ΦΟΥΚΑΡΙΔΗ ΣΙΑ ΛΤΔ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΕΛΑΙΟΧΡΩΜΑΤΙΣΤΕΣ ν. ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΤΖΗ, Αρ. Αγωγής: 2422/2007, 20 Μαΐου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A59 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2422/2007 Μεταξύ: ΦΟΥΚΑΡΙΔΗ & ΣΙΑ ΛΤΔ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΕΛΑΙΟΧΡΩΜΑΤΙΣΤΕΣ Ενάγουσα και ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΤΖΗ Εναγομένη ------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 20 Μαΐου, 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγουσα Εταιρεία: κ. Θ. Θωμά (για να ακούσει απόφαση η κ. Ζηντίλης) Για Εναγόμενη: κ. Παπαθανασίου (για να ακούσει απόφαση ο κα Νικολάου) Α Π Ο Φ Α Σ Η Κατά την έναρξη της ακρόασης και οι δύο πλευρές συμφώνησαν όπως εξεταστεί και αποφασιστεί προδικαστικά το θέμα του δεδικασμένου. Ήταν η θέση του κ. Παπαθανασίου, δικηγόρου της Εναγομένης, ότι η Ενάγουσα Εταιρεία κωλύεται στην έγερση της παρούσας αγωγής γιατί υπάρχει θέμα δεδικασμένου, το οποίο προέκυψε από την απόφαση στην Αγωγή Αρ.2421/07, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Έγιναν από κοινού αποδεκτά τα ακόλουθα: Ότι στις 27/08/2007 καταχωρίστηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας η Αγωγή Αρ.2421/07, αντίγραφο της οποίας κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1, ότι η Ενάγουσα και η Εναγομένη στην υπό κρίση αγωγή, ήταν οι ίδιοι με την Αγωγή Αρ.2421/07, ότι η Αγωγή Αρ.2421/07 εκδικάσθηκε στην ουσία της και η Εναγομένη διατάχθηκε, στην εκδοθείσα στις 10/12/2010 απόφαση, να καταβάλει το ποσό που φαίνεται στην απόφαση, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2 καθώς επίσης και ότι η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 10/12/2010 έχει εφεσιβληθεί στις 21/02/2011, με την Έφεση Αρ.40/11, η οποία εκκρεμεί. Ο κ. Παπαθανασίου αγορεύοντας ενώπιον του Δικαστηρίου αναφέρθηκε στις αρχές που διέπουν την εφαρμογή του δεδικασμένου με εκτεταμένη αναφορά στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Υποστήριξε ότι η αρχή του δεδικασμένου επεκτείνεται και στα θέματα τα οποία θα μπορούσαν να είχαν συμπεριληφθεί στην εκδικασθείσα αγωγή, πλην όμως δεν συμπεριλήφθηκαν. Εφαρμόζοντας τις αρχές στα υπό κρίση γεγονότα, κατέληξε ότι στις 27/08/2007 καταχωρίστηκαν δύο αγωγής, συνταγμένες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, η Αγωγή Αρ.2421/07 και η Αγωγή Αρ.2422/07, στις οποίες η βάση αγωγής ήταν ο δανεισμός χρηματικών ποσών από την Ενάγουσα Εταιρεία στην Εναγομένη, και οι δύο αγωγές αφορούσαν την περίοδο αρχές του 1998 μέχρι το τέλος του 2005, αφού στην υπό κρίση αγωγή, την Αγωγή Αρ.2422/07, η Ενάγουσα Εταιρεία συγκεκριμενοποίησε την περίοδο δανεισμού μεταξύ αρχές Μαΐου 2005 μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου 2005, ενώ στην Αγωγή Αρ.2421/07 η περίοδος δανεισμού καθορίστηκε μεταξύ αρχές του 1998 μέχρι τέλος του 2005. Κατέληξε, ότι το ποσό της υπό κρίση αγωγής θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στην Αγωγή Αρ.2421/07, αφού αφορούσε την ίδια περίοδο, για να αποφευχθεί η επιπρόσθετη ταλαιπωρία, καθώς και τα επιπλέον έξοδα και να επιτευχθεί τελεσιδικία. Εισηγήθηκε τέλος, ότι η αρχή του δεδικασμένου εφαρμόζεται πλήρως στα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης και ζήτησε την απόρριψη της αγωγής γι' αυτό το λόγο. Ο κ. Θωμάς είχε αντίθετη άποψη. Ήταν η θέση του ότι η απόφαση του Δικαστηρίου στην Αγωγή Αρ.2421/07 δεν είναι τελεσίδικη, γιατί έχει εφεσιβληθεί. Υποστήριξε, ότι το δεδικασμένο εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που η δεύτερη αγωγή καταχωρείται σε μεταγενέστερο στάδιο από την πρώτη. Επιπρόσθετα, ήταν η θέση του ότι η Εναγομένη δανείστηκε δύο διαφορετικά ξεχωριστά ποσά την ίδια ακριβώς περίοδο. Κατέληξε, ότι θα μπορούσε να τεθεί θέμα συνεκδίκασης των δύο αγωγών, προς αποφυγή των εξόδων. Έχει νομολογηθεί ότι για να τύχει εφαρμογής η αρχή του δεδικασμένου, res judicata, θα πρέπει να πληρούνται οι ακόλουθες τέσσερεις προϋποθέσεις: η προηγούμενη απόφαση να είναι τελεσίδικη, να υπάρχει ταύτιση διαδίκων, να υπάρχει ταύτιση της ιδιότητας των διαδίκων και να υπάρχει ταύτηση των επιδίκων θεμάτων και στις δύο αγωγές (βλ. Ανδρέας Νικολάου Μιχαήλ v. Μιχαήλ Σκουτέλλα
(2008)1 Β Α.Α.Δ. 1125, Paphos Stone C. Estates Ltd κ.α. v. Χριστοδουλίδη κ.α.
(2000)1 Α.Α.Δ. 2110). Στην υπό κρίση υπόθεση δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι υπάρχει ταύτιση διαδίκων καθώς και ταύτιση της ιδιότητας των διαδίκων, αφού και στις δύο αγωγές η Ενάγουσα Εταιρεία είναι η ίδια και η Εναγομένη είναι η ίδια. Παραμένει να αποφασιστεί κατά πόσο η απόφαση στην Αγωγή Αρ.2421/07 είναι τελεσίδικη και κατά πόσο υπάρχει ταύτιση των επιδίκων θεμάτων και στις δύο αγωγές. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του κ. Θωμά ότι η απόφαση δεν είναι τελεσίδικη γιατί έχει εφεσιβληθεί, θα ήθελα να αναφέρω ότι δεν με βρίσκει σύμφωνη. Το σύγγραμμα των Spencer Bower and Handley, στην παράγρ.5.19, σελ.75, καταγράφει: «A judgment can be final, although it may be reversed or varied by an appellate court, and is under appeal when set up as a res judicata». Οπόταν, από μόνο του το γεγονός ότι έχει εφεσιβληθεί η πρωτόδικη απόφαση, στην Αγωγή Αρ.2421/07, δεν συνιστά κώλυμα για την εφαρμογή του res judicata. Εξετάζοντας κατά πόσο υπάρχει ταύτιση των επιδίκων θεμάτων και οι δύο συνήγοροι παραδέχθηκαν ότι, βάση των δύο αγωγών συνιστά ο δανεισμός από την Ενάγουσα Εταιρεία στην Εναγομένη την ίδια περίοδο, δύο διαφορετικών όμως ποσών. Δηλαδή, κατ' ισχυρισμό και των δύο πλευρών, υπήρχαν δύο διαφορετικές προφορικές συμβάσεις δανεισμού, οι οποίες έγιναν την ίδια όμως περίοδο. Σύμφωνα με τους Halsbury´s Laws of England, 4η έκδ., στην παράγρ.978, καταγράφονται τα ακόλουθα: «In all cases where the cause of action is really the same and has been determined on the merits..... the plea of res judicata should succeed» Στο επεξηγηματικό όμως μέρος της παραγράφου αυτής, με αναφορά στην απόφαση The Sennar
(1985)2 All ER 104, καταγράφονται τα ακόλουθα: «What it means in the context of judgments delivered by court of justice is that the Court has held that it had jurisdiction to adjudicate on an issue raised in the cause of action to which the particular set of facts gives rise and that its judgment on that cause of action is one that cannot be varied, reopened or set aside by the Court that delivered it or any other Court of co-ordinate jurisdiction although it may be subject to appeal to a higher jurisdiction». Δηλαδή, με βάση τα πιο πάνω παραταθέντα, το κώλυμα του res judicata υφίσταται στις περιπτώσεις εκείνες που ένας διάδικος επιχειρεί να επανέλθει επί ακριβώς των ίδιων γεγονότων, τα οποία έχουν αποφασιστεί σε προηγούμενη διαδικασία (βλ. Thoday v. Thoday
(1964)1 All ER 341). Στο σύγγραμμα Spencer Bower and Handley "Res Judicata" στην παράγρ.8.20, σελ.114, διασαφηνίζεται ότι όπου το θέμα που θα αποφασιστεί στη δεύτερη διαδικασία δεν είναι το ίδιο με αυτό που έχει αποφασιστεί στην κατ' επίκληση διαδικασία, το κώλυμα του res judicata δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Καταγράφονται τα ακόλουθα στη σελ.114: «When the issue in the second proceedings is not the same as that decided in or covered by the first there is no estoppel.» Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση New Brunswick
(1939)AC 1, όπου ο Lord Maughan αναφέρει τα ακόλουθα: «If an issue has been distinctly raised and decided in an action, in which both parties are represented, it is unjust and unreasonable to permit the same issue to be litigated afresh between the same parties or persons claiming under them; but ... the doctrine cannot ... extend to presumptions or probabilities as to issues in a second action which cannot be asserted beyond all possible doubt to be identical with those raised in the previous action ... The issue of construction in the second action could ... be similar to that decided in the first; but it related to a different cause of action based on other bonds and could not be asserted to be the same issue ... such bonds are often issued at different dates and in different countries, matters which might well have a possible bearing on their true construction.» (Βλ. επίσης Sheils v. Blakeley
(1986)2 NZLR 262 CA.) Το πιο πάνω απόσπασμα αντικατοπτρίζει πλήρως τα υπό κρίση γεγονότα και μπορεί να εφαρμοστεί σε αυτά. Η Ενάγουσα Εταιρεία, κατ' ισχυρισμό, την ίδια χρονική περίοδο δάνεισε δύο διαφορετικά ποσά, σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις, στην Εναγομένη. Επέλεξε, η πλευρά της Ενάγουσας Εταιρείας, να καταχωρίσει δύο διαφορετικές αγωγές, ευχέρεια η οποία της παρέχεται. Το γεγονός ότι αποφασίστηκε με δικαστική απόφαση, το θέμα του ενός εκ των δύο περιπτώσεων, δηλαδή ενός εκ των δύο δανείων, δεν ενεργοποιεί το δόγμα του res judicata, αφού τα δύο δάνεια πιθανόν να μην βασίζονται πάνω στα ίδια γεγονότα. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε πιθανολόγηση σε αυτό το στάδιο, ότι τα γεγονότα των δύο υποθέσεων είναι τα ίδια, αφού έχει γίνει επίκληση δύο ξεχωριστών δανείων από την Ενάγουσα Εταιρεία προς την Εναγομένη. Οπόταν, το δόγμα του res judicata δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Ειρίσθω εν παρόδο όμως, θα πρέπει να αναφερθεί ότι για σκοπούς εξοικονόμησης χρόνου του Δικαστηρίου, καθώς και των εξόδων, θα έπρεπε να είχε γίνει είτε αίτημα για συνεκδίκαση, είτε μια αγωγή που να περιέχει αξιώσεις και για τα δύο δάνεια. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, θεωρώ ότι η προδικαστική ένσταση δεν ευσταθεί και θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα σε βάρος της Εναγομένης. Τα έξοδα, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ........................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο