← Κύπρος

Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Καρπασίας Λτδ ν. Τάκη Αγγελή κ.α., Γεν. Αίτηση : 186/03, 14 Ιουνίου, 2011

Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Καρπασίας Λτδ ν. Τάκη Αγγελή κ.α., Γεν. Αίτηση : 186/03, 14 Ιουνίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A70 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Γεν. Αίτηση : 186/03 Μεταξύ: Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Καρπασίας Λτδ Εναγόντων και

  1. Τάκη Αγγελή
  2. Δώρου Αγγελή
  3. Στέλιου Παναγιώτου Εναγομένων ------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 29/10/2010 για ανανέωση της απόφασης ημερομηνίας 03/03/2004 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 14 Ιουνίου, 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Γ. Κουκούνης Για Εναγόμενο-Καθ' ου η Αίτηση 3: κ. Ν. Καπελάκης Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Ενάγοντες-Αιτητές αιτήθηκαν στις 29/10/2010 διάταγμα που να επιτρέπει την εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 03/03/2004, για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, λόγω της παρέλευσης έξι ετών από την ημέρα εγγραφής της. Η Αίτηση για εκτέλεση της απόφασης υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση της κας Νίκης Παπακωνσταντίνου, η οποία είναι υπάλληλος των Εναγόντων-Αιτητών. Επί των γεγονότων αναφέρει ότι, στις 03/03/2004 είχε παραχωρηθεί διάταγμα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης που είχε εκδοθεί στις 27/03/2003 για το ποσό των Λ.Κ.39.643,32 με τόκο 9% από 27/03/2003 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον το ποσό των Λ.Κ.20- έξοδα της διαιτητικής απόφασης. Στις 03/03/2004 εκδόθηκε διάταγμα εγγραφής της συγκεκριμένης απόφασης με υπολογισθέντα δικηγορικά έξοδα Λ.Κ.658-, πλέον Φ.Π.Α, περιλαμβανομένων και των εξόδων σύνταξης του διατάγματος. Σύμφωνα με την ομνύουσα, από την έκδοση της απόφασης οι Ενάγοντες έλαβαν μέτρα εκτέλεσης τα οποία δεν καρποφόρησαν. Στις 09/12/2004 εκδόθηκε, κατά τον ισχυρισμό της ομνύουσας, διάταγμα αποπληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων Λ.Κ.500- μηνιαίως, αρχομένης της πρώτης δόσης από 01/01/
  4. Παρά αυτά τα διαβήματα, δεν κατέστη δυνατή η ικανοποίηση της απόφασης και οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 οφείλουν στους Ενάγοντες το ποσό των €121.592,57 πλέον τόκους. Ως νομικό έρεισμα της Αίτησης καταγράφηκε η Δ.48 θ.1-9, η Δ.40 θ.8, 1, 2, 3, 4, 5, 6-17 και η Δ.57 θ.1-4 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τα άρθρα 1-3 του Ν.64(Ι)/97 καθώς και η συμφυής εξουσία και η πρακτική του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο ζήτησε να επιδοθεί η Αίτηση για ανανέωση της απόφασης και η πλευρά των Εναγόντων-Αιτητών καταχώρισε δύο συμπληρωματικές Ένορκες Δηλώσεις με τις οποίες δηλωνόταν στο Δικαστήριο ότι ο Εναγόμενος 2 εγκατέλειψε τη διεύθυνση και δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός του, γιατί βρίσκεται σε άγνωστη διεύθυνση στο εξωτερικό. Ενώ, όσον αφορά τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 3, η Αίτηση, σύμφωνα με το περιεχόμενο των Ενόρκων Δηλώσεων, αυτές είχαν επιδοθεί δεόντως. Το Δικαστήριο διαπιστώνοντας ότι είχε γίνει επίδοση στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 3, διέταξε την ανανέωση της απόφασης για τους Καθ' ων 1 και
  5. Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 εμφανίστηκε στο Δικαστήριο και ζήτησε χρόνο για να καταχωρίσει Ένσταση. Ο Εναγόμενος-Καθ' ου η αίτηση 3 καταχώρησε Ένσταση στην Αίτηση, στην οποία απαρίθμησε επτά

(7)λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης που κατέγραψε ήταν οι ακόλουθοι: Ότι η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, ότι είναι καταχρηστική, ότι είναι παράτυπη και αντικανονική, ότι οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στις αιτούμενες θεραπείες, ότι η Αίτηση είναι παράνομη, κακόπιστη και ότι υποβάλλεται αδικαιολόγητα καθυστερημένα. Ως νομικό έρεισμα της Ένστασης καταγράφηκαν η Δ.40 θ.8, η Δ.48 θ.1-4, 8 και 9, οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου-Καθ' ου η αίτηση 3, κ. Στέλιου Παναγιώτου, ο οποίος γνωρίζει τα γεγονότα. Επί των γεγονότων αναφέρει ότι οι Αιτητές δεν καταγράφουν τις ενέργειές τους προς εκτέλεση της απόφασης και δεν εξηγούν γιατί άφησαν να περάσουν έξι
(6)χρόνια από την έκδοση της απόφασης χωρίς τη λήψη οποιοδήποτε μέτρων. Ισχυρίζεται ότι η συγκεκριμένη απόφαση εκδόθηκε, καταχωρήθηκε και ενεγράφη εκ λάθους και/ή παραδρομής εναντίον του, αφού ο ίδιος ήταν εγγυητής μόνο για το ποσό των Λ.Κ.5.000-, το οποίο ποσό εξοφλήθηκε από τον Πρωτοφειλέτη. Ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές δεν έλαβαν οποιοδήποτε μέτρο εκτέλεσης και άφηναν το χρόνο να περνά για να αυξάνονται τα έξοδα και οι τόκοι. Καταλήγει ότι η υπό κρίση Αίτηση καταχωρίστηκε αδικαιολόγητα καθυστερημένα χωρίς να παρασχεθεί οποιοσδήποτε λόγος ή δικαιολογία για τη συγκεκριμένη καθυστέρηση. Μετά την καταχώριση της Ένστασης, η πλευρά των Αιτητών ζήτησε άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, η οποία άδεια της παραχωρήθηκε. Στη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση η κα Νίκη Παπακωσταντίνου καταγράφει ότι οι Αιτητές έλαβαν σειρά διαδικαστικών μέτρων προς εκτέλεση της απόφασης εναντίον όλων των Καθ' ων η Αίτηση. Κατά τον ισχυρισμό της, στις 03/11/2004 καταχωρίστηκε Αίτηση για τη διεξαγωγή οικονομικής έρευνας εναντίον όλων των Καθ' ων η Αίτηση και εξασφαλίστηκε διάταγμα αποπληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους μόνο εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1, στις 09/12/
  1. Σύμφωνα με την ομνύουσα, όσον αφορά τον Καθ' ου η αίτηση 3, οι Αιτητές συνάντησαν δυσκολίες στην επίδοση της Αίτησης για έκδοση διατάγματος πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους. Όταν επιδόθηκε, αναγκάστηκαν να εξασφαλίσουν ένταλμα σύλληψης, λόγω του ότι παρά την επίδοση της Αίτησης, ο Καθ' ου η αίτηση 3 δεν εμφανιζόταν στο Δικαστήριο. Το συγκεκριμένο ένταλμα σύλληψης παρέμεινε ανεκτέλεστο για μεγάλο χρονικό διάστημα και οριζόταν επανειλημμένα για έλεγχο για τρεις συνεχόμενους μήνες. Κατόπιν πληρωμών που έγιναν από τον Καθ' ου η αίτηση 1 και υποσχέσεών του ότι θα αποπληρώσει το χρέος, η συγκεκριμένη Αίτηση αποσύρθηκε άνευ βλάβης των δικαιωμάτων. Ακριβώς λόγω των υποσχέσεων του Καθ' ου η αίτηση 1 και της καταβολής συγκεκριμένων ποσών, οι Αιτητές δεν έλαβαν περαιτέρω μέτρα εκτέλεσης. Όμως, οι Καθ' ων η αίτηση και ιδιαίτερα ο Καθ' ου η αίτηση 1, δεν κράτησαν τις προφορικές υποσχέσεις για αποπληρωμή του χρέους, το οποίο οφείλεται μέχρι σήμερα. Είναι η θέση της ομνύουσας ότι δεν υπήρξε ούτε δόλος αλλά ούτε και λάθος κατά την έκδοση και εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, αφού ο Καθ' ου η αίτηση 3 είναι εγγυητής και υπέγραψε τη συμφωνία χωρίς να περιορίζει την εγγύησή του στο ποσό των Λ.Κ.5.000-, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται για την παραχώρηση του δανείου ύψους Λ.Κ.45.000-, προς όφελος του Καθ' ου η αίτηση
  2. Αν ήθελε να αμφισβητήσει το ποσό της εγγύησης, κατά τη δική της άποψη, θα έπρεπε να το πράξει κατά το στάδιο της διαδικασίας της διαιτησίας, στην οποία ήταν παρών και παραδέχθηκε το χρέος του, τόσο ο ίδιος καθώς και ο Καθ' ου η αίτηση
  3. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι ο Καθ' ου η αίτηση 2 κωλύεται λόγω δεδικασμένου να ισχυρίζεται ότι λανθασμένα ενεγράφη και καταχωρίστηκε η συγκεκριμένη διαιτητική απόφαση, ενόψει του ότι ο ίδιος είχε προβάλει πανόμοιους ισχυρισμούς στην Ένστασή του, στην Αίτηση των Αιτητών, ημερομηνίας 19/11/2003, για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης. Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν προωθήθηκαν και εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο επιτράπηκε η εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, στις 03/03/
  4. Αναφορικά με τον ισχυρισμό του Καθ' ου η αίτηση 3, ότι εξοφλήθηκε το οφειλόμενο ποσό, είναι η θέση της ότι είναι ανυπόστατος και παρατίθεται απλώς και μόνο για να αποφευχθεί η καταβολή του οφειλόμενου ποσού. Ο πρωτοφειλέτης πλήρωσε έναντι του χρέους του, το ποσό των €7.935-, ενώ παραμένει υπόλοιπο €131.335,
  5. Καταλήγει ότι, παρά τις προσπάθειες των Αιτητών να εισπράξουν το λαβείν τους, δεν τα κατάφεραν και ζημιώνουν λόγω της άρνησης των Καθ' ων η αίτηση να τους καταβάλουν το οφειλόμενο ποσό. Γι' αυτό και αιτούνται την ανανέωση του διατάγματος, για να προωθήσουν μέτρα εκτέλεσης για την είσπραξη του οφειλόμενου ποσού, του τόκου και των εξόδων. Για να απαντήσει τους ισχυρισμούς που προτάθηκαν στη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση των Αιτητών, ο Καθ' ου η αίτηση 3 ζήτησε άδεια να καταχωρήσει και εκείνος με τη σειρά του συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Του παραχωρήθηκε η άδεια και απαντώντας στους ισχυρισμούς των Αιτητών, ανέφερε ότι από το έτος 1997 ο ίδιος εργάζεται ως αστυνομικός, ενώ από το έτος 2000-2006 υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Αραδίππου, έκτοτε υπηρετεί στην Υ.Κ.Α.Ν., οπόταν μπορούσε να εντοπισθεί για την επίδοση ή/και την εκτέλεση οποιουδήποτε εντάλματος σύλληψης. Προτού προχωρήσω να παραθέσω τις ισχύουσες και εφαρμοστέες νομικές αρχές και να εξετάσω την ουσία της Αίτησης, θέλω να αναφερθώ στο ιστορικό της υπόθεσης, όπως αυτό προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου. Η Αίτηση για παραχώρηση άδειας εγγραφής της διαιτητικής απόφασης καταχωρίστηκε στις 19/11/
  6. Μετά την επίδοσή της, ζητήθηκε χρόνος για καταχώρηση ενστάσεως εκ μέρους του Καθ' ου η αίτηση
  7. Καταχωρίστηκε Ένταση στις 02/02/2004 και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 27/02/2004, καθώς και στις 03/03/
  8. Στις 03/03/2004, ο συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση 3 αποδέχθηκε την εγγραφή της συγκεκριμένης διαιτητικής απόφασης. Στις 03/11/2004 καταχωρίστηκε Αίτηση για οικονομική εξέταση όλων των Εναγομένων, μεταξύ αυτών και του Καθ' ου η αίτηση
  9. Στις 09/12/2004 εκδόθηκε εναντίον του Καθ' ου η αίτηση 2 ένταλμα σύλληψης, το οποίο ορίστηκε για εκτέλεση στις 26/01/
  10. Το συγκεκριμένο ένταλμα σύλληψης επαναορίστηκε για έλεγχο στις 05/02/2005, στις 04/04/2005, 13/05/2005 και στις 17/06/
  11. Εκτελέστηκε στις 02/06/
  12. Στις 16/12/2005 είχε επιδοθεί και στον Καθ' ου η αίτηση 3, ο οποίος δεν εμφανίστηκε και εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εναντίον του, το οποίο ορίστηκε για εκτέλεση στις 02/02/2006, στις 07/03/2006 στις 04/04/
  13. Στις 04/04/2006 η Αίτησης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 3 αποσύρθηκε, ενώ στις 12/09/2005 η Αίτηση αποσύρθηκε άνευ βλάβης και για τον Καθ' ου η αίτηση
  14. Καταχωρίστηκε στη συνέχεια η παρούσα Αίτηση για την παραχώρηση άδειας εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης στις 29/10/
  15. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.40 θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «
  16. Where six years have elapsed since the judgment or date of the order, or where any change has been taken place by death or otherwise in the parties entitled or liable to execution, the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the court or a Judge for leave to issue execution accordingly. And such court or Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution, make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in the action may be tried. And in either case the court or Judge may impose such terms as to costs or otherwise as shall be just.» Σε μετάφραση: «Όταν έχουν παρέλθει έξι χρόνια από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος ή όπου έχει επέλθει αλλαγή λόγω θανάτου ή άλλως πως στους διαδίκους που δικαιούνται ή είναι υπόλογοι σε εκτέλεση, ο διάδικος που ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση, δύναται να αιτηθεί στο Δικαστήριο ή σε δικαστή για άδεια εκτέλεσης. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται, αν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος που αιτείται (για την άδεια) δικαιούται σε εκτέλεση, να εκδώσει σχετικό διάταγμα ή να διατάξει όπως οποιοδήποτε ζήτημα ή ερώτημα το οποίο είναι καθοριστικό των δικαιωμάτων των διαδίκων δικαστεί με ένα από τους τρόπους που δύναται ένα ερώτημα να δικαστεί σε μια αγωγή. Και σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως πως που θα θεωρήσει δίκαιους». Μέτρα εκτέλεσης μπορούν να ληφθούν σε οποιοδήποτε χρόνο εντός έξι ετών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης ή του διατάγματος. Μετά την παρέλευση έξι ετών, θα πρέπει να εξασφαλιστεί άδεια από το Δικαστήριο για το σκοπό αυτό. Η χρήση της λέξης «may» στη Δ.40 θ.8, καθορίζει ότι το θέμα της χορήγησης ή όχι άδειας για εκτέλεση μετά την παρέλευση έξι ετών, επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά (βλ. W.T. Lamb & Sons v. Rider
(1948)2 ALL ER 402 και Halsbury´s Law of England, 3rd Edition, Volume 16, σελ. 7). Η αδελφή Δικαστής κα Μηλιώτου, στην απόφασή της στην Αγωγή Αρ.785/98, ΣΠΕ Κοντέας ν. Δημήτρη Θεοδώρου κ.α., ημερομηνίας 21/01/2011, εξέτασε με πολύ λεπτομέρεια το συγκεκριμένο θέμα και συμφωνώ απόλυτα με τα όσα έχει καταγράψει. Συγκεκριμένα αναφέρει τα ακόλουθα: «Παρά το ότι η Δ.40 θ.8 δεν καθορίζει ποιά είναι τα στοιχεία που θα πρέπει να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου από το διάδικο που αιτείται την άδεια, στη σελ.1020 της Αγγλικής Ετήσιας Πρακτικής του 1958 (The Annual Practice 1958) διαβάζουμε τα ακόλουθα σε σχέση με την παλαιά Δ.42 θ.23 των Αγγλικών Θεσμών, με την οποία η δική μας Δ.40 θ.8 είναι πανομοιότυπη: «. application for leave to issue execution on a judgment more than six years old should be made to a Master in chambers ex parte, on an affidavit of facts by the party applying, or his solicitor, stating
(1)the date of the judgment, amount of original judgment debt, and amount still remaining due;
(2)showing that the applicant is entitled to execution, i.e. that there has been no change of parties, or devolution of interest, or, if any such, the precise nature of it, and
(3)showing causes of delay. The Master will, however, generally direct a summons to issue»». Ως προς την ακολουθητέα διαδικασία, η δική μας Δ.48 θ.8
(1)(kk) καθιστά ορθότερη την επίδοση της αίτησης για άδεια εκτέλεσης στους Καθ' ων η αίτηση, έτσι ώστε να καθίσταται εφικτή η γνωστοποίηση σε αυτούς της διαδικασίας εκτέλεσης, του ποσού που εξακολουθείτε να οφείλεται, ως επίσης όλων των θεμάτων που πρέπει να αναφέρονται στη συνοδευτική της αίτησης ένορκη δήλωση, δίδοντάς τους συνάμα και το δικαίωμα να καθορίσουν τη θέση τους και να προβάλουν στο Δικαστήριο κάθε τι που δυνητικώς θα μπορούσε να αποτελέσει αξιολογήσιμο στοιχείο στην απόφαση του Δικαστηρίου να εγκρίνει την αιτηθείσα άδεια. Όπως τονίστηκε στην Lamb (ανωτέρω), σελ.405, ενώπιον του Δικαστηρίου θα πρέπει να τίθεται επαρκής μαρτυρία («sufficient evidence») που να δικαιολογεί την έκδοση της αιτούμενης άδειας εκτέλεσης. Θεωρώ ότι τα στοιχεία και δεδομένα που στο Annual Practice (ανωτέρω), καθορίζονται ως τα απαιτούμενα να περιέχονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για άδεια εκτέλεσης, είναι τα ελάχιστα δεδομένα που θα επιτρέψουν την εξέταση αιτήματος για χορήγηση άδειας εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης μετά την πάροδο έξι ετών από την έκδοσή της. Για να γίνει αντιληπτή η σημασία της αναγκαιότητας επεξήγησης από τον εξ αποφάσεως πιστωτή του λόγου της καθυστέρησης ή των λόγων για τους οποίους δεν έγινε κατορθωτή η ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους κατά την αρχική περίοδο των έξι ετών ή μέσα σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο, για την οποία χορηγήθηκε άδεια εκτέλεσης, θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν είναι δικαίωμα του εξ αποφάσεως πιστωτή η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης μετά τα έξι χρόνια. .................................................................................................. Όπως τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Panaou v. Hadjichristofi
(1963)2 C.L.R. 19, σελ. 23, η εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης είναι ζήτημα που εμπίπτει στην εποπτεία και έλεγχο του Δικαστηρίου. Το ίδιο ισχύει και για τα διατάγματα που εκδίδει (βλ. Jays PVC Pipes PVT Ltd v. Intertrust Shipping Corporation
(1989)1(E) A.A.Δ. 548. .................................................................................................. Θα πρέπει, όμως, να γνωρίζει ο εξ αποφάσεως πιστωτής ότι η πιο πάνω δυνατότητα δεν είναι απεριόριστη και ανεξέλεγκτη και πως σε περίπτωση που δεν εξοφληθεί η δικαστική απόφαση εντός έξι ετών από την έκδοσή της, θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι δεν επέδειξε οποιαδήποτε αδικαιολόγητη αδράνεια και να δικαιολογήσει γενικότερα τη μέχρι πρότινος συμπεριφορά του. Στην Duer v. Frazer (ανωτέρω), διακηρύχθηκε η αρχή ότι το Δικαστήριο δεν παρατείνει συνήθως την περίοδο των έξι χρόνων, εκτός αν ικανοποιηθεί ότι τούτο είναι εμφανώς δίκαιο (demonstrably just). Το βάρος απόδειξης εναπόκειται στον εξ αποφάσεως πιστωτή. Κάθε υπόθεση θα κρίνεται από τα δικά της περιστατικά, αλλά, στην απουσία πολύ ειδικών περιστάσεων, το Δικαστήριο θα λάβει υπόψη τέτοια θέματα, όπως την εξήγηση που δίδεται από τον εξ αποφάσεως πιστωτή γιατί δεν προέβηκε σε μέτρα εκτέλεσης εντός της αρχικής περιόδου των έξι ετών ή εντός οποιασδήποτε περαιτέρω περιόδου, ή το λόγο που καθυστέρησε μετά τη λήξη της πιο πάνω περιόδου να αιτηθεί για παράταση του χρόνου, καθώς και οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό υπέστη ο εξ αποφάσεως πιστωτής από την καθυστέρηση, συμπεριλαμβανομένης, ιδιαίτερα, οποιασδήποτε αλλαγής έχει επέλθει στην κατάστασή του από την καθυστέρηση αυτή. Όσο μακρύτερη είναι η περίοδος που παρήλθε από την απόφαση, τόσο πιο εύκολα το Δικαστήριο θα βρει επηρεασμό στον εξ αποφάσεως οφειλέτη. Στην Duer v. Frazer, το Αγγλικό Εφετείο αποδοκίμασε την αναποτελεσματικότητα του εξ αποφάσεως πιστωτή και των πρακτόρων του να εντοπίσουν τον εξ αποφάσεως οφειλέτη από το 1984 που εκδόθηκε η απόφαση μέχρι το 1997 και απέρριψε τη θέση τους ότι ο οφειλέτης απέκρυβε την ύπαρξή του και τα περιουσιακά του στοιχεία από τον πιστωτή. Περαιτέρω, δεν ικανοποιήθηκε ότι δόθηκε επαρκής δικαιολογία για την αδράνεια του πιστωτή να αιτηθεί για άδεια εκτέλεσης από το 1997 που εντοπίστηκε ο οφειλέτης μέχρι το 2000 που αιτήθηκε την άδεια εκτέλεσης. Μέχρι το 1997, ο οφειλέτης δεν γνώριζε ότι ο πιστωτής εξακολουθούσε να προτίθεται και δεν είχε εγκαταλείψει την ιδέα της εκτέλεσης της απόφασης, ο οποίος αντιμετώπιζε στο μεταξύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Υπό τις περιστάσεις, το Αγγλικό Εφετείο αποφάσισε ότι ο πιστωτής δεν απέσεισε το βάρος απόδειξης που είχε στους ώμους του και επιβεβαίωσε την απόφαση του πρωτόδικου δικαστή να μην χορηγήσει άδεια για εκτέλεση της απόφασης μετά την περίοδο των έξι ετών. ................................ Στην υπόθεση The Society of Lloyd´s v. Jean Pierre Longtin
(2005)EWHC 2491, όπου δόθηκε άδεια εκτέλεσης, επαναδιατυπώθηκε ο κανόνας ότι το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι κατά πόσον οι εξ αποφάσεως πιστωτές αποδεικνύουν την ύπαρξη τέτοιων γεγονότων που φέρουν την υπόθεση εκτός του γενικού κανόνα, ότι άδεια εκτέλεσης δεν θα δίδεται μετά την παρέλευση έξι ετών. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας θα πρέπει να ασκείται με γνώμονα την άσκηση δικαιοσύνης μεταξύ των μερών, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστατικών της υπόθεσης.» Με βάση τις πιο πάνω καταγραφείσες νομολογιακές αρχές, οι Ενάγοντες-Αιτητές έχουν και το σχετικό βάρος απόδειξης, να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου τα περιστατικά της υπόθεσης που τη θέτουν εκτός του γενικού κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο δεν επιτρέπεται η άδεια εκτέλεσης μετά τα έξι χρόνια. Η Ένορκη Δήλωση της κας Παπακωνσταντίνου καταγράφει απλώς, παράγραφος 7, ότι λήφθηκαν μέτρα προς εκτέλεση της απόφασης, δηλαδή μια και μοναδική Αίτηση για καταβολή του ποσού του εξ αποφάσεως χρέους με μηνιαίες δόσεις στις 09/12/2004 και έκτοτε δεν έγινε οτιδήποτε άλλο. Κανένα άλλο μέτρο εκτέλεσης της απόφασης δεν έχει ληφθεί εδώ και επτά
(7)χρόνια. Αντίθετα και το μοναδικό μέτρο που είχε ληφθεί, ήτοι η αίτηση μηνιαίων δόσεων, αποσύρθηκε άνευ βλάβης το 2006. Θεωρώ ότι η παρούσα υπόθεση συγκαταλέγεται στις περιπτώσεις που οι Αιτητές δεν προέβηκαν στη λήψη οποιοδήποτε μέτρων εκτέλεσης. Τόσο στην αρχική Ένορκη Δήλωση της κας Παπακωνσταντίνου, καθώς και στη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωσή της, δεν παρατίθενται οποιαδήποτε γεγονότα ή στοιχεία, από τα οποία θα μπορούσε το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί, επτά
(7)χρόνια μετά την έκδοση της επίδικης απόφασης, κατά πόσον οι Αιτητές έπραξαν τα δέοντα και αμέσως προς την κατεύθυνση της ικανοποίησης του εξ αποφάσεως χρέους. Περαιτέρω, οι Αιτητές δεν αναφέρουν οτιδήποτε για το λόγο που για επτά
(7)χρόνια δεν έλαβαν οποιαδήποτε μέτρα εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 3. Η εξήγηση που παρατίθεται, θεωρώ ότι καθιστά, δίχως άλλο, έκθετη σε απόρριψη την Αίτηση, γιατί δεν έχουν τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου τα ελάχιστα προαπαιτούμενα που να επιτρέπουν την εξέτασή της και την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Επτά
(7)χρόνια αδράνειας δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με τη δικαιολογία ότι ο Εναγόμενος 1 είχε ζητήσει χρόνο από τους Ενάγοντες, ο οποίος του παρασχέθηκε. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι οι Αιτητές-Ενάγοντες είναι Τραπεζικός Οργανισμός. Καταλήγω λοιπόν, ότι ένεκα του ότι δεν έχουν τεθεί ενώπιόν μου τα δεδομένα επί των οποίων θα ήταν δυνατή η άσκηση δικαστικά της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, δεν είναι σε θέση το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της χορήγησης της αιτούμενης άδειας. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η Αίτηση απορρίπτεται χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ........................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.