ROUHANI TORBATI κ.α. ν. PATROCLOS KTIRIODOMIKI LTD κ.α., Αγωγή αρ.: 2752/10, 30 Νοεμβρίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2011:A155 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 2752/10 Μεταξύ:
- ROUHANI TORBATI
- KHOZEIN SANI MOJDEH Εναγόντων -και-
- PATROCLOS KTIRIODOMIKI LTD
- ROXANA PARS DEVELOPERS (CYPRUS) LTD Εναγομένων ----- Αίτηση υπό Εναγομένης 1 ημερομηνίας 30.5.2011 για ασφάλεια εξόδων Ημερομηνία: 30 Νοεμβρίου 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτήτρια: κ. Διομήδους για Καλλής & Καλλής Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ων η αίτηση: κ. Καράς για Αντώνης Κ. Καράς Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την ως άνω αίτησή της, η οποία στηρίζεται στις Δ.60, θ.1,5 και Δ.48, θ.2,9, η Εναγόμενη 1 - Αιτήτρια αιτείται την παροχή ασφάλειας εξόδων ύψους €7.270,30 και απόρριψη της αγωγής σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμμόρφωση. Από την ένορκη δήλωση του εκ των διευθυντών της, Πάτροκλου Γεωργίου, προκύπτουν, μεταξύ άλλων, ισχυρισμοί ότι: i. Οι Ενάγοντες - Καθ΄ ων είναι αλλοδαποί από το Ιράν, οι οποίοι ευρίσκονται εκτός δικαιοδοσίας χωρίς να έχουν περιουσία στην Κύπρο. ii. Τα δικηγορικά έξοδα καθ΄ υπολογισμόν αναμένεται να ανέλθουν στα €7.270,30 με βάση επισυνημμένο κατάλογο (Τεκμήριο 1) iii. Οι Καθ΄ ων έχουν εισοδήματα ύψους €80.000 ετησίως με βάση σχετική βεβαίωση προμηθεύτριας εταιρείας (Τεκμήριο 2), ενώ ο Ενάγων 1 ασκεί και δεύτερο επάγγελμα (Τεκμήριο 2). iv. Η Καθ΄ ης 2 είναι ιδιοκτήτρια ακίνητης ιδιοκτησίας στο Ιράν (Τεκμήριο 4). v. Υπάρχουν καταστάσεις τραπεζικών λογαριασμών στη χώρα των Καθ΄ ων από τις οποίες προκύπτει ότι είναι σε θέση να παράσχουν την ασφάλεια εξόδων (Τεκμήριο 5). vi. Η Αιτήτρια έχει πολύ καλή υπεράσπιση με βάση το ιστορικό της υπόθεσης και τα σχετικά έγγραφα (Τεκμήρια 6, 7, 8, 9 και 10). Οι Καθ΄ ων με την ένστασή τους προέβαλαν ότι όντες αλλοδαποί η μόνη κινητή περιουσία που έχουν στην Κύπρο είναι το ποσό των €48.200, το οποίο η Αιτήτρια κατακρατεί και αρνείται να το επιστρέψει και το οποίο είναι το αγώγιμο δικαίωμά τους στην παρούσα αγωγή, ότι ευρίσκονται στο Ιράν και δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια να παράσχουν ασφάλεια αφού όλες τους τις οικονομίες τις έχουν καταθέσει στην Αιτήτρια και τέλος ότι η τυχόν έγκριση της αίτησης θα ισοδυναμεί με αποστέρηση του συνταγματικού δικαιώματος τους για ελεύθερη πρόσβαση στο δικαστήριο. Προς υποστήριξή τους παρουσιάστηκε ένορκη δήλωση του συνηγόρου τους κ. Αντώνη Καρά ο οποίος: i. Αναφέρεται στο ιστορικό της διαφοράς παρουσιάζοντας, επίσης, σχετικά έγγραφα (Τεκμήρια Α, Β, Γ, Δ) και ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια δεν έχει καλή υπεράσπιση. ii. Προβάλλει ότι οι Καθ΄ ων δεν έχουν την ισχυριζόμενη οικονομική δυνατότητα και ότι η αίτηση γίνεται για να αποκλειστούν οι ίδιοι από την παρουσίαση της υπόθεσής τους. Νομική πτυχή Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.60, θ.1 η οποία προνοεί πως ένας ενάγων, ο οποίος έχει τη συνήθη διαμονή του εκτός Κύπρου ή Κράτους - Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δυνατόν να διαταχθεί να παράσχει ασφάλεια για τα έξοδα ακόμα και αν προσωρινώς διαμένει στην Κύπρο ή σε Κράτος - Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην παρούσα και οι δύο πλευρές έχουν αναφερθεί στις αγορεύσεις τους στην υπόθεση Continental Insurance Company v. Sac Eugene O'Regan
(1996)1 Β Α.Α.Δ. 1087 η οποία, όντως, με παραπομπή στην παλαιότερη Alahmari v. Alia the Royal Jordanian Airline
(1990)1 Α.Α.Δ. 434 αναφέρεται σε όλες τις προϋποθέσεις που συνεκτιμούνται από το δικαστήριο και ειδικότερα στο ότι εξετάζονται: i. Η συνήθης διαμονή του Καθ΄ ου. ii. Η κατοχή εκ μέρους του Καθ΄ ου περιουσίας και ιδίως ακίνητης στην Κύπρο. iii. Η ισχύς της υπόθεσης του Καθ΄ ου. iv. Η τυχόν οικονομική ευχέρεια του Καθ΄ ου να παράσχει την ασφάλεια. Στην παρούσα είναι παραδεκτό πως οι Ενάγοντες - Καθ΄ ων η Αίτηση είναι Ιρανοί υπήκοοι και διαμένουν μόνιμα στο Ιράν. Η απαίτηση των Εναγόντων - Καθ΄ ων με βάση την Έκθεση Απαίτησης τους στηρίζεται στην αξίωση για επιστροφή σ΄ αυτούς του ποσού των €48.200 το οποίο, κατ΄ ισχυρισμόν τους, κατέβαλαν ως προκαταβολή δυνάμει συμφωνίας για την κράτηση προς πώληση ενός διαμερίσματος, η οποία αργότερα ακυρώθηκε. Η Εναγόμενη 1 - Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι, πέραν της Συμφωνίας Κράτησης του διαμερίσματος, υπεγράφη αργότερα και πωλητήριο έγγραφο έναντι του οποίου οι Καθ΄ ων κατέβαλαν ποσόν €47.401,74 (και όχι €48.200 ως ισχυρίζονται). Προβάλλει δε, ότι το εν λόγω πωλητήριο τερματίστηκε παράνομα από τους Καθ΄ ων γι΄ αυτό και οφείλουν να την αποζημιώσουν για τη ζημιά της, δηλαδή τη μείωση της αξίας του διαμερίσματος, την οποίαν υπολογίζει σε €53.
- Προβάλλει δε, προς συμψηφισμό, το ποσό των €47.401,74 που κατέβαλαν οι Καθ΄ ων και αξιώνει ανταπαιτητικώς το υπόλοιπο των €5.598,
- Συνάγεται από τα δικόγραφα δηλαδή πως, παρά τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις και στις αγορεύσεις, η Εναγόμενη 1 - Αιτήτρια παραδέχεται στο πλείστο μέρος της την απαίτηση των Εναγόντων - Καθ΄ ων (με εξαίρεση ένα μικρό ποσό ύψους €800 περίπου). Αυτή η διαπίστωση δεν επιτρέπει την έγκριση της αίτησης καθότι, ως αναφέρεται στο Annual Practice 1970, Vol. 1, σελ. 357, στα σχόλια της O. 23: «A major matter for consideration is the likelihood of the plaintiff succeeding. If there is a strong prima facie presumption that the defendant will fail in his defence to the action, the Court may refuse him any security for costs (see per Collins, J., in Crozat v. Brogden, [1894] 2 Q. B. 30 at p. 33 (the judgment of the C. A. in that case was in substance reversed by the former O. 65 r. 6B, made in 1920, which in substance is repeated in Rule 1
(1), supra). It may be a denial of justice to order a plaintiff to give security for the costs of a defendant who has no defence to the claim. Again, if a defendant admits so much of the claim as would be equal to the amount for which security would have been ordered, the Court may refuse him security, for he can secure himself by paying the admitted amount into Court (Hogan v. Hogan (No. 2), [1924] 2 Ir. R. 14). Further, where defendant admits his liability, plaintiff will not be ordered to give security (De St. Martin v. Davis & Co., [1884] W. N. 86) even where he counterclaims (Winterfield v. Bradnum
(1878), 3 Q. B. D. 324) ;» Εν συντομία, στην πραγματικότητα θα ήταν άδικο και θα συνιστούσε άρνηση δικαιοσύνης να διαταχθούν οι Ενάγοντες να παραχωρήσουν ασφάλεια εξόδων από τη στιγμή που είναι παραδεκτό ότι έχουν δικαίωμα επιστροφής του πιο πάνω ποσού, έστω και αν η Εναγόμενη έχει καταχωρίσει ανταπαίτηση. Ως εκ τούτου, η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Σημειώνεται, όμως, πως σε αντίθετη περίπτωση και με βάση τα στοιχεία που παρουσίασε η Αιτήτρια θα δεχόμουν ότι οι Ενάγοντες έχουν την οικονομική ευχέρεια να δώσουν ασφάλεια για τα έξοδα και θα δεχόμουν, επίσης, τον προκαταρκτικό κατάλογο που έχει παρουσιάσει εγκρίνοντας ασφάλεια για το ισάξιο. Για τους λόγους που έχω προαναφέρει, όμως, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος της Εναγόμενης 1 - Αιτήτριας και υπέρ των Εναγόντων, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή συν Φ.Π.Α. και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............. Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο