Χριστάκη Χαραλάμπου Σιαμπή κ.α. ν. Θεόδωρου Σταύρου Χριστοδούλου κ.α., Αρ. Αγωγής 2714/04, 27 Μαΐου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A62 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 2714/04 Μεταξύ: 1. Χριστάκη Χαραλάμπου Σιαμπή 2. Μάριου Χαραλάμπου Σιαμπή, αμφότεροι από την Αναφωτία ως διαχειριστές της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Χαραλάμπους Χριστοφόρου τέως εξ Αναφωτίας, Αρ. Διαχ.105/98 Ε.Δ. Λάρνακας και ως διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος συζύγου της Χαράλαμπου Χριστοφόρου ή Χαράλαμπου Χριστοφόρου Σιαμπή τέως εξ Αναφωτίας, Αρ. Διαχ.106/98 Εναγόντων και 1. Θεόδωρου Σταύρου Χριστοδούλου, από το Μαζωτό, Θερμοπυλών 15, προσωπικά ή/και σαν διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Σταύρου Χριστοδούλου ή Χατζηγιάννη τέως εξ Αναφωτίας, Αρ. Διαχ. 185/77 Ε.Δ. Λάρνακας 2.Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ως αντιπροσωπεύων την Κυπριακή Δημοκρατία και ειδικότερα τον Διευθυντή του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας Εναγόμενοι Αίτηση ημερομηνίας 17.5.2011 για διακοπή της αγωγής Ημερομηνία: 27 Μαΐου 2011. Εμφανίσεις: Για Αιτητές/Ενάγοντες: κ. Πασιουρτίδης. Για Καθ΄ ου η αίτηση/Εναγόμενο 1: κ. Α. Ζαχαρίου. Για Καθ΄ ου η αίτηση/Εναγόμενο 2: κα Φ. Αγαθαγγέλου. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση οι Ενάγοντες/Αιτητές επιζητούν την εξασφάλιση άδειας του Δικαστηρίου για διακοπή της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο άνευ βλάβης και με δικαίωμα καταχώρησης νέας αγωγής. Της υπό κρίση Αίτησης προηγήθηκε από τους Αιτητές/Ενάγοντες προφορικό αίτημα διακοπής της αγωγής το οποίο με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου απερρίφθη ως μη νομότυπα γενόμενο, λαμβάνοντας υπόψη τις πρόνοιες των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στη Δ.15, θ.1 και Δ.48, θ.9(
- f)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Υποστηρίζεται δε, από ένορκη δήλωση της Νικολέτας Παπανικολάου, γραμματέα στο γραφείο των δικηγόρων των Εναγόντων, στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: Στις 11.5.2011 που ήταν ορισμένη για συνέχιση η ακρόαση της παρούσας αγωγής, ο δικηγόρος των Εναγόντων, με προφορικό αίτημά του, ζήτησε από το Δικαστήριο την άδεια για απόσυρση της αγωγής άνευ βλάβης και με δικαίωμα καταχώρησης νέας αγωγής. Το Δικαστήριο απέρριψε το εν λόγω αίτημα με ενδιάμεση απόφασή του χωρίς να εξετάσει την ουσία του αιτήματος και εισηγήθηκε ότι το αίτημα θα έπρεπε να γίνει γραπτώς με σχετική αίτηση, σύμφωνα με τη Δ.15, θ.1 και Δ.48, θ.9(f). Οι Ενάγοντες καταχώρησαν την παρούσα αγωγή βασιζόμενοι σε λανθασμένες πληροφορίες και γεγονότα για τη νομική και πραγματική κατάσταση του ακινήτου τις οποίες έλαβαν από τον Εναγόμενο 1 καθώς και τους υπαλλήλους του Εναγόμενου 2. Συγκεκριμένα, βάσισαν την αγωγή τους στο δικαίωμα χρησικτησίας και εχθρικής κατοχής για το επίδικο ακίνητο, ενώ, σύμφωνα με μεταγενέστερα της καταχώρησης της αγωγής στοιχεία και μαρτυρίες που ήλθαν στην αντίληψη τους πρόσφατα, το επίδικο ακίνητο καλύπτεται από τον τίτλο ιδιοκτησίας με αρ.εγγραφής 4394 που είναι εγγεγραμμένο μέχρι σήμερα στο όνομα του αποβιώσαντα Χαράλαμπου Χριστοφόρου, τον οποίον αντιπροσωπεύουν στην παρούσα αγωγή οι Ενάγοντες. Οι Ενάγοντες με αίτηση τους ημερομηνίας 28.3.2011 ζήτησαν την άδεια του Δικαστηρίου όπως τροποποιήσουν την Έκθεση Απαίτησης τους με σκοπό να δικογραφήσουν τα νέα στοιχεία και γεγονότα καθώς και τους νέους ισχυρισμούς των Εναγόντων ως ανωτέρω αναφέρεται, αλλά η εν λόγω αίτηση απορρίφθηκε από το Δικαστήριο με απόφασή του στις 6.5.2011. Οι Ενάγοντες κατεχώρησαν, επίσης, αίτηση αναβολής της ακρόασης ημερομηνίας 21.4.2011 με σκοπό, ανάμεσα στα άλλα, να διερευνηθούν οι ισχυρισμοί τους ότι στο φάκελο του Δικαστηρίου είχαν κατατεθεί Τεκμήρια από υπαλλήλους του Εναγόμενου 2 τα οποία ήταν παραποιημένα και πλαστογραφημένα με σκοπό να επηρεάσουν την πορεία της δίκης, αίτημα το οποίο, επίσης, απορρίφθηκε από το Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 3.5.2011. Το αίτημα των Εναγόντων είναι δίκαιο και εύλογο, υπό τις περιστάσεις, μετά την απόρριψη της αίτησής τους για τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης και θα πρέπει να τους δοθεί η άδεια να διακόψουν την αγωγή τους και να τους δοθεί δικαίωμα να καταχωρήσουν νέα αγωγή. Οι λόγοι για τους οποίους ζητείται η διακοπή της αγωγής εμφαίνονται ως ανωτέρω και βασίζονται στο περιεχόμενο του φακέλου της δικογραφίας και, ειδικότερα, στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία απερρίφθη η αίτηση τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης. Το δικαίωμα των Εναγόντων να διακόψουν την αγωγή τους μετά από άδεια του Δικαστηρίου και με δικαίωμα καταχώρησης νέας αγωγής προβλέπεται από τους δικονομικούς θεσμούς. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην αίτηση κατεχωρήθη ένσταση, η οποία βασίζεται στη Δ.15, θ.1, Δ.48, θ.9(f), Δ.64 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Άρθρο 30
(2)και 30
(3)του Συντάγματος και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: ¾ Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. ¾ Η αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική. ¾ Η αίτηση τείνει να επηρεάσει τα δικαιώματα του Εναγομένου 1 για δίκαιη δίκη. ¾ Το αιτούμενο διάταγμα θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στον Εναγόμενο
- ¾ Η αίτηση είναι καθυστερημένη. ¾ Η αίτηση τείνει να επηρεάσει και να παρακάμψει τις αρχές περί δεδικασμένου. ¾ Η αίτηση βασίζεται σε αναληθή και ανακριβή γεγονότα. ¾ Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Γιολάντας Ζαχαρίου, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Εναγόμενου
- Σε αυτήν αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: Ο δικηγόρος Α. Πασιουρτίδης στις 11.5.2011 ήθελε όχι να διακόψει αλλά να αποσύρει την αγωγή άνευ βλάβης και στις 12.5.2011 διαφοροποίησε το αίτημα του και ζήτησε να διακόψει την αγωγή σύμφωνα με τη Δ.15, πλην όμως απεφασίσθη από το Δικαστήριο ότι το αίτημα ήταν παράτυπο αφού έπρεπε να υποβληθεί γραπτή αίτηση. Όλα τα γεγονότα ήταν γνωστά στους Ενάγοντες ενώ το ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α, στο οποίο στήριζαν προηγούμενο αίτημά τους για τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης, ήταν από πολύ παλαιά στην κατοχή τους, γνώριζαν το περιεχόμενο του και το απέκρυψαν από το Δικαστήριο, ο δε ισχυρισμός ότι το επίδικο ακίνητο καλύπτεται από τον τίτλο 4394 είναι ψευδής και ανυπόστατος. Δεν υπήρξαν οποιαδήποτε νέα στοιχεία αλλά, απλώς, ανακύκλωση και διαφοροποίηση των ιδίων στοιχείων που παρουσιάστηκαν κατά την ακρόαση της αγωγής σε μια προσπάθεια να επαναρχίσουν τη διαδικασία και να σώσουν την υπόθεση η πορεία της οποίας ήταν, μέχρι σήμερα, κατά την άποψη της ενόρκως δηλούσας, αρνητική για τους Ενάγοντες. Οι Ενάγοντες έχουν ουσιαστικά κλείσει την υπόθεση τους έχοντας καλέσει πέραν των δέκα μαρτύρων. Οι μάρτυρες παρουσίασαν την υπόθεση τους και έχουν αντεξετασθεί από τους Εναγόμενους οι οποίο παρουσίασαν και υπέβαλαν την υπόθεση και τις θέσεις τους στους Ενάγοντες. Στο στάδιο αυτό και, μετά από εκτίμηση της δύναμης της υπόθεσης τους οι Ενάγοντες αντιλαμβανόμενοι την αδυναμία της θέσης τους, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να επιτύχουν ακύρωση της μέχρι σήμερα διαδικασίας, γεγονός που θα επηρεάσει τον Εναγόμενο 1 αφού θα επηρεαστεί το δικαίωμα του για εκδίκαση της υπόθεσης του εντός ευλόγου χρόνου και με δίκαιο τρόπο. Η παρούσα αίτηση αποτελεί άλλη μια προσπάθεια των Εναγόντων να ανατρέψουν τα μέχρι σήμερα διαδραματισθέντα και να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, γεγονός καταχρηστικό, άδικο και ανεπίτρεπτο ως, επίσης, και ασυμβίβαστο με τις αρχές της δίκαιης δίκης. Τυχόν έγκριση της αίτησης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη αδικία καθότι θα ακυρωθεί η μέχρι σήμερα διαδικασία και θα έχουν οι Ενάγοντες την ευκαιρία να παρουσιάσουν εκ νέου και με καλύτερο τρόπο την υπόθεση τους με αποτέλεσμα να δικαστεί η υπόθεση περισσότερο από μια φορά και να παρακαμφθούν οι αρχές περί δεδικασμένου. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο επιτρέψει τη διακοπή θα πρέπει να τεθούν τέτοιοι όροι ώστε να μην επηρεάζονται τα δικαιώματα του Εναγόμενου 1, αλλά ούτε και να παρακάμπτονται οι αρχές περί δεδικασμένου. Είναι ορθό και δίκαιο να μην επιτραπεί η καταχώρηση νέας αγωγής επί των ιδίων γεγονότων και να καταδικασθούν οι Ενάγοντες στα έξοδα τα οποία δημιούργησαν μέχρι σήμερα. ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ Κατά την εκδίκαση της παρούσας Αίτησης αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Ο κος Πασιουρτίδης εκ μέρους των Εναγόντων επικαλούμενος τις πρόνοιες της Δ.15 ανέφερε ότι ζητείται η άδεια του Δικαστηρίου για διακοπή της παρούσας αγωγής εφόσον οι Ενάγοντες δεν είναι dominus litis. Αμφισβήτησε δε, τη θέση ότι από τη διακοπή της αγωγής οι Ενάγοντες εξασφαλίζουν κάποιο πρακτικό πλεονέκτημα. Επεσήμανε, επίσης, ότι ο λόγος που υποβλήθηκε η παρούσα αίτηση είναι διότι, ενώ η αγωγή στηριζόταν σε εχθρική κατοχή, με τα νέα δεδομένα και την ύπαρξη τίτλου, προέκυψε νέα βάση αγωγής. Ο κος Ζαχαρίου, αφού επεσήμανε ότι η θέση των Εναγόντων δεν ήταν ξεκάθαρη από την αρχή ότι ήθελαν να διακόψουν την αγωγή με βάση τη Δ.15, διερωτήθηκε γιατί δεν προβαίνουν σε απόσυρση της χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη εφόσον δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν να επανέλθουν με την ίδια βάση αγωγής. Εισηγήθηκε με παραπομπή στο Annual Practice του 1958 ότι στην προκειμένη περίπτωση το Δικαστήριο μπορεί, είτε να απορρίψει την αίτηση, είτε να την επιτρέψει με όρους που να περιλαμβάνουν το ότι δεν θα καταχωρηθεί νέα αγωγή στηριζόμενη στην ίδια βάση αγωγής και επιπλέον με επιδίκαση των εξόδων σε βάρος των Εναγόντων. Επεσήμανε ότι η διακοπή της αγωγής χωρίς όρους θα ήταν σε βάρος των Εναγομένων και αφού κατέθεσαν πέραν των δέκα μαρτύρων από πλευράς Εναγόντων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το υπό εξέταση ζήτημα αφορά το πεδίο εφαρμογής της Δ.15, θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παραθέτω στο σημείο αυτό αυτούσιο το κείμενο της Δ.15, θ.1: «
- The plaintiff may, at any time before the receipt of the defendant's defence, or after the receipt of the defendant's pleaded defence before taking any other proceeding in the action (save any interlocutory application), by notice in writing, wholly discontinue his action against all or any of the defendants or withdraw any part or parts of his alleged cause of complaint, and thereupon he shall pay such defendant's costs of the action, or if the action be not wholly discontinued, the costs occasioned by the matter so withdrawn. Such costs shall be taxed, and such discontinuance or withdrawal, as the case may be, shall not be a defence to any subsequent action. Save as in this Rule otherwise provided, it shall not be competent for the plaintiff to withdraw the record or discontinue the action without leave of the Court or a Judge, but the Court or a Judge may, before or at or after the hearing or trial, upon such terms as to costs, and as to any other action, and otherwise as may be just, order the action to be discontinued, or any part of the alleged cause of complaint to be struck out. The Court or a Judge may, in like manner and with the like discretion as to terms, upon the application of a defendant, order the whole or any part of his alleged grounds of defence or counter-claim to be withdrawn or struck out, but it shall not be competent to a defendant to withdraw his defence or any part thereof, without such leave.» Με βάση την εν λόγω Διάταξη πριν την καταχώρηση Υπεράσπισης ή και μετά, αλλά οπωσδήποτε πριν διενεργηθεί οποιοδήποτε διαδικαστικό διάβημα, ο Ενάγοντας μπορεί να διακόψει την αγωγή χωρίς άδεια από το Δικαστήριο. Αν, όμως, η διαδικασία προχωρήσει ή αν ο Εναγόμενος αποκτήσει πλεονέκτημα από τη διαδικασία αποστέρηση του οποίου θα ήταν άδικη, ο Ενάγοντας δεν είναι πλέον απόλυτος dominus litis. Στο σημείο αυτό παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την υπόθεση Παμπορίδης v. Κτηματική Τράπεζα Κύπρου Λτδ
(1995)1 ΑΑΔ 670 στις σελίδες 675 - 676 όπου ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Κωνσταντινίδης ανέφερε τα ακόλουθα[1]: «Το ζήτημα καλύπτεται από τη Δ.15 των Θεσμών Περί Πολιτικής Δικονομίας. Οι προεκτάσεις της εξηγήθηκαν στις υποθέσεις Kypreos v. Kypreos
(1984)1 C.L.R.565 και Eleftheriades v. Cyprus Hotels
(1985)1 C.L.R.676. Με τη θέσπιση της η ελευθερία που αναγνωριζόταν στον Ενάγοντα για απόσυρση της αγωγής, οποτεδήποτε, διατηρώντας δικαίωμα επαναφοράς της αιτίας της αγωγής που αποτελούσε το αντικείμενο της με νέα αγωγή ή σε μεταγενέστερη διαδικασία, δεν υπάρχει πλέον.Ο Ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο Εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο.Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς.Ο Ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρησης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της Υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο Ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο.» Όπως έχει αναφερθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου απαιτείται άδεια του Δικαστηρίου ώστε να διασφαλίζεται ότι ο Ενάγοντας δεν επιδιώκει πλεονέκτημα τακτικής (tactical advantage). Η πρακτική σημασία της άδειας είναι ότι εμπεριέχει την αναγνώριση στον Ενάγοντα δικαιώματος καταχώρησης νέας αγωγής. Όπως έχει αναφερθεί πρόσφατα από τον Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Κώστα Κληρίδη, στην υπόθεση Μιχάλη Θεοδώρου v. Ανδρέα Γεωργίου Μάντη, Πολιτική Έφεση 297/06, ημερομηνίας 12.7.2010, ο μόνος τρόπος να επανέλθει διάδικος και να θέσει προς εκδίκαση τα ίδια επίδικα θέματα μετά από απόσυρση της αγωγής του, προσφέρεται με την τήρηση της διαδικασίας που προνοείται για διακοπή (discontinuance) στην Δ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η διακοπή της δικαστικής διαδικασίας δεν αποτελεί εμπόδιο για την καταχώρηση μιας νέας αγωγής που θα βασίζεται πάνω στην ίδια βάση, εκτός αν υπάρχει προς τούτο ρητή απαγορευτική πρόνοια στο σχετικό διάταγμα διακοπής[2]. Αντικείμενο ρύθμισης της Δ.15, θ.1 αποτελούν δύο περιπτώσεις: Η διακοπή (discontinuance) της αγωγής και η απόσυρση (withdrawal) μέρους της. Με τον όρο «διακοπή» περιγράφεται το τέλος του συνόλου της αγωγής, ενώ με τον όρο «απόσυρση» περιγράφεται το τέλος μέρους της μόνο. Η Δ.15, η οποία έχει ως πρότυπο το Order 26 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών, κατάργησε τον κανόνα του Αγγλικού κοινού δικαίου και αντίστοιχο κανόνα του Δικαίου της Επιείκειας σύμφωνα με τον οποίο ο Ενάγων εδικαιούτο να εγκαταλείψει, κατά βούληση, την αγωγή του οποτεδήποτε πριν την έκδοση της δικαστικής απόφασης χωρίς συνέπειες[3]. Σήμερα, με βάση τα όσα καθορίζονται στη Δ.15, αφού καταχωρηθεί η Υπεράσπιση και αφού ο Ενάγων προβεί σε ένα διαδικαστικό διάβημα το οποίο δηλώνει την πρόθεσή του να συνεχίσει την εκκρεμούσα δικαστική διαδικασία, αυτός δύναται να εγκαταλείψει την αγωγή μόνο κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου. Η απόσυρση της αγωγής και η συνακόλουθη απόρριψη της χωρίς τέτοια άδεια που εξορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον Ενάγοντα δικαιώματος καταχώρησης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο[4]. Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραθέσω σχετικό απόσπασμα από την απόφαση Kypreos v. Kypreos
(1984)1 CLR 565 στις σελίδες 567-568: «The Rule conditioning withdrawal of proceedings after a certain stage, that is, after a formal step is taken with a view to continuing the litigation after the filing of defence, replaced the common law rule to claim a nonsuit, and the rule of equity entitling a party to dismiss his bill at his own option that permitted the plaintiff to discontinue proceedings at any stage before judgment. The object of the new rule is to ensure no abuse is made of the judicial process. A litigant will not be allowed to withdraw an action in anticipation of the outcome of the proceedings. After a formal step is taken, subsequent to defence, signifying unequivocally a decision to pursue litigation, the leave of the Court is required before a party is allowed to discontinue litigation**. A party will not ordinarily be compelled to litigate against his will. This is not the object of the rule requiring leave. The primary purpose of the rule is to empower the Court to refuse leave whenever it is sought thereby to gain a tactical advantage.» Άδεια για διακοπή της αγωγής παραχωρείται από το Δικαστήριο στα πλαίσια άσκησης διακριτικής εξουσίας. Το Δικαστήριο δύναται να παράσχει στον Ενάγοντα άδεια να διακόψει την αγωγή του ή να αποσύρει μέρος αυτής εφόσον αυτό αποβαίνει προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, εφόσον το αίτημα του Ενάγοντα δεν συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και εφόσον η διακοπή ή η απόσυρση, αναλόγως, δεν θα επιτρέψει στον Ενάγοντα να αποκομίσει ένα πλεονέκτημα τακτικής. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι ευρεία τόσο αναφορικά με τη δυνατότητα έκδοσης διατάγματος διακοπής, όσο και σε σχέση με τους όρους που θα επιτευχθεί η διακοπή. Επί του θέματος που εξετάζουμε υπάρχει, επίσης, αγγλική νομολογία στην οποία τονίζεται η ευρύτητα της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου χωρίς να αποσκοπείται ο περιορισμός της με οποιονδήποτε τρόπο που θα έδενε τα χέρια του Δικαστηρίου να απονέμει δικαιοσύνη ανάλογα με τις ιδιαίτερες περιστάσεις της υπόθεσης. Προτού αναφερθώ στην αγγλική νομολογία επισημαίνω την πιο κάτω αναφορά από την Κυπριακή υπόθεση Demetriou v. Hilides
(1980)1 J.S.C. 211 (απόφαση που δόθηκε από τον Πρόεδρο Ε.Δ. Γ. Μ. Πική, όπως ήταν τότε): «The authorities on the subject of discontinuance stress the width of the Court's discretion without seeking to limit it in any way that might fetter the Court's hands to do justice in the individual circumstances of a case.» Στην υπόθεση Kypreos v. Kypreos
(1984)1 CLR 565 εξηγήθηκε ότι ο σκοπός της Δ.15 είναι να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας («no abuse is made of the judicial process»). Επανέρχομαι στην αγγλική νομολογία η οποία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για σκοπούς ερμηνείας της Δ.15, θ.1 η οποία αντιστοιχεί, όπως αναφέραμε ανωτέρω, με το αγγλικό Order 26, r.1,2. Στην υπόθεση Covell Matthews & Partners v. French Wools Ltd
(1977)2 All ER 591 λέχθηκαν τα εξής σχετικά από τον Δικαστή Graham J. στη σελίδα 594: «The principles to be culled from these cases are, in my judgment, that the court will, normally at any rate, allow a plaintiff to discontinue if he wants to, provided no injustice will be caused to the defendant. It is not desirable that a plaintiff should be compelled to litigate against his will. The court should therefore grant leave, if it can without injustice to the defendant, but in doing so should be careful to see that the defendant is not deprived of some advantage which he has already gained in the litigation and should be ready to grant him adequate protection to ensure that any advantage he has gained is preserved.» Περαιτέρω, στην αγγλική υπόθεση Stahlschmidt v. Walford
(1879)4 Q.B.D. 217 τονίστηκε από τον Δικαστή Mellor, J. στη σελίδα 219: «. the discretion thus given must be exercised within certain limitations, and so as not to take away from the defendant any advantage to which he is fairly and reasonably entitled. It seems to me that to allow the plaintiff to discontinue under the circumstances of the present case would be to deprive the defendant of what is justly his right.» Αναφορά, επίσης, μπορεί να γίνει και στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, Τόμος 37, στην παράγραφο 806 όπου αναφέρονται τα εξής: «A claimant who discontinues a claim needs the permission of the court to make another claim against the same defendant if he discontinued the claim after the defendant filed a defence and the other claim arises out of facts which are the same or substantially the same as those relating to the discontinued claim.» Στην αγγλική υπόθεση Robertson v.Purdey
(1906)2 Ch.615 το Δικαστήριο ενώ είχε δώσει άδεια για απόσυρση αγωγής για παραβίαση πατέντας (patent) έθεσε όρο να μην καταχωρηθεί νέα αγωγή για την ίδια παράβαση και τούτο γιατί θα είχε ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με την ειδική νομοθεσία που ρύθμιζε το θέμα και, με βάση τα ειδικά γεγονότα της υπόθεσης, ο Ενάγων να έπαιρνε πλεονέκτημα που ο Νόμος ειδικά απαγόρευε να πάρει σ΄ εκείνο το στάδιο της δίκης. Στο Σύγγραμμα Atkin's Court Forms, Τόμος 15, κάτω από τον τίτλο «Discontinuance or withdrawal of action or counterclaim» διαβάζουμε τα ακόλουθα: «The court has, of course, a wide secretion as to whether or not it should make the order sought and if so upon what terms. Thus the court will not exercise its discretion so as to prejudice the respondent to the application or to take away from him any advantage to which he is fairly and reasonably entitled.» Τέλος, στην αγγλική υπόθεση Fox v. Star Newspaper Company
(1898)1 Q.B. 636 λέχθηκαν τα εξής σχετικά από τον Δικαστή Chitty L.J. στη σελίδα 639: "The principle of the rule is plain. It is that after the proceedings have reached a certain stage the plaintiff who has brought his adversary into court, shall not be able to escape by a side door and avoid the contest. He is then to be no longer dominus litis, and it is for the judge to say whether the action shall be discontinued or not and upon what terms. I think it would be a great error to construe the rule by reference to the old meaning of the term "discontinuance" or any mere technical sense of words. The substance of the provision is that, after a stage of the action has been reached at which the adversaries are meeting face to face, it shall only be in the discretion of the judge whether the plaintiff shall be allowed to withdraw from the action so as to retain the right of bringing another action for the same subject-matter." Απ΄ όλα τα πιο πάνω, εύλογα μπορεί να συναχθεί ότι ο Ενάγων δεν μπορεί μέσω της διακοπής να αποκτήσει ή να διασφαλίσει κάποιο πλεονέκτημα έναντι του αντιδίκου του ή να προκληθεί, εξ αυτού του λόγου, αδικία στον αντίδικό του. Ούτε και ο Εναγόμενος να απωλέσει κάποιο πλεονέκτημα που τυχόν απέκτησε στην πορεία της διαδικασίας. ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης πιστεύω ότι είναι χρήσιμο να αναφερθούμε συνοπτικά στο ιστορικό που προηγήθηκε. Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 27.8.2004 και βασίζεται στην εχθρική κατοχή και/ή χρησικτησία, εγείρεται δε από τους διαχειριστές των αποβιωσάντων Μαρίας Χαραλάμπους Χριστοφόρου και Χαράλαμπου Χριστοφόρου Σιαμπή. Επιζητείται δε, η έκδοση Δηλωτικής Απόφασης ότι οι αποβιώσαντες Μαρία Χαραλάμπους Χριστοφόρου και ο σύζυγος της Χαράλαμπος Χριστοφόρου Σιαμπή είναι οι μόνοι δικαιούμενοι να εγγραφούν ως απόλυτοι ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου καθότι κατείχετο από αυτούς συνεχώς, αδιαλείπτως, αδιαφιλονικήτως και αδιακόπως ανέκαθεν και πριν το 1920 και μέχρι το 1984 οπότε και εξεδόθη, παρανόμως, τίτλος ιδιοκτησίας, δυνάμει ισχυριζόμενης κατοχής, επ΄ ονόματι του Εναγομένου
- Επιζητείται, περαιτέρω, Δηλωτική Απόφαση ότι η επ΄ ονόματι του Εναγομένου 1 προσωπικά και/ή ως διαχειριστού της περιουσίας του αποβιώσαντος Σταύρου Χριστοδούλου ή Χ»Γιάννη εγγραφή του επίδικου κτήματος είναι προϊόν λάθους και/ή λανθασμένης εκτίμησης και/ή πληροφοριών και/ή ελλειπών πληροφοριών του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας και/ή παρανόμως. Πέραν των πιο πάνω Δηλωτικών Αποφάσεων επιδιώκεται η έκδοση Διαταγμάτων του Δικαστηρίου για την ακύρωση της εγγραφής του επίδικου κτήματος επ΄ ονόματι του Εναγομένου 1 προσωπικά και σαν διαχειριστού του αποβιώσαντα Σταύρου Χριστοδούλου ή Χ»Γιάννη και την εγγραφή του επ΄ ονόματι των Εναγόντων ως διαχειριστών της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαρίας Χαραλάμπους Χριστοφόρου και/ή επ΄ ονόματι των εναγόντων ως διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντος Χαράλαμπου Χριστοφόρου Σιαμπή, διότι η αποβιώσασα Μαρία Χαραλάμπους Χριστοφόρου και/ή ο αποβιώσας Χαράλαμπος Χριστοφόρου Σιαμπή το απέκτησαν δυνάμει χρησικτησίας και/ή διανοία κυρίου εχθρικής κατοχής (adverse possession) διά συνεχή, αδιάλειπτη και αδιαφιλονίκητη περίοδο πέραν των 30 ετών, ήτοι πριν το 1920 και έκτοτε μέχρι το 1984 οπότε και εξεδόθη, παρανόμως, τίτλος ιδιοκτησίας, δυνάμει ισχυριζόμενης κατοχής, επ΄ ονόματι του Εναγομένου
- Η ακρόαση της παρούσας αγωγής ξεκίνησε, τελικώς, μόλις στις 3.2.2010, βρίσκεται δε μέχρι σήμερα σε εκκρεμοδικία αφού μεσολάβησε η κατάθεση 11 μαρτύρων από πλευράς των Εναγόντων. Στις 24.2.2011 και, ενώ αναμένετο η ολοκλήρωση της μαρτυρίας από πλευράς Εναγόντων, ο δικηγόρος των Εναγόντων κος Α. Μαθηκολώνης απεσύρθη από την εκπροσώπηση τους και στις 3.3.2011 κατεχωρήθη ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου και ανέλαβε την υπόθεση εκ μέρους των Εναγόντων ο κος Χρ.Πουτζιουρής. Εντός του ιδίου μήνα, δηλ. Μάρτη του 2011 και συγκεκριμένα στις 29.3.2011, μεσολάβησε νέα απόσυρση δικηγόρου εκ μέρους των Εναγόντων αφού ο κ. Χρ. Πουτζιουρής απεσύρθη, κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου, και ανέλαβε στη συνέχεια νέος δικηγόρος εκ μέρους των Εναγόντων ο κος Γ. Χριστοφίδης, ο οποίος σήμερα εκπροσωπεί τους Ενάγοντες. Στις 28.3.2011 μεσολάβησε η καταχώρηση αίτησης τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης με την οποία επιδιώκετο η εισαγωγή νέων ισχυρισμών και επιδιώκονταν θεραπείες με βάση την ύπαρξη τίτλου ιδιοκτησίας για το επίδικο ακίνητο. Η Αίτηση απερρίφθη από το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 6.5.2011 με το σκεπτικό ότι οι προτεινόμενες τροποποιήσεις διαφοροποιούσαν πλήρως όχι μόνο τη βάση της αγωγής που ήταν η χρησικτησία και/ή εχθρική κατοχή και τις αιτούμενες θεραπείες, αλλά εισήγαγαν μια νέα θεώρηση της υπόθεσης τόσο στο νομικό όσο και στο πραγματικό της πλαίσιο. Όπως τονίστηκε στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου που αναφέραμε, οι προτεινόμενες τροποποιήσεις αναιρούσαν και εξαφάνιζαν την υφιστάμενη βάση αγωγής και ότι, αν επιτρέπονταν, θα άλλαζε άρδην η αιτία αγωγής, όπως αυτή είχε δικογραφηθεί, και θα αναδιαμορφωνόταν πλήρως η Έκθεση Απαίτησης των Εναγόντων και οι επιζητούμενες θεραπείες. Μετά την απόρριψη της αίτησης τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης υπεβλήθη η υπό κρίση Αίτηση για διακοπή της αγωγής. Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα οι Ενάγοντες/Αιτητές ισχυρίζονται και συγκεκριμένα το ότι, με βάση γεγονότα και στοιχεία που περιήλθαν στην αντίληψή τους μεταγενέστερα της καταχώρησης της παρούσας αγωγής, το επίδικο ακίνητο καλύπτεται από τον τίτλο ιδιοκτησίας με αρ. εγγραφής 4394 που, σύμφωνα πάντοτε με τους ισχυρισμούς των Εναγόντων, είναι εγγεγραμμένος μέχρι σήμερα στο όνομα του αποβιώσαντα Χαράλαμπου Χριστοφόρου, τον οποίο αντιπροσωπεύουν στην παρούσα αγωγή οι Ενάγοντες, πιστεύω ότι έχει δοθεί ικανοποιητική εξήγηση για το λόγο που επιζητείται η διακοπή της παρούσας αγωγής. Με βάση τα λεχθέντα των Εναγόντων δεν θα είχε πλέον νόημα και αντικείμενο η περαιτέρω προώθηση της παρούσας αγωγής σε μια αιτία αγωγής η οποία δεν συνάδει με τα γεγονότα και στοιχεία που οι Ενάγοντες εξασφάλισαν μεταγενέστερα, όπως είναι ο ισχυρισμός τους, και τα οποία αναιρούν, ουσιαστικά, αυτή τη βάση αγωγής. Με βάση, λοιπόν, τα πιο πάνω θεωρώ ότι δικαιολογείται η έγκριση της Αίτησης των Εναγόντων για διακοπή της παρούσας αγωγής. Το θέμα, όμως, δεν τελειώνει εδώ και θα πρέπει το Δικαστήριο μέσα στα πλαίσια που εξηγήσαμε πιο πάνω και, συγκεκριμένα, τις παραμέτρους που διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να διακόπτει μια αγωγή με βάση τη Δ.15, θ.1 να αποφασίσει κάτω από ποιους όρους θα παραχωρηθεί η διακοπή της αγωγής ούτως ώστε να μην προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στην πλευρά των Εναγομένων. Θεωρώ ότι κατάλληλος, υπό τις περιστάσεις όρος, είναι οι Ενάγοντες να μην έχουν τη δυνατότητα καταχώρησης στο μέλλον νέας αγωγής εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, η οποία θα βασίζεται στην ίδια αιτία αγωγής και/ή στο ίδιο αγώγιμο δικαίωμα όπως η παρούσα. Περαιτέρω, θεωρώ ότι τα έξοδα της διαδικασίας μέχρι σήμερα θα πρέπει να επιβαρύνουν τους Ενάγοντες. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση, λοιπόν, τη διακριτική ευχέρεια που η Δ.15,θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχει στο Δικαστήριο και, λαμβάνοντας υπόψη μου όλες τις σχετικές παραμέτρους και συνέπειες που προκύπτουν από το αίτημα διακοπής, κρίνω ότι θα πρέπει να γίνει αποδεκτό, αλλά με την επιβολή κάποιων όρων. Συγκεκριμένα, θεωρώ δίκαιο, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, να επιβληθεί στους Ενάγοντες ο όρος να μην μπορούν να επανακαταχωρήσουν στο μέλλον εναντίον των Εναγομένων νέα αγωγή βασιζόμενη στην ίδια αιτία αγωγής και/ή στο ίδιο αγώγιμο δικαίωμα της παρούσας αγωγής. Ως αποτέλεσμα, δίδεται άδεια στους Ενάγοντες να διακόψουν την παρούσα αγωγή εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 με τον όρο ότι οι Ενάγοντες δεν θα μπορούν να καταχωρήσουν ξανά εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 νέα αγωγή, η οποία να βασίζεται στην ίδια αιτία αγωγής και/ή στο ίδιο αγώγιμο δικαίωμα. Επιπροσθέτως, θεωρώ δίκαιο όπως επιδικάσω όλα τα έξοδα της διαδικασίας σε βάρος των Εναγόντων και προς όφελος των Εναγομένων 1 και 2 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................... Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Δέστε, επίσης, Πατσαλίδης v. Δίσπυρου
(2006)1 ΑΑΔ 17. [2] Δέστε Tsirou v. Shitta
(1974)6 J.S.C. 753, και Κοτσώνια v. Αντωνίου
(2002)1 ΑΑΔ 975. [3] Δέστε Ανδρέας Γαβριήλ κ.ά. v. Γεώργιου Αγαπίου
(1998)1 ΑΑΔ 1868. [4] Δέστε Παμπορίδης v. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ
(1995)1 ΑΑΔ 670. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο