιρεία εμφανίστηκε και το άρθρο 243 του περί Εταιρειών Νόμου δεν προσδίδει εξουσία για παραμερισμό και/ ή αναστολή του διατάγματος εκκαθάρισης. Ακόμη και έτσι να μην είχαν τα πράγματα, που δεν συμβαίνει, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας εκκαθάρισης με βάση το άρθρο
  6. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Νοείται ότι το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε στις 14.1.2011 ακυρώνεται. Σοβαρά έχει απασχολήσει το Δικαστήριο το θέμα των εξόδων στην παρούσα διαδικασία. Δεν διαλανθάνει ασφαλώς της προσοχής του Δικαστηρίου ότι με βάση το βασικό κανόνα που ισχύει για τα έξοδα, αυτά πρέπει να ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασίας, εκτός αν συντρέχει λόγος που επιτρέπει την εκτόπιση του. (Halsbury´s Laws of England 3η Έκδοση, Τόμος 30, σελ. 412, παρ. 795-796 και Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1ΑΑΔ 12). Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αίτηση απορρίφθηκε για τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω και οι καθ΄ ων η αίτηση προώθησαν ουσιαστικά άλλους λόγους ένστασης απ΄ αυτούς για τους οποίους η αίτηση απορρίφθηκε και ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια κρίνω ότι στην προκειμένη περίπτωση δικαιολογείται η παράκαμψη από το βασικό κανόνα που ισχύει για τα έξοδα κατά τρόπο που η κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί τα έξοδα της στη διαδικασία. Για όλους τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται, η κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί τα έξοδα της. (Υπ.): .................... Ηλ. Γεωργίου, Ε.Δ. /ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.