Στυλλή Παύλου Ιωάννου ν. Ζαχαρία Καρίπη κ.α., Αρ. Αγωγής: 2520/08, 28 Ιουλίου 2011

(4), Δ.27,θθ.1 και 2 και Δ.48,θθ.1-3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Άρθρο 21

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 ως και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Σε ό,τι αφορά τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η Αίτηση, αναφέρεται ότι αυτά εμφαίνονται στο φάκελο της υπόθεσης και επίσης ότι η απόφαση του Δικαστηρίου επί των εγερθέντων νομικών σημείων και/ή προδικαστικών ενστάσεων στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης κρίνει ολόκληρη την ύπαρξη και/ή το κύρος της αγωγής και/ή τη θέτει εκτός συζήτησης και/ή την ακυρώνει εξ υπαρχής. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση κατεχωρήθη ένσταση από τον Ενάγοντα/Καθ΄ ου η αίτηση, η οποία βασίζεται στη Δ.2,θθ.1,6

(4), Δ.27,θθ.1-4 και Δ.48,θθ.1-4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Άρθρο 21

(1)και 21

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 ως επίσης και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης καθορίζονται οι ακόλουθοι: Μόνο καθαρά σημεία πρέπει να εκδικάζονται κάτω από τη Δ.27, θ.1, ενώ όπου υπάρχει υπόθεση μεικτού νομικού και πραγματικού θέματος ή μόνο πραγματικού αυτό θα πρέπει να εκδικάζεται βάσει της Δ.

1. Στην παρούσα αγωγή υπάρχει ένα σύμπλεγμα και/ή μείγμα και/ή σωρεία πραγματικών γεγονότων και/ή θεμάτων που θα πρέπει να εκδικαστούν στα πλαίσια της αγωγής και δεν αφορούν καθαρά νομικά σημεία. Η παρούσα υπόθεση έχει οριστεί κατ΄ επανάληψη για ακρόαση και έχει εκδικαστεί η Αίτηση για προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 22.4.2009 για την οποία εκδόθηκε απόφαση στις 9.12.
2. Στο ενδιάμεσο, πριν την έκδοση της παρούσας απόφασης, εκδόθηκε άλλη απόφαση ημερομηνίας 30.10.2009 για να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως. Η υπό κρίση Αίτηση κατεχωρήθη στις 25.5.2011, δηλαδή πέντε μέρες μετά την ακρόαση της υπόθεσης και πολύ καθυστερημένα συνιστώντας κατάχρηση της διαδικασίας και κατά παράβαση της σχετικής νομολογίας. Η ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Γιώργου Λιβέρα, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο του κ. Αντώνη Δημητρίου. Σ΄αυτήν επαναλαμβάνονται στην ολότητά τους οι λόγοι ένστασης. NOMIKH ΠΤΥΧΗ Τόσο η Αίτηση, όσο και η Ένσταση, στηρίζονται στην Διαταγή 27,θθ.1-2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι πρόνοιες των Θεσμών 1 και 2 της Δ.27 έχουν ως ακολούθως: "
3. Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient".
4. If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counterclaim or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just." Οι νομικές αρχές που διέπουν την προεκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στα δικόγραφα, έχουν ξεκαθαριστεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Malachtos v. Armefti

(1984)1 C.L.R 548, που πραγματεύεται τη Δ.27,θθ.1 και 2 επί της οποίας βασίζεται η αίτηση, σημειώνεται ότι μόνο καθαρά νομικά σημεία εκδικάζονται κάτω από τη Δ.27,θ.1, ενώ υποθέσεις μικτού νομικού και πραγματικού θέματος ή μόνο πραγματικού εκδικάζονται κάτω από τη Δ.33[1]. Όπου τα γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται στις έγγραφες προτάσεις, είναι ικανά να δώσουν πλήρη εικόνα στο Δικαστήριο, τότε το Δικαστήριο υιοθετεί την διαδικασία της προδικαστικής επίλυσης. Σε περίπτωση όπου χρειάζεται, όμως, να δοθεί πρόσθετο φως στα γεγονότα με μαρτυρία, είναι ορθότερο όπως η υπόθεση προχωρήσει σε δίκη σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 33[2]. Μόνο καθαρά νομικά ζητήματα μπορούν να τύχουν εξέτασης δυνάμει της Διαταγής 27, Θεσμός 1, τα οποία θα είναι καθοριστικά της αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων.[3] Το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση γεγονότων και τον καθορισμό των δικαϊκών τους συνεπειών είναι η δίκη. Κατ΄επέκταση, η επίλυση θέματος προδικαστικά, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο όπου τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Όπως αναφέρθηκε και στην Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ v. Γενικού Εισαγγελέα

(1991)1 Α.Α.Δ. 225 στην σελ 229: «...Δικαιολογείται, συνεπώς, η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσον το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας.» Η νομολογία, επίσης, υποδεικνύει ότι η έκδοση διαταγής για προεκδίκαση νομικών σημείων θα πρέπει να γίνεται μόνο σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και να ασκείται με φειδώ. Το Δικαστήριο θα εξετάσει αν το εγειρόμενο ζήτημα είναι αμιγώς νομικό θέμα με αναφορά στα γεγονότα που καταγράφονται στην αγωγή. Ο χρόνος κατά τον οποίο υποβάλλεται η αίτηση για επίλυση νομικού θέματος προδικαστικά, είναι, επίσης, παράγοντας που λαμβάνεται υπ΄ όψιν από το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτική του ευχέρειας. Σκοπός της δικονομικής πρόνοιας της Διαταγής 27 είναι η εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθιστώντας την ακρόαση, ή ουσιαστικού μέρους αυτής, αχρείαστη. Κατ΄επέκταση, όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί, ο ενδεικνυόμενος χρόνος για υποβολή τέτοιου αιτήματος για ορισμό του νομικού ζητήματος για ακρόαση, είναι κατά τον ορισμό της αγωγής για οδηγίες, κατά το κλείσιμο των δικογράφων ή, εν πάση περιπτώσει, εντός σύντομου χρονικού διαστήματος μετά. Οι συνήγοροι δεν είναι ορθό να περιμένουν μέχρι και την ημερομηνία ακροάσεως, επιτυγχάνοντας με τον τρόπο αυτό αναβολή της ακρόασης και προκαλώντας έξοδα, αφού, τέτοια τακτική, ενδεχομένως, να οδηγήσει σε κατάχρηση. Τούτου δεδομένου, αποτελεί ζήτημα το οποίο εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αποφασίσει κατά πόσο, με βάση τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, θα εγκρίνει τέτοια αίτηση και θα ορίσει το νομικό σημείο για ακρόαση, προ της ακροάσεως στην αγωγή.[4] Αναφέρονται σχετικά τα εξής στην υπόθεση The heirs of the late Theodora Panayi v. The Administrators of the Estate of the late Stylianos Mandriotis

(1963)2 C.L.R. 167: «We would like to add that in cases where an objection is taken in the defence the interested party must apply to the court to have a particular point of law under Order 27 formulated and set down for hearing before the date of trial, and he should not wait until the day of trial when all the parties and their witnesses are before the Court, when considerable costs may be incurred. An application under Order 27 should normally be made on the summons for directions.» Παρόμοια σχόλια υπάρχουν, επίσης, και στην υπόθεση Michaelides v. Diakou

(1968)1 C.L.R. 392 και, επίσης, στην υπόθεση Panikkos v. Kontemeniotis

(1989)1 C.L.R.50. Η απόφαση όμως η οποία κατά τρόπο σαφή θέτει το χρόνο υποβολής της αίτησης σαν παράγοντα που το Δικαστήριο λαμβάνει σοβαρά υπόψη είναι η υπόθεση Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370 όπου στη σελ. 374 της απόφασης αναφέρονται τα εξής από το Δικαστή Σαββίδη: «Counsel should not wait till the case is fixed for trial and shortly before the date of hearing avail themselves of the procedure under Order 27 and thus secure an adjournment of the hearing of the case which otherwise might not have been granted. If this right is left to be exercised without any judicial control then there may be an abuse of it and parties who wish to have the proceedings protracted, may wait till the eve of the hearing to file an application and thus secure an adjournment of the case. It is for this reason that the matter is left within the discretion of the Judge to decide whether in the circumstances of a particular case it is in the interest of justice to grant such application and have the points of law set down for hearing prior to the hearing of the action.» ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Οι προδικαστικές ενστάσεις που ο Εναγόμενος 2 εγείρει στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης του έχουν ως εξής: «1. Ο εναγόμενος αρ. 2 εγείρει τις πιο κάτω προδικαστικές ενστάσεις και ισχυρίζεται ότι η παρούσα αγωγή δεν μπορεί να προχωρήσει ως έχει και/ή θα πρέπει να απορριφθεί, ένεκα του ότι: (α) Το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας και ιδιαίτερα όσον αφορά την αξίωση του ενάγοντος εναντίον του εναγομένου αρ.2 και/ή δυνάμει της συμφωνίας ημερομηνίας 11.4.2007 μεταξύ του ενάγοντα και του εναγομένου αρ.2 στερείται αρμοδιότητος και/ή αρμόδιο δικαστήριο είναι δυνάμει του Νόμου το δικαστήριο του τόπου όπου ευρίσκεται το ακίνητο (lex loci rei sitae), δηλαδή το δικαστήριο της Βουλγαρίας. (β) Η αγωγή είναι παράτυπη και/ή δεν στηρίζεται επί καλού αγώγιμου δικαιώματος και/ή δεν υπάρχει καθόλου αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του εναγομένου αρ.2 και/ή πάσχει από πολλαπλότητα και/ή είναι αντιφατική και συγκρουόμενη ως προς το αιτητικό της μέρος και/ή επί το πλείστο αφορά θέματα αλλότρια και/ή θέματα μεταξύ άλλων και άσχετα με τον εναγόμενο αρ.2 (Res Inter Alios Acta) και/ή είναι εκδικητική και ενοχλητική και/ή συνιστά, μεταξύ άλλων, και κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (abuse of process).» Μια από τις προδικαστικές ενστάσεις που εγείρονται και για τις οποίες επιζητείται η εξέτασή της προκαταρκτικά, είναι το ζήτημα της κατά τόπον αρμοδιότητας του Δικαστηρίου να εκδικάσει την παρούσα αγωγή έχοντας κατά νου τις πρόνοιες του Άρθρου 21

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60[5]. Όπως έχει νομολογηθεί τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η Έκθεση Απαίτησης. Είναι σημαντικό να διαπιστωθεί κατά πόσο από την ίδια τη δικογραφία που έχει καταχωρηθεί τα ζητήματα που αναφέρονται στις προδικαστικές ενστάσεις προκύπτουν ως αδιαμφισβήτητα γεγονότα επί των οποίων θα μπορούσε να στηριχθεί η σχετική νομική επιχειρηματολογία τόσο σε σχέση με το κατά πόσο το Δικαστήριο στερείται κατά τόπο δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση και κατά πόσο η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλό αγώγιμο δικαίωμα ή είναι αντιφατική και συγκρουόμενη ως προς το αιτητικό της μέρος. Προχωρώ, επομένως, να αναφερθώ στους δικογραφημένους ισχυρισμούς του Ενάγοντα όπως καταγράφονται στην Έκθεση Απαίτησης. Οι βασικοί ισχυρισμοί του Ενάγοντα είναι ότι: ® Στις 11.4.2007 υπέγραψε στη Λάρνακα συμφωνία με τον Εναγόμενο 2 δια της οποίας ο Ενάγοντας θα κατέβαλλε στον Εναγόμενο 2 το ποσό των €200.000 για την αγορά οικιστικού τεμαχίου στη Βουλγαρία. ® Μέχρι τις 23.4.2007 ο Ενάγοντας κατέβαλε προς τον Εναγόμενο 1 έναντι του τιμήματος πώλησης του επίδικου τεμαχίου το ποσό των €100.

1. ® Στις 19.7.2007 και/ή πριν την εν λόγω ημερομηνία, ο Ενάγοντας συμφώνησε με τους Εναγόμενους όπως: i. Η πιο πάνω συμφωνία να ακυρωθεί. ii. Δεδομένης της ακύρωσης της συμφωνίας ο Εναγόμενος 1 να αναλάβει την καταβολή και/ή αποπληρωμή του ποσού των €100.000 προς τον Ενάγοντα, ποσό το οποίο ο Εναγόμενος 2 εισέπραξε από τον Ενάγοντα. iii. Ο Εναγόμενος 2 θα απαλλασσόταν της ευθύνης επιστροφής του ποσού των €100.000 προς τον Ενάγοντα νοουμένου ότι ο Εναγόμενος 1 θα κατέβαλλε το προαναφερόμενο ποσό προς τον Ενάγοντα πλέον τόκο μέχρι την 1.7.
2. ® Προς υλοποίηση των ανωτέρω υπογράφηκαν τα ακόλουθα έγγραφα: (α) Γραμμάτιο συνήθους τύπου και/ή γραμμάτιο και/ή γραπτή αναγνώριση χρέους ημερομηνίας 19.7.2007 με χρεώστη τον Εναγόμενο 1 και προς όφελος του Ενάγοντα για το ποσό των €100.000 πλέον τόκο προς 6% ετησίως από 19.7.2007 μέχρι εξοφλήσεως πληρωτέο την 1.7.
3. (β) Δήλωση του Ενάγοντα ημερομηνίας 19.7.2007 που αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι δεδομένης της ανάληψης του χρέους του Εναγόμενου 2 προς τον Ενάγοντα από τον Εναγόμενο 1 δια του προαναφερόμενου γραμματίου συνήθους τύπου και/ή γραμματίου και/ή γραπτής αναγνώρισης χρέους, ουδεμία απαίτηση είχε πλέον ο Ενάγοντας από τον Εναγόμενο 2, υπό την αίρεση ότι το ποσό των €100.000 πλέον τόκο προς 6% ετησίως από 19.7.2007 μέχρι εξοφλήσεως θα καταβάλλονταν στον Ενάγοντα μέχρι την 1.7.
4. (γ) Απόδειξη του Εναγόμενου 1, ημερομηνίας 19.7.2007, ότι έλαβε από τον Εναγόμενο 2 το ποσό των €100.000 που ο Ενάγοντας κατέβαλε στον Εναγόμενο 2 και ότι υποχρεούτο να το επιστρέψει στον Ενάγοντα δυνάμει το προαναφερόμενου γραμματίου συνήθους τύπου και/ή γραμματίου και/ή γραπτής αναγνώρισης χρέους. ® Ο Εναγόμενος 1 κατά παράβαση των όρων του γραμματίου συνήθους τύπου και/ή γραμματίου και/ή γραπτής αναγνώρισης χρέους δεν ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις του και δεν εξόφλησε το ποσό του γραμματίου πλέον τόκο μέχρι την 1.7.2008 ως όφειλε να πράξει. ® Λόγω της μη ανταπόκρισης των Εναγομένων κατεχωρήθη η παρούσα αγωγή εναντίον και των δύο Εναγομένων εφόσον ούτε και ο Εναγόμενος 2 ανταποκρίθηκε ως όφειλε, εφόσον η αποδέσμευση του Εναγόμενου 2 από την οφειλή του προς τον Ενάγοντα ίσχυε νοουμένου ότι ο Εναγόμενος 1 θα ανταποκρίνετο, γεγονός το οποίο ουδέποτε έλαβε χώρα. ® Μέχρι σήμερα οι Εναγόμενοι κατά παράβαση του γραμματίου συνήθους τύπου και/ή γραμματίου και/ή γραπτής αναγνώρισης χρέους και/ή των όρων της συμφωνίας ανάληψης του χρέους του Εναγομένου 2 προς τον Ενάγοντα από τον Εναγόμενο 1 και/ή των όρων της συμφωνίας ακύρωσης της συμφωνίας ημερομηνίας 23.4.2007, ουδέν ποσό κατέβαλαν προς τον Ενάγοντα με αποτέλεσμα ο Ενάγοντας να υφίσταται ζημιά εκ €100.000 πλέον τόκοι. Ο Εναγόμενος 2 στην Υπεράσπισή του, εν πρώτοις, εγείρει τις προδικαστικές ενστάσεις, αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης. Στη συνέχεια, αφού παραδέχεται ότι στις 11.4.2007 ο Ενάγοντας υπέγραψε στη Λάρνακα με τον Εναγόμενο 2 συμφωνία δια της οποίας ο Ενάγοντας θα κατέβαλλε στον Εναγόμενο 2 το ποσό των €200.000 για την αγορά οικιστικού τεμαχίου στη Βουλγαρία, ισχυρίζεται ότι το ποσό των €100.000 καταβλήθηκε στον ίδιο τον Εναγόμενο 2 - και όχι στον Εναγόμενο 1 - δυνάμει της συμφωνίας ημερομηνίας 11.4.2007 που έγινε μεταξύ του Εναγόμενου 2 και του Ενάγοντα και/ή έναντι του τιμήματος πώλησης του συγκεκριμένου ακινήτου στη Βουλγαρία. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα που καταγράφονται στις παραγράφους 4 και 5 της Έκθεσης Απαίτησης και αφορούν την ακύρωση της συμφωνίας ημερομηνίας 11.4.2007 και την υπογραφή γραμματίου συνήθους τύπου με χρεώστη τον Εναγόμενο 1 και προς όφελος του Ενάγοντα για το ποσό των €100.000, ως και τον ισχυρισμό περί ανάληψης του χρέους του Εναγόμενου 2 προς τον Ενάγοντα από τον Εναγόμενο 1 δια γραμματίου συνήθους τύπου ημερομηνίας 19.7.2007, ο Εναγόμενος 2, αφού αρνείται και απορρίπτει το περιεχόμενο των εν λόγω παραγράφων, διευκρινίζει ότι τα όσα αναφέρονται σ΄αυτές αφορούν πράξεις που έγιναν χωρίς την παρουσία του Εναγόμενου 2 και χωρίς τη συναίνεση του και ότι κανένα από τα σχετικά έγγραφα δεν έχει την υπογραφή του Εναγόμενου 2 και δεν εκφράζει τη δική του βούληση. Ο Εναγόμενος 2, περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι από της συνομολόγησης της συμφωνίας ημερομηνίας 11.4.2007 πάντοτε ήταν πρόθυμος και έτοιμος να εκπληρώσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις αφού ταυτόχρονα θα έπραττε το ίδιο και ο αντισυμβαλλόμενος του, δηλαδή ο Ενάγοντας. Προβάλλεται, περαιτέρω, ο ισχυρισμός ότι ο Εναγόμενος 2 απέστειλε στον Ενάγοντα, μέσω των δικηγόρων του, επιστολή ημερομηνίας 1.11.2007 δια της οποίας τον καλούσε να προσέλθει ενώπιον της αρμόδιας αρχής της Βουλγαρίας για μεταβίβαση του ακινήτου, αφού ταυτόχρονα θα εξοφλείτο και το τίμημα πώλησης. Αναφέρει, επίσης, ότι ο Ενάγων αρνήθηκε και/ή παρέλειψε να προσέλθει προς υλοποίηση των ανωτέρω. Όσον αφορά τον Εναγόμενο 1, στην Υπεράσπισή του ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι καμία δέσμευση δεν είχε αναφορικά με τη συμφωνία ημερομηνίας 11.4.2007, η οποία καταρτίστηκε μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγόμενου
5. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος καμία υποχρέωση έχει να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό και ότι κανένα ποσό δεν εισέπραξε και/ή κανένα ποσό οφείλει. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι, σε περίπτωση που οποιοδήποτε έγγραφο ήθελε φανεί ότι υπογράφτηκε ή καταρτίστηκε από τον Εναγόμενο 1, είναι εικονικό και/ή υπογράφτηκε κατόπιν δόλου και/ή απάτης. Απ΄όλα τα πιο πάνω διαπιστώνεται ότι ο Ενάγων με βάση τους ισχυρισμούς που προβάλλει στην Έκθεση Απαίτησης του βασίζεται, τελικά, σε γραμμάτιο συνήθους τύπου και/ή γραμμάτιο και/ή γραπτή αναγνώριση χρέους ημερομηνίας 19.7.2007 με χρεώστη τον Εναγόμενο 1 και/ή συμφωνία ανάληψης του χρέους του Εναγόμενου 2 προς τον Ενάγοντα από τον Εναγόμενο 1 που αφορά το ποσό των €100.000 πλέον τόκο. Η πλευρά του Ενάγοντα, πάντοτε με βάση το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης, δεν φαίνεται να βασίζει την απαίτησή της στη συμφωνία αγοράς ακινήτου στη Βουλγαρία, ημερομηνίας 11.4.2007, εφόσον ισχυρίζεται την ακύρωση της εν λόγω συμφωνίας με τον τρόπο που ήδη έχουμε παραθέσει ανωτέρω, όταν συνοψίσαμε τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του Ενάγοντα όπως καταγράφονται στην Έκθεση Απαίτησης. Υπενθυμίζεται, ωστόσο, ότι ο Εναγόμενος 2 έχει στηρίξει τη σχετική του προδικαστική ένσταση στη βάση του ότι η αξίωση του Ενάγοντα εναντίον του Εναγομένου 2 προκύπτει από τη συμφωνία αγοράς ακινήτου στη Βουλγαρία, ημερομηνίας 11.4.
6. Τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν το αγώγιμο δικαίωμα είναι εκείνα τα οποία συγχρόνως στοιχειοθετούν και τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου[6].Όπως ήδη έχουμε επισημάνει ανωτέρω, τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι εκείνα τα οποία συνθέτουν την Απαίτηση και αποκλειστική πηγή αναζήτησής τους είναι η Έκθεση Απαίτησης. Είναι, επομένως, στη βάση της Έκθεσης Απαίτησης που κρίνονται δικαιοδοτικά θέματα. Κατ΄ακολουθία όλων των πιο πάνω, δεν εγείρεται στην παρούσα υπόθεση το νομικό ζήτημα της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου να εκδικάσει την υπόθεση και, συγκεκριμένα, της έλλειψης της κατά τόπο δικαιοδοσίας. Όσον αφορά τη δεύτερη προδικαστική ένσταση όπου προβάλλεται η θέση ότι η παρούσα αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί επειδή δεν υπάρχει καθόλου αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγόμενου 2 και/ή πάσχει από πολλαπλότητα και/ή είναι αντιφατική και τα λοιπά, έχω την άποψη ότι δεν προσφέρεται δικονομικά η διαδικασία που ακολουθήθηκε από πλευράς Αιτητή/Εναγόμενου αρ.2, δηλαδή έγερση ενός τέτοιου ζητήματος δυνάμει της Δ.27,θθ.1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η θεραπεία που επιζητείται με την υπό εξέταση Αίτηση θα μπορούσε να αναζητηθεί στα πλαίσια της Δ.27,θ.3[7] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας χωρίς να αποφαίνομαι επί τούτου. Επισημαίνεται ότι με βάση τις πρόνοιες της Δ.27,θ.3 μπορεί να επιδιωχθεί η διαγραφή συγκεκριμένου μέρους του δικογράφου ή η απόρριψη της αγωγής καθ΄ολοκληρία επί τη βάσει ότι δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία αγωγής, κάτι που οδηγεί, αναπόδραστα, στον οριστικό τερματισμό της διαδικασίας. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση όλα όσα προσπάθησα να εξηγήσω, καταλήγω ότι δεν δικαιολογείται η έγκριση της υπό κρίση Αίτησης και, συνεπώς, αυτή απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής, και, συνεπώς, ο Ενάγοντας δικαιούται τα έξοδά του. Κατά συνέπεια, τα έξοδα της παρούσας Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα/Καθ΄ου η Αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου 2/Αιτητή, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, να καταβληθούν δε στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) .................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Δέστε The heirs of the late Theodora Panagi v. The Administrator of the Estates of the late Stylianos Mandiatis

(1963)2 C.L.R 167, Michaelides v. Diakou

(1968)1 C.L.R 392 και Papamichael v. Chacholiades

(1970)C.L.R 305. [2] Δέστε Paikkos v. Kontemeniotis

(1989)1 C.L.R. 50, Grindlays Bank Limited v. Christodoulos Demetriades & Co Ltd and others

(1987)1 C.L.R. 461. [3] Δέστε Malachtou v. Armefti and Another

(1984)1 C.L.R. 548. [4] Δέστε Theodora Panayi v. The Administrators of the Estate of the Stylianos Mandriotis

(1963)2 C.L.R. 167, Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370. [5]

(2)Οσάκις η αγωγή αφορά εις διανομή ή πώλησιν οιασδήποτε ακινήτου ιδιοκτησίας ή οιονδήποτε άλλο θέμα αφορών εις ακίνητον ιδιοκτησίαν αυτή θα εισάγεται εν τω Επαρχιακώ Δικαστηρίω της επαρχίας εντός της οποίας κείται η τοιαύτη ιδιοκτησία. [6] Δέστε "Sevegep" Ltd v. United Sea Transport and Another

(1989)1 (E) AAΔ.729, Safarino v. Σταυρινού

(1991)1 ΑΑΔ 1059, Παναγή v. Γενικού Εισαγγελέα

(1999)1 ΑΑΔ 1107. [7]

(3)The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο