Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. George Alexandrou Best Less (Clothing) Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2186/2010, 16  Δεκεμβρίου 2011

(1908)2 K.B.

1. Νομική πτυχή Η Δ.25 θ.6 στην οποίαν στηρίζονται οι Αιτητές έχει ως εξής (σε ελεύθερη μετάφραση): "Γραφικά λάθη ή παραλείψεις στις αποφάσεις ή διατάγματα μπορούν οιονδήποτε χρόνο να διορθωθούν από το Δικαστήριο ή Δικαστή με αίτηση χωρίς έφεση." Ο πιο πάνω κανονισμός είναι πανομοιότυπος με τον παλαιό Αγγλικό Ο.28 r.
2. Στο Annual Practice του 1958 σελ. 633 αναφέρεται ότι εκτός από την εξουσία δυνάμει του κανονισμού το δικαστήριο έχει και συμφυή εξουσία να διαφοροποιήσει τα διατάγματα του ούτως ώστε να εκφραστεί το νόημα καθαρά. Επίσης με παραπομπή σε παλαιότερες αποφάσεις αναφέρονται τα εξής: "Where an error of that kind had been committed it is always within the competency of the Court, if nothing has intervened which would render it inexpedient or inequitable to do so, to correct the record in order to bring it into harmony with the order which the Judge obviously meant to pronounce". Στην υπόθεση Ε. Φιλίππου Λτδ ν. Compass Insurance Co Ltd

(1989)1 Α.Α.Δ. 664 λέχθηκε πως "γραμματικό είναι το λάθος το οποίο ανάγεται αποκλειστικά στη διατύπωση σε αντίθεση με τη διαμόρφωση των θέσεων του διαδίκου και αποβλέπει στην εναρμόνιση του λόγου με την έκδηλη πρόθεση". Στην Σιβιτανίδης ν. Χαραλάμπους

(1993)1 Α.Α.Δ. 179 προστέθηκε πως ο όρος γραμματικό λάθος "σκοπεί στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του δικαστηρίου". Όπως αναφέρθηκε και στην Sofocli v. Leonidou

(1988)1 C.L.R. 583 τόσο η εξουσία δυνάμει της Δ.25 θ.6 όσο και η συμφυής εξουσία περιορίζεται σε εξουσία για διόρθωση λαθών τα οποία προκύπτουν από παράλειψη του δικαστηρίου να δώσει σωστή λεκτική έκφραση στην εκ συμφώνου αναντίλεκτη πρόθεση του. Εκτός από την πιο πάνω εξουσία τα δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να τροποποιούν διατάγματα τους που έχουν τελειοποιηθεί ή αποφάσεις τους που έχουν εκδοθεί (υπ. Τάσος Μαρκίδης ν. Αιμίλιος Ηλιάδης Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 729). Όπως διαπιστώνεται από το περιεχόμενο του φακέλου στην παρούσαν οι Εναγόμενοι είχαν όντως καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης και εκπροσωπήθηκαν από το δικηγόρο κ. Α. Ιντιάνο μέχρι και τις 12.4.2011 οπότε αυτός εξασφάλισε άδεια απόσυρσης του από το χειρισμό της υπόθεσης. Μεσολάβησε η εμφάνιση του κ. Εμμανουήλ εκ μέρους του Επίσημου Παραλήπτη (στις 17.5.2011 και 7.6.2011) και στη συνέχεια η αγωγή ορίστηκε για απόδειξη στις 16.9.2011 και 23.9.2011 οπότε εκδόθηκε η επίδικη απόφαση εναντίον όλων, στη βάση ένορκης δήλωσης την οποίαν προσκόμισαν οι Ενάγοντες. Η παράγραφος 8 της εν λόγω ένορκης δήλωσης έχει ως εξής: «8. Εισηγούμαι ότι είναι δίκαιο και εύλογο όπως εκδοθεί απόφαση κατά των ως άνω εναγομένων 1, 2 και 3 ως η Έκθεση Απαίτησης πλέον €719 έξοδα πλέον €85,59 ΦΠΑ και €29 έξοδα επίδοσης». Το δικαστήριο εξέδωσε απόφαση ως οι παράγραφοι 11 Α-Ζ της Έκθεσης Απαίτησης συν έξοδα €719, ΦΠΑ και €29 έξοδα επίδοσης, δηλαδή με έξοδα όπως ακριβώς τα είχαν ζητήσει οι Ενάγοντες. Η ενόρκως δηλούσα υπέρ των Εναγόντων, αναφέρει πως εκ παραδρομής δεν ζητήθηκε όπως τα έξοδα υπολογιστούν, πράγμα που επαναλήφθηκε και στην αγόρευση με την προσθήκη ότι δεν υπήρχε πρόθεση να γίνει περιορισμός των εξόδων σε μικρότερο ποσό. Δεν θα διαφωνήσω με την τυχόν πρόθεση των ίδιων των Εναγόντων αλλά, με όλο το σεβασμό προς την εισήγηση, πρέπει να διευκρινιστεί πως εκείνο που εξετάζεται σε μια τέτοια αίτηση είναι το κατά πόσον διατυπώθηκε και εκφράστηκε ορθώς η πρόθεση του ίδιου του δικαστηρίου. Δεν διαπιστώνεται στην παρούσα να υπάρχει οποιοδήποτε γραμματικό λάθος ή πρόβλημα διατύπωσης ή ζήτημα που να επιβάλλει την εναρμόνιση του λόγου του δικαστηρίου με την έκδηλη πρόθεση του. Είναι σαφές πως το δικαστήριο επιθυμούσε να χορηγήσει επακριβώς τα έξοδα τα οποία ζητήθηκαν με την ένορκη δήλωση και αυτό έπραξε επαναλαμβάνοντας στην πραγματικότητα το ίδιο το λεκτικό των Εναγόντων. Στην υπ. Armitage v. Parsons (ανωτέρω) ο Πρωτοκολλητής είχε στηριχθεί σε λανθασμένη δήλωση δικηγορικού υπαλλήλου και εξέδωσε απόφαση για έξοδα σε ψηλότερη κλίμακα. Μετά τη λήψη μέτρων εκτέλεσης ο Εναγόμενος ζήτησε τον παραμερισμό ολόκληρης της απόφασης, πράγμα που αρνήθηκε ο Πρωτοκολλητής, ο οποίος όμως τροποποίησε την απόφαση μειώνοντας τα έξοδα στα προβλεπόμενα της ανάλογης κλίμακας. Όταν το θέμα έφθασε στο Εφετείο κρίθηκε πως το λάθος ήταν τέτοιο που μπορούσε να διορθωθεί βάσει της αντίστοιχης O.28 r.11, ούτως ώστε να μην ακυρωθεί ολόκληρη η απόφαση για ένα ασήμαντο ποσό. Είναι προφανές λοιπόν ότι η ως άνω υπόθεση διακρίνεται κατά το ότι εκεί ήταν εμφανές ότι ο Πρωτοκολλητής είχε επιδικάσει κατά λάθος μεγαλύτερο ποσόν εξόδων από αυτό που προέβλεπε η σχετική κλίμακα της αγωγής σύμφωνα με την καθιερωμένη πρακτική που ακολουθείτο, ενώ στην παρούσα δεν τίθεται ζήτημα αντίστοιχου λάθους. Αντιθέτως στην παρούσα, το δικαστήριο στα πλαίσια της διακριτικής του ευχέρειας και λαμβάνοντας υπόψιν και το αίτημα των Εναγόντων χορήγησε τα έξοδα τα οποία ζητήθηκαν, δηλαδή της αντίστοιχης κλίμακας, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε ένδειξη ότι η πρόθεση του ήταν να χορηγήσει μεγαλύτερο ποσό. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται. (Υπ.)....................................... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο