← Κύπρος

Σοφίας Αριστείδου ν. Sodexho (Cyprus) Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 1999/2010., 20 Μαΐου 2011

Σοφίας Αριστείδου ν. Sodexho (Cyprus) Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 1999/2010., 20 Μαΐου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A58 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1999/

  1. Μεταξύ: Σοφίας Αριστείδου Ενάγουσας, Και
  2. Sodexho (Cyprus) Ltd
  3. Sodexho Defense Services Ltd
  4. Sodexho Defense Services (Cyprus) Ltd Εναγομένων Αίτηση για απόφαση ημερ. 9/2/2011 Ημερομηνία: 20 Μαΐου
  5. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγουσα/Αιτήτρια: κ. Ανδρέας Χαραλάμπους για Chrysses Demetriades & Co LLC. Για Εναγόμενους/Καθ΄ ων η Αίτηση 1, 2 και 3: Ουδεμία εμφάνιση. ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα υπόθεση αφορά αξίωση της Ενάγουσας για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και/ή ζημιές και/ή απώλειες που υπέστη κατά τη διάρκεια της εργασίας της στους Εναγόμενους 1 και/ή 2 και/ή 3 συνεπεία εργατικού ατυχήματος που επεσυνέβη στις 12/5/08 στο χώρο εργασίας της Ενάγουσας και/ή των Εναγομένων 1 και/ή 2 και/ή 3 και/ή ως αποτέλεσμα της πτώσης της Ενάγουσας από τριπόδι και/ή σκάλα, γεγονός που προκάλεσε σ΄ αυτήν σωματικές βλάβες και/ή ζημιές και/ή απώλειες. Σύμφωνα με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της Ενάγουσας το εν λόγω εργατικό ατύχημα οφείλετο στην αμέλεια και/ή την παράβαση των νομίμων καθηκόντων των Εναγομένων 1 και/ή 2 και/ή 3 ως εργοδότες της Ενάγουσας. Μετά την επίδοση της γενικής οπισθογράφησης του κλητηρίου στην παρούσα αγωγή στους Εναγόμενους, αυτοί παρέλειψαν να καταχωρήσουν εμφάνιση με αποτέλεσμα να προχωρήσει η πλευρά της Ενάγουσας με καταχώρηση αίτησης για έκδοση απόφασης εναντίον τους. Αρχικώς κατεχωρήθη τέτοια αίτηση στις 8/12/10, η οποία απεσύρθη με επιφύλαξη των δικαιωμάτων των Εναγόντων στις 18/1/
  6. Στη συνέχεια, μεσολάβησε η καταχώρηση αίτησης για τροποποίηση της κλίμακας της αγωγής με την αύξησή της, η οποία και εγκρίθηκε και ακολούθησε η καταχώρηση τροποποιημένου κλητηρίου εντάλματος και Έκθεσης Απαίτησης στις 9/2/
  7. Την ίδια ημέρα κατεχωρήθη νέα αίτηση για απόφαση εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3 λόγω μη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης. Επισημαίνεται ότι τελικώς η αξίωση της Ενάγουσας έχει προωθηθεί μόνο εναντίον των Εναγομένων
  8. ΜΑΡΤΥΡΙΑ Προς απόδειξη της υπόθεσής της η Ενάγουσα καταχώρησε τέσσερις ενόρκους δηλώσεις και πρόσφερε και η ίδια διά ζώσης μαρτυρία. Συγκεκριμένα, καταχωρήθηκαν οι ακόλουθες ένορκες δηλώσεις: ü Ένορκη δήλωση του Ανδρέα Παναγιώτου, ειδικού χειρουργού - τραυματιολόγου (Τεκμήριο 1) ü Ένορκη δήλωση του Γεώργιου Στούππα, φυσιοθεραπευτή (Τεκμήριο 2) ü Ένορκη δήλωση του Χριστόδουλου Γαλατόπουλου, ψυχιάτρου (Τεκμήριο 3) ü Ένορκη δήλωση της Σοφίας Αριστείδου, ενάγουσας (Τεκμήριο 4) Προχωρώ στη συνέχεια να συνοψίσω το περιεχόμενο των πιο πάνω αναφερόμενων ενόρκων δηλώσεων. Ένορκη δήλωση Ανδρέα Παναγιώτου (Τεκμήριο 1) Ο ενόρκως δηλών είναι ειδικός χειρουργός - τραυματιολόγος και εργάζεται στο Ιδιωτικό Νοσοκομείο Αχίλλειον που βρίσκεται στη Λεμεσό. Διατηρεί, επίσης, δικό του ιατρείο. Η Ενάγουσα έχει επισκεφθεί το ιατρείο του στις 13/5/08 και ο ενόρκως δηλών την έχει εξετάσει και είναι ο θεράπων ιατρός της από την ημερομηνία του δυστυχήματος μέχρι και σήμερα. Ο ενόρκως δηλών ετοίμασε ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο επισυνάπτει ως Τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωσή του και στο οποίο αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: Η Ενάγουσα επισκέφθηκε το ιατρείο του στις 13/5/
  9. Κατά την κλινική εξέταση και τον ακτινολογικό έλεγχο που προσκόμισε μαζί της διεγνώσθη τριπλό μετατοπισμένο κάταγμα κεφαλής βραχιονίου αριστερά. Κατόπιν συνεννοήσεως με την Ενάγουσα και υποχώρησης του οιδήματος προγραμματίστηκε χειρουργική επέμβαση στο Αχίλλειον Νοσοκομείο Λεμεσού. Η Ενάγουσα υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση υπό γενική νάρκωση στις 17/5/
  10. Η χειρουργική θεραπεία περιλάμβανε ανοικτή ανάταξη και σταθεροποίηση με I.T.S. locking plate και συρραφή του στροφικού πετάλλου. Η Ενάγουσα παρέμεινε κλινήρης υπό φαρμακευτική αγωγή και εξήλθε στις 18/5/
  11. Μετεγχειρητικά συνεστήθη φαρμακευτική αγωγή και εντατικό πρόγραμμα κινησιοφυσιοθεραπείας προς πλήρη αποκατάσταση του αριστερού ώμου. Η Ενάγουσα επισκεπτόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα το ιατρείο του ενόρκως δηλούντα για εξέταση και παρακολούθηση της κατάστασής της. Στις 3/2/09 υπεβλήθη σε δεύτερη χειρουργική επέμβαση στο Αχίλλειον Νοσοκομείο Λεμεσού. Η χειρουργική θεραπεία περιλάμβανε αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης και αφαίρεση των συμφύσεων. Η Ενάγουσα εξήλθε της κλινικής στις 4/2/09 με οδηγίες φαρμακευτικής αγωγής και πρόγραμμα κινησιοφυσιοθεραπείας. Μετεγχειρητικά η Ενάγουσα εξακολουθούσε να επισκέπτεται το ιατρείο του ενόρκως δηλούντα για παρακολούθηση της κατάστασής της. Στην Ενάγουσα δόθηκε άδεια ασθενείας μέχρι 20/7/
  12. Κατά την τελευταία κλινική εξέταση στις 10/2/10 η Ενάγουσα παρουσιάζει: &n bsp; i. Χειρουργική ουλή μήκους 20 εκατοστά στην περιοχή του αριστερού βραχιονίου. &n bsp; ii. Αδυναμία πλήρους κάμψης - έκτασης αριστερού ώμου. &n bsp; iii. Πλήρης αδυναμία έσω και έξω στροφής αριστερού ώμου. &n bsp; iv. Μόνιμο μούδιασμα, οίδημα και έντονο άλγος στον αριστερό ώμο. &n bsp; v. Οξεία αυχεναλγία με κεφαλαλγίες και δυσκαμψία της αυχενικής μοίρας. Η αμοιβή του ενόρκως δηλούντα για τις εγχειρίσεις της Ενάγουσας ανέρχεται στις €3.320 και τα έξοδα ιατρικού πιστοποιητικού στα €
  13. Τα έξοδα νοσηλείας αναφορικά με τη δεύτερη εγχείριση ανέρχονται στο ποσό των €1.
  14. Ένορκη δήλωση Γιώργου Στούππα (Τεκμήριο 2) Είναι εγγεγραμμένος φυσιοθεραπευτής και διατηρεί φυσιοθεραπευτήριο στη Λεμεσό. Η Ενάγουσα ξεκίνησε μετεγχειρητική φυσιοθεραπεία στο φυσιοθεραπευτήριο του στις 27/5/08 συνεπεία ατυχήματος που είχε στις 12/5/
  15. Η φυσιοθεραπεία έγινε για σκοπούς αποκατάστασης τριπλού μετατοπισμένου κατάγματος της κεφαλής του βραχιονίου οστού του αριστερού ώμου καθώς επίσης και συρραφής των τενόντων του στροφικού πετάλλου. Η Ενάγουσα λάμβανε καθημερινά ασκήσεις κινησιοθεραπείας και αποσυμφοριτικής μάλαξης. Αρχικά το πρόγραμμα της περιελάμβανε και συνεχή παθητική κινητοποίηση στο ειδικό μηχάνημα για μια ώρα, το οποίο μετά καταργήθηκε για εφαρμογή ενεργητικών ασκήσεων με προοδευτική αύξηση της αντίστασης. Η πρόοδος της στην πάροδο του χρόνου ήταν ανεπαρκής γι΄ αυτό και υπεβλήθη σε δεύτερη χειρουργική επέμβαση στις 3/2/09 για αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης και των συμφύσεων, οι οποίες περιόριζαν σημαντικά τις κινήσεις του αριστερού ώμου. Από την πρώτη χειρουργική επέμβαση που έγινε στις 17/5/08 ως τη δεύτερη η Ενάγουσα έλαβε 137 φυσιοθεραπείες συνολικού κόστους €3.
  16. Μετά τη δεύτερη χειρουργική επέμβαση η Ενάγουσα συνέχισε τη φυσιοθεραπευτική της αποκατάσταση με ασκήσεις κινησιοθεραπείας, θεραπευτικής μάλαξης καθώς και ηλεκτροθεραπείας, όταν κρινόταν απαραίτητο, για την αντιμετώπιση πόνου και φλεγμονής της περιοχής. Η κατάστασή της έχει παρουσιάσει αξιόλογη βελτίωση μετά την αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης και των συμφύσεων σε σύγκριση με την πρώτη μετεγχειρητική κατάσταση. Όμως, εξακολουθεί να υπάρχει περιορισμός των κινήσεων, μούδιασμα και μυϊκή αδυναμία όλου του άνω άκρου. Από τη δεύτερη χειρουργική επέμβαση μέχρι σήμερα η Ενάγουσα έλαβε 84 φυσιοθεραπείες συνολικού κόστους €2.
  17. Η συνέχιση της φυσιοθεραπείας κρίνεται αναγκαία και απαραίτητη για περαιτέρω βελτίωση της κατάστασης της Ενάγουσας τόσο για το εύρος κίνησης, όσο και για τη δύναμη της ωμικής ζώνης. Το συνολικό κόστος των φυσιοθεραπειών μέχρι τις 4/9/09 για συνολικά 221 φυσιοθεραπείες ανήλθε στο ποσό των €5.525, ενώ μετά έγιναν φυσιοθεραπείες για το επιπρόσθετο ποσό των €95, δηλαδή σύνολο €5.
  18. Ένορκη δήλωση Χριστόδουλου Γαλατόπουλου (Τεκμήριο 3) Ο ενόρκως δηλών είναι ψυχίατρος και διατηρεί δικό του ιατρείο στη Λεμεσό. Η Ενάγουσα τον επισκέφθηκε για εξέταση κατά τον Σεπτέμβριο του 2009 και την έχει εξετάσει σε διάφορες ημερομηνίες. Η Ενάγουσα υπέστη σοβαρό τραύμα στο αριστερό άνω άκρο που της προκάλεσε 40% αναπηρία. Όπως ήταν φυσικό συνεπεία του τραύματος αναγκάστηκε να περιορίσει σημαντικά τις καθημερινές της δραστηριότητες και να αποφύγει την άσκηση, η οποία παλιά ήταν μια από τις κύριες της ψυχαγωγίες. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι συχνά υποφέρει από έντονο πόνο στην περιοχή του τραυματισμού της είχαν αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχολογική της κατάσταση. Συγκεκριμένα, της προκάλεσαν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης για τα οποία ο ενόρκως δηλών της χορήγησε το αντικαταθλιπτικό Seroxat 20mgr ημερησίως και της συνέστησε την περαιτέρω ψυχιατρική της παρακολούθηση. Τα συμπτώματα αυτά αναμένεται να παρουσιάζουν υφέσεις και εξάρσεις. Σημαντικός παράγοντας για την ένταση των συμπτωμάτων είναι ο πόνος που της προκαλεί ο τραυματισμός της. Δεδομένου ότι ο πόνος και η αναπηρία της θα ακολουθήσουν χρόνια πορεία, χρόνιες αναμένεται να είναι και οι ψυχολογικές τους επιπτώσεις. Ένορκη δήλωση Ενάγουσας (Τεκμήριο 4) Η Ενάγουσα έχει επισυνάψει στην ένορκή της δήλωση διάφορα έγγραφα αναφορικά με τα έξοδα και τις ζημιές που έχει υποστεί ως αποτέλεσμα του επίδικου ατυχήματος. Πρόκειται για τα Τεκμήρια 1 -
  19. Αυτά έχουν ως εξής: ¾ Τεκμήριο 1, δέσμη εγγράφων που αφορούν αποδείξεις σχετικά με τα έξοδα που υπέστη αναφορικά με τις αναλύσεις/ακτινογραφίες για ποσό €1.
  20. ¾ Τεκμήριο 2, δέσμη εγγράφων που αφορούν αποδείξεις σχετικά με τα έξοδα που υπέστη για φάρμακα για το ποσό των €371,
  21. ¾ Τεκμήριο 3, το οποίο αφορά απόδειξη αναφορικά με τα έξοδα που υπέστη για την αγορά αυτοκινήτου για το ποσό των €15.
  22. ¾ Τεκμήρια 4 και 5, τα οποία αφορούν τα έξοδα έκδοσης πιστοποιητικών για το ποσό των €
  23. ¾ Τεκμήριο 6, δέσμη εγγράφων τα οποία αφορούν τα έξοδα φυσιοθεραπειών για το ποσό των €5.
  24. ¾ Τεκμήρια 7 και 8, τα οποία αφορούν τα έξοδα μετακίνησης για το ποσό των €
  25. ¾ Τεκμήριο 9, που αφορά τα έξοδα μελλοντικής εγχείρισης για το ποσό των €20.
  26. ¾ Τεκμήριο 10, δέσμη εγγράφων τα οποία αφορούν την απώλεια απολαβών σε σχέση με υπερωρίες μέχρι τις 8/12/10, ημερομηνία καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης. ¾ Τεκμήριο 11, δέσμη εγγράφων τα οποία αφορούν τα ιατρικά έξοδα και έξοδα κλινικής για το ποσό των €8.127,
  27. ¾ Τεκμήριο 12, δέσμη φωτογραφιών που δείχνουν την ουλή στην περιοχή του αριστερού ώμου ως αποτέλεσμα του δυστυχήματος. ¾ Τεκμήριο 13, έκθεση του δυστυχήματος στην οποία επισυνάπτεται δήλωση της Ενάγουσας αναφορικά με τις συνθήκες του δυστυχήματος. ¾ Τεκμήριο 14, που αφορά την έρευνα του Εφόρου Εταιρειών για την Εναγομένη
  28. ¾ Τεκμήρια 15 και 16, που αφορούν αλληλογραφία μεταξύ των δικηγόρων της Ενάγουσας και του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας. ¾ Τεκμήριο 17, που αφορά την αίτηση που υπέβαλε η Ενάγουσα για παροχή οικονομικής βοήθειας σε άτομα με αναπηρία για απόκτηση αυτοκινήτου. ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ Η Ενάγουσα κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και αναφέρθηκε τόσο στις συνθήκες κάτω από τις οποίες προκλήθηκε το επίδικο ατύχημα, όσο και σε σχέση με τον τραυματισμό της και την κατάσταση και εξέλιξη της υγείας της μέχρι σήμερα. Αναφερόμενη στο επίδικο ατύχημα, κατέθεσε ότι στις 12/5/08 όπου ευρισκόταν εργαζόμενη ως βοηθός διευθυντής είχε πάει στην αποθήκη της εταιρείας που την εργοδοτούσε για να εξασφαλίσει ένα κιβώτιο που θα πωλούσε σε πελάτη. Το κιβώτιο ευρισκόταν πάνω από τα ψυγεία της αποθήκης. Υπήρχε ένα τριπόδι που χρησιμοποιείτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Για να πάρουν λοιπόν το κιβώτιο άνοιξαν το τριπόδι, το οποίο ασφαλίζεται με δύο πύρρους ασφαλείας και ανέβηκε η Ενάγουσα και ευρισκόμενη στο τρίτο με τέταρτο σκαλί αυτό άνοιξε, οριζοντοποιήθηκε και η Ενάγουσα βρέθηκε στο έδαφος κτυπώντας στον αριστερό ώμο. Εξήγησε ότι πριν την χρήση του τριποδιού η Ενάγουσα είχε προβεί στην ασφάλιση των δύο πύρρων μαζί με τον βοηθό της και ανέβηκε στο τριπόδι αφού βεβαιώθηκε γι΄ αυτό εφόσον άκουσε τον χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνει. Συγκεκριμένες οδηγίες χρήσης του τριποδιού δεν της είχαν δοθεί και πέραν του συστήματος ασφαλείας με τους πύρρους δεν υπήρχε οτιδήποτε άλλο. Το ατύχημα διερευνήθηκε από το Γραφείο Εργασίας που ειδοποιήθηκε σχετικά. Η Ενάγουσα επέστρεψε στην εργασία της μετά από 14 μήνες. Όπως πληροφορήθηκε, όταν επέστρεψε, στο τριπόδι έγιναν μετατροπές ασφαλείας. Όπως της είχαν αναφέρει, έλειπε από αυτό ένα πλαστικό από το ένα πόδι της σκάλας και υπήρχε αστάθεια. Ο λόγος που άνοιξε το τριπόδι κατά την ημέρα του ατυχήματος, όπως της λέχθηκε, ήταν από αυτήν την αστάθεια που υπήρχε και οι πύρροι δεν μπορούσαν να κρατήσουν το βάρος της με αποτέλεσμα να ανοίξει το τριπόδι, δηλαδή να οριζοντοποιηθεί. Μετά το ατύχημα έγινε κάποια εκπαίδευση στους συναδέλφους της για τη χρήση του τριποδιού και, επίσης, αποφασίστηκε ότι θα πρέπει να υπάρχει και ένα άτομο δίπλα από το τριπόδι για να προσέχει το άτομο που ανεβαίνει σ΄ αυτό. Όσον αφορά την κατάσταση της υγείας της υποφέρει από φρικτούς πόνους, έχει αδυναμία στο αριστερό χέρι και ελάχιστα πράγματα μπορεί να κάνει με αυτό, ενώ είναι αργή στην κίνηση. Είχε πρόβλημα στον αυχένα που επιδεινώθηκε. Όσον αφορά τη διεκπεραίωση των καθημερινών εργασιών στο σπίτι ανέφερε ότι δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα διότι πολύ λίγο μπορεί να χρησιμοποιεί το αριστερό της χέρι και χρειάζεται για ό,τι κάμνει διπλάσια ώρα. Όσον αφορά τα χόμπι της που ήταν η γυμναστική, ο χορός και το κολύμπι, σε σχέση με το κολύμπι, λόγω της αδυναμίας του αριστερού της χεριού, μόνο ένα με ενάμισι μέτρο απόσταση μπορεί να κολυμπήσει με τα δύο χέρια, ενώ όσον αφορά το περπάτημα και λόγω και του αυχένα, δεν μπορεί. Όταν ντύνεται προσπαθεί όσο μπορεί με το δεξί της χέρι και λίγο με το αριστερό, οπόταν της παίρνει τη διπλάσια ώρα. Σε σχέση με το οδήγημα αυτοκινήτου δεν μπορούσε να οδηγήσει το αυτοκίνητό της και έχει πάρει αναπηρικό όχημα με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων με μετατροπές στο πατίδι. Όσον αφορά την ικανότητα της για εργασία, εξήγησε ότι ήταν πολύ ενεργητική και ότι συνήθιζε να μεταφέρει εμπορεύματα και να εξοπλίζει το κατάστημα, ενώ τώρα δεν μπορεί να πάρει βάρος και μόνο με το δεξί της χέρι μπορεί να δουλέψει. Ο μυς του αριστερού χεριού δεν εργάζεται. Λόγω αυτών των προβλημάτων που έχει με την υγεία της, τα καθήκοντά της περιορίζονται και δεν είναι τόσο χρήσιμη στη δουλειά της όσο παλιά. Δεν της ελέχθη ότι υπάρχει πιθανότητα απόλυσής της, αλλά η ίδια έχει αυτόν τον φόβο, διότι οι απολαβές της μπορεί να είναι περισσότερες από αυτά που μπορεί η ίδια να προσφέρει. Για σκοπούς εξασφάλισης άλλης εργασίας, ανέφερε ότι είναι πολύ μεγάλη για να την προσλάβουν με τον μισθό που παίρνει σήμερα. Η μόρφωσή της είναι αυτή της μέσης εκπαίδευσης και έχει περάσει κάποιες εξετάσεις. Εξηγώντας γιατί επισκέφθηκε τον ψυχίατρο Γαλατόπουλο, ανέφερε ότι όταν επέστρεψε στην εργασία της μετά από 14 μήνες και της ανακοίνωσε ο διευθυντής, αφού είχε δουλέψει 7 μέρες, να πάρει όλες τις άδειες και να επιστρέψει τον Σεπτέμβριο, αυτή ανησύχησε. Στους 14 μήνες που έλειψε είχαν γίνει πολλές αλλαγές και η ίδια έπαθε κατάθλιψη και την τρομοκρατούσε η ιδέα της επιστροφής της πίσω στη δουλειά. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί, αισθανόταν εξάντληση και νόμιζε ότι έπρεπε να τα μάθει όλα από την αρχή. Γι΄ αυτό χρειάστηκε να πάρει θεραπευτική αγωγή. Όσον αφορά την ουλή που έχει, την ενοχλεί γιατί είναι αναγκασμένη να λέει για την εγχείριση που έκανε και δεν θέλει να δείχνει ότι έχει αναπηρία. Εξήγησε ότι το ποσό των €15.400 αφορά την αγορά αναπηρικού αυτοκινήτου και εξασφάλισε από το κράτος σχετική χορηγία. Συγκεκριμένα, ένα τέτοιο αυτοκίνητο στοίχιζε €26.000 και το αγόρασε στο ποσό των €15.000 γιατί το κράτος πλήρωσε το φόρο, δηλαδή ένα ποσό της τάξεως των €10.000-€11.
  29. Ανέφερε ότι λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει έχει απολέσει απολαβές που εξασφάλιζε από εργασία πέραν των εργασίμων ωρών (over time) περίπου €500 το μήνα. Πριν το ατύχημα εργαζόταν όλες τις υπερωρίες, δηλαδή τις αργίες και τα Σαββατοκύριακα. Είχε ανάγκη και εργαζόταν υπερωρίες. Το 2008 το ωριαίο ποσό ήταν €11, ενώ τώρα είναι €13,
  30. Κατά μέσο όρο έπαιρνε από τις υπερωρίες, επιπρόσθετα από το εισόδημα της, €450-€500 το μήνα. Κατά μέσο όρο εργαζόταν 25 ώρες το μήνα υπερωρίες. Θα μπορούσε να παίρνει τις υπερωρίες της μέχρι της ηλικίας αφυπηρέτησης της, δηλαδή στα
  31. Σήμερα είναι 52 ετών. Η Ενάγουσα έχει πρόσφατα κάνει μαγνητική τομογραφία (MRI), όπου διαγνώσθηκε: ® μετατοπισμένο πολύπλοκο κάταγμα κεφαλής βραχιονίου αριστερά και ® δισκοκήλες αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης σε πολλαπλά επίπεδα με πιεστικά φαινόμενα. Η Ενάγουσα κατέθεσε ως Τεκμήριο 5 ιατρικό πιστοποιητικό του ιατρού Χριστοδούλου, ο οποίος είναι ορθοπεδικός - χειρουργός, τραυματιολόγος, αθλίατρος, ημερομηνίας 19/1/2011, στο οποίο αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: Στην κλινική εξέταση που διενεργήθη στην Ενάγουσα φάνηκε να υπάρχει έντονη αδυναμία στο αριστερό άνω άκρο. Η αδυναμία αυτή παρουσιάζεται τόσο στον δελτοειδή μυ όσο και στο τενόντιο πέταλλο (στροφικός μυς) του αριστερού ώμου. Η κίνηση της Ενάγουσας είναι σχεδόν μηδενική στην έσω και έξω στροφή και η απαγωγή είναι εφικτή μέχρι 90 μοίρες. Πέραν τούτου, υπάρχει, εν κινήσει, στον αριστερό ώμο έντονο άλγος, όπως επίσης αντανακλαστικός πόνος μέχρι και τον αγκώνα. Υπάρχει μυϊκός σπασμός στην περιοχή της αυχενικής μοίρας και νευρολογικά συμπτώματα μέχρι και την αριστερή άκρα χείρα, γεγονός που οφείλεται στις δισκοκήλες που έχει η Ενάγουσα στα επίπεδα Α4-5, Α5-6, Α6-
  32. Οι δισκοκήλες αυτές είναι εμφανείς και στη μαγνητική τομογραφία που διεξήχθη στις 15/10/
  33. Η Ενάγουσα παραπέμφθηκε από τον Δρ Χριστοδούλου για μαγνητική τομογραφία του αριστερού ώμου, λόγω του έντονου πόνου και του περιορισμού της κίνησης. Η εν λόγω μαγνητική τομογραφία έγινε στις 11/1/
  34. Η μαγνητική τομογραφία δείχνει να υπάρχει έντονη λέπτυνση του υπερακάνθιου τένοντα και μυϊκή ατροφία του υπερακάνθιου μυ προφανώς λόγω υποακρωμιακής πρόσκρουσης. Επίσης, υπάρχει αρθροπάθεια στην ακρωμιοκλειδική κλείδωση αριστερά. Η Ενάγουσα στο άμεσο μέλλον θα χρήζει εκ νέου αρθροσκοπικής επέμβασης στον αριστερό ώμο για βελτίωση της κινητικότητας και μείωση του πόνου. Σύμφωνα με την πρόγνωση του Δρ Χριστοδούλου μετατραυματικά η Ενάγουσα θα εμφανίσει μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα στον αριστερό ώμο, γεγονός το οποίο θα απαιτεί πλέον αρθροπλαστική ώμου. Χειρουργικές επεμβάσεις αυτού του είδους έχουν συνολικά χειρουργικά και ιατρικά έξοδα του ύψους των €20.
  35. Επίσης, θα χρήζει συχνούς φυσιοθεραπευτικής αγωγής αφού το πρόβλημα που υπήρχε στον αυχένα προφανώς επιδεινώθηκε μετατραυματικά και προκαλεί στην ασθενή αιμωδίες στο αριστερό άνω άκρο που θα την βασανίζουν πλέον για το υπόλοιπο της ζωής της. Οι δισκοκήλες στον αυχένα από την πλευρά τους επιδεινώνουν, λόγω του μυϊκού σπασμού που δημιουργείται στον τραπεζοειδή μυ και λόγω του αντανακλαστικού πόνου που προκαλείται στο αριστερό άνω άκρο και την κατάσταση του ώμου. Σύμφωνα με τον Δρ Χριστοδούλου το ποσοστό αναπηρίας για το αριστερό άνω άκρο ανέρχεται, μετατραυματικά, στο 80%. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ Η υποχρέωση επιμέλειας του εργοδότη προς τους εργοδοτουμένους του πηγάζει από τις πρόνοιες του Άρθρου 51 του ΚΕΦ. 148, χωρίς να υπάρχει ειδική ρύθμιση, και βασίζεται στις αρχές του Κοινού Δικαίου τις οποίες το εν λόγω Άρθρο κωδικοποιεί. Το καθήκον του εργοδότη εξετάστηκε σε μεγάλο αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Είναι θεμελιωμένο ότι ο εργοδότης έχει υποχρέωση να καταβάλλει κάθε εύλογη φροντίδα για την ασφάλεια των υπαλλήλων του. Στα πλαίσια αυτού του γενικού καθήκοντος οφείλει, μεταξύ άλλων να διατηρεί ασφαλές σύστημα και τόπο εργασίας και να παρέχει κατάλληλα μέσα για την εκτέλεση της εργασίας. Το καθήκον του εργοδότη για τη διατήρηση ασφαλούς συστήματος εργασίας, είναι σχετικό. Δεν υπέχει καθήκον διατήρησης απόλυτα ασφαλούς συστήματος, αλλά συστήματος εύλογα ασφαλούς, έχοντας υπόψη τους εγγενείς κινδύνους της συγκεκριμένης εργασίας. Το καθήκον του εργοδότη δεν εκτείνεται σε βαθμό που να δημιουργεί υποχρέωση για τη λήψη μέτρων αντιμετώπισης όλων των κινδύνων. Ο εργοδότης έχει υποχρέωση να μην εκθέτει τους εργοδοτούμενους του σε αχρείαστους κινδύνους και ειδικότερα σε κινδύνους εύλογα προβλεπτούς που θα μπορούσαν να εξουδετερωθούν με μέτρα τα οποία θα μπορούσαν να ληφθούν με δυσκολία και κόστος που δεν είναι δυσανάλογα με τον εμπλεκόμενο κίνδυνο, δηλ. με λογικά και προσιτά μέσα. Αχρείαστος είναι ο κίνδυνος ο οποίος είναι, αφενός, προβλεπτός και, αφετέρου, αποφευκτός με τη λήψη κατάλληλων προφυλακτικών μέτρων[1] Το πότε το σύστημα εργασίας είναι ασφαλές και γενικά το πότε ο εργοδότης έχει εκπληρώσει ή όχι το γενικό του καθήκον για εύλογη μέριμνα για την ασφάλεια των υπαλλήλων του, εξαρτάται από τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης.1 Ειδικότερα, σε σχέση με το καθήκον του εργοδότη για τη διατήρηση ασφαλούς συστήματος εργασίας έχει νομολογηθεί ότι ο όρος αυτός περιγράφει (α) την οργάνωση της εργασίας, (β) τον τρόπο που θα εκτελεστεί η εργασία, (γ) τη σειρά παροχής οδηγιών (ειδικώς σε άπειρους εργάτες), (δ) τη σειρά των ενεργειών, (ε) τη λήψη προφυλάξεων για την ασφάλεια των εργατών και σε ποια στάδια, (στ) τον αριθμό των προσώπων που απαιτούνται για την εκτέλεση της εργασίας, (ζ) το ρόλο που θα αναλάβει ο καθένας και (η) το χρόνο κατά τον οποίο θα εκτελέσουν την αντίστοιχη εργασία τους.2 Είναι επίσης νομολογημένο πως η αιτιώδης συνάφεια πρέπει να συνδέεται με το ζημιογόνο αποτέλεσμα. Για να αποδειχθεί ευθύνη για αστικό αδίκημα θα πρέπει να αποδεικνύεται αμέλεια ή παράβαση νομικού καθήκοντος, καθώς επίσης και ότι η παράβαση αυτή επέφερε το ζημιογόνο αποτέλεσμα. Το βάρος της απόδειξης και των δύο αυτών στοιχείων βαρύνει τον ενάγοντα και δεν μετατοπίζεται κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.3 ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το επίδικο ατύχημα προκύπτουν από τη μαρτυρία της Ενάγουσας. Όπως είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ενώ αυτή κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου με σαφήνεια και ειλικρίνεια περιέγραψε τα σχετικά γεγονότα και, όπως προέκυψε από αυτά που ανέφερε, ο λόγος της πτώσης της οφείλετο στο ότι οι δύο πύρροι ασφαλείας δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν το τριπόδι, προφανώς επειδή έλειπε ένα ελαστικό από το ένα πόδι της σκάλας με αποτέλεσμα την ξαφνική οριζοντιοποίηση - άνοιγμα του τριποδιού. Διεφάνη, επίσης, ότι συγκεκριμένες οδηγίες χρήσεως του τριποδιού δεν είχαν δοθεί στην Ενάγουσα πριν επισυμβεί το επίδικο ατύχημα και το μόνο που υπήρχε στο συγκεκριμένο τριπόδι ήταν το σύστημα ασφαλείας με τους δύο πύρρους. Είναι σημαντικό, επίσης, να αναφερθεί ότι μετά το ατύχημα έγινε κάποια εκπαίδευση στους εργαζόμενους στην Εναγόμενη εταιρεία αναφορικά με τη χρήση του τριποδιού και, επίσης, αποφασίστηκε ότι θα πρέπει να υπάρχει και ένα άτομο δίπλα από το τριπόδι για να προσέχει το άτομο που ανεβαίνει σε αυτό. Επαναλαμβάνω, η Ενάγουσα ήταν πλήρως κατατοπιστική και σαφής σε σχέση με τα γεγονότα που περιβάλλουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προκλήθηκε το επίδικο ατύχημα και, επομένως, αποδέχομαι στο σύνολό της τη σχετική μαρτυρία που έδωσε και γίνονται τα ανάλογα ευρήματα από το Δικαστήριο. Υπό το φως των πιο πάνω, έχει αποδειχθεί η αμέλεια των Εναγομένων, εργοδοτών της Ενάγουσας, οι οποίοι όφειλαν να γνωρίζουν τον κίνδυνο από τη χρήση του τριποδιού και όφειλαν να προειδοποιήσουν την Ενάγουσα, να την επιβλέπουν και να την εκπαιδεύσουν αναφορικά με τη χρήση του. Περαιτέρω, οι Εναγόμενοι ως εργοδότες είχαν υποχρέωση να παρέχουν στην Ενάγουσα τριπόδι το οποίο ήταν ασφαλές και δεν ήταν ελαττωματικό. Η αμέλεια αυτή των Εναγομένων είχε ως αποτέλεσμα και συνέπεια την πτώση της Ενάγουσας και την πρόκληση σ΄ αυτή του τραυματισμού της. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ Αξιολογώντας τη μαρτυρία της Ενάγουσας σε σχέση με τον τραυματισμό της και την κατάσταση και εξέλιξη της υγείας της μέχρι σήμερα διαπίστωσα ότι ήταν απόλυτα θετική και σαφής καθόλη τη διάρκεια της εξέτασής της. Αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στα προβλήματα που αντιμετώπισε ως αποτέλεσμα του τραυματισμού της και την ταλαιπωρία που υπέστη και εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι σήμερα τόσο στην καθημερινότητά της, όσο και κατά τη διεκπεραίωση της εργασίας της. Ήταν απόλυτα κατατοπιστική σε όλες τις αναφορές της και έδωσε, πιστεύω, μια ξεκάθαρη εικόνα αναφορικά με την κατάσταση της υγείας της όπως τη βιώνει μέχρι σήμερα. Δεν διαπίστωσα, σε κανένα στάδιο, να υπερβάλλει ή να προσπαθεί να υπερτονίσει τα προβλήματα που έχει ως αποτέλεσμα των καταλοίπων που παρέμειναν μετά τον τραυματισμό της στο επίδικο ατύχημα. Ήταν εμφανής, τόσο από τα λεγόμενά της όσο και από την όλη συμπεριφορά της ως μάρτυρα ενώπιον του Δικαστηρίου, η μεγάλη ταλαιπωρία που υπέστη καθόλη τη διάρκεια του σταδίου της θεραπείας της κατά την οποία είχε υποβληθεί σε εγχειρίσεις και σε μεγάλης διάρκειας φυσιοθεραπεία. Έδωσε σε όλες τις ερωτήσεις που της υπεβλήθηκαν σαφείς και άμεσες απαντήσεις και όπου χρειαζόταν συγκεκριμένα στοιχεία. Απάντησε όλα τα ερωτήματα που της τέθηκαν χωρίς οποιαδήποτε δυσκολία, χωρίς οποιαδήποτε αμφιταλάντευση και ήταν, πιστεύω, μια απόλυτα ειλικρινής μάρτυρας, η οποία ήρθε στο Δικαστήριο να μεταφέρει την πραγματική εικόνα της κατάστασης της υγείας της όπως αυτή έχει διαμορφωθεί ως αποτέλεσμα του τραυματισμού της στο επίδικο ατύχημα. Να πω, επίσης, ότι τα όσα κατέθεσε σε σχέση με τον τραυματισμό της και τα κατάλοιπα που αυτός άφησε συνάδουν και εναρμονίζονται πλήρως με την ιατρική μαρτυρία που προσκόμισε (Τεκμήρια 1, 3, 5 και ιατρική έκθεση, Τεκμήριο 9 στην Ένορκη Δήλωση της Ενάγουσας). Κατά συνέπεια, η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή στο σύνολό της και διατυπώνονται συνακόλουθα τα ανάλογα ευρήματα. Τα όσα έχουν καταγραφεί ανωτέρω σε σχέση με τις σωματικές βλάβες της Ενάγουσας όπως προκύπτουν από τις ένορκες δηλώσεις που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και τα όσα έχει δια ζώσης καταθέσει η Ενάγουσα ενώπιον του Δικαστηρίου, συνιστούν ταυτόχρονα και ευρήματα του Δικαστηρίου χωρίς την ανάγκη αυτά να επαναληφθούν. ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ Το Δικαστήριο είναι επιφορτισμένο με το καθήκον υπολογισμού των γενικών αποζημιώσεων του φυσικού πόνου, της ταλαιπωρίας, της απώλειας των ανέσεων και απολαύσεων της ζωής που υπέστη ο Ενάγων σαν συνέπεια του τραυματισμού του. Οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται από τα Δικαστήρια πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Στόχος είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα. Όπως τονίζεται στην κλασσική, πλέον, πάνω στο ζήτημα απόφαση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi

(1982)1 C.L.R. 789: ". To ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς, η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο μας, ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά, ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης.» Είναι σταθερή η τάση για ελευθεροποίηση των ποσών που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις η οποία καταλήγει σε αύξηση τους σε σύγκριση με εκείνο που θεωρείτο το μέτρο στο παρελθόν έτσι που να τοποθετείται μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πόνο και τις αγωνίες της ανικανότητας[2] Σε κάθε περίπτωση πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες, όπως μπορούν να εξακριβωθούν, με γνώμονα και την αγοραστική αξία του χρήματος κατά το χρόνο της επιδίκασης των αποζημιώσεων ως αυτοτελή παράγοντα αλλά και ως συγκριτικό όταν ανατρέχουμε σε υποθέσεις του παρελθόντος στο βαθμό που αυτές σε περιπτώσεις αυτής της φύσεως θα μπορούσε να είναι βοηθητικές[3]. Τελικά, σκοπός των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος του αστικού αδικήματος στη θέση στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν εάν δεν τραυματιζόταν. Αυτή είναι η βασική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στο δίκαιο των αστικών αδικημάτων υπό τον όρο πάντα ότι η ζημιά η οποία αποδίδεται είναι εύλογη μεταξύ τους[4]. Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση. Πρέπει, επίσης, να λαμβάνεται υπόψη η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος[5]. Στην υπόθεση Ερωτοκρίτου κ.α. ν. Καραολή,
(1998)1 Α.Α.Δ. 445 επισημαίνεται ότι προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με αποζημιώσεις μόνο ενδεικτική σημασία μπορούν να έχουν γιατί κάθε ειδική περίπτωση διαφέρει ανάλογα με το είδος και την έκταση του τραυματισμού καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε υπόθεσης. Να σημειώσουμε, τέλος, ότι είναι ταυτόχρονα νομολογημένο ότι η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις δεν αποτελεί οδικό χάρτη για αιτιολόγηση παροχής αυξανόμενων ποσών σε κάθε περίπτωση.[6] Μελέτησα με προσοχή τα στοιχεία αριθμού υποθέσεων στις οποίες καθορίστηκαν ποσά γενικών αποζημιώσεων για παρόμοιους τραυματισμούς και τα σύγκρινα με αυτά της υπό κρίση περίπτωσης. Άντλησα καθοδήγηση από αριθμό αποφάσεων στις οποίες υπάρχει αναλογία με τη συγκεκριμένη υπόθεση, στην έκταση των κακώσεων και στα επακόλουθα, προβαίνοντας, βέβαια, στις αναγκαίες προσαρμογές και λαμβάνοντας υπόψη ότι κάθε υπόθεση έχει τις ιδιαιτερότητες της και ότι είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία[7]. Ο κ. Χαραλάμπους στην αγόρευσή του με έχει παραπέμψει καθ΄ όσον αφορά το θέμα των γενικών αποζημιώσεων στην υπόθεση Κωμιάτη v. Πόλιτσου κ.ά.
(2001)1 ΑΑΔ
  1. Η εν λόγω υπόθεση αφορούσε τραυματισμό άντρα ηλικίας 35 ετών, ο οποίος είχε υποστεί συντριπτικό και μετατοπισμένο κάταγμα του άνω ήμισυ του δεξιού βραχιονίου οστού, μετατοπισμένο κάταγμα του σώματος της δεξιάς ωμοπλάτης, πολλαπλά θλαστικά τραύματα, εκδορές και εκχυμώσεις στο θώρακα και στο αριστερό γόνατο και πόδι, ελαφρά εγκεφαλική διάσειση χωρίς νευρολογικές διαταραχές. Όσον αφορά τα μόνιμα κατάλοιπα που είχαν παραμείνει, αυτά αφορούσαν μικρού βαθμού ελάττωση της απαγωγής του δεξιού ώμου όχι πέραν των 15 μοιρών και μικρού βαθμού μυϊκή ατροφία των μυών του δεξιού βραχίονα της τάξης των 1/2εκ.. Περαιτέρω, άμεσα επακόλουθα του τραυματισμού του Ενάγοντα ήταν και ψυχικά προβλήματα ένεκα του κλονισμού που υπέστη από το θανάσιμο τραυματισμό του παιδιού του, το οποίο κρατούσε κατά την ώρα του ατυχήματος με αποτέλεσμα να έχει έντονες και παρατεταμένες αϋπνίες και σεξουαλική ανικανότητα. Στον Ενάγοντα πρωτόδικα επιδικάστηκε υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων ποσό ΛΚ15.000, το οποίο ποσό κρίθηκε ανεπαρκές και αυξήθηκε κατ΄ έφεση σε ΛΚ30.
  2. Η άλλη υπόθεση στην οποία με έχει παραπέμψει ο κ. Χαραλάμπους είναι η Θεοδώρου v. Βασιλείου
(2007)1 ΑΑΔ 1192, όπου ο Ενάγων, άντρας ηλικίας 41 ετών, είχε υποστεί θλαστικά τραύματα τριχωτού κεφαλής στην μετωπιαία χώρα, συντριπτικό κάταγμα και εξάρθρημα αριστερού ώμου και κάταγμα του πέρατος της δεξιάς κερκίδας. Υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση για συρραφή των θλαστικών τραυμάτων, ανοικτή ανάταξη του εξαρθρήματος και του κατάγματος του αριστερού ώμου και ακινητοποίηση σε γύψινο επίδεσμο του κατάγματος της δεξιάς πηχεοκαρπικής. Ως μόνιμα κατάλοιπα ήταν οι πολλαπλές ουλές από τα θλαστικά τραύματα και τη χειρουργική επέμβαση και η απώλεια χρήσης του αριστερού άνω άκρου για ανύψωση αντικειμένων. Λόγω των κακώσεων που υπέστη ο Ενάγων είχε υποφέρει μεγάλου βαθμού πόνο και ταλαιπωρία κατά το στάδιο της ανάρρωσης του, που διήρκησε ένα χρόνο, κατά τον οποίο ήταν με άδεια ασθενείας. Το ποσό των ΛΚ30.000 που επιδικάστηκε στον Ενάγοντα πρωτόδικα υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων δεν κρίθηκε έκδηλα υπερβολικό από το Ανώτατο Δικαστήριο που εξέτασε την έφεση που υποβλήθηκε από τον Εναγόμενο. Έλαβα υπόψη μου το είδος και τη φύση των κακώσεων που η Ενάγουσα υπέστη, το γεγονός ότι υπεβλήθη σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις υπό γενική νάρκωση, το γεγονός ότι υπεβλήθη σε μεγάλο αριθμό φυσιοθεραπειών, συνολικά 221 φυσιοθεραπείες, για σκοπούς βελτίωσης της κατάστασής της, το γεγονός ότι το σοβαρό τραύμα που υπέστη στο αριστερό άνω άκρο της προκάλεσε 80% αναπηρία με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να περιορίσει σημαντικά τις καθημερινές της δραστηριότητες και να υπάρχει περιορισμός των κινήσεων, μούδιασμα και μυϊκή αδυναμία όλου του άνω άκρου, το ότι ένεκα του πόνου και της αναπηρίας που της προκλήθηκε επηρεάστηκε αρνητικά η ψυχολογική της κατάσταση και της προκλήθηκαν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης για τα οποία χρειάστηκε να πάρει φαρμακευτική αγωγή, ενώ τα συμπτώματα αυτά αναμένεται να παρουσιάζουν υφέσεις και εξάρσεις, αλλά και γενικά τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη και συνεχίζει να υπόκειται μέχρι σήμερα. Επίσης, έλαβα υπόψη μου ότι στο άμεσο μέλλον η Ενάγουσα θα χρήζει εκ νέου αρθροσκοπικής επέμβασης στον αριστερό ώμο για βελτίωση της κινητικότητας και μείωση του πόνου και ότι θα εμφανίσει μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα στον αριστερό ώμο, γεγονός που θα απαιτεί πλέον αρθροπλαστική ώμου. Τέλος, έχω λάβει υπόψη μου και το ότι η Ενάγουσα θα χρήζει συχνούς φυσιοθεραπευτικής αγωγής λόγω επιδείνωσης μετατραυματικά του προβλήματος που είχε στον αυχένα και την πρόκληση αιμωδιών στο αριστερό άνω άκρο. Συνεκτιμώντας, λοιπόν, όλα τα πιο πάνω και λαμβάνοντας υπόψη τον πόνο και την ταλαιπωρία που η Ενάγουσα υπέστη συνεπεία του τραυματισμού της, κρίνω ότι ένα ποσό της τάξης των €50.000 θα αποτελούσε, για την περίπτωσή της, δίκαιη και εύλογη αποζημίωση. ΜΕΙΩΣΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑ:- Αν κατά το χρόνο της ακρόασης ο Ενάγων εξακολουθεί να εργοδοτείται, το Δικαστήριο, αν υπάρχει πραγματικό ή ουσιαστικό ενδεχόμενο σε κάποιο χρόνο πριν από το αναμενόμενο τέλος της εργατικής του σταδιοδρομίας να απολέσει την υφιστάμενή του εργοδότηση μπορεί να του επιδικάσει κάποιο ποσό υπό μορφή απώλειας της εισοδηματικής του ικανότητας. Αν ο κίνδυνος της απώλειας της υφιστάμενης εργοδότησης του ή της αδυναμίας του να εξασφαλίσει άλλη εργοδότηση ή άλλη εξίσου ικανοποιητική εργοδότηση ή και τα δύο είναι μόνο μικρή θα πρέπει να του επιδικάζεται ένα μικρό ποσό[8]. Ο κίνδυνος μελλοντικών απωλειών θα πρέπει να υπολογίζεται σε σχέση με το χρόνο κατά τον οποίο η απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων είναι πιθανό να υλοποιηθεί, την πιθανότητα εξεύρεσης υπαλλακτικής εργοδότησης και σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο παράγοντα ευνοϊκό ή δυσμενή που δυνατό να επηρεάσει τις πιθανότητες του Ενάγοντα να εξασφαλίσει απασχόληση[9]. Σύμφωνα με την Αγγλική υπόθεση Moeliker v. A. Reyrolle and Co Ltd
(1977)1 All E.R. 9, όταν ο Ενάγων κατά το χρόνο της ακρόασης εξακολουθεί να εργοδοτείται το Δικαστήριο θα επιδικάσει αποζημιώσεις για απώλεια της εισοδηματικής του ικανότητας μόνο όταν υπάρχει ουσιαστικός ή πραγματικός και όχι απομακρυσμένος κίνδυνος ότι ο Ενάγων σε κάποιο χρόνο πριν από το υπολογιζόμενο τέλος της εργατικής του ζωής θα χάσει την παρούσα του εργασία. Αν υπάρχει ένας τέτοιος κίνδυνος το Δικαστήριο θα πρέπει κατά τον υπολογισμό της κατάλληλης αποζημίωσης να υπολογίσει και να αποτιμήσει αριθμητικά τη σημερινή αξία του κινδύνου της οικονομικής ζημιάς που ο Ενάγων θα υποστεί αν ο κίνδυνος πραγματοποιηθεί, έχοντας υπόψη το βαθμό του κινδύνου, το χρόνο που δυνατό να πραγματοποιηθεί και τους παράγοντες, τόσο τους ευνοϊκούς όσο και τους δυσμενείς, που στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ή δυνατό να επηρεάσουν τις πιθανότητες του Ενάγοντα να εξασφαλίσει, αν ο κίνδυνος πραγματοποιηθεί εργασία ή εξίσου καλά αμειβόμενη εργοδότηση[10]. Κατά τον υπολογισμό και την αριθμητική αποτίμηση του κινδύνου δεν είναι δυνατός ο μαθηματικός υπολογισμός[11]. Αν όμως ο κίνδυνος απώλειας της υφιστάμενης του εργοδότησης ή η πιθανότητα αδυναμίας εξασφάλισης άλλης απασχόλησης ή άλλης εξίσου καλής εργασίας, ή και τα δύο, είναι μόνο μικρός, τότε θα πρέπει να επιδικάζεται χαμηλή αποζημίωση[12]. Στην ίδια υπόθεση αναφέρεται ότι κατά την εκτίμηση του κινδύνου που διατρέχει ο Ενάγοντας να απολέσει την υφιστάμενη του εργοδότηση το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη διάφορους παράγοντες όπως για παράδειγμα τη φύση και τις δυνατότητες της επιχείρησης των εργοδοτών του, την ηλικία και προσόντα του Ενάγοντα, τη διάρκεια της απασχόλησης του στη συγκεκριμένη εργοδότηση, το υπόλοιπο του χρόνου μέχρι το τέλος της ζωής του ως εργαζόμενου, τη φύση της ανικανότητάς του και οποιαδήποτε ανάληψη υποχρέωσης ή δήλωση των προθέσεων των εργοδοτών του ως προς τη μελλοντική του εργοδότηση. Τα πιο πάνω κριτήρια θα βοηθήσουν το Δικαστήριο να καταλήξει αν ο κίνδυνος απώλειας της υφιστάμενης του εργοδότησης είναι ουσιαστικός και πραγματικός ή απλώς υποθετικός[13]. Είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι αν κατά το χρόνο της ακρόασης ο Ενάγων εξακολουθεί να εργοδοτείται, όπως στην παρούσα περίπτωση, το Δικαστήριο, αν υπάρχει πραγματικό ή ουσιαστικό ενδεχόμενο σε κάποιο χρόνο πριν από το αναμενόμενο τέλος της εργασιακής του σταδιοδρομίας, να απολέσει την υφιστάμενη εργοδότηση, ακόμα και για λόγους τελείως άσχετους με τον τραυματισμό του, μπορεί να επιδικάσει κάποιο ποσό υπό μορφή απώλειας εισοδηματικής ικανότητας. Ο κίνδυνος μελλοντικών απωλειών δεν πρέπει να ερμηνεύεται πολύ αυστηρά και θα πρέπει να υπολογίζεται σε σχέση με τον χρόνο κατά τον οποίο η απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων είναι πιθανόν να υλοποιηθεί, την πιθανότητα εξεύρεσης υπαλλακτικής εργοδότησης και σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο παράγοντα, είτε ευνοϊκό είτε δυσμενή, που μπορεί να επηρεάσει τις δυνατότητες του Ενάγοντα να εξασφαλίσει απασχόληση. Στην παρούσα υπόθεση έχουμε ως δεδομένο το γεγονός ότι η Ενάγουσα έχει επιστρέψει στην εργασία της μετά τον τραυματισμό που υπέστη στο επίδικο ατύχημα και συγκεκριμένα μετά από περίοδο 14 μηνών και συνεχίζει να λαμβάνει τις απολαβές που λάμβανε και προ του ατυχήματος. Εκείνο, όμως, που προέκυψε από τη μαρτυρία της Ενάγουσας ήταν ότι ενώ, από πλευράς εργοδοτών της, δεν της ελέχθη ότι υπάρχει πιθανότητα απόλυσής της, η ίδια αισθάνεται φόβο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο λόγω του ότι, κατά την άποψή της, οι απολαβές της μπορεί να είναι περισσότερες από αυτά που μπορεί η ίδια να προσφέρει. Για το σκοπό που εξετάζουμε λαμβάνω υπόψη μου όλους τους σχετικούς παράγοντες που σύμφωνα με την νομολογία πρέπει να αξιολογούνται όπως την ηλικία της Ενάγουσας - σήμερα είναι σχεδόν 53 ετών -, τα προσόντα της που είναι της μέσης εκπαίδευσης με επιτυχία σε κάποιες εξετάσεις, τη διάρκεια απασχόλησής της στους εργοδοτούμενους, τη φύση των προβλημάτων που τα κατάλοιπα που παρέμειναν από τον τραυματισμό της× της προκαλούν στην εργασία της και τον συνεπαγόμενο περιορισμό των εργασιών που έκαμνε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων της και, βεβαίως, το ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρξε δήλωση των προθέσεων των εργοδοτών της ως προς την μελλοντική της εργοδότηση ή, καλύτερα, τη συνέχιση της μελλοντικής της εργοδότησης. Λαμβάνοντας, λοιπόν, υπόψη όλους τους πιο πάνω παράγοντες και καθοδηγούμενη από τις νομικές αρχές που σκιαγραφήθηκαν ανωτέρω για το υπό εξέταση θέμα, καταλήγω ότι ο κίνδυνος να χάσει στο μέλλον τη δουλειά της η Ενάγουσα και να μην μπορέσει να βρει μια άλλη εξίσου καλή εργασία, ενόψει της κατάστασής της, αν και πραγματικός, δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Κατά συνέπεια, θεωρώ ότι ποσό €15.000 είναι υπό τις περιστάσεις δίκαιο και εύλογο για να την αποζημιώσει. ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΑΠΟΛΑΒΩΝ Στην παρούσα υπόθεση αξιώνεται ποσό για απώλεια μελλοντικών απολαβών της Ενάγουσας και συγκεκριμένα υπερωριών που απώλεσε ένεκα του τραυματισμού της στο επίδικο ατύχημα και των καταλοίπων που ο τραυματισμός της άφησε με αποτέλεσμα να μην μπορεί πλέον να εργάζεται, όπως γινόταν πριν το ατύχημα, υπερωριακά. Προχωρώ στη συνέχεια να θέσω συνοπτικά το νομικό πλαίσιο που διέπει το υπό εξέταση θέμα. Σύμφωνα με τη νομολογία υπάρχουν δύο τρόποι αποκατάστασης της ζημιάς αυτής. Η πρώτη μέθοδος είναι αυτή του συντελεστή ή φόρμουλα πολλαπλασιαστή και πολλαπλασιαστέου. Ο συντελεστής ή πολλαπλασιαστής είναι ο αριθμός στον οποίο καταλήγει το Δικαστήριο για να καθορίσει την απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων που μπορεί να υπολογιστεί κατά το χρόνο της ακρόασης[14]. Η άλλη μέθοδος είναι αυτή της επιδίκασης ενός κατ΄ αποκοπή σφαιρικού ποσού χωρίς τη χρήση της μεθόδου του συντελεστή.[15] Η δεύτερη μέθοδος συνίσταται στον υπολογισμό κατά προσέγγιση ενός συνολικού ποσού προσφέρεται όπου ο κίνδυνος για μελλοντική ζημιά κρίνεται ως ορατός και υπαρκτός αλλά ελλείπουν κάποια συγκεκριμένα αριθμητικά δεδομένα ή κριτήρια πάνω στα οποία το Δικαστήριο θα ενεργήσει. Έτσι, όπου ελλείπουν τα στοιχεία για αριθμητικό προσδιορισμό της μελλοντικής ζημιάς με τη μέθοδο του πολλαπλασιαστή και του πολλαπλασιαστέου, η διαφαινόμενη ζημιά συμπλέκεται με τις γενικές αποζημιώσεις και αποτιμάται κάτω από πλατιά σκοπιά υπό το φως του συνόλου των δεδομένων της υπόθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις που η χρήση του συντελεστή είναι αδύνατη ή ουχί η ενδεδειγμένη, το Δικαστήριο προβαίνει σε ένα κατ' αποκοπή υπολογισμό της απώλειας μελλοντικών εισοδημάτων. Όμως η επιλογή που παρέχεται στα Δικαστήρια να υπολογίζουν χωρίς τη μέθοδο του συντελεστή την απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων, στην κατάλληλη περίπτωση, δεν θα πρέπει να αποτρέπει τους ενάγοντες από του να παρουσιάζουν τη δέουσα μαρτυρία. Η δυνατότητα αυτή δεν του απαλλάσσει από την υποχρέωση τους να αποδείξουν την υπόθεση τους όσο καλύτερα μπορούν, ούτε και επιτρέπει στα Δικαστήρια τον εντελώς αυθαίρετο υπολογισμό γενικών αποζημιώσεων στις οποίες θα περιλαμβάνεται γενικά και χωρίς αιτιολόγηση κάποιο ποσό ως απώλεια μελλοντικών απολαβών.[16] Αν και η επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων σε σχέση με απώλεια απολαβών είναι μέθοδος κατ΄ αρχήν επιτρεπτή χαρακτηρίζεται ως λύση ανάγκης και θα πρέπει να εφαρμόζεται σε περιπτώσεις όπου τα δεδομένα, ενώ αποκαλύπτουν απώλεια, ή όταν γίνεται αναφορά στο μέλλον, ουσιαστικό κίνδυνο απώλειας δεν αποκαλύπτουν άμεση επίδραση πάνω στα εισοδήματα του τραυματισθέντος και, επομένως, δεν επιτρέπουν αριθμητικό υπολογισμό. Σ΄ όλες τις άλλες περιπτώσεις θα πρέπει να χρησιμοποιείται η μέθοδος του συντελεστή/πολλαπλασιαστή και του πολλαπλασιαστέου. Στην υπό εξέταση περίπτωση θεωρώ ότι υπάρχουν τα αναγκαία αριθμητικά δεδομένα ή κριτήρια πάνω στα οποία το Δικαστήριο μπορεί να ενεργήσει για να προβεί σε αριθμητικό προσδιορισμό της μελλοντικής ζημιάς που ο ενάγων αναμένεται να υποστεί λόγω των όσων προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω. Εκείνο που χρειάζεται στη συνέχεια να αποφασισθεί είναι ο κατάλληλος πολλαπλασιαστής/συντελεστής ο οποίος χρησιμοποιείται για σκοπούς υπολογισμού μιας τέτοιας μελλοντικής ζημιάς. Αποτελεί ο συντελεστής/πολλαπλαστιαστής ένα πρακτικό εργαλείο για τον καθορισμό των μελλοντικών απωλειών. Έχοντας καταλήξει στην επιδίκαση ποσού κατ΄ αποκοπή για τη μείωση της εισοδηματικής ικανότητας της Ενάγουσας, προχωρώ να εξετάσω υπό το φως των πιο πάνω νομικών αρχών που έχω παραθέσει την απαίτηση της Ενάγουσας για απώλεια μελλοντικών απολαβών καθόσον αφορά τις υπερωρίες που δούλευε η Ενάγουσα και από τις οποίες εξασφάλιζε ποσό γύρω στα €500 μηνιαίως. Εν πρώτοις να επισημάνω ότι η επιδίκαση του ποσού των €15.000 στη βάση της μείωσης της εισοδηματικής ικανότητας της Ενάγουσας δεν έχει σχέση και δεν συμπλέκεται με το ποσό που αξιώνεται για απώλεια μελλοντικών απολαβών και συγκεκριμένα υπερωριών εφόσον ως αποτέλεσμα του τραυματισμού της Ενάγουσας και των καταλοίπων που της άφησε ο εν λόγω τραυματισμός αδυνατεί πλέον να εργάζεται υπερωριακά με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εξασφαλίσει το επιπρόσθετο εισόδημα των €500 μηνιαίως που θα συνέχιζε να εξασφαλίζει αν η κατάσταση της υγείας της ήταν όπως αυτή προ του επίδικου ατυχήματος. Παρόμοιο θέμα εξετάστηκε στην υπόθεση Θεοφάνους v. Κουρουκλά
(2006)1 ΑΑΔ 528, όπου το Δικαστήριο επεδίκασε προς όφελος του Ενάγοντα/Εφεσείοντα τόσο γενικές αποζημιώσεις για τη μείωση της εισοδηματικής ικανότητας με ένα κατ΄ αποκοπή ποσό, όσο και για αποζημιώσεις για απώλεια μελλοντικών απολαβών. Στην υπό κρίση υπόθεση σε ό,τι αφορά την αξίωση για απώλεια μελλοντικών απολαβών που αφορούν τις υπερωρίες που θα δούλευε η Ενάγουσα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη μέθοδο του συντελεστή/πολλαπλασιαστή γιατί υπάρχουν τα αναγκαία αριθμητικά δεδομένα ή κριτήρια πάνω στα οποία το Δικαστήριο μπορεί να ενεργήσει για να προβεί σε αριθμητικό προσδιορισμό της μελλοντικής ζημιάς. Λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία της Ενάγουσας θεωρώ ότι ο συντελεστής 5 θα αντιπροσώπευε δίκαια την υπό κρίση περίπτωση. Προβαίνοντας δε, στους σχετικούς υπολογισμούς καταλήγω ότι η απώλεια των μελλοντικών εισοδημάτων της Ενάγουσας ανέρχεται σε €30.000. Έχω, συγκεκριμένα, πολλαπλασιάζει τα πέντε χρόνια Χ €500 μηνιαίως Χ 12 μήνες. ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΔΑΠΑΝΗ ΓΙΑ ΕΓΧΕΙΡΙΣΗ Τα έξοδα μελλοντικής εγχείρισης για ολική αρθροπλαστική του αριστερού βραχιονίου οστού που θα ανέλθουν σε ποσό €20.000 αποτελούν μελλοντική δαπάνη η οποία κρίνεται αναγκαία με βάση τη γνώμη του γιατρού Δρ Α. Παναγιώτου (Τεκμήριο 1 και Τεκμήριο 9 της Ένορκης Δήλωσης της Ενάγουσας) και του Δρ Χριστοδούλου (Τεκμήριο 5) και τα οποία, ως εκ τούτου, δικαιούται η Ενάγουσα να της επιδικαστούν. Σημειώνω εδώ ότι τέτοιου είδους δαπάνη επιδικάζεται υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων γιατί δεν συνιστά δαπάνη που κατέστη πληρωτέα κατά την ημερομηνία της δίκης. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στο ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ Χριστοδούλου, ημερομηνίας 19.1.2011 (Τεκμήριο 5) μετατραυματικά η Ενάγουσα θα εμφανίσει (και αυτό μπορεί να θεωρείται δεδομένο) μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα στον αριστερό ώμο, γεγονός το οποίο θα απαιτεί πλέον αρθροπλαστική ώμου. Στην ίδια γνώμη και πρόγνωση καταλήγει και ο γιατρός Δρ Α. Παναγιώτου με βάση το δικό του ιατρικό πιστοποιητικό, ημερομηνίας 6.7.2009 (Τεκμήριο 1 και Τεκμήριο 9 στην Ένορκη Δήλωση της Ενάγουσας), όπου αναφέρεται ότι τέτοιου είδους κατάγματα όπως αυτό που υπέστη η Ενάγουσα - τριπλό μετατοπισμένο κάταγμα κεφαλής βραχιονίου αριστερά - μελλοντικά επιφέρουν μια μορφή οστεοαρθρίτιδας και ότι χρήζουν χειρουργικής αντιμετώπισης με ολική αρθροπλαστική του αριστερού βραχιονίου οστού. ΕΙΔΙΚΕΣ ΖΗΜΙΕΣ Προτού αναφερθώ στις διεκδικούμενες ειδικές αποζημιώσεις θα αναφερθώ συνοπτικά στις αρχές που διέπουν το θέμα της απόδειξης των ειδικών ζημιών. Είναι γνωστή η νομολογία ότι η απόδειξη των ειδικών αποζημιώσεων κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Εναπόκειται δε στον Ενάγοντα σε κάθε περίπτωση ν΄ αποδείξει με κατάλληλη μαρτυρία τα κονδύλια που συνιστούν ειδική ζημιά και τα οποία έχει προηγουμένως συμπεριλάβει στο δικόγραφό του. Οι ζημιές δεν είναι αρκετό να προβάλλονται στα δικόγραφα. Πρέπει να αποδεικνύονται και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία[17]. Όπως αναφέρθηκε στην Αγγλική υπόθεση Bonham - Carter v. Hyde Park Hotel
(1948)64 T.L.R. 177 από το Λόρδο Goddard: «Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages is for them to proof their damage; it is not enough to write down the particulars, and, so to speak, throw them at the head of the court, saying "This is what I have lost, I ask you to give me these damages" They have to prove it.» Περαιτέρω, η Ενάγουσα διεκδικεί ως ειδικές ζημιές απώλειες απολαβών/εισοδημάτων, οι οποίες αναφέρονται συγκεκριμένα σε απώλειες υπερωριών, από την ημέρα του ατυχήματος, δηλαδή 13.5.2008, μέχρι την ημέρα καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης και, περαιτέρω, μέχρι σήμερα, δηλαδή μέχρι τη δίκη. Ανοίγω εδώ μια παρένθεση για να πω ότι απώλεια εισοδημάτων που έχει αποκρυσταλλωθεί μέχρι την ημέρα της δίκης αποτελεί είδος ειδικής ζημιάς. Στην υπόθεση Zachariou v. Lioness Inc.
(1983)1 C.L.R. 415, στη σελίδα 429 αναφέρεται: «Losses of earnings that have accrued by the date of trial are a known fact and should be awarded as such, as a type of special damage. Future uncertainties do not enter it (Dobbs v. Dobbs
(1978)2 All E.R. 539).» Στην υπόθεση Telemachou v. Papakyriakou
(1986)1 C.L.R. 705, στη σελίδα 720 αναφέρθηκαν τα εξής: «It clearly emanates from our caselaw, following in this respect decided cases in England, that an award for special damages in respect of loss of earnings may be made down to the date of trial (see Kemal v. Kasti
(1962)C.L.R. 317; Ioannou & Paraskevaides Ltd v. Neokleous
(1973)1 C.L.R. 141 at pp 144-145. In Ioannou & Paraskevaides (supra)reference was made to the following dictum of Lord Goddard in British Transport Commission n. Gourley
(1956)A.C. 185 (at p. 206): "In an action for personal injuries the damages are always divided into two main parts. First, there is what I referred to as special damage, which was to be specifically pleaded and proved. This consists of out of pocket expenses and loss of earnings incurred down to the date of trial, and is generally capable of substantially exact calculation. Secondly, there is general damage which the law implies and is not specially pleaded. This includes compensation for pain and suffering and the like and, if the injuries suffered are such as to lead to continuing or permanent disability, compensation for loss of earning power in the future."» Η αρχή η οποία πηγάζει από τη νομολογία είναι ότι, εφόσον η ζημία η οποία προκύπτει στο ενδιάμεσο, μεταξύ του δυστυχήματος και της δίκης, αποκρυσταλλώνεται και είναι δεκτική αριθμητικού υπολογισμού, επιδικάζεται η συγκεκριμένη ζημία υπέρ του Ενάγοντος, υπό τον όρο, τυπικό κατ΄ ουσία, της θεσμικής εναρμόνισης της Έκθεσης Απαιτήσεως με τα δεδομένα της απόφασης του Δικαστηρίου[18]. Συνεπώς, ανεξάρτητα από τη δυνατότητα εναρμόνισης της δικογραφίας με τα δεδομένα της μαρτυρίας και της απόφασης ως προς την απόδοση αποζημιώσεων υπό μορφή ειδικής ζημιάς, η ανάκτηση της ζημιάς που υφίσταται ο Ενάγων, ως αποτέλεσμα του αστικού αδικήματος στο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ του δυστυχήματος και της δίκης, δύναται να διεκδικηθεί ως αποζημίωση νοουμένου βεβαίως ότι έχει δοθεί μαρτυρία τόσο για την ανικανότητα του Ενάγοντα να εργαστεί όσο και για την απώλεια την οποία υπέστη και η οποία μαρτυρία έχει κριθεί από το Δικαστήριο αξιόπιστη[19]. Σε ό,τι αφορά τις αξιούμενες ειδικές ζημιές στην προκειμένη περίπτωση διεκδικούνται όλα τα έξοδα που η Ενάγουσα υπέστη ως αποτέλεσμα του τραυματισμού της που συμπεριλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, ιατρικά έξοδα, αλλά και απώλεια απολαβών σε σχέση με τις υπερωρίες. Το θέμα της απώλειας απολαβών σε σχέση με υπερωρίες θα εξεταστεί ξεχωριστά. Ειδικές ζημιές πλην της απώλειας απολαβών από υπερωρίες Με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία έχουν αποδειχθεί τα ακόλουθα ποσά σε σχέση με τις αξιούμενες ειδικές ζημιές: ® Έξοδα αναλύσεως/ακτινογραφιών €1.785 ® Φάρμακα €371,31 ® Αγορά αναπηρικού οχήματος €15.400 ® Έξοδα έκδοσης πιστοποιητικών €450 ® Έξοδα φυσιοθεραπειών €5.620 ® Έξοδα μετακίνησης €709 ® Ιατρικά έξοδα και έξοδα κλινικής €8.127,42 ________ ΣΥΝΟΛΟ €32.462,73 Αξίωση για υπερωρίες Σε ό,τι αφορά την αξίωση για απώλεια εισοδήματος υπό μορφή υπερωριών η απώλεια η οποία έχει αποκρυσταλλωθεί μέχρι την ημέρα της δίκης, σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω, αποτελεί είδος ειδικής ζημιάς. Στην παρούσα υπόθεση οι χρονικές περιόδοι που αφορούν αυτού του είδους την απώλεια μπορούν να χωριστούν σε δύο. Η μια αφορά τη χρονική περίοδο από της ημέρας του επίδικου ατυχήματος, 13.5.2008, μέχρι την ημέρα καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης στην παρούσα αγωγή που είναι 8.12.2010. Λαμβάνοντας υπόψη την προσαχθείσα μαρτυρία επί του θέματος, σύμφωνα με την οποία προκύπτει απώλεια εισοδήματος σε σχέση με τις υπερωρίες της τάξεως των €500 μηνιαίως για την χρονική περίοδο από 13.5.2008 μέχρι 8.12.2010 προκύπτει το συνολικό ποσό €14.432,50. Διευκρινίζω ότι προτού καταλήξουμε σε αυτό το ποσό έχουμε αφαιρέσει το ποσό των €330,98 που αφορά το μήνα Ιούνιο του 2008 και το οποίο καταβλήθηκε στην Ενάγουσα, το ποσό των €213,84 που αφορά το μήνα Νοέμβριο του 2009 και καταβλήθηκε στην Ενάγουσα και το ποσό των €250,60 που αφορά το μήνα Ιούνιο του 2010 και επίσης καταβλήθηκε στην Ενάγουσα. Ας σημειωθεί ότι για το μήνα Μάιο του 2008 είχε καταβληθεί στην Ενάγουσα ως υπερωρίες ποσό €397,08 και έτσι η απώλεια της για το μήνα αυτό ανέρχεται σε €102,92 αναφορικά με τις υπερωρίες. Όσον αφορά το μήνα Δεκέμβριο του 2010 έχει υπολογισθεί το ¼ του αναμενόμενου ποσού υπερωριών που θα λάμβανε μέχρι 8/12/2010, ήτοι €125. Η δεύτερη χρονική περίοδος είναι αυτή που αρχίζει από 8.12.2010 και καταλήγει την ημέρα έκδοσης της απόφασης στην παρούσα υπόθεση που αποτελεί μια περίοδο πέντε μηνών και που καταλήγει στο ποσό των €2.500 (πέντε μήνες Χ €500 μηνιαίως), με αποτέλεσμα το συνολικό ποσό των ειδικών ζημιών για όλη την πιο πάνω χρονική περίοδο που αφορά τις υπερωρίες να ανέρχεται σε ποσό €16.932,50.(€14.432,50 + €2.500). ΤΟΚΟΣ Ο νόμιμος τόκος μέχρι την πρόσφατη τροποποίηση του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, ήταν 8%. Με τον τροποποιητικό Νόμο 81(I)/08 ο νόμιμος τόκος μειώθηκε σε 5.5% από 15.10.2008. Ανάλογη τροποποίηση επέφερε και ο τροποποιητικός Νόμος 82(I)/08 στο ΄Αρθρο 58Α του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Το θέμα του καθορισμού του τόκου εμπίπτει εντός των πλαισίων της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Εκτενής ανάλυση του θέματος με ειδική αναφορά στην αγγλική νομολογία έγινε στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991)1 ΑΑΔ 475. Στην πιο πάνω υπόθεση τονίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι ένας παράγοντας που δεν μπορεί να παραγνωριστεί είναι ο τρόπος με τον οποίο προωθείται η αγωγή προς εκδίκαση αφού μια αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθηση της μπορεί να έχει ως επακόλουθο τον περιορισμό της χρονικής έκτασης καθορισμού του τόκου. [20] Στην υπόθεση Καμπούρης ν. Εταιρείας Βιοχρώμ Λτδ
(2005)1 (Β) ΑΔΔ 1246. Στην υπόθεση αυτή ο τόκος επιδικάστηκε από την ημερομηνία καταχώρισης της Τροποποιημένης ΄Εκθεσης Απαίτησης λόγω αδικαιολόγητης καθυστέρησης στην προώθηση της Αγωγής. Από την άλλη, καθυστέρηση δύο ετών στην καταχώρηση της ΄Εκθεσης Απαίτησης κρίθηκε ως δικαιολογημένη λόγω της έκτασης και πολλαπλότητας των τραυμάτων του Ενάγοντα[21]. Σχετικές είναι επίσης οι υποθέσεις Θεοφάνους ν. Κουρουκλά
(2006)1 (Α) ΑΑΔ 528 όπου ο τόκος επιδικάστηκε από τη μέρα έγερσης του αγώγιμου δικαιώματος, Ευαγγέλου ν. Δημητρίου
(2008)1 Α.Α.Δ. 248 και Αζόφ ν. Προδρόμου κ.ά.
(2006)1 (Α) ΑΑΔ
  1. Σε σχέση με τις ειδικές αποζημιώσεις το θέμα τέθηκε ως εξής από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ι. Κωνσταντινίδη στη Φοινικαρίδης (πιο πάνω) στις σελίδες 494-495: «Το ύψος των ειδικών ζημιών είναι γνωστό κατά το χρόνο της δίκης και ως θέμα αρχής, το ορθό θα ήταν να επιδικάζεται τόκος από την ημερομηνία κατά την οποία ο Ενάγων είχε υποστεί την κάθε ζημιά. Όμως αυτό θα συνεπαγόταν πολυδιάσπαση των ποσών και ενασχόληση με πολλές αριθμητικές πράξεις συνήθως με αντικείμενο μικρά ποσά κάθε φορά. .............................. ΄Ετσι ευνοήθηκε η προσέγγιση του θέματος πάνω σε γενικές γραμμές και προκρίθηκε ως δίκαιη η επιδίκαση τόκου πάνω στο συνολικό ποσό των ειδικών αποζημιώσεων που επιδικάζονται από την ημέρα της γέννησης του αγώγιμου δικαιώματος ως τη δίκη, μειωμένου όμως κατά το μισό ώστε να αντισταθμιστεί το γεγονός ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή. Τονίζεται πως αυτό μόνο σε συνηθισμένες περιπτώσεις. Δεν αποκλείεται διαφορετική προσέγγιση όταν τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης το δικαιολογούν.» Στην παρούσα υπόθεση το αγώγιμο δικαίωμα δημιουργήθηκε στις 13.5.2008 και το γενικώς οπισθογραφημένα κλητήριο ένταλμα καταχωρήθηκε στις 15.7.
  2. Η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε στις 8.12.2010, δηλαδή μετά παρόδου δυόμισι περίπου χρόνων από της γένεσης του αγωγίμου δικαιώματος. Η ανάγκη πληροφορημένης ιατρικής εκτίμησης των καταλοίπων και τραυματισμού στη βάση της τελικής εικόνας πριν από την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης δικαιολογούσε ένα εύλογο διάστημα καθυστέρησης, όπως εκτιμώ, ενάμισι έτους. Ας σημειωθεί ότι στην Ενάγουσα είχε παραχωρηθεί άδεια ασθενείας μέχρι 20.7.2009, δηλαδή για περίοδο 14 μηνών από της ημέρας του ατυχήματος. Κατά συνέπεια, θεωρώ ορθό να επιδικάσω, σε ό,τι αφορά τις γενικές αποζημιώσεις, νόμιμο τόκο από την 1.5.2009 - ένα χρόνο, δηλαδή, μετά τη δημιουργία του αγώγιμου δικαιώματος. Σε ό,τι αφορά τις ειδικές αποζημιώσεις, θεωρώ ορθό να επιδικάσω τόκο από την ημέρα γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος, δηλαδή από 13.5.2008, με βάση τα όσα προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθία όλων των πιο πάνω, η Ενάγουσα δικαιούται στο ποσό των €115.000 υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων στο οποίο ποσό συμπεριλαμβάνεται το ποσό των €20.000 που αποτελεί το κόστος της μελλοντικής εγχείρισης που θα υποστεί, το ποσό των €30.000 που αποτελεί τη μελλοντική απώλεια εσόδων από την εργασία της λόγω της αδυναμίας της, πλέον, να εργάζεται υπερωριακά ως και το ποσό των €15.000 που αποτελεί το κατ΄ αποκοπή ποσό για μείωση της εισοδηματικής ικανότητας της Ενάγουσας. Επίσης, δικαιούται ποσό €49.395,23 ως ειδικές αποζημιώσεις το οποίο αποτελεί το άθροισμα του ποσού €16.932,50 που αφορά τις υπερωρίες και το ποσό €32.462,73 που αφορά τα διάφορα ιατρικά έξοδα, αγορά αναπηρικού οχήματος και έξοδα μετακίνησης που εκτέθηκαν ανωτέρω. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 1 για συνολικό ποσό €164.395,
  3. (€115.000 + €49.395,23) (Α) Από τα πιο πάνω το ποσό των €65.000 (€50.000 ως γενικές αποζημιώσεις για πόνο και ταλαιπωρία και €15.000 για μείωση εισοδηματικής ικανότητας) θα φέρει τόκο 5,5% από 1.5.2009 μέχρι εξοφλήσεως. (Β) Ποσό €49.395,23 ως ειδικές αποζημιώσεις με τόκο 4% από 13.5.2008 μέχρι 14.10.2008 και 2,75% ετησίως από 15.10.2008 μέχρι 20.5.2011.Νοείται ότι το ποσό αυτό θα φέρει τόκο 5,5% από την ημέρα της απόφασης, δηλαδή από σήμερα μέχρι εξόφλησης. (Γ) Το ποσό των €50.000 (€30.000 για μελλοντική απώλεια απολαβών και το ποσό των €20.000 για κόστος μελλοντικής εγχείρισης) που αφορά μελλοντικές απώλειες θα φέρει νόμιμο τόκο από την ημέρα έκδοσης της απόφασης μέχρι τελικής αποπληρωμής[22]. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης 1 όπως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................... Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Δέστε Παναγιώτη Ανάγνου ν. ALCO FILTERS (CYPRUS) LTD Π.Ε. 10821, ημερ. 28.6.02 1 Δέστε Panagi v.Galatariotis and Sons Ltd
(1971)1 C.L.R 46, Kakou v. Adriatica
(1980)1 C.L.R 357, Δήμος Λεμεσού ν. Χαραλάμπους
(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 423, Αλεξάνδρου ν. Κυριάκου & Υιοί Λτδ
(1997)1(Α) Α.Α.Δ 506, Κωνσταντίνου v. Phassouri Plantations
(1992)1 Α.Α.Δ 720 2 Δέστε Αλεξάνδρου ν. Κυριάκου & Υιοί Λτδ
(1997)1(Α) Α.Α.Δ 506, όπου υιοθετήθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Charlesworth & Percy on Negligence, 8η έκδοση παράγρ. 10-59 και 10-60: «Meaning of system of work. A system of work is the term used to describe: (
  1. i)the organization of the work; (
  2. ii)the way in which it is intended the work shall be carried out; (iii) the sequence of instructions (especially to inexperienced workers); (
  3. iv)the sequence of events; (
  4. v)the taking or precautions for the safety of the workers and at what stages; (
  5. vi)the number of such persons required to do the job; (vii) the part to be taken by each of the various persons employed; and (viii) the moment at which they shall perform their respective tasks." 3 Δέστε Κωνσταντίνου v. Phassouri Plantations
(1992)1 Α.Α.Δ 720 [2] Δέστε Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, 74-75. [3] Δέστε Fysko v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1014, 1029 και A. Panayides Contracting Ltd v. Χαραλάμπους
(2004)1 ΑΑΔ 416. [4] Δέστε Βαρβάρα Χρίστου Μιχαήλ ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτη Λτδ,
(2000)1 Α.Α.Δ. 1049, Κώστας Ιακώβου ν. Αλέξανδρου Παπαδάκη κ.α.,
(2000)1 Α.Α.Δ. 2079. [5] Δέστε Polykarpou v. Adamou (πιο πάνω) όπου ο Δικαστής Πικής (όπως ήταν τότε) υποδεικνύει: "Previous awards do not give rise to binding precedent in the sense of stare decisis as pointed out in "Tziellas v. The Ship Natalena H"
(1982)1 C.L.R. 807, 820. They offer guidance, especially awards made by Courts of the Republic that reflect the realities of the country and the purchasing power of the Cyprus pound.". Δέστε επίσης G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1 ΑΑΔ 948. [6] Δέστε Σπύρος Μελάς και Ελένη Λτδ ν. Πολίτη
(2003)1 ΑΑΔ 590. [7] Δέστε Σπύρου ν. Χ. Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298. [8] Δέστε Χρίστου ν. Χριστοφή κ.α.
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 503. Στην υπόθεση εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο επιβεβαίωσε την πρωτόδικη απόφαση σύμφωνα με την οποία κρίθηκε ότι δεν μπορούσε να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ο Ενάγων διέτρεχε κίνδυνο απώλειας της σημερινής του εργοδότησης. Συγκεκριμένα ο Ενάγων, ο οποίος κατά το χρόνο του δυστυχήματος ήταν ηλικίας 43 ετών και εργαζόταν ως κτηνιατρικός επιθεωρητής στο Κτηνιατρείο, εξακολουθούσε να είναι στην ίδια εργασία αν και δεν ασκούσε τα ίδια καθήκοντα. Τα καθήκοντα του μετά το δυστύχημα περιορίζονταν στη φωτοτύπηση εγγράφων ενώ προηγουμένως ήταν κτηνιατρικός επιθεωρητής. Όπως τονίσθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στη σελίδα 509 της απόφασης: «... δεν μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο εφεσείων διατρέχει κίνδυνο απώλειας της σημερινής του εργοδότησης. Εξακολουθεί μέχρι σήμερα να εργοδοτείται. Ο εργοδότης του δεν είναι οποιοσδήποτε ιδιώτης αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία και δεν υπάρχει ούτε καν ένδειξη ότι μελετήθηκε τερματισμός της εργοδότησής του ..» [9] Δέστε Karavallis v. Economides
(1970)1 C.L.R. 271, 287, Telemachou v. Papakyriacou
(1986)1 C.L.R. 705, Φοινικαρίδης και άλλη ν. Γεωργίου και άλλοι
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, 490, Fysco Constructing Co Ltd v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1014, 1031, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά
(1992)1 Α.Α.Δ. 498, Ηρακλέους ν. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239 και Μαυροπετρής ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66 [10] Δέστε σελ. 17 από την υπόθεση Moeliker (πιο πάνω): «I do not think one can say more by way of principle than this. The consideration of this head of damages should be made in two stages.
  1. Is there a "substantial" or "real" risk that a plaintiff will lose his present job at some time before the estimated end of his working life?
  2. If there is (but not otherwise), the court must assess and quantify the present value of the risk of the financial damage which the plaintiff will suffer if that risk materializes, having regard to the degree of the risk, the time when it may materialise, and the factors, both favourable and unfavourable, which in a particular case will, or may, affect the plaintiff's chances of getting a job at all, or an equally well paid job.» [11] Δέστε σελ. 16 από την υπόθεση Moeliker (πιο πάνω): «But if the court decides that there is a risk which is "substantial" or "real", the court has somehow to assess this risk and quantify it in damages. Difficult as this is, the courts sometimes have to assess the money value of a chance in other contexts. .... Clearly no mathematical calculation is possible.» [12] Δέστε σελ. 18 από την υπόθεση Moeliker (πιο πάνω): «.. Each case must, of course, depend on its own facts, but if the court decides that the risks of the plaintiff losing his present job, or of his being unable to get another job or an equally good job, or both, are only slight, a low award is right.» [13] Δέστε σελ. 16 από την υπόθεση Moeliker (πιο πάνω): «In deciding this question all sorts of factors will have to be taken into account, varying almost infinitely with the facts of particular cases. For example, the nature and prospects of the employers´ business; the plaintiff's age and qualifications; hi length of service; his remaining length of working life; the nature of his disabilities; and any undertaking or statement of intention by his employers as to his future employment. It the court comes to the conclusion that there is no "substantial" or "real" risk of the plaintiff's losing his present job in the rest of his working life, no damages will be recoverable under this head.» [14] Δέστε Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239, 247 και Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66 [15] Δέστε Ηρακλέους (ανωτέρω), Μαυροπετρή (ανωτέρω), Kouris Dam Joint Venture v. Λουρουτζιάτης
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 716 και Χαραλάμπους ν. Πογιατζής
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 726 [16] Δέστε Βάσω Μιχαήλ ν. Ανδρέα Ονουφρίου
(2002)1 ΑΑΔ 1349. [17] Δέστε British Transport Commission v. Gourley
(1956)A.C. 185, Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239, Ηρακλέους ν. Ταχύπλοου Σκάφους «Νίκη»
(1994)1 Α.Α.Δ. 510, 523, Αλεξάνδρου ν. Ιωάννου
(1996)1 Α.Α.Δ. 1157, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 Α.Α.Δ. 396, Μαϊττά ν. Γεωργίου κ.α.
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 9, Παναγιώτου ν. Φραγκίσκου κ.α.
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 687, Λοϊζου ν. Μουρτζή
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 883 και Παναγή κ.α. ν. Κακόψιτου κ.α.
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 839, 873-874. Δέστε επίσης Ζήνων Μερκής Λτδ ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1923 στη σελίδα 1937: «.. Έχει νομολογηθεί ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να εξειδικεύονται στην απαίτηση, να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα, με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία. Ο Ενάγων βαρύνεται με την υποχρέωση να αποδείξει με καθαρή μαρτυρία τα κονδύλια που διεκδικεί ως ειδικές ζημιές. ..» [18] Το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου στην Fysko v. Γεωργίου (ανωτέρω) η οποία δόθηκε από τον Κωνσταντινίδη Δ, είναι αποκαλυπτικό της προσέγγισης του Δικαστηρίου στο επίμαχο ζήτημα (σελ.1030): «Στις περιπτώσεις που από την ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαιτήσεως μέχρι την ημέρα της δίκης αποκρυσταλλώνεται ζημιά ή απώλεια επιδεκτική αριθμητικού υπολογισμού, αναμένεται πως θα γίνεται κατάλληλη τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης ώστε, κατά την ακρόαση, οι γραπτές προτάσεις να αντικατοπτρίζουν τα επίδικα θέματα στο σύνολο τους και η απαίτηση να είναι ολοκληρωμένη. Δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο, όμως να οδηγείται η υπόθεση σε ακρόαση χωρίς τη μεσολάβηση τέτοιας τροποποίησης. Το ίδιο συνηθισμένο είναι να αφήνεται να εισαχθεί, χωρίς ένσταση, μαρτυρία σε σχέση με τέτοια ζημιά που αναφέρεται σε χρόνο που δεν καλύπτεται από την έκθεση απαιτήσεως.» [19] Δέστε Μιχαήλ κ.α. ν. Φίλιου Γ. Συκοπετρίτη Λτδ κ.α.
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1049, 1060-1061. [20] Δέστε MILLER ROSA MARIA κ.ά. ν. UTE PETEK
(1999)1 ΑΑΔ 2091 και Στεφανή ν. Λαμπή
(1999)1 ΑΑΔ 1849. [21]Φιλίππου κ.ά. ν. Τσολάκη
(2006)1 (Β) ΑΑΔ 1188. [22] Δέστε Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 475: «Η απώλεια μελλοντικών απολαβών εξορισμού ανάγεται στο μέλλον. Η αποζημίωση γι΄ αυτό στοχεύει στην κάλυψη ζημιάς που δεν έχει προκύψει ακόμα. Επομένως, κρίθηκε πως δεν δικαιολογείται η επιδίκαση τόκου γι΄ αυτή. Παρεμβάλλουμε πως είναι γι΄ αυτό το λόγο που θεωρήθηκε ενδεδειγμένο να διαχωρίζεται ή να εξειδικεύεται η αποζημίωση για απώλεια μελλοντικών απολαβών.» Δέστε Ειρήνη Ανδρέου ν. Αντώνη Θεμιστοκλέους
(2004)1 Α.Α.Δ. 355. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.