Κατερίνας Ιωάννου ν. Ναταλίας Καβάλεβα, Αρ. Αγωγής: 3509/10, 8 Ιουνίου, 2011

(3)καθώς και οι αρχές της επιείκειας και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύτηκε από την Ένορκη Δήλωση της κας Κατερίνας Ιωάννου, Ενάγουσας-Αιτήτριας. Στην Ένορκη Δήλωσή της αναφέρει ότι η ίδια είναι 26 ετών, διαμένει στη Λάρνακα και είναι απόφοιτος του κλάδου ελληνικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου. Γνωρίζει καλά την Εναγομένη, η οποία κατάγεται από το Ουζμπεκιστάν και διαμένει και εργάζεται μόνιμα στην Κύπρο. Κατά τον ισχυρισμό της, η Εναγομένη νυμφεύτηκε με τον Χρίστο Πτωχόπουλο, με τον οποίο η ίδια διατηρούσε σχέση για πολλά χρόνια πριν από το γάμο του. Είναι η θέση της ότι στις 23/10/2010, ο Χρίστος Πτωχόπουλος είχε επικοινωνήσει μαζί της τηλεφωνικώς και της είχε αναφέρει ότι είχε χωρίσει με την Εναγομένη και της ζήτησε να συναντηθούν. Έκτοτε, η ίδια συνέχιζε να έχει τηλεφωνική επικοινωνία με τον κ. Πτωχόπουλο. Στις 31/10/2010, ενώ βρισκόταν στο σπίτι των γονιών του Χρίστου Πτωχόπουλου, η Εναγομένη επισκέφθηκε το σπίτι και φώναζε, ύβριζε και απειλούσε. Για να αποφευχθούν επεισόδια, η Ενάγουσα αναχώρησε με το αυτοκίνητό της από την οικία ενώ η Εναγομένη, συνοδευόμενη από τρίτο άτομο, την ακολούθησε, ανέκοψε το αυτοκίνητό της και την ανάγκασε να κατεβεί από αυτό. Στη συνέχεια της επιτέθηκε, σπρώχνοντάς την, τραβώντας την από τα μαλλιά και τραυματίζοντάς την. Στις 07/11/2010, ενώ το αυτοκίνητό της ήταν σταθμευμένο σε ιδιωτικό χώρο στάθμευσης, υπέστη ζημιές, δηλαδή γδαρσίματα και ο υπεύθυνος του χώρου στάθμευσης της είχε αναφέρει ότι μια κοπέλα βρισκόταν κοντά στο όχημά της για μικρό χρονικό διάστημα. Μια άλλη παρευρισκόμενη στο χώρο στάθμευσης, της ανέφερε ότι είχε δει την Εναγομένη κοντά στο όχημά της και έδωσε σχετική κατάθεση στην Αστυνομία. Κατά τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, η Καθ' ης η Αίτηση από τον Ιούνιο 2010 μέχρι και σήμερα, την ενοχλεί με απειλητικά και υβριστικά τηλεφωνήματα και μηνύματα, γι' αυτό και από τον Ιούνιο 2010 είχε αποταθεί στην Αστυνομία και είχε ζητήσει να παρακολουθείται το κινητό της τηλέφωνο. Πρόσφατα η Καθ' ης η Αίτηση είχε επικοινωνήσει μαζί της δύο φορές, απειλώντας την ότι αν δεν αποσύρει την καταγγελία της θα τη σκοτώσει ή θα της προκαλέσει σωματικές βλάβες. Ήταν περαιτέρω η θέση της ότι μετά το επεισόδιο στο χώρο στάθμευσης και συγκεκριμένα στις 08/11/2010, είχε μεταβεί στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων, όπου κατάγγειλε τόσο την επίθεση και την πρόκληση σωματικών βλαβών, καθώς και τη ζημιά στο όχημά της. Της συνεστήθη όπως επισκεφθεί το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, πράγμα το οποίο έπραξε, όπου ο επί καθήκοντος ιατρός, παρόλο που είχε παρέλθει μία βδομάδα από τον ξυλοδαρμό, διαπίστωσε μώλωπες και αιμάτωμα στα χέρια και στα πόδια. Κατέληξε ότι, όπως η ίδια αντιλαμβάνεται, η Καθ' ης η Αίτηση δεν έχει πρόθεση να σταματήσει την ανεπίτρεπτη και ενοχλητική συμπεριφορά της προς αυτή και το γεγονός αυτό της προκαλεί μεγάλο φόβο, πανικό και άγχος, για τη σωματική της ακεραιότητα. Θεωρεί ότι η Καθ' ης η αίτηση είναι άτομο ικανό να πραγματοποιήσει τις απειλές της και γι' αυτό φοβάται για την υγεία, τη ζωή της και τη σωματική της ακεραιότητα. Το Δικαστήριο, ενόψει της πιο πάνω μαρτυρίας, έκδωσε μονομερώς το απαγορευτικό διάταγμα και το όρισε για επίδοση. Η Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση αντιμετώπισε την Αίτηση με καταχώρηση Ένστασης, στην οποία καταγράφει δύο λόγους ενστάσεως. Υποστηρίζει ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο καθώς επίσης και ότι το Δικαστήριο δεν νομιμοποιείται στην έκδοση διατάγματος απομάκρυνσης. Η Ένσταση βασίστηκε στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6 και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.48 θ.θ.1-4, 8 και 9, στο Κεφ.62, άρθρα 2-5, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, άρθρα 32 και 42, καθώς επίσης και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε η Ένσταση από την Ένορκη Δήλωση της κας Ναταλίας Κοβάλεβας, η οποία είναι η Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση. Καταγράφει σε αυτήν, ότι η ίδια αρνείται τα όσα προβάλλει η Αιτήτρια στην Ένορκη Δήλωσή της. Όσον αφορά τα γεγονότα τα οποία επισυνέβησαν στις 31/10/2010, είναι η δική της θέση ότι η Αιτήτρια ουδέποτε είχε αποδεχθεί το γάμο του κ. Πτωχόπουλου, λόγω του ότι διατηρούσε δεσμό μαζί του και γι' αυτό προσπαθούσε να τους δημιουργεί προβλήματα. Στις 31/10/2010, ήταν τσακωμένη με τον σύζυγό της και είχε βγει με φιλικό τους ζευγάρι για διασκέδαση. Γύρω στις 4:30 το πρωί, της τηλεφώνησε η Αιτήτρια, αναφέροντάς της ότι κάτι είχε συμβεί στον σύζυγό της και ότι θα έπρεπε να μεταβεί στο πατρικό του σπίτι, πράγμα το οποίο έκανε. Εκεί βρήκε την Αιτήτρια, η οποία κτυπούσε την πόρτα του πατρικού σπιτιού του συζύγου της και ζητούσε από αυτόν να της ανοίξει, εξυβρίζοντάς τον. Ήταν ο ισχυρισμός της, ότι ο σύζυγός της ουδέποτε είχε τηλεφωνήσει στην Αιτήτρια για να συναντηθούν το συγκεκριμένο βράδυ. Λόγω του ότι δεν της άνοιξε την πόρτα ο σύζυγός της, πλησίασε την ίδια και με προκλητική συμπεριφορά την άφησε να καταλάβει ότι αντιμετώπιζε πρόβλημα αναφορικά με το γεγονός ότι είχε νυμφευτεί με τον Χρίστο Πτωχόπουλο. Καταλήγει η ομνύουσα, ότι η Αιτήτρια προσπαθεί να δημιουργήσει προβλήματα στην έγγαμη σχέση της με τον σύζυγό της, ότι η ίδια ζει αρμονικά με τον σύζυγό της και δεν επιθυμεί οποιαδήποτε επεισόδια. Τελειώνοντας, καταγράφει ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε στο Σεβαστό Δικαστήριο την αλήθεια, με αποτέλεσμα να μην προσέλθει με καθαρά χέρια καθώς επίσης δεν νομιμοποιείται το Δικαστήριο στην έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος, γιατί η Αίτηση στερείται νομικής βάσης. Και οι δύο πλευρές προχώρησαν στην υποστήριξη των θέσεών τους με αγορεύσεις, τις οποίες το Δικαστήριο έχει κατά νου. Με την υπό κρίση Αίτηση ουσιαστικά ζητήθηκε απαγορευτικό διάταγμα. H έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων αποτελεί θεραπεία του δικαίου της επιείκειας. Στην υπόθεση Γιαβρή κ.ά ν. Πάσιου

(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 125, στη σελίδα 134 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο. Μπορεί το δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, ως οι αποζημιώσεις, μπορεί να αποκαταστήσει τον ενάγοντα.» Λόγω του ότι η διαδικασία έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος έχει την ιστορική καταβολή της στο δίκαιο της επιείκειας, το Δικαστήριο δύναται, χωρίς να υπεισέλθει και να εξετάσει την ουσία αυτού, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσής του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα ηδύνατο να μην το έχει εκδώσει. Το αξίωμα αυτό έχει τεθεί επανειλημμένα μέσα από τη νομολογία η σχετική δε απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου Brink΄s Mat Ltd v. Elcombe

(1988)1 WLR 1350, έχει πλήρως υιοθετηθεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια, όπως υποδεικνύουν οι αποφάσεις Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και Zein κ.ά ν. Π.Κ. Καμπανελλά

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 606, στη σελ. 610-611. Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Timberland Co v. Evans & Sons Ltd κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ. 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Είναι άσχετο εάν η παράλειψη τέτοιας αποκάλυψης είναι εσκεμμένη ή όχι. Η βάση του διατάγματος ανατρέπεται από τη μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. επίσης M. and Ch. Mitsigas Trading Ltd v. Timberland Co of USA

(1987)1 Α.Α.Δ. 1791). Στην υπόθεση Timberland (ανωτέρω), αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα για το ζήτημα: «. . Στην απόφαση του, το Πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.α. Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED V. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά. (ανωτέρω) (σελ 601-602). "Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής."» Η Καθ' ης η Αίτηση προέβαλε τον ισχυρισμό ότι η Αιτήτρια απέκρυψε γεγονότα κατά την έκδοση του μονομερούς διατάγματος. Ο ισχυρισμός αυτός προβλήθηκε γενικά και αόριστα, χωρίς να έχουν καταγραφεί τα γεγονότα τα οποία κατά τον ισχυρισμό της Καθ ης η Αίτηση είχαν αποκρυφτεί. Λόγω της γενικότητας του ισχυρισμού της Καθ' ης η Αίτηση, αυτός δεν μπορεί να εξεταστεί, αλλά θα πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται. Πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δείξει ότι και ο παράγων του χρόνου μπορεί να είναι σημαντικός στην έκδοση ενός διατάγματος ή στη συνέχισή του, από την άποψη ότι ο Αιτητής θα πρέπει να δείξει στο μονομερές στάδιο το κατεπείγον του θέματος το οποίο να δικαιολογεί την παράκαμψη της συνήθους διαδικασίας της ακρόασης και του έτερου μέρους στη διαφορά, το δε Δικαστήριο δύναται να ακυρώσει το διάταγμα γι αυτό το λόγο διότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση (βλ. Stavros Hotel Apartments Ltd (No. 2)

(1994)1 Α.Α.Δ. 836 στη σελ. 841, Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ. 947 στη σελ. 954 και Resola v. Χρίστου

(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598). Το ζήτημα του κατ' επείγοντος μπορεί να προβληθεί και να εξεταστεί κατά το στάδιο που συζητείται η ορθότητα ή μη της έκδοσης του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος. Η νομολογία έχει καταγράψει ότι ένα προσωρινό διάταγμα το οποίο προωθήθηκε πάνω σε επείγουσα μονομερή βάση, μπορεί να ακυρωθεί εάν οι Αιτητές δεν ήταν καλόπιστα ταχείς στην προώθηση της θεραπείας που επιζητούσαν (βλ. Spidertrade Com. Fin Ltd ν. Χατζηγαβριήλ (ανωτέρω)). Τα γεγονότα στα οποία κάμνει αναφορά η Ενάγουσα-Αιτήτρια στην Ένορκη Δήλωσή της, αφορούν τους μήνες Οκτώβριο και αρχές Νοεμβρίου 2010. Η ίδια καθορίζει τον ξυλοδαρμό της στο επεισόδιο που εξελίχθηκε στις 31/10/2010. Εξετάστηκε όμως από ιατρό οκτώ

(8)μέρες μετά χωρίς να παραθέτει οποιοδήποτε στοιχείο αναφορικά με τους ισχυριζόμενους τραυματισμούς της. Η Αίτηση για έκδοση του μονομερούς διατάγματος καταχωρίστηκε στις 13/12/2010, δηλαδή ενάμισι μήνα από το πρώτο συμβάν και ένα μήνα μετά το δεύτερο συμβάν. Αυτό, κατά το Δικαστήριο, από μόνο του δείχνει ολιγωρία σοβαρής μορφής στην προώθηση θεραπείας σε μονομερή βάση. Όπως έχει αναφερθεί, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου (ανωτέρω) και υιοθετηθεί στην Zein κ.ά ν. Π.Κ. Καμπανελλά Λτδ (ανωτέρω): "Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση. Όπως διαπιστώνει ο Κωνσταντινίδης , Δ., σε δύο αποφάσεις του.(In Re Stavros Hotel Appartments Ltd

(1994)1 Α.Α.Δ. 836). In Re B.P. CYPRUS LTD

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 861, το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοσύνης κάτω από το Άρθρο 9 του ΚΕΦ. 6. Στην Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, σελ. 1462, τονίστηκε ότι: «Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί.» " Επιπρόσθετα από τα πιο πάνω, το κατεπείγον της θεραπείας συναρτάται προς την αμεσότητα του κινδύνου στην αποτροπή του οποίου η θεραπεία αποσκοπεί. Είναι δύσκολο να αποδεχθώ το περιεχόμενο της παραγράφου 11 της Ένορκης Δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση στην οποία η Αιτήτρια αναφέρει ότι «... Το γεγονός αυτό μου προκαλεί φόβο, πανικό και άγχος για την ίδια τη σωματική μου ακεραιότητα. Έχω περιέλθει σε τέτοια κατάσταση απόγνωσης και πανικού ώστε να φοβούμαι να κυκλοφορήσω, φοβούμαι για την υγεία, τη ζωή μου και τη σωματική μου ακεραιότητα.....» Η Ενάγουσα-Αιτήρια χρειάστηκε ενάμιση μήνα για να καταχωρίσει την υπό κρίση Αίτηση και μέχρι σήμερα δεν έχει καταχωρίσει Έκθεση Απαίτησης, ενώ έχουν παρέλθει έξι

(6)μήνες από την καταχώριση του Γενικά Οπισθογραφημένου Κλητήριου Εντάλματος. Προφανώς, από τα όσα η ίδια η Αιτήτρια καταγράφει, ο κίνδυνος δεν είναι τόσο άμεσος. Πρόσθετα από τα πιο πάνω, το Δικαστήριο θα πρέπει στη συνέχεια να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις που θέτει η επιφύλαξη του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, προκειμένου το Δικαστήριο να εξασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να παρατείνει την ισχύει του διατάγματος μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Σε διαδικασίες έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, έργο του Δικαστηρίου είναι μόνο η διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων που καθορίζονται από το Νόμο για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο προσεγγίζει την προσαχθείσα μαρτυρία μόνο για τους σκοπούς αυτούς (βλ. Jonitexo v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 στη σελ. 267, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1(B) Α.Α.Δ. 788 στη σελ. 797). Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Addidas

(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά (Αρ. 2)

(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιοδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Οι αρχές καθορίστηκαν, δια μέσου της νομολογίας, ως ακολούθως: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, η πιθανότητα να υποστεί ο Ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά καθώς επίσης ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco

(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Mitsingas v. Timberland

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Akis Express v. Aris Express

(1998)1(A) A.A.Δ. 149). Ο Αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του. Μετά την καταχώριση της Ένστασης από την Καθ΄ ης η Αίτηση, το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία της Ενάγουσας-Αιτήτριας, καθώς και τη μαρτυρία της Εναγόμενης-Καθ΄ης η Αίτηση. Είναι με βάση αυτές τις θέσεις που εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν, εκδίδει το διάταγμα, αν όχι τότε απορρίπτει την Αίτηση. Με βάση τις πιο πάνω προϋποθέσεις και αρχές που θέτει η νομολογία, έρχομαι να εξετάσω την Αίτηση, χωρίς βεβαίως να καταλήγω τελικά πάνω στα δικαιώματα των διαδίκων μερών, εφόσον στο αρχικό αυτό στάδιο δεν είναι επιθυμητό να αποφασίζονται τελεσίδικα αμφισβητούμενα θέματα που θα πρέπει να κριθούν κατά το τελικό στάδιο της υπόθεσης. Με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι όλα όσα θα αναφερθούν στη συνέχεια αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Αναμφίβολα, κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπεδείχθη και στην υπόθεση Odysseos (πιο πάνω) σελ.569, χωρίς όμως να ισοδυναμεί αυτή η αξιολόγηση με τελεσίδικη κρίση. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι ικανοποιείται με την κατάδειξη συζητήσιμης υπόθεσης, με αναφορά πάντοτε στα καταχωρημένα δικόγραφα. Το δεύτερο κριτήριο, που είναι σε κάποια έκταση αλληλένδετο με το πρώτο, επιβάλλει όπως ο Αιτητής δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας, η οποία έχει επεξηγηθεί ως κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Δεν καταχωρίστηκε η Έκθεση Απαίτησης για να γνωρίζει το Δικαστήριο τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας-Αιτήτριας όσο αφορά τα γεγονότα απλά έχει ενώπιόν του μόνο την Ένορκη Δήλωσή της. Φαίνεται να υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό. Η αιτιολογική βάση της έκδοσης ή μη διατάγματος, συναρτώμενο με τα πραγματικά περιστατικά, όπως θα υπαχθούν στις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, κρίνεται με βάση την Ένορκη Δήλωση και δια μέσου αυτής εξετάζεται και η υπάρχουσα δικογραφία. Γενικότερα, η συμπεριφορά της Ενάγουσας-Αιτήτριας είναι ανεξήγητη, αφού ισχυρίζεται ότι της επιτέθηκε η Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση στις 31/10/2010, αλλά κατάγγειλε το περιστατικό στις 08/11/2010 στην Αστυνομία και εξετάστηκε την επόμενη μέρα. Πρέπει παράλληλα να σημειωθεί πως πέραν της γενικής και αόριστης ανησυχίας από πλευράς της Ενάγουσας-Αιτήτριας, δεν συγκεκριμενοποιήθηκε ούτε τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου οποιοδήποτε στοιχείο που να καταδείκνυε ή να άφηνε να υποβόσκει έστω στη συγκεκριμένη περίπτωση, βάσιμος κίνδυνος η Εναγόμενη να επαναλάβει τη συγκεκριμένη συμπεριφορά. Δεν υπάρχει οτιδήποτε μέσα στην Ένορκη Δήλωση, ούτε και λέχθηκε οτιδήποτε από πλευράς του ευπαίδευτου συνηγόρου της Αιτήτριας ότι η παρούσα περίπτωση είναι τέτοια που οι αποζημιώσεις δεν θα μπορέσουν να αποτελέσουν ικανοποιητική αποζημίωση για την Εναγόμενη-Αιτήτρια στο τέλος της δίκης, είτε διότι αυτές δεν θα μπορούν να υπολογιστούν, είτε ακόμα ότι η Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση δεν θα είναι σε θέση να αποζημιώσει την Ενάγουσα από οικονομικής άποψης. (Βλ. Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance,

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1237.) Η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος αντιστοίχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή δεν αποκλείεται (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG (ανωτέρω) και Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1 Α.Α.Δ. 169). Είναι καλά νομολογιακά καθιερωμένο ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα αν η έκδοσή τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντός τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής (βλ. Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. Koukkouris Trading Co Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 149 και Goody's Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 1572). Τέτοια διατάγματα εκδίδονται μόνο σε πολύ καθαρές και ισχυρές περιπτώσεις όπου το νομικό δικαίωμα είναι σχεδόν αδιαμφισβήτητο και το δικαίωμα σε τελεσίδικη θεραπεία είναι κρυστάλλινα καθαρό, ενώ η υπεράσπιση που προβάλλεται κρίνεται ως παντελώς αβάσιμη. Αναφέρεται σχετικά στο σύγγραμμα Goldrein, Wilkinson and Kershaw, Commercial Litigation (3η έκδοση) παρ.167: "Pre-emptive Remedies: . . . . .. the Court has jurisdiction to grant a mandatory injunction on an interlocutory application, but will very rarely do so. The court usually requires a high degree of assurance that at the trial it will appear that the injunction was rightly granted." Στην υπόθεση Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά. (ανωτέρω), στις σελ.176 και 177 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: « ... ... ... . Δεν αποκλείεται βέβαια η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς την θεραπεία που ζητείται με την αγωγή (ίδε: Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG

(1984)1 CLR 263). Όπως όμως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael n. Brevinos

(1969)1 CLR 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή.» Στην υπόθεση Κατερίνα Τσιερκέζου ν. DRAGON TOURIST ENTERPRISES LTD

(2009)1 (A) Α.Α.Δ. 734, αναφέρθηκε ότι η έκδοση διατάγματος με το οποίο εκδικάζεται η ουσία της αγωγής είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έχει αναφερθεί και πιο πάνω, με την ενδιάμεση αίτησή της, η Ενάγουσα-Αιτήτρια ουσιαστικά επιζητεί την αντίστοιχη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή και είναι ταυτόσημα. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, η Αίτηση αναπόφευκτα οδηγείται σε αποτυχία και απορρίπτεται. Το εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται. Ενόψει του γεγονότος ότι δεν φαίνεται να συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος που να οδηγεί στην εκτόπιση του κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα, (Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 30, σελ 412,παράγραφοι 795-796 και Θρασυβούλου v Arto Estates Ltd

(1993)1AAΔ 12), τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης-Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον της Ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο