ΛΑΪΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΙΟΥΡΟYΠΠΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής:1387/2006, 25 Νοεμβρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A149 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής:1387/2006 ΛΑΪΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Εναγόντων και 1.ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΙΟΥΡΟYΠΠΑΣ 2.ΕΛΛΗ ΡΟΔΟΘΕΟΥ ΞΙΟΥΡΟYΠΠΑ 3.ΧΑΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ 4.ΜΑΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΑΡΗ Εναγομένων Μονομερής Αίτηση ημερ. 1.11.11 για έκδοση Επιβαρυντικών Διαταγμάτων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 25 Νοεμβρίου, 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτήτρια/Ενάγουσα: κ. Μ. Κούμας για Γιώργο Γιάγκου & Σία. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση, η οποία κατεχωρήθη μονομερώς, η Αιτήτρια επιδιώκει την έκδοση επιβαρυντικών διαταγμάτων ως οι παραγράφοι (Α) και (Β) αυτής. Η Αίτηση στηρίζεται στο περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμο Ν. 31(Ι)/92και ειδικότερα στα Άρθρα 3,4,5,6,7,8 και 10, στη Δ.39, θ.2 και στη Δ.48, θθ.1-4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη νομολογία και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Λίλη Παντελή. Σε αυτή αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: v Στις 12.11.10 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας εξέδωσε απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων σύμφωνα με την οποία οι Εναγόμενοι 1, 2 και 4 διετάχθησαν όπως ομού και/ή κεχωρισμένως πληρώσουν στους Ενάγοντες το ποσό των €464.762,75 με τόκο προς 11,75% ετησίως από 1.1.2009 μέχρι εξοφλήσεως. Περαιτέρω το Δικαστήριο διέταξε όπως οι Εναγόμενοι 1, 2 και 4 ομού και/ή κεχωρισμένως πληρώσουν το ποσό των €8.258 ως έξοδα της αγωγής συμπεριλαμβανομένων των εξόδων συντάξεως της απόφασης με τόκο προς 8% ετησίως επί του ποσού €8.199 από 30.5.2006 μέχρι 14.10.08 και ακολούθως με τόκο προς 5,5% ετησίως από 15.10.08 μέχρι εξοφλήσεως πλέον Φ.Π.Α επί ποσού €7.934. Επιπλέον το Δικαστήριο διέταξε την εκποίηση της υποθήκης Υ3823/1998 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας εναντίον της Εναγομένης 2 και την πώληση του ακινήτου δια δημοσίου πλειστηριασμού. Η απόφαση του Δικαστηρίου επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο Α. v Οι Εναγόμενοι από την έκδοση της απόφασης δεν έχουν καταβάλει στην Αιτήτρια οποιοδήποτε ποσό σχετικά με την εξ αποφάσεως οφειλή τους και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να οφείλουν στην Ενάγουσα τα πιο πάνω ποσά. Κατάσταση λογαριασμού της Ενάγουσας ημερ. 18.10.11 η οποία καταδεικνύει το οφειλόμενο προς την Αιτήτρια υπόλοιπο κατατέθηκε ως Τεκμήριο Β ενώ κατάσταση λογαριασμού της Ενάγουσας ημερ. 18.10.11 σχετικά με τα οφειλόμενα δικηγορικά έξοδα κατατέθηκε ως Τεκμήριο Γ. v Μετά από έρευνες της Αιτήτριας στο αρχείο του Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη προέκυψε ότι ο Εναγόμενος/Καθ'ου η Αίτηση υπ' αρ. 1 είναι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης 40.000 συνήθων μετοχών προς €1,71 έκαστη της εταιρείας A&B Ocean Properties Ltd με αρ. εγγραφής ΗΕ184606. Κατατέθηκε δε ως Τεκμήριο Δ πιστοποιητικό από τον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη ημερ. 5.10.11 σχετικά με τις μετοχές που κατέχει ο Καθ' ου η Αίτηση 1. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ψάλτης ν. Χ''Λοή
(2001)1 ΑΑΔ 1454 το πρότυπο για τη δική μας νομοθεσία αποτέλεσε η αγγλική The Charging Orders Act 1979. Προηγουμένως η αντίστοιχη εξουσία του High Court προβλέπονταν από το Άρθρο 35 του Administration of Justice Act 1956 και η διαδικασία ρυθμιζόταν από τις πρόνοιες του Order 50 των αγγλικών θεσμών. Με τη θέσπιση του Charging Order Act 1979 αναθεωρήθηκαν και οι πρόνοιες του εν λόγω Κανονισμού. Η διαδικασία προέβλεπε -και προβλέπει- για έκδοση διατάγματος μονομερώς παλαιότερα "nisi"[1] και σήμερα "interim charging order"[2], το οποίο μπορούσε να γίνει απόλυτο και/ή οριστικό κατόπιν διαδικασίας ακρόασης, εκτός αν υπήρχε επαρκής λόγος για το αντίθετο. Επιβάρυνση που επιβάλλεται δυνάμει επιβαρυντικού διατάγματος έχει το ίδιο αποτέλεσμα και είναι εκτελεστέα με τον ίδιο τρόπο όπως ένα "equitable charge" το οποίο δημιουργείται από τον οφειλέτη γραπτώς.[3] Το Άρθρο 3
(1)του περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμου Ν.31(Ι)/92 διαλαμβάνει τα ακόλουθα: "
(1)Όταν κατόπιν απόφασης ή διατάγματος Δικαστηρίου πρόσωπο καλείται να πληρώσει χρηματικό ποσό (οφειλέτης) σε άλλο πρόσωπο (πιστωτή), τότε προς το σκοπό εκτέλεσης της απόφασης ή του διατάγματος, το Δικαστήριο, με βάση τις διατάξεις του Νόμου αυτού, δύναται να εκδώσει διάταγμα (το οποίο θα αναφέρεται ως επιβαρυντικό διάταγμα), με το οποίο επιβάλλει επιβάρυνση σε οποιονδήποτε συμφέρον, το οποίο ο εξ αποφάσεως οφειλέτης έχει επί περιουσιακών στοιχείων για τα οποίο ο Νόμος αυτός εφαρμόζεται και τα οποία καθορίζονται στο διάταγμα, με σκοπό την εξασφάλιση πληρωμής του οφειλόμενου ποσού" Όπως προκύπτει από τις συνδυασμένες πρόνοιες των Άρθρων 3
(1),
(3)και
(4)του Ν. 31(Ι)/92 επιβαρυντικά διατάγματα εκδίδονται μετά την καταχώρηση από τον εξ αποφάσεως πιστωτή μονομερούς αίτησης (ex parte) ενώ δεν διαλαμβάνεται πως θα ακολουθήσει η διαδικασία της Ακρόασης για το κατά πόσο θα ακυρωθεί ή θα οριστικοποιηθεί το επιβαρυντικό διάταγμα. Εκείνο που ρητά προβλέπεται στο εδάφιο
(4)του Άρθρου 3 είναι ότι ο οφειλέτης ή άλλο πρόσωπο που δυνατόν να έχει συμφέρον σε περιουσιακό στοιχείο στο οποίο αναφέρεται το διάταγμα, μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο που εξέδωσε το επιβαρυντικό διάταγμα ζητώντας την ακύρωση ή τη διαφοροποίηση του.[4] Αυτό παραπέμπει σε διάταγμα που έχει εκδοθεί χωρίς προηγουμένως αυτοί οι ενδιαφερόμενοι να είχαν την ευκαιρία να ακουστούν. Κατά συνέπεια επιβαρυντικό διάταγμα που εκδίδεται μονομερώς δεν συνιστά προκαταρτικό και υπό αίτηση διάταγμα, μπορεί, όμως, να προσβληθεί με νέα αίτηση για ακύρωση του ή διαφοροποίηση του. Το επιβαρυντικό διάταγμα εκδίδεται κατά ενάσκηση διακριτικής εξουσίας λαμβανομένων υπόψη και παραγόντων που ρητά προσδιορίζει το Άρθρο 3
(2)του Νόμου. Περαιτέρω σύμφωνα με το Άρθρο 3
(3)του Νόμου το Δικαστήριο μπορεί να επιβάλει όρους σχετικά με την πληροφόρηση του οφειλέτη και άλλου ενδιαφερόμενου ή επηρεαζόμενου προσώπου. Η πρόνοια στο Άρθρο 3
(2)(α) του Νόμου αποβλέπει βασικά στην εξουδετέρωση της ύπαρξης οτιδήποτε αρνητικού στην έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος και εναπόκειται στον οφειλέτη να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα σχετικά στοιχεία. Όπως έχει νομολογηθεί η υποχρέωση του πιστωτή εκπληρώνεται με την παρουσίαση μαρτυρίας σε σχέση με μόνο την γενικότερη εικόνα για στοιχειοθέτηση της αναγκαιότητας.[5] Οι συνέπειες από την έκδοση διατάγματος επιβάρυνσης αναφέρονται στο εδάφιο
(1)του Άρθρου 5 τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου
(2)του ιδίου Άρθρου. Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το εδάφιο
(2)το Δικαστήριο όταν εκδίδει διατάγματα καθορίζει τις συνέπειες του ανάλογα με το περιουσιακό στοιχείο για το οποίο ζητείται το διάταγμα και επιβάλλει τέτοιους όρους ή δίδει τέτοιες οδηγίες που κρίνει αναγκαίες ή συμπληρωματικές της καθοριζόμενης συνέπειας ή συνεπειών. Να πω και κάτι τελευταίο. Με βάση το εδάφιο
(3)του Άρθρου 5 του Νόμου 31 (Ι)/92 η έκδοση διατάγματος επιβάρυνσης δεν λογίζεται ότι ισοδυναμεί με τρόπο εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου.[6] Έχοντας υπόψη το πλαίσιο του Νόμου και ειδικότερα του Άρθρου 3 όπως, επίσης, και τα σχετικά γεγονότα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει, έχω ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Ως εκ τούτου εγκρίνεται η έκδοση των διαταγμάτων υπό στοιχεία (Α) και (Β) της Αίτησης με τις προβλεπόμενες από το Άρθρο 5 του Νόμου 31(Ι)/92 συνέπειες υπό τον όρο ότι τα εκδοθέντα διατάγματα μαζί με αντίγραφο της παρούσας Αίτησης και της Απόφασης του Δικαστηρίου θα επιδοθούν στον (α) Εναγόμενο 1/εξ αποφάσεως οφειλέτη, (β) στην εταιρεία Α&Β Ocean Properties Ltd και (γ) στον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη. Τέλος επιδικάζονται τα έξοδα της παρούσας Αίτησης υπέρ της Αιτήτριας όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή (Υπ.) Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /εκ [1] RSC Order 50 r. 1
(6)"On the further consideration of the matter the Court, shall, unless it appears (whether on the representation of the judgment debtor or otherwise) that there is sufficient cause to the contrary, make the order absolute with or without modifications." [2] Δέστε Halsbury's Law of England, 4η έκδοση (Reissue), Τόμος 17
(1)σελ. 170, παρά. 310: "310. Making of interim charging order. An application for a charging order will initially be dealt with by a judge without a hearing. The judge may make an order ('an interim charging order') imposing a charge over the judgment debtor's interest in the asset to which the application relates and fixing a hearing to consider whether to make a final charging order" [3] Δέστε Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση (Reissue), Τόμος 17
(1), σελ. 173, παρα. 316: "316. Effect of charging order; in general Subject to the provisions of the Charging Orders Act 1979, a charge imposed by a charging order has the like effect and is enforceable in the same courts and in the same manner as an equitable charge created by the debtor by writing under his hand." [4] Δέστε Σωτήρης Ν. Ψάλτης ν. Κώστα Χ''Λοή
(2001)1ΑΑΔ 1454. [5] Δέστε Ελένη Λ. Ιωάννου (Σιαρματτά) κ.α. ν. Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(2000)1ΑΑΔ 1463, σελίδες 1467-1468. [6] Στο Αγγλικό Δίκαιο, όπως ήδη επισημάναμε έχει το ίδιο αποτέλεσμα και είναι εκτελεστέα με τον ίδιο τρόπο όπως ένα "equitable charge" cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο