Ρολάνδου Ιεροδιακόνου ν. Συνδέσμου Γονέων Γυμνασίου Αθηαίνου, Αρ. Αγωγής: 712/11, 6 Ιουνίου, 2011

(1), οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί Δ.48 θ.θ.1-9 και η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύτηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Ρολάνδου Ιεροδιακόνου, Ενάγοντα-Αιτητή. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, κατά ή περί της 11/10/2010 είχε εκλεγεί, μαζί με άλλα δεκαέξι

(16)άτομα, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου Γονέων του Γυμνασίου Αθηαίνου, για την περίοδο Οκτώβριος 2010-Οκτώβριος

1. Συμμετείχε ανελλιπώς, τόσο στις συνεδριάσεις, καθώς και σε άλλες εκδηλώσεις, που διοργανώνονταν από το Σύνδεσμο, μέχρι και τις 20/01/
2. Κατά ή περί τις 20/01/2011, στην παρουσία της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης της πόλης και επαρχίας Λάρνακας, η οποία ήταν παράνομη, το Διοικητικό Συμβούλιο αποφάσισε τη σύγκλιση έκτακτης γενικής συνέλευσης στις 03/02/2011 για να εκλεγεί νέο Διοικητικό Συμβούλιο, ενώ ταυτόχρονα έντεκα

(11)από τα δεκαεπτά

(17)μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου παραιτήθηκαν. Ο Πρόεδρος και τέσσερα

(4)άλλα μέλη της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης της πόλης και επαρχίας Λάρνακας συναίνεσαν, παράνομα, στη σύγκληση της έκτακτης Γενικής Συνέλευσης. Έλαβε χώρα η έκτακτη Γενική Συνέλευση και εκλέγηκαν τρία

(3)νέα μέλη, ενώ επανεκλέγηκαν και τα οκτώ

(8)από τα έντεκα

(11)παραιτηθέντα μέλη του Συνδέσμου Γονέων. Είχε επίσης παράνομα αποφασιστεί, κατά τον ομνύοντα, η μείωση των μελών του Συνδέσμου από δεκαεπτά

(17)σε έντεκα

(11). Λόγω των γεγονότων αυτών, κατά τον ισχυρισμό του, στερήθηκε του δικαιώματος προσφοράς στο Σύνδεσμο και στο ευρύτερο σύνολο. Καταλήγει ο ομνύοντας, ότι παράνομα και παράτυπα το Διοικητικό Συμβούλιο είχε αποφασίσει στις 20/01/2011 τη σύγκληση έκτακτης γενικής συνέλευσης, ότι παράνομα και παράτυπα αποφασίστηκε, στις 03/02/2011, από την Έκτακτη Γενική Συνέλευση, η μείωση από δεκαεπτά

(17)σε έντεκα

(11)των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και ο παραμερισμός των μη παραιτημένων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Γονέων, καθώς και η εκλογή νέου Διοικητικού Συμβουλίου. Το Δικαστήριο εξέτασε το κατ' επείγον της μονομερούς καταχώρησης της Αίτησης και με αιτιολογημένη απόφασή του, έκρινε ότι δεν πληρούντο οι προϋποθέσεις του κατεπείγοντος και διέταξε την επίδοση της Αίτησης στους Εναγόμενους-Καθ' ων η αίτηση. Οι Εναγόμενοι-Καθ' ων η Αίτηση αντιμετώπισαν την Αίτηση με καταχώρηση Ένστασης, στην οποία κατέγραψαν επτά

(7)λόγους ενστάσεως. Υποστηρίζουν ότι η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, ότι ο Ατιτητής δεν δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες, ότι η Αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος, ότι δεν υπάρχει το κατ επείγον, ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική και εκδικητική, ότι δεν παρατίθενται στοιχεία που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος και ότι ο Ενάγοντας απέκρυψε και δεν αποκάλυψε όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την παρούσα υπόθεση. Η Ένσταση βασίστηκε στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6, άρθρα 4, 5, 7, 8 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60, άρθρο 32 και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.48 θθ.1-9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υποστηρίχθηκε, η Ένσταση, από την Ένορκη Δήλωση της κας Ανδρούλλας Τουλούπη, Προέδρου του Συνδέσμου Γονέων Γυμνασίου Αθηαίνου, η οποία, κατά τον ισχυρισμό της, γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα. Κατά την ομνύουσα συγκλήθηκε η έκτακτη Γενική Συνέλευση στις 03/02/2011 νόμιμα και έγκυρα. Ήταν ο ισχυρισμός της ότι από τον Οκτώβριο 2010 που επιλέγηκε μέλος του Συνδέσμου Γονέων ο Ενάγοντας-Αιτητής, ερχόταν πολύ συχνά σε ρήξη με τα υπόλοιπα μέλη του Συνδέσμου και διαφωνούσε με τις αποφάσεις που ψηφίζονταν ομόφωνα, ενώ παράλληλα δημιουργούσε προβλήματα και δυσκόλευε την υλοποίηση των αποφάσεων και γενικά εμπόδιζε την ομαλή λειτουργία των συνεδριάσεων. Παρά τις προσπάθειες της ομνύουσας, καθώς και των υπόλοιπων μελών του Συνδέσμου Γονέων για να επικρατεί ένα κλίμα αρμονίας στις συνεδριάσεις, εξακολούθησε να μην σέβεται τις αποφάσεις που ομόφωνα ψηφίζονταν καθώς και τις απόψεις των υπολοίπων μελών, με αποτέλεσμα οι συνεδριάσεις να μην μπορούν να διεξαχθούν ομαλά. Στις 20/01/2011 στην παρουσία της Ομοσπονδίας Συνδέσμου Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης της πόλης και επαρχίας Λάρνακας, λόγω της συμπεριφοράς του Ενάγοντα-Αιτητή, η οποία είχε φτάσει στο απροχώρητο, έντεκα

(11)από τα δεκαέξι

(16)μέλη του Συνδέσμου Γονέων δήλωσαν παραίτηση. Λόγω της παραίτησης αυτής, ο Συνδέσμου Γονέων έπαψε να υφίσταται, σύμφωνα με τις πρόνοιες του καταστατικού του και υποχρεωτικά έπρεπε να διεξαχθούν νέες εκλογές για νέο διοικητικό συμβούλιο. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο θεωρήθηκε απαραίτητη η σύγκλιση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης. Ισχυρίζεται, περαιτέρω, η ομνύουσα ότι ουδέποτε τα μέλη της Ομοσπονδίας ή τα μέλη του Συνδέσμου Γονέων επέδειξαν εχθρική συμπεριφορά στον Ενάγοντα-Αιτητή, αλλά αντίθετα προσπάθησαν να βρουν λύση στο πρόβλημα που προέκυψε από την αντιδραστική συμπεριφορά του Ενάγοντα-Αιτητή. Κατέληξε, ότι οι εκλογές έγιναν καθόλα νόμιμα, ότι ο Ενάγοντας δεν έχει καλή βάση αγωγής ή πιθανότητα επιτυχίας και ότι ο Ενάγοντας δεν απεκάλυψε ούτε και στοιχειοθέτησε επαρκείς λόγους για το νομικά και πραγματικά βάσιμο της αγωγής. Και οι δύο πλευρές προχώρησαν στην υποστήριξη των θέσεών τους με αγορεύσεις, τις οποίες το Δικαστήριο έχει κατά νου. Με την υπό κρίση Αίτηση ουσιαστικά ζητήθηκε απαγορευτικό καθώς και προστακτικό διάταγμα. H έκδοση απαγορευτικών καθώς και προστακτικών διαταγμάτων αποτελεί θεραπεία του δικαίου της επιείκειας. Στην υπόθεση Γιαβρή κ.ά ν. Πάσιου

(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 125, στη σελίδα 134 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο. Μπορεί το δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, ως οι αποζημιώσεις, μπορεί να αποκαταστήσει τον ενάγοντα.» Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Addidas

(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά (Αρ. 2)

(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιοδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Οι αρχές καθορίστηκαν, δια μέσου της νομολογίας, ως ακολούθως: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά καθώς επίσης ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco

(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Mitsingas v. Timberland

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Akis Express v. Aris Express

(1998)1(A) A.A.Δ. 149). Ο Αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του. Μετά την καταχώριση της Ένστασης από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία του Ενάγοντα-Αιτητή, καθώς και τη μαρτυρία των Εναγομένων-Καθ΄ων η Αίτηση. Είναι με βάση αυτές τις θέσεις που εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν, εκδίδει το διάταγμα, αν όχι τότε απορρίπτει την Αίτηση. Με βάση τις πιο πάνω προϋποθέσεις και αρχές που θέτει η νομολογία, έρχομαι να εξετάσω την Αίτηση, χωρίς βεβαίως να καταλήγω τελικά πάνω στα δικαιώματα των διαδίκων μερών, εφόσον στο αρχικό αυτό στάδιο δεν είναι επιθυμητό να αποφασίζονται τελεσίδικα αμφισβητούμενα θέματα που θα πρέπει να κριθούν κατά το τελικό στάδιο της υπόθεσης. Με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι όλα όσα θα αναφερθούν στη συνέχεια αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Αναμφίβολα, κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπεδείχθη και στην υπόθεση Odysseos (πιο πάνω) σελ.569, χωρίς όμως να ισοδυναμεί αυτή η αξιολόγηση με τελεσίδικη κρίση. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι ικανοποιείται με την κατάδειξη συζητήσιμης υπόθεσης, με αναφορά πάντοτε στα καταχωρημένα δικόγραφα. Το δεύτερο κριτήριο, που είναι σε κάποια έκταση αλληλένδετο με το πρώτο, επιβάλλει όπως ο Αιτητής δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας, η οποία έχει επεξηγηθεί ως κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Υπάρχει στο φάκελο καταχωρημένο το Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα και είναι με βάση αυτό και το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Αιτητή που θα εξεταστούν τα κριτήρια αυτά. Από το περιεχόμενο του Κλητηρίου μαζί με την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, κρίνεται ότι αποκαλύπτεται κάποιο ζήτημα προς εκδίκαση, όμως δεν αποκαλύπτεται πιθανότητα να δικαιούται ο Ενάγοντας σε θεραπεία, αφού η αξίωσή του βασίζεται πάνω στην διαφωνία του στον τρόπο λειτουργίας του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Γονέων του Γυμνασίου Αθηαίνου. Ακόμα και παράνομες να κριθούν οι αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του Γυμνασίου Αθηαίνου, ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν έχει καταγράψει ή καταδείξει, με τα στοιχεία που έχει θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, πως έχει ο ίδιος προσωπικά επηρεαστεί από αυτές. Οπόταν, η δεύτερη προϋπόθεση δεν έχει ικανοποιηθεί. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, ήτοι ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται υπό το πρίσμα του κατά πόσο η απόδοση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα της υπόθεσης. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄ εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοσή ή η διατήρησή του διατάγματος σε ισχύ, αποκλείεται. Θεωρώ ότι δεν ικανοποιείται ούτε το τρίτο κριτήριο, αφού οι ισχυρισμοί που προβάλλονται προς στοιχειοθέτηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 είναι αόριστοι και ανεπαρκής, ιδιαίτερα ενόψει του γεγονότος ότι όπως προκύπτει από αυτά που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οι οποιεσδήποτε τυχόν ζημιές που ο Ενάγοντας-Αιτητής θα υποστεί, από την παύση του από μέλος του Συνδέσμου Γονέων του Γυμνασίου Αθηαίνου μπορούν να αποτιμηθούν σε χρηματικό ποσό, το οποίο ο ίδιος καθόρισε στα €8.000-. Δηλαδή, η μη έκδοση των διαταγμάτων δεν θα οδηγήσει σε αδυναμία απόδοσης πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Δεν υπάρχει οτιδήποτε μέσα στην Ένορκη Δήλωση, ούτε και λέχθηκε οτιδήποτε από πλευράς του Αιτητή ότι η παρούσα περίπτωση είναι τέτοια που οι αποζημιώσεις δεν θα μπορέσουν να αποτελέσουν ικανοποιητική αποζημίωση για τον Ενάγοντα-Αιτητή στο τέλος της δίκης, είτε διότι αυτές δεν θα μπορούν να υπολογιστούν, είτε ακόμα ότι οι Εναγόμενοι-Καθ' ων η αίτηση δεν θα είναι σε θέση να αποζημιώσουν τον Ενάγοντα από οικονομικής άποψης. (Βλ. Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1237). Επιπρόσθετα από τα πιο πάνω, η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος αντιστοίχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή δεν αποκλείεται (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG (ανωτέρω) και Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1 Α.Α.Δ. 169). Είναι καλά νομολογιακά καθιερωμένο ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα αν η έκδοσή τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντός τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής (βλ. Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. Koukkouris Trading Co Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 149 και Goody's Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 1572). Τέτοια διατάγματα εκδίδονται μόνο σε πολύ καθαρές και ισχυρές περιπτώσεις, όπου το νομικό δικαίωμα είναι σχεδόν αδιαμφισβήτητο και το δικαίωμα σε τελεσίδικη θεραπεία είναι κρυστάλλινα καθαρό, ενώ η υπεράσπιση που προβάλλεται κρίνεται ως παντελώς αβάσιμη. Αναφέρεται σχετικά στο σύγγραμμα Goldrein, Wilkinson and Kershaw, Commercial Litigation (3η έκδοση) παρ.167: "Pre-emptive Remedies: . . . . .. the Court has jurisdiction to grant a mandatory injunction on an enterlocutory application, but will very rarely do so. The court usually requires a high degree of assurance that at the trial it will appear that the injunction was rightly granted." Στην υπόθεση Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά. (ανωτέρω), στις σελ. 176 και 177 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: « ... ... ... . Δεν αποκλείεται βέβαια η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς την θεραπεία που ζητείται με την αγωγή (ίδε: Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG

(1984)1 CLR 263 ). Όπως όμως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael n. Brevinos

(1969)1 CLR 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή.» Στην υπόθεση Κατερίνα Τσιερκέζου ν. DRAGON TOURIST ENTERPRISES LTD

(2009)1 (Α) Α.Α.Δ. 734, αναφέρθηκε ότι η έκδοση διατάγματος με το οποίο εκδικάζεται η ουσία της αγωγής είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έχει αναφερθεί και πιο πάνω με την ενδιάμεση Αίτησή του, ο Ενάγοντας-Αιτητής ουσιαστικά επιζητεί αντίστοιχες θεραπείες με αυτές που ζητά με την αγωγή, στις παραγράφους Α-Ε της Έκθεσης Απαίτησης και είναι ταυτόσημες. Συνεκτιμώντας όλους τους σχετικούς παράγοντες και ιδιαίτερα, μεταξύ άλλων, ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν έχει επεξηγήσει με ποιο τρόπο τον επηρεάζουν προσωπικά οι ληφθείσες, κατά τον ισχυρισμό του, παράνομες αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Γονέων του Γυμνασίου Αθηαίνου, ενώ παράλληλα έχει καθορίσει τη ζημιά που του επιφέρουν στο ποσό των €8.000-, θεωρώ ότι δεν πληρείται καμιά από τις προϋποθέσεις για την έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων. Κρίνω ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως μη εκδοθούν τα απαιτούμενα διατάγματα, καθότι με την έκδοσή τους ουσιαστικά τερματίζεται η διαφορά των διαδίκων. Η περίπτωση δεν είναι τόσο ξεκάθαρη και ισχυρή όπου το νομικό δικαίωμα να είναι σχεδόν αδιαμφισβήτητο και το δικαίωμα σε τελεσίδικη θεραπεία δεν είναι κρυστάλλινα καθαρό. Παράλληλα, η θέση που προβάλλεται στην Ένσταση από τους Εναγόμενους, δεν κρίνεται ως παντελώς αβάσιμη, ώστε το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, δεν θεωρώ ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να ανατραπεί η κατάσταση που υφίσταται με την έκδοση ενός προσωρινού μέτρου. Ενόψει του γεγονότος ότι δεν φαίνεται να συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος που να οδηγεί στην εκτόπιση του κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα (Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 30, σελ.412, παράγραφοι 795-796 και Θρασυβούλου v Arto Estates Ltd

(1993)1AAΔ 12), τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων-Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα καταβληθούν όμως στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο