ΓΕΩΡΓΙΟY ΤΣΑΠΠΗ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΑΙ ΖΩΟΤΡΟΦΕΣ ΛΤΔ ν. ΑΣΠΡΟΥ ΒΑΣΟΥ, Αρ. Αγωγής: 3326/09, 06/06/2011

(1)(ee). Υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του Βάσου Άσπρου, ο οποίος είναι ο Εναγόμενος-Αιτητής. Σε αυτήν καταγράφεται ότι καταχωρίστηκε στις 07/01/2011 έφεση εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 14/12/2010. Κατά την άποψή του, στην περίπτωση που η έφεση πετύχει, ολόκληρη η αγωγή θα πάρει διαφορετική τροπή, αφού θα τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ολόκληρη η μαρτυρία, την οποία προτίθεται ο ίδιος να προσκομίσει. Καταλήγει δε, ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της συγκεκριμένης απόφασης, αφού αν εκτελεστεί η απόφαση του Δικαστηρίου δεν θα μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη, έστω και αν κερδηθεί η έφεση. Η Ενάγουσα-Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία, καταχώρησε Ένσταση, η οποία στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.48 θ.θ.1, 2 και 8

(1)(ee), Δ.35 και Άρθρο 30 του Συντάγματος καθώς επίσης και της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Προβάλλονται πέντε

(5)λόγοι ένστασης, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Η Αίτηση είναι λανθασμένη, δεν στηρίζεται στο σωστό νομικό βάθρο, υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας από τον Αιτητή, ο Αιτητής περιφρονεί τα δικαιώματα των Καθ' ων η αίτηση με την υποβολή της υπό κρίση Αίτησης και η Ένορκη Δήλωση η οποία υποστηρίζει την Αίτηση είναι αντικανονική, παραπλανητική και χωρίς αντικείμενο, λόγω του ότι συγκρούεται με τους ισχυρισμούς του Εναγομένου στην Υπεράσπισή του, καθώς και τα παραδεκτά γεγονότα. Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του Γεώργιου Τσαππή, Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας. Ο ίδιος γνωρίζει τα γεγονότα από ενημέρωση που είχε από τους δικηγόρους του και διαφωνεί με τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην Ένορκη Δήλωση του Εναγομένου-Αιτητή. Ισχυρίζεται ότι η χρονιά κατά την οποία έγινε η υπό κρίση συνδιαλλαγή, καταγράφεται στα τιμολόγια και είναι παραδεκτή, αφού αυτά τα τιμολόγια είχαν γίνει παραδεκτά γεγονότα κατά την έναρξη της διαδικασίας της ακρόασης. Οπόταν, δεν τίθεται λόγος αναφορικά με την αίτηση τροποποίησης. Καταλήγει δε, ότι η υπό κρίση Αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, κατάφορη παραβίαση των δικαιωμάτων της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας, πλήρη περιφρόνηση των δικαιωμάτων της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας, σε σημείο που να αποστερείται η Ενάγουσα Εταιρεία του δικαιώματος που της παρέχεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος, για σύντομη δίκη. Παράλληλα, ισχυρίζεται ότι η Αίτηση είναι αντικανονική, γιατί το νομικό της υπόβαθρο δεν προβλέπει την χορήγηση των αιτούμενων θεραπειών. Και οι δύο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις. Ο κ. Θωμάς ισχυρίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι η Δ.35 επιτρέπει την καταχώρηση τέτοιου είδους αιτήσεων. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι το τιμολόγιο που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 3, καταγράφει το έτος 2008, πλην όμως η σπορά των αγορασθέντων είχε ολοκληρωθεί κατά τα έτη 2008-

1. Η κα Σουρουλλά ισχυρίστηκε από την άλλη πλευρά ότι η υπό κρίση Αίτηση παραβιάζει τα δικαιώματα της Ενάγουσας-Καθ' ης η αίτηση, για γρήγορη εκδίκαση της υπόθεσής της. Έκανε αναφορά στο γεγονός ότι η ημερομηνία συνδιαλλαγής των δύο μερών ήταν παραδεκτή, αφού τα τρία τιμολόγια κατατέθηκαν ως παραδεκτά και εισηγήθηκε ότι εάν η υπό κρίση Αίτηση γίνει αποδεκτή, θα πρέπει να παρασχεθεί κάποιας μορφής ασφάλεια προς την Ενάγουσα Εταιρεία, σύμφωνα με τη Δ.35 θ.
2. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω τη νομική πτυχή της Αίτησης, η οποία έχει ως κύρια βάση της τη Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που αναφέρει τα εξής: "An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given." Το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που του παρέχεται από τη Δ.35 θ.18 θα πρέπει να εξισορροπήσει δύο παράγοντες, τη φυσιολογική προσδοκία του Ενάγοντα να αξιοποιήσει άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας του στο δικαστικό αγώνα και την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της. Στην απόφαση Χαραλάμπους v. A. Panayides Contractors Ltd

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1978, αναφέρθηκαν οι αρχές, βάσει των οποίων μπορεί να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Παραθέτω αυτούσιο σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Κραμβή, σελ.1982: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Δ.35 θ.18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης.» Το θέμα της αναστολής ενδιάμεσων αποφάσεων έτυχε πρόσφατα συζήτησης στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μιχάλης Δημητρούδης ν. Ανδρέα Νίκου Λουγκρίδη, Πολ. Εφ. 294/2010 ημερ. 31/03/2011, στην οποία ο Δικαστής Ναθαναήλ ανέφερε τα ακόλουθα: «Η νομολογία που επικαλέστηκε η συνήγορος του εφεσίβλητου- καθ΄ ου η αίτηση στην υπό κρίση διαδικασία, έχει οριοθετήσει την εμβέλεια και τον τρόπο εφαρμογής της Δ.35 θ. 18. Στην Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524, υιοθετήθηκε η προηγούμενη προσέγγιση στην Fotiou and another v. Petrolina Ltd

(1984)1 C.L.R. 708, ως προς το ότι η Δ.35. θ. 18, δεν επιτρέπει την αναστολή περαιτέρω διαδικασιών εκκρεμούσης της έφεσης εφόσον η εν λόγω διάταξη αφορά τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αναστέλλει μόνο εφέσιμα διατάγματα κάτω από τη Δ.35 θ. 2, είτε τελικά, είτε ενδιάμεσα. Όπου όμως δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση από τη διαταγή του Δικαστηρίου, όπως στην περίπτωση καταδικαστικής απόφασης για αστική παρακοή διατάγματος, όπως ήταν το αντικείμενο στην Aftomata Eleourgia - πιο πάνω - τότε δεν δίνεται εξουσία αναστολής. Κρίθηκε ότι η Δ.35 θ. 18, δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου «prohibition» εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας, (δέστε ως προς την πτυχή αυτή και την απόφαση της Ολομέλειας στην Αναφορικά με την Αίτηση του Ευάγγελου Εμπεδοκλή (αρ. 3) για Certiorari

(2009)1 Α.Α.Δ. 529). Παρομοίως, στην Ντίνου Μ. Λύρα ν. Πετρολίνα Λτδ (αρ. 1)

(1997)1 Α.Α.Δ. 1384, κρίθηκε ότι το αντικείμενο της αναστολής δυνάμει της Δ.35 θ. 18, είναι «... η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται». Αντικείμενο της επιδίωξης αναστολής σε εκείνη την υπόθεση ήταν η ακύρωση διατάγματος τριτοδιαδίκου. Στη μεταγενέστερη απόφαση στην Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Telec Logistic Company Ltd κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 764, επιβεβαιώθηκε εκ νέου η ως άνω αρχή με επιδοκιμαστική αναφορά στη Λύρας ν. Πετρολίνα Λτδ (αρ. 1) - ανωτέρω - και πάλι σε σχέση με διαδικασία ακύρωσης διατάγματος τριτοδιάδικου πρωτοδίκως. Γενικά το αντικείμενο της αναστολής συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την εφεσιβαλλόμενη απόφαση. Στην In re E.S. (an Infant)

(1986)1 C.L.R. 119, όπου αίτηση προς αναστολή περαιτέρω διαδικασίας ενόψει άρνησης του Δικαστηρίου να διατάξει τον διάδικο και το παιδί του να υποβληθούν σε αιματολογικό έλεγχο, απορρίφθηκε τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του Εφετείου, λέχθηκε ότι δεν υπήρχε λόγος διεύρυνσης της εμβέλειας της Δ.35 θ.18, η οποία περιορίζεται στην αναστολή θεμάτων συναρτώμενων προς την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου ή της διαδικασίας, συναρτώμενης όμως με διαδικασίες που είναι μόνο παρεμφερείς της απόφασης υποκείμενης σε έφεση, όπως διαδικασίες μεσεγγύησης. Αυτό υπό το φως και της αντίστοιχης παλαιάς O.58 r. 12 των Αγγλικών Θεσμών, στο r.12

(1)(b) του οποίου αναφερόταν ότι «no intermediate act or proceeding shall be invalidated by an appeal». Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στα υπό κρίση γεγονότα, αυτό που ουσιαστικά επιδιώκεται με την υπό κρίση Αίτηση είναι η αναστολή της απόρριψης του αιτήματος για τροποποίηση της Υπεράσπισης και η μη συνέχιση της διαδικασίας ακρόασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Παρενθετικά, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η ακρόαση βρίσκεται σχεδόν στο τέλος της, αφού διακόπηκε ο δεύτερος μάρτυρας της Υπεράσπισης κατά την κυρίως εξέτασή του για να καταχωριστεί το αίτημα τροποποίησης, ενώ τα γεγονότα ήταν γνωστά στον Εναγόμενο από την αρχή της διαδικασίας με τη μαρτυρία του διευθυντή της Ενάγουσας και την κατάθεση των επίδικων τιμολογίων. Η συγκεκριμένη απόφαση του Δικαστηρίου, για την απόρριψη του αιτήματος τροποποίησης της Υπεράσπισης, δεν επέβαλε οποιαδήποτε θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον σε οποιοδήποτε από τα μέρη στην διαδικασία, αλλά απλά καθόριζε ότι η διαδικασία θα προχωρούσε ενώπιόν του με τα δικόγραφα στην υφιστάμενή τους μορφή. Στην απόφαση Marfin Popular Bank Public Co Ltd v. 1.Telec Logistic Company Ltd 2. Sea Way National Bank

(2008)1(B) A.A.Δ. 764, στη σελ.768 κατεγράφησαν τα ακόλουθα: «Η Δ.35, θ.18 δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισής της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος.» Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω, λόγω του ότι η ενδιάμεση απόφαση, ημερομηνίας 14/12/2010, δεν επέβαλε οποιαδήποτε υποχρέωση η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο της Δ.35 θ.18, καταλήγω ότι η Αίτηση για αναστολή της διαδικασίας θα πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Εναγόμενου-Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πλην όμως θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............. Ε. Γεωργίου Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο