Αναφορικά με την Γ.Ε.Λ. Αρτοποιεία Λτδ, Αρ. Αιτ: 149/09, 27/10/11

(1), 214

(1)& 333 Αναφορικά με την Γ.Ε.Λ. Αρτοποιεία Λτδ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ EFIMAR TRADING LIMITED ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ Γ.Ε.Λ. ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΑ ΛΤΔ Hμερομηνία: 27/10/11 Eμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κα. Χριστοδούλου (για να ακούσει απόφαση η κα. Δημητριάδου) Για την Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία: κος. Πουτζιουρής (για να ακούσει απόφαση ο κος. Πασιουρτίδης) ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό εξέταση αίτηση η αιτήτρια εταιρεία επιδιώκει την έκδοση διατάγματος διάλυσης της καθ'ης η αίτηση εταιρείας Γ.Ε.Λ. Αρτοποιεία Λτδ. Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 203, 209, 211(ε) 212 (α), (β), 213

(1), 214

(1)και 333 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.

1. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Λάκη Σαββίδη, ενός εκ των διευθυντών της αιτήτριας εταιρείας. Η Καθ΄ης η αίτηση συστάθηκε στις 23/8/06 και φέρει αριθμό εγγραφής
2. Το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, σύμφωνα με το αρχείο του Εφόρου Εταιρειών βρίσκεται στην Αραδίππου της Επαρχίας Λάρνακας. Το ονομαστικό της κεφάλαιο είναι ΛΚ1000 (€1710) διηρημένο σε 1000 συνήθεις μετοχές ονομαστικής αξίας ΛΚ1.00 (€1.71) η κάθε μία. Σκοποί της εταιρείας μεταξύ άλλων είναι η παρασκευή αρτοζαχαροπλαστικών προϊόντων και η πώληση και/ή διάθεση ειδών αρτοποιείου. Η αιτήτρια εταιρεία ΕFIMAR TRADING LIMITED στις 4/10/07 εξασφάλισε Δικαστική απόφαση εναντίον της καθ'ης η αίτηση εταιρείας, σύμφωνα με την οποία οφείλει σε αυτή €21.786,80σεντ με τόκο 9% από τις 7/3/07 μέχρι εξοφλήσεως πλέον €756,06σεντ έξοδα με τόκο 8% από 28/8/07 μέχρι εξοφλήσεως. Η αιτήτρια επέδωσε στις 23/6/09 ειδοποίηση δυνάμει του άρθρου 212(α) προς την καθ'ης η αίτηση με την οποία απαίτησε πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους της εντός τριών εβδομάδων από της επίδοσης. Η καθ΄ης η αίτηση παρέλειψε να ανταποκριθεί στην αναφερόμενη απαίτηση. Προγενέστερα η αιτήτρια φρόντισε την έκδοση εντάλματος για την εκποίηση της κινητής περιουσίας της καθ' ης η αίτηση το οποίο με σχετική ειδοποίηση Δικαστικού Επιδότη ημερομηνίας 8/5/08 επεστράφηκε ανεκτέλεστο για το λόγο, ότι, μετά από τρεις δημόσιους πλειστηριασμούς δεν υπήρξε οποιαδήποτε προσφορά. Η αίτηση προσέκρουσε στην ειδοποίηση ένστασης της καθ' ης η αίτηση εταιρείας ημερομηνίας 16/4/10 η οποία τροποποιήθηκε με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 2/3/
3. Με την ένσταση προβάλλονται επτά λόγοι ένστασης οι οποίοι συνοψίζονται ως εξής:
4. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που προβλέπει ο νόμος και οι κανονισμοί για τη διάλυση της καθ' ης η αίτηση εταιρείας
5. Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και δεν εξειδικεύει σε ποια από τις επί μέρους πρόνοιες του 212 βασίζεται
6. Η αιτήτρια δεν επέδωσε νομότυπα την απαίτηση πληρωμής προς την καθ' ης η αίτηση εταιρεία
7. Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία δεν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και δεν στερείται κινητής περιουσίας
8. Η αίτηση είναι καταχρηστική αφού υπάρχει δεδικασμένο λόγω του ότι αίτηση που καταχωρήθηκε στο παρελθόν απορρίφθηκε με δικαστική απόφαση ημερομηνίας 28/4/09
9. Η αίτηση είναι αστήριχτη ουσιαστικά και νομικά
10. Η αίτηση παραβιάζει τα συνταγματικά δικαιώματα της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Κατά την ακροαματική διαδικασία προς απόδειξη της υπόθεσης της αιτήτριας κατέθεσε ένας μάρτυρας ο Λάκης Σαββίδης ο οποίος όπως αναφέρεται πιο πάνω υπογράφει και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Ο Μ.Αιτ.1 ως μέρος της κυρίως εξέτασης του κατέθεσε γραπτή δήλωση. Στη γραπτή δήλωση του ο μάρτυρας αναφέρεται στην έκδοση της πιο πάνω αναφερόμενης απόφασης εναντίον της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, στην έκδοση εντάλματος εκποίησης της κινητής περιουσίας της το οποίο επεστράφηκε ανεκτέλεστο καθώς και στην απαίτηση πληρωμής που επεδόθηκε στην εταιρεία στις 23/6/09 δυνάμει του άρθρου 212 και τα οποία επισυνάπτονται ως τεκμήρια Α, Β και Γ στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την αίτηση. Περαιτέρω ο μάρτυρας στη γραπτή του δήλωση αναφέρει ότι αφού η αιτήτρια εξάντλησε όλα τα μέσα που είχε για την είσπραξη του οφειλόμενου ποσού καταχώρησε την υπό εξέταση αίτηση η οποία επιδόθηκε στις 3/12/
11. Αρνείται τους ισχυρισμούς της καθ' ης η αίτηση εταιρείας περί μη καλής επίδοσης της απαίτησης πληρωμής ισχυριζόμενος, ότι, ο Κώστας Γεωργίου, το πρόσωπο που την παρέλαβε ενώ παραιτήθηκε από τη θέση του διευθυντή στις 4/5/09 η κοινοποίηση της παραίτηση του στον Έφορο Εταιρειών έγινε μετά την πάροδο δύο μηνών. Ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήρια 1 και 2 τις δημοσιεύσεις της αίτησης στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και σε μία ημερήσια καθώς και ως Τεκμήριο 3 και 4 σχετικές κοινοποιήσεις αλλαγής αξιωματούχων προς το Γραφείο του Εφόρου Εταιρειών. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, σε σχετική ερώτηση, απάντησε ότι το ένταλμα εκποίησης της κινητής περιουσίας που εξεδόθη εναντίον της καθ' ης η αίτηση επεστράφηκε ανεκτέλεστο στις 8/5/
12. Παραδέχθηκε επίσης, ότι, της υπό εξέτασης αίτησης προηγήθηκε άλλη αίτηση η οποία απορρίφθηκε καθώς και ότι το αναφερόμενο ένταλμα εκποίησης εξεδόθη πριν την καταχώρηση της προηγηθείσας αυτής αίτησης. Ανέφερε ότι επανειλημμένα οι αιτητές ζήτησαν γραπτώς από την καθ'ης η αίτηση πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους της αλλά αυτή ουδέποτε ανταποκρίθηκε. Ήταν η θέση του ότι η καθ'ης η αίτηση εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας οι συνήγοροι των δύο πλευρών καταχώρησαν από κοινού ως παραδεκτά γεγονότα την προηγηθείσα αίτηση διάλυσης με αρ. 108/08 (Τεκμήριο 5) και την εκδοθείσα επί αυτής απόφαση ημερομηνίας 28/4/09 (Τεκμήριο 6). Η καθ' ης η αίτηση εταιρεία δεν προσκόμισε οποιανδήποτε προφορική μαρτυρία. Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας οι συνήγοροι των δύο πλευρών με γραπτές αγορεύσεις υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου προκύπτει ότι το εκ δικαστικής απόφασης χρέος της καθ' ης η αίτηση εταιρείας δεν αμφισβητήθηκε. Αντίθετα κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας δηλώθηκε παραδεκτό από το συνήγορο της καθ'ης η αίτηση εταιρείας. Περαιτέρω με τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, αποτελεί κοινό έδαφος, ότι, οι αιτητές εξέδωσαν ένταλμα εκποίησης της κινητής περιουσίας της καθ΄ης η αίτηση εταιρείας το οποίο, επεστράφηκε ανεκτέλεστο για τους λόγους που αναφέρονται στην ειδοποίηση του δικαστικού επιδότη (Τεκμήριο Β στην αίτηση) καθώς και ότι προηγήθηκε άλλη αίτηση της ίδιας φύσης με την παρούσα η οποία απορρίφθηκε για τους λόγους που αναφέρονται στην δικαστική απόφαση (Τεκμήριο 6). Όσον αφορά τη γραπτή απαίτηση πληρωμής που επέδωσε η αιτήτρια στην καθ' ης η αίτηση εταιρεία επίσης δεν αμφισβητήθηκε. Εκείνο που αμφισβητήθηκε είναι το νομότυπο της επίδοσης της. Κρίνω συνεπώς ότι ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει μαρτυρία για τα ακόλουθα: 1) Στις 4.10.07 εκδόθηκε εναντίον της καθ΄ης η αίτηση εταιρείας η πιο πάνω αναφερόμενη απόφαση (τεκμήριο Α στην αίτηση). 2) Στις 12.11.07 εκδόθηκε εναντίον της εταιρείας ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας το οποίο επεστράφηκε ανεκτέλεστο στις 8/5/08 για τους λόγους που αναφέρονται στη ειδοποίηση του Δικαστικού Επιδότη (τεκμήριο Β στην αίτηση). 3) Στις 23.6.09 επιδόθηκε στο Κώστα Γεωργίου γραπτή απαίτηση πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους (τεκμήριο Γ στην αίτηση). 4) Στις 12.9.08 καταχωρήθηκε εναντίον της καθ'ης η αίτηση εταιρείας η αίτηση διάλυσης με αρ. 108/08 (τεκμήριο 5) η οποία απορρίφθηκε για τους λόγους που αναφέρονται στην απόφαση ημερομηνίας 28/4/09 (τεκμήριο 6). Με βάση τα πιο πάνω καθώς και την υπόλοιπη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η αίτηση διάλυσης πληροί τις απαιτούμενες από το Κεφ113 προϋποθέσεις. Κρίνω όμως σκόπιμο να εξετάσω πρώτα τη θέση του συνήγορου της καθ΄ης η αίτηση εταιρείας, σύμφωνα με την οποία, η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί για το λόγο ότι η καταχώρηση της είναι αντικανονική και άκυρη εξ' υπαρχής. Η πιο πάνω θέση, εδράζεται στο γεγονός, όπως υποστήριξε ο κος. Πουτζιουρής, ότι η αίτηση υπογράφεται από τον δικηγόρο της αιτήτριας εταιρείας, ο οποίος, δεν είναι εξουσιοδοτημένος όπως προνοείται από τους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση. Εισηγήθηκε ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 92 των Περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών στις αιτήσεις διάλυσης εταιρείας έχουν εφαρμογή οι πτωχευτικοί κανονισμοί. Ήταν μάλιστα η θέση του ότι θα πρέπει επιτακτικά να χρησιμοποιούνται οι προαναφερόμενοι κανονισμοί στη περίπτωση αιτήσεων διάλυσης εταιρείας. Το άρθρο 92 των περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών προνοεί ότι όταν δεν υπάρχει οποιαδήποτε πρόνοια στους εν λόγω Κανονισμούς, τότε, σε περιπτώσεις αιτήσεων διάλυσης, ισχύουν οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας συμπεριλαμβανομένων και των Πτωχευτικών Κανονισμών. Παραπέμποντας στους σχετικούς περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς ήταν η θέση του κου. Πουτζιουρή πως η αίτηση διάλυσης θα πρέπει να υπογράφεται ενώπιον του Πρωτοκολλητή από τον Πιστωτή και στην περίπτωση νομικού προσώπου από αξιωματούχο αυτού ο οποίος είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος. Η θέση αυτή του συνήγορου της καθ' ης η αίτηση εταιρείας δεν με βρίσκει σύμφωνη. Το θέμα αποτέλεσε αντικείμενο της απόφασης στην υπόθεση K.M.C Motors Limited v. Jorephano Trading and Contracting Company

(1984)1 C.L.R 390 όπου αποφασίστηκε ότι σε αιτήσεις διάλυσης εταιρείας εφαρμογή έχουν οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και ελέχθηκε ότι το Πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα εφάρμοσε σε αίτηση διάλυσης εταιρείας τους Πτωχευτικούς Κανονισμούς αντί τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας (βλ. επίσης Karaoglanian & Son Ltd v. Hagop Karaoglanian & Another

(1976)J.S.C 1875). Παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Κ.Μ.C. Motors πιο πάνω: "We find nothing in rule 92 of the Companies Winding-up Rules tending to establish that the Bankruptcy Rules should be preferred to the Civil Procedure Rules. If such was the intention we see no reason why any reference to the Civil Procedure Rules should have been made first in rule; 92 instead of reference to the Bankruptcy Rules with a proviso that the Civil Procedure Rules would come into play if there was no provision in the Bankruptcy Rules". Η Δ2 Θ3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι διέπουν τη διαδικασία των Winding up Proceedings διαλαμβάνει ότι «The writ shall be signed by the Plaintiff or his advocate at the foot of such statement». Δηλαδή το Δικόγραφο, και στη παρούσα περίπτωση η Κυρίως Αίτηση, μπορεί να υπογράφεται είτε από το Δικηγόρο είτε από τον Ενάγοντα-Αιτητή. Στη βάση της πιο πάνω κατάληξης, ότι δηλαδή δεν τυγχάνουν εφαρμογή οι Πτωχευτικοί Κανονισμοί, απορρίπτεται και η πιο πάνω θέση της καθ'ης η αίτηση εταιρείας. Θα προχωρήσω στη συνέχεια να εξετάσω την ουσία της αίτησης, η νομική βάση της οποίας όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, είναι το εδάφιο (ε) του άρθρου 211 και τα εδάφια (α) και (β) του άρθρου 212 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ 113 τα οποία κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσια πιο κάτω.

1. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν - (α) ......................................... (β) ......................................... (γ) ......................................... (δ) ......................................... (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. (στ) ......................................... (ζ) .........................................
2. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή ή (β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε με δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε Δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας επιστρέφεται ολικά η μερικά ανικανοποίητη ή (γ) αν αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας. Στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Limited v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης αξίας

(2002)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1796 λέχθηκε ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Στην απόφαση στην υπόθεση C.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14, στη σελ.19 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής. Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία». Πιστωτής εταιρείας, του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και που δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή, δικαιούται να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Η οφειλή προς τον Πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη (βλ. in re Loukos Manufactures Ltd

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 2226). Οι πρόνοιες του άρθρου 211(ε) του Κεφ.113 δίνουν το δικαίωμα σε πιστωτή να ζητήσει την διάλυση της εταιρείας στην περίπτωση που η εταιρεία είναι ανίκανη να εξοφλήσει τα χρέη της. Συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου τεκμαίρεται αφερεγγυότητα καθορίζονται στο άρθρο

1. Στην υπόθεση C.I.P. Constructions Ltd (πιο πάνω) το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και σε άλλες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα διάλυσης όταν διαπιστώνεται αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο
2. Όπως έχει λεχθεί στην απόφαση: «Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσέγγιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα». Στην παρούσα περίπτωση εξετάζοντας τα γεγονότα όπως προκύπτουν από την ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία κρίνω ότι δεν μπορώ να καταλήξω σε διαπίστωση αφερεγγυότητας της καθ' ης η αίτηση εταιρείας εξετάζοντας το θέμα κάτω από την γενική πρόνοια του άρθρου 211(ε). Δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία τέτοια που αξιολογούμενα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα αφερεγγυότητας της εταιρείας κάτω από τη γενική πρόνοια του άρθρου 211(ε). Στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Ltd (πιο πάνω) ελέχθηκε ότι «αν επιδιώκεται όπως η αίτηση βασισθεί γενικά στην ανικανότητα εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212 (γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά στην παράλειψη της εταιρείας να πληρώσει χρέος της, αλλά επιβάλλεται, στα πλαίσια στάθμισης της γενικότερης φερεγγυότητας της, αναφορά στην συνολική κατάσταση της εταιρείας λαμβανομένων υπόψη όλων των υποχρεώσεων της περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών». Στην περίπτωση που εξετάζουμε παρατηρώ ότι δεν έγινε τέτοια αναφορά στην αίτηση ούτε σχετική μαρτυρία δόθηκε προς αυτή την κατεύθυνση. Συνεπώς θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο το άρθρο 212 μπορεί να εφαρμοσθεί στα γεγονότα όπως αυτά παρουσιάσθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Πριν όμως προχωρήσω, ανοίγω μια παρένθεση στο σημείο αυτό, για να πω ότι, η θέση της καθ'ης η αίτηση, σύμφωνα με την οποία η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί επειδή οι αιτητές δεν εξειδικεύουν σε ποια από τις επί μέρους πρόνοιες του άρθρου 212 βασίζεται δεν με βρίσκει σύμφωνη. Από την αίτηση και την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει, αλλά και τα επισυνημμένα σε αυτή τεκμήρια τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν, προκύπτει ότι, εξειδικεύεται με απόλυτη σαφήνεια πως η ανικανότητα αποπληρωμής χρεών που αποδίδεται στην καθ'ης η αίτηση βάση του άρθρου 211(ε) είναι οι προϋποθέσεις που προβλέπονται στα εδάφια (α) και (β) του άρθρου
3. Θα εξετάσω πρώτα κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212(α) σε συνάρτηση με έναν από τους λόγους ένστασης της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, σύμφωνα με τον οποίο, η αιτήτρια δεν επέδωσε νομότυπα την απαίτηση πληρωμής προς την καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Από την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με την επίδοση της απαίτησης πληρωμής και συγκεκριμένα το επί της αίτησης επισυνημμένο τεκμήριο Γ προκύπτει ότι δικαστικός επιδότης στις 23/6/09 επέδωσε την γραπτή απαίτηση πληρωμή των αιτητών στον Κώστα Γεωργίου Διευθυντή της καθ'ης η αίτηση εταιρείας. Δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με τον τόπο στον οποίο έγινε η επίδοση της εν λόγω απαίτησης στον Κώστα Γεωργίου. Επιπρόσθετα παρατηρώ ότι στη γραπτή απαίτηση αναγράφεται ως διεύθυνση της εταιρείας η Λεωφόρος Γρηγόρη Αυξεντίου 18 στην Αραδίππου, ενώ, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο σώμα της αίτησης το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας βρίσκεται στην οδό Ιθάκης 13, στην Αραδίππου. Κρίνω συνεπώς ότι δεν έχει ικανοποιηθεί η νομοθετική πρόνοια του άρθρου 212(α) όπου προβλέπεται ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδίδεται στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Το θέμα της επίδοσης της απαίτησης πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 212(α) αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση (C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. της Εταιρείας ΣΚΥΡΟΠΟΙΪΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ

(2009)(1Β) Α.Α.Δ. 1457). Στην εν λόγω απόφαση ελέχθηκε ότι υπάρχει η σαφής νομοθετική πρόνοια του άρθρου 212 (α) το οποίο προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Έτσι ορθά το Πρωτόδικο δικαστήριο δέχθηκε ότι η επίδοση στο διευθυντή της εταιρείας, χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, όπως και στην παρούσα περίπτωση, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212(α). Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 212(α). Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξης μου δεν κρίνω αναγκαίο να ασχοληθώ με το επί μέρους θέμα που έχει εγερθεί, το κατά πόσο δηλαδή, ο Κώστας Γεωργίου στον οποίο επιδόθηκε η γραπτή απαίτηση εξακολουθούσε να είναι κατά τον χρόνο της επίδοσης διευθυντής της εταιρείας. Εκείνο που παραμένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο το άρθρο 212(β) μπορεί να εφαρμοστεί στα γεγονότα όπως αυτά παρουσιάσθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Το συγκεκριμένο εδάφιο εγείρει νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών στην περίπτωση που μέτρο εκτέλεσης που λήφθηκε με δικαστική απόφαση προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητο. Επί αυτού σχετικά είναι τα όσα αναφέρονται στη παράγραφο 6 της αίτησης και στο τεκμήριο Β που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει αλλά και η μαρτυρία του ΜΑιτ1 η οποία επί του σημείου αυτού παρέμεινε αναντίλεκτη. Σύμφωνα με τη μαρτυρία αυτή οι αιτητές στις 12/11/07 φρόντισαν την έκδοση εντάλματος για την εκποίηση της κινητής περιουσίας της εταιρείας, το οποίο, στις 8/5/08 επεστράφηκε ανεκτέλεστο. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου Β μετά από τρεις Δημόσιους πλειστηριασμούς που έγιναν στις 26/2/08, 20/3/08 και 9/4/08 δεν υποβλήθηκε καμία προσφορά για την κατασχεθείσα περιουσία της εταιρείας και ως εκ τούτου το ένταλμα επεστράφηκε ανεκτέλεστο. Ήταν η θέση του συνηγόρου της καθ' ης η αίτηση εταιρείας ότι οι αιτητές θα έπρεπε να είχαν προβεί σε καταχώρηση νέου εντάλματος εκποίησης κινητών εφόσον η εταιρεία συνεχίζει να λειτουργεί. Υποστηρίζοντας τη θέση αυτή αναφέρθηκε στη μαρτυρία του ΜΑιτ.1 ο οποίος σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας του ανέφερε ότι η «εταιρεία δουλεύει». Συγκεκριμένα ο μάρτυρας απαντώντας σε σχετική ερώτηση κατά την αντεξέταση, ανέφερε ότι, δεν γνωρίζει τα περιουσιακά στοιχεία και την οικονομική κατάσταση της εταιρείας αλλά «περνώντας από εκεί είδε μηχανήματα να λειτουργούν» εννοώντας προφανώς ότι πέρασε από κάποιο κατάστημα που διατηρεί η καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Τα πιο πάνω λεχθέντα από τον μάρτυρα δεν οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία μπορεί να πληρώσει τα χρέη της αλλά ούτε και έχει προσφερθεί εκ μέρους της οποιαδήποτε μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση. Το γεγονός, ότι, το αναφερόμενο ένταλμα εκδόθηκε πριν την καταχώρηση της προηγηθείσας αίτησης και συγκεκριμένα επεστράφηκε ανεκτέλεστο το 2008, ενώ, η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε το 2009, δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η αφερεγγυότητα της εταιρείας έχει αρθεί. Σημειώνεται περαιτέρω ότι, δεν έχει τεθεί ενώπιον μου οποιαδήποτε μαρτυρία εκ μέρους της εταιρείας που να υποδεικνύει κάτι τέτοιο. Οι πρόνοιες του άρθρου 212(β) δεν αφήνουν άλλα περιθώρια ερμηνείας, όπως προσπάθησε ο συνήγορος της καθ' ης η αίτηση να εισηγηθεί, έτσι ώστε, ο πιστωτής πριν τη καταχώρηση της αίτησης διάλυσης με βάση το άρθρο 212(β) να υποχρεούται να ερευνήσει την οικονομική κατάσταση της εταιρείας και να προβεί στην καταχώρηση περαιτέρω μέτρων εκτέλεσης. Σε ότι αφορά τώρα το λόγο για τον οποίο το αναφερόμενο ένταλμα εκποίησης επεστράφηκε ανεκτέλεστο, παρόλο που δεν έχει εγερθεί από πλευράς της εταιρείας, για τους λόγους που εκτίθενται πιο κάτω, κρίνω ότι δεν θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο κατά την εξέταση της υπό κρίση αίτησης. Η έκδοση εντάλματος εκποίησης της κινητής περιουσίας του οφειλέτη σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 μέρος (iv) αποτελεί μέτρο εκτέλεσης. Στη παρούσα περίπτωση το μέτρο αυτό εκτέλεσης λήφθηκε από τους αιτητές εναντίον της εταιρείας χωρίς όμως να καταστεί δυνατή η είσπραξη του οφειλόμενου ποσού εφόσον αυτό επεστράφηκε ανεκτέλεστο. Με βάση τις νομολογημένες αρχές, όπως αναλύονται πιο πάνω, το άρθρο 212(β) εγείρει νομοθετικό τεκμήριο, ότι, η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, στη περίπτωση που εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε με δικαστική απόφαση προς όφελος πιστωτή της εταιρείας επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητη. Θεωρώ ότι στη περίπτωση του άρθρου 212(β) το λεκτικό του Νόμου είναι σαφές και δεν αφήνει περιθώρια ερμηνείας άλλης από αυτή που αποδίδουν οι λέξεις στη φυσική και συνήθη έννοια τους. Στη παρούσα περίπτωση το ένταλμα εκποίησης κινητών που εξέδωσαν οι αιτητές εναντίον της εταιρείας επεστράφηκε ανικανοποίητο. Κρίνω ότι τούτο είναι επαρκές προς ικανοποίηση των προϋποθέσεων που τάσσει το άρθρο 212(β). Εκείνο που εξετάζεται είναι το αποτέλεσμα, το οποίο, στη παρούσα περίπτωση είναι η μη πλήρης ικανοποίηση του εξ' αποφάσεως χρέους της εταιρείας από το μέτρο εκτέλεσης που λήφθηκε εναντίον της και δεν επιβάλλεται η εξέταση οποιονδήποτε επί μέρους θεμάτων που σχετίζονται με τους λόγους της μη εκτέλεσης του. Συνεπώς με βάση τα πιο πάνω, καταλήγω ότι έχει αποδειχεθεί, ότι, η καθ'ης η αίτηση εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της σύμφωνα με το άρθρο 211(ε) για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 212(β). Συνακόλουθα και λαμβάνοντας υπόψη ότι υπό τις περιστάσεις δημιουργείται νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών (βλ. C.I.P. Constructions Ltd (πιο πάνω) το Δικαστήριο οφείλει να διατάξει την εκκαθάριση της εταιρείας (βλ. M. Moulettaris Machinery Co. Ltd v. Ζήνωνος

(2001)1 Α.Α.Δ. 1649). Έρχομαι τώρα στα ζητήματα κατάχρησης και δεδικασμένου που καλύπτουν τους λόγους ένστασης (θ) και (ι). Η θέση που προβάλλεται με την ένσταση είναι ότι η υπό εξέταση αίτηση είναι καταχρηστική λόγω δεδικασμένου αφού έχει καταχωρηθεί στο παρελθόν ίδια αίτηση η οποία απορρίφθηκε με την δικαστική απόφαση ημερομηνίας 28/4/09 (τεκμήριο 6). Έχει αποφασισθεί ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα Αγγλικά Δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της Δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίσθηκε επίσης ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (βλ. Διευθυντή των Φυλακών v. Περέλλα Τζεννάρο

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 Constantinides v. Vima Ltd

(1983)1 CLR 348). Στην υπόθεση RE Αρχιεπίσκοπος Κύπρου

(1993)1 CLR 248 αποφασίσθηκε ότι: «Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου». Σε ότι αφορά την αρχή του δεδικασμένου για να μπορεί να τύχει εφαρμογής πρέπει να καταδειχθεί ότι το επίδικο θέμα είναι το ίδιο και εγέρθηκε και αποφασίστηκε τελεσίδικα από το Δικαστήριο κατά την πρώτη διαδικασία, ότι οι διάδικοι είναι οι ίδιοι και ότι το Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει το θέμα (βλ. Κανάρης v. Λοίζου και Άλλων

(2006)1 Α.Α.Δ. 599). Δεδικασμένο μπορεί να προκύψει μόνο από δεσμευτική απόφαση του Δικαστηρίου, καθοριστική για την επίλυση της διαφοράς, όπως προσδιορίζεται από την δικογραφία (βλ. Μιχαήλ Χάσικος κ.α. v. Ανδρέα Χαραλαμπίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 389). Στην παρούσα περίπτωση, κρίνω ότι με την απόφαση που δόθηκε στη προηγηθείσα αίτηση (τεκμήριο 5) δεν έχει αποφασιστεί τελεσίδικα η ουσία της αίτησης. Η απόφαση (τεκμήριο 6) δεν βρίσκω να ήταν καθοριστική για την επίλυση της διαφοράς η οποία δεν έχει ρητά ή συμπερασματικά αποφασισθεί με την εκδίκαση της προηγούμενης αίτησης. Παραθέτω προς τούτο, το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση τεκμήριο 6: «Στην πραγματικότητα το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του ένορκο δήλωση και αυτή που είναι καταχωρημένη, από το λεκτικό της φαίνεται ότι εισάγει μαρτυρία και γεγονότα τα οποία δεν παρουσιάζονται επί του σώματος της αίτησης και επί των οποίων θα μπορούσε το Δικαστήριο να βασιστεί εξετάζοντας την ουσία της αίτησης και επί της οποίας θα μπορούσε να στηριχθεί για να αποφασίσει για το βάσιμο της.» Στην απόφαση Henderson v. Henderson

(1843)3 Hare 100 που απετέλεσε αυθεντία για το Κανόνα του δεδικασμένου, μεταξύ άλλων, επισημαίνεται ως απαραίτητη προϋπόθεση η μόρφωση και έκφραση γνώμης από το Δικαστήριο με τρόπο καθοριστικό είτε σε ζήτημα νομικό είτε πραγματικό. Η ενασχόληση του Δικαστηρίου με την ουσία του επίδικου θέματος είναι η βάση για την εφαρμογή του δόγματος res judicata. Στην παρούσα περίπτωση το Δικαστήριο με την απόφαση του ημερομηνίας 28/4/09 (τεκμήριο 6) επεσήμανε την παντελή έλλειψη μαρτυρίας που θα του επέτρεπε να εξετάσει την ουσία της αίτησης εν όψει του προχρονολογημένου της ένορκης δήλωσης που την συνόδευε. Δεν έγιναν πραγματικά ευρήματα και δεν δόθηκε απόφαση (adjudication, determination) επί της ουσίας οποιουδήποτε θέματος νομικού ή πραγματικού που θα θεμελίωνε res judicata. (βλ. K.S.R. COMERCIO E INDUSTRIA DE DAPEL S.A. ΚΑΙ ΆΛΛΟΙ V. BLUECORAL NAVIGATION LIMITED

(1995)1 Α.Α.Δ. 309). Ο συνήγορος της καθ'ης η αίτηση κατά την αγόρευση του στήριξε επίσης τη θέση πως το καταχρηστικό της αίτησης προκύπτει και από δήλωση του ΜΑιτ1, ο οποίος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση κατά την αντεξέταση ανέφερε, ότι ζητά τη διάλυση της εταιρείας για να έχει πρόσβαση στη μηχανήματα που επώλησε σε αυτή. Δεν κρίνω ότι από την πιο πάνω δήλωση και μόνο του μάρτυρα προκύπτει θέμα κατάχρησης της διαδικασίας, αντίθετα, θα μπορούσε να λεχθεί ότι αυτή φαίνεται να εντάσσεται στη προσπάθεια διασφάλισης τυχόν περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας προς όφελος των πιστωτών μεταξύ των οποίων και οι αιτητές. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει κατάχρηση. Για τους πιο πάνω λόγους, που προσπάθησα να εξηγήσω, καταλήγω ότι συντρέχουν οι από το νόμο και την νομολογία τασσόμενες προϋποθέσεις για την έγκριση της αίτησης. Συνακόλουθα εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας Γ.Ε.Λ ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΑ ΛΤΔ. Αντίγραφο του παρόντος Διατάγματος να επιδοθεί από τους Αιτητές στον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη, ο οποίος διορίζεται προσωρινός εκκαθαριστής της περιουσίας της Εταιρείας. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον της καθ' ής η αίτηση εταιρείας. (Υπ.) ............ Στ. Λουκίδου-Βασιλείου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο